passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

When My Bully Fell For Me - Rozdział #6 - autor Yan Stellar

When My Bully Fell For Me

/

Rozdział 6

Rozdział 5

SAVANNAH

"Załóż swój kombinezon," powiedział Blake z uśmieszkiem igrającym na kącikach jego ust. Stał wysoki obok basenu, z rękami skrzyżowanymi, a w jego oczach błyszczało rozbawienie, jakby czekał, aż zrobię z siebie głupka.

Rozejrzałam się po prawie pustym krytym basenie, nagle bardzo świadoma swojego otoczenia. Brak dziewczęcej przebieralni w zasięgu wzroku. Oczywiście. Dlaczego poszłam za nim tutaj, nie przemyślawszy tego wcześniej?

"Gdzie mam się przebrać?" zapytałam niepewnie, ściskając mocno w dłoni swój kombinezon.

Podniósł brew. "Co masz na myśli?"

"Nie ma tu przebieralni dla dziewcząt. To jest męska część obiektu, Blake. Nie mogę tam po prostu wejść."

Zaśmiał się, jakby to była zwykła niedogodność. "Ach, racja. No cóż, mogłabyś wrócić przez kampus do głównej szatni... ale zajęcia zaczynają się za czterdzieści minut."

Dzisiejsza lekcja pływania była w czasie przerwy obiadowej. Chciał, żebyśmy po szkole wykorzystali czas na jego korepetycje z fizyki.

Rzuciłam mu długie, niezadowolone spojrzenie. "Bardzo śmieszne."

Wzruszył ramionami, po czym odwrócił się do mnie plecami bez słowa. "Przebierz się tutaj. Nie będę patrzył. Obiecuję."

"Nie ufam ci," powiedziałam płasko, zwężając oczy. Ten uśmieszek nigdy wcześniej nie oznaczał niczego dobrego.

"Sprawiedliwe," odpowiedział przez ramię. "Ale przecież uratowałem cię tamtej nocy, prawda? To musi mi zyskać chociaż odrobinę zaufania."

Nie mylił się. Tamta noc wciąż żyła w mojej pamięci bezczynszowo. Jak mnie wyciągnął z tłumu i jak mnie chronił, jakby naprawdę—nie. Nie, nie zamierzałam tam wracać.

Odwróciłam się do niego plecami, upewniając się, że jestem kilka stóp od niego, zanim szybko wyszłam z ubrań i weszłam w ciasny, granatowy kombinezon. Moje serce waliło cały czas, połowicznie oczekując, że zerknie. Ale nie zrobił tego ani razu.

"Gotowe," powiedziałam szybko, przeciągając kucyk przez tył kombinezonu.

"Zajęło ci to wieczność," zażartował, odwracając się i zdejmując koszulę jednym płynnym ruchem.

Zabrakło mi tchu.

Och.

Wiem, że pływał zawodowo, ale wiedzieć i widzieć to dwie różne rzeczy. Jego ramiona były szerokie, ręce smukłe i umięśnione. Bez wstydu wyszedł ze spodni i wskoczył w spodenki do pływania, całkowicie niewzruszony. Tymczasem czułam, jak moja twarz niemal zapala się ogniem.

"Gotowa?"

Kiwnęłam głową zbyt szybko. "T-tak. Gotowa."

"W porządku więc. Zacznijmy od podstaw."

Podprowadził mnie do krawędzi basenu i ukląkł obok mnie.

"Pływanie to kwestia kontroli," powiedział. "Nie tylko ciała, ale i oddechu. To rytm. Jak taniec, ale z realną szansą na utonięcie, jeśli coś schrzanisz."

"Pocieszające," wymamrotałam.

Zaśmiał się. "Spokojnie, nie pozwolę ci utonąć. Teraz, połóż się na brzuchu."

"Co?"

"Na ziemi. Po prostu to zrób."

Westchnęłam i zrobiłam, co kazał, kładąc się płasko na chłodnej, kaflowanej podłodze. Przykucnął obok mnie i zademonstrował prawidłowe ruchy rąk, delikatnie prowadząc moje dłonie.

"Twoje ramiona powinny poruszać się tak—płynnie, jakbyś rzeźbiła koło w wodzie. I trzymaj palce razem."

"Tak?" skopiowałam go, rękami zataczając kręgi na zewnątrz.

"Wystarczająco dobrze. Resztę poprawimy w basenie."

Gdy tylko zanurzyłam palce w wodzie, przeszedł mnie dreszcz.

"Jest zimno!"

"To basen, a nie jacuzzi."

Spojrzałam na niego gniewnie, ale wzięłam głęboki oddech i zanurzyłam się. Woda otuliła moje nogi jak lodowata rękawica. Moje serce zaczęło bić szybciej.

"Dobrze," powiedziałam. "I co teraz?"

"Zacznij od wiosłowania. Po prostu płyń i kop nogami. Utrzymuj ciało w relaksacji."

Próbowałam. Naprawdę próbowałam. Ale zamiast płynnych kopnięć, moje kończyny miotały się jak spanikowana ośmiornica. Moje ramiona uderzały w powierzchnię, rozpryskując wodę wszędzie. Blake wybuchnął śmiechem.

"Wyglądasz, jakbyś próbowała walczyć z basenem!"

"Powiedziałeś, żeby wiosłować!"

"Nie jakby cię rażono prądem!"

Doczołgałam się do krawędzi, woda kapała z mojej twarzy. "Jesteś taki irytujący."

Wyciągnął rękę, by pomóc mi wyjść. "Przepraszam, nie mogłem się powstrzymać."

Zignorowałam jego rękę i wyszłam sama.

"Dobrze," powiedział, wycierając łzy śmiechu z oczu. "Teraz rzeczywiście cię nauczę."

Tym razem jego instrukcje były jasne i cały czas był obok mnie. Poprawiał moje nogi, gdy kopałam źle, korygował ruchy rąk i przypominał, by oddychać równomiernie.

Po pół godzinie wysiłku coś zaskoczyło. Moje ruchy zsynchronizowały się i już nie miotałam się. Pływałam.

"Robisz to, Savvy!" krzyknął, utrzymując tempo obok mnie.

Uśmiechnęłam się od ucha do ucha, a potem przypadkowo połknęłam łyk wody i zakrztusiłam się na bok.

"Dobrze, prawie to robisz," poprawił z uśmiechem.

Popłynęliśmy kilka kolejnych długości basenu, powoli, obok siebie. Kiedy zaczęłam się męczyć, zasygnalizował, byśmy zatrzymali się w pobliżu środka basenu.

"Zaskoczyłaś mnie," powiedział.

"Dlaczego? Bo nie utonęłam?"

"Nie. Bo faktycznie słuchałaś."

"Wow. Naprawdę nie masz do mnie zaufania, co?"

"To nieprawda," powiedział, zbliżając się dryfem. "Po prostu nie myślałem, że będziesz tak zdeterminowana."

Jego ton się zmienił. Żadnych żartów. Tylko... miękka szczerość. Zaskoczyła mnie.

"Cóż," wymamrotałam, nagle nieśmiała. "Chcę się nauczyć."

Nie powiedział nic przez chwilę, po prostu się na mnie patrzył. Potem, powoli, jego ręce przeniosły się na moją talię, by pomóc mi się ustabilizować.

Zamarłam.

Każdy nerw w moim ciele rozbłysnął. Czułam, jak jego palce lekko mnie chwytają pod wodą.

"Spokojnie," powiedział cicho. "Znowu jesteś spięta."

"To twoja wina," wypaliłam.

"Och?"

"Ciągle... to robisz."

"Co robię?"

"Patrzysz na mnie w ten sposób."

Znowu się uśmiechnął, ale jego oczy nie opuściły moich. Potem, powoli, jego wzrok przesunął się w dół, najpierw na moją talię, gdzie były jego ręce, potem na moje nogi, i w końcu z powrotem na moją twarz.

"Nieźle," wymamrotał pod nosem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

SAVANNAH

Blake puścił mnie i wyszedł z basenu. Woda spływała po jego umięśnionym ciele, gdy sięgał po ręcznik. Nadal byłam oszołomiona niezdecydowaniem, zastanawiając się, dlaczego patrzył na mnie w ten sposób i nawet mruknął: "Nieźle."

Czy mówił o moich krągłościach, nogach czy czymś innym? Nie wiedziałam, co myśleć, ale wiedziałam, że jeśli jest ktoś, kto miałby uznać mnie za atrakcyjną na świecie, to nie będzie to Blake.

"Wychodzisz czy zamierzasz zmienić się w śliwkę?" zawołał przez ramię.

Machnęłam ręką, pozbywając się tej myśli, i wydostałam się z basenu, instynktownie obejmując się ramionami.

"Twoje lekcje pływania będą dwa razy w tygodniu," powiedział Blake, wycierając ręcznikiem włosy, "ale musisz mnie uczyć trzy razy w tygodniu."

Pokiwałam głową. "Dwa razy w tygodniu wystarczy. A co z moimi lekcjami matematyki?"

"Możemy zacząć od tego, że najpierw ty mnie pouczysz," zasugerował, uśmiechając się tym uśmiechem, który sprawiał, że połowa dziewczyn w szkole traciła przytomność. "Pomogę ci z matematyką jutro po zajęciach."

"Dobrze," mruknęłam, sięgając po ręcznik.

Szybko się osuszyłam, a potem przebrałam się z powrotem w mundurek w szatni. Moje włosy były jeszcze wilgotne, a ja czułam, jak krople spływają mi po szyi, gdy chwyciłam torbę i poszłam za Blakem. Szkoła była już skończona na ten dzień, więc mogliśmy mieć cały dziedziniec dla siebie przez co najmniej trzydzieści minut, zanim mama przyjedzie po mnie.

Szkoła kończy się o 15, ale mama nie wychodzi z pracy przed 16, a potem rusza do swojej nocnej pracy o 18. Większość nocy śpię sama; innym razem wraca do domu około północy. Dzięki tym lekcjom pływania i uczeniu Blake'a nie będę musiała siedzieć sama, dopóki nie wróci.

Znaleźliśmy ławkę pod rozłożystym dębem, a ja osunęłam się na niej, przeszukując torbę w poszukiwaniu podręcznika do fizyki.

"Więc," zaczęłam, przewracając na rozdział, który omawialiśmy na zajęciach, "pomyślałam, że możemy zacząć od—"

Blake nagle chwycił mnie za rękę, przerywając mi w połowie zdania. Spojrzałam na niego zaskoczona. Jego oczy nie były na mojej twarzy, lecz skupione na mojej dłoni.

"Twoje ręce drżą," powiedział, jego głos był nietypowo miękki. "Wszystko w porządku?"

Spojrzałam na swoją dłoń w jego znacznie większej i poczułam, jak moje policzki zaczynają się rumienić. "W porządku," powiedziałam, delikatnie się odsuwając. "Jest mi tylko trochę zimno."

"Aha." Wreszcie puścił moją rękę i oparł się na ławce. Czy w jego głosie było rozczarowanie? Nie, na pewno sobie coś wyobrażałam.

"Zacznijmy więc," powiedziałam, odchrząkując.

Zaczęłam wyjaśniać podstawowe pojęcia, które musiał zrozumieć, zanim moglibyśmy zająć się bardziej skomplikowanym materiałem. Mój głos nabrał pewności, gdy wpadłam w znany mi rytm ulubionego przedmiotu.

"Więc siła równa się masie razy przyspieszenie," wyjaśniłam, rysując diagram w jego zeszycie. "To jest drugie prawo Newtona."

"A jakie jest pierwsze prawo?" zapytał Blake, pochylając się, by zobaczyć mój diagram.

Jego bliskość była rozpraszająca. Czułam zapach chloru z basenu mieszający się z czymś charakterystycznie jego—jak sosna i deszcz.

"Pierwsze prawo mówi, że obiekt pozostanie w spoczynku lub w ruchu jednostajnym po linii prostej, dopóki nie zadziała na niego siła zewnętrzna," wyrecytowałam, starając się ignorować, jak jego ramię teraz ocierało się o moje.

"Czyli w zasadzie," powiedział Blake, "rzeczy się nie zmieniają, dopóki coś ich nie zmusi do zmiany?"

Uśmiechnęłam się, zaskoczona, że naprawdę zwracał uwagę. "Tak jest. Coś musi zakłócić równowagę."

Jego oczy spotkały się z moimi na moment, a ja poczułam znowu to dziwne motylkowe uczucie w żołądku. Spojrzałam na zegarek, nagle bardzo świadoma czasu.

"A co z trzecim prawem?" zapytał, przerywając chwilę.

"Na każde działanie przypada równa i przeciwnie skierowana reakcja," odpowiedziałam, przewracając na następną stronę w podręczniku. "Tak jak kiedy pływasz—"

"Hej, Blake!" zawołał głos, przerywając mi.

Spojrzałam w górę, żeby zobaczyć Alyssę, która przechodziła przez dziedziniec w naszą stronę, jej markowa torba kołysała się na biodrze. Jej oczy zwęziły się, gdy wylądowały na mnie.

"Co wy dwoje robicie razem?" zapytała, jej głos był słodki, ale oczy zimne, gdy przesuwały się między Blakem a mną.

"Savannah uczy mnie fizyki," wyjaśnił Blake, opierając się swobodnie. Jeśli zauważył wrogość Alyssy, nie dał tego po sobie poznać.

"Jakże... charytatywne z jej strony," powiedziała Alyssa z uśmiechem.

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, za Alyssą pojawiła się inna dziewczyna. W przeciwieństwie do Alyssy, ledwo rzuciła na mnie okiem. Podeszła prosto do Blake'a, kołysząc biodrami, i bez wahania usiadła na jego kolanach.

"Szukam cię wszędzie," zamruczała, osiadając na jego kolanach.

Ramię Blake'a automatycznie objęło jej talię. "Właśnie dostaję pomoc z fizyki," odpowiedział.

Patrzyłam, zamrożona, jak Megan pochyliła się do przodu i przycisnęła usta do jego. Mój żołądek skręcił się boleśnie, a wewnątrz poczułam, jak coś pęka.

Myślałam, że mnie lubi, szepnął zdradziecki głos w mojej głowie. Rozsądna część mnie natychmiast zganiła mnie za tak absurdalną myśl. Blake nigdy nie uznałby dziewczyny takiej jak ja za atrakcyjną. Gdyby tak było, nie spędziłby ostatniego roku, czyniąc moje życie nieznośnym.

Cichy alarm w moim telefonie zadzwonił, ratując mnie przed koniecznością oglądania ich przedstawienia dłużej. Zaczęłam upychać książki do torby z większą siłą, niż było to konieczne.

"Muszę iść," wymamrotałam, chociaż nie byłam pewna, czy ktoś słuchał. "Pewnie czeka na mnie mama."

W tym momencie zadzwonił mój telefon, potwierdzając moje wymówkę. Ale kiedy podniosłam wzrok, żeby się pożegnać, byłam zaskoczona, widząc Blake'a, który już odchodził, z Megan nadal wtuloną pod jego ramię, głową opartą o jego ramię.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

SAVANNAH

Po szkole rozejrzałam się za Blake'em, żebyśmy mogli odbyć naszą drugą lekcję pływania w tym tygodniu. Korytarze zaczynały się opróżniać, gdy uczniowie spieszyli się, by uciec od kolejnego dnia edukacyjnej tortury, ale nigdzie nie było śladu jego ciemnych włosów ani szerokich ramion.

"Może już jest przy basenie," mruknęłam do siebie, poprawiając plecak i kierując się w tamtą stronę.

Moje kroki odbijały się echem od kafelkowej podłogi, gdy szłam do szkolnego basenu krytego. Zapach chloru uderzył mnie, zanim jeszcze przeszłam przez podwójne drzwi.

Wilgotność otuliła mnie niczym koc, gdy weszłam do środka. Zamiast wysokiej sylwetki Blake'a zauważyłam idealnie rozjaśnione włosy Alyssy i jej towarzyszkę Jennifer, wylegujące się przy płytkim końcu. Żołądek mi się ścisnął. Natychmiast odwróciłam się, by odejść, ale głos Alyssy przeciął powietrze.

"A, a, a. Kto to nas zaszczycił swoją obecnością," zawołała, a jej głos odbijał się od wody.

Jennifer wyszła z basenu, woda spływała po jej wysportowanym ciele. Jej kostium kąpielowy podkreślał krągłości w idealnych miejscach, sprawiając, że czułam się jeszcze bardziej niepewnie w moim workowatym t-shircie i szortach.

"Co tu robisz?" zapytała Jennifer, przerzucając mokre włosy przez ramię, posyłając krople w moim kierunku. "To nie jest stołówka, wiesz."

Ścisnęłam mocniej torbę. "Mam się spotkać z Blake'em na lekcje pływania."

Alyssa wydała teatralny śmiech. "Lekcje pływania? To jest to, co teraz robisz?"

Jennifer zachichotała, patrząc na mnie od góry do dołu. "Wyobrażasz ją sobie w kostiumie kąpielowym? To byłoby jak upychanie morsy w lycrze."

Obie wybuchnęły śmiechem, którego dźwięk boleśnie odbijał się wokół basenu.

"Pamiętasz tamtą noc na mojej imprezie?" powiedziała Alyssa, zwracając się do Jennifer. "Kiedy prawie zdjęła swój top? Miałam telefon gotowy, by nagrać całą tę chwałę do szkolnego czatu grupowego."

"Jesteś taka sadystka," odpowiedziała Jennifer z uśmiechem, pokazując, że traktuje to jako komplement.

"To byłby hit semestru," westchnęła dramatycznie Alyssa. "Taka stracona okazja."

Wściekłość zaczęła we mnie kipieć, gorąca i gwałtowna. Moje dłonie zacisnęły się w pięści po bokach, ale słowa mnie zawiodły. Co mogłam powiedzieć, co nie pogorszyłoby sytuacji?

Próbowałam ich minąć, ale Jennifer stanęła przede mną, blokując mi drogę.

"Gdzie się wybierasz?" zapytała. "Jeszcze nie skończyłyśmy nadrabiać zaległości."

"Puśćcie mnie," powiedziałam, nienawidząc, jak mały wydawał się mój głos.

"Albo co?" wyzwała Alyssa, stając obok Jennifer. "Zaczynasz płakać? Pobiegasz do mamusi? Och, czekaj, jest zbyt zajęta pracą na trzech etatach, by zauważyć, że istniejesz."

To zabolało. Mama ciężko pracowała, by nas utrzymać po śmierci taty. To nie była jej wina, że nie mogła być bardziej obecna.

Wyprostowałam ramiona i spojrzałam Alyssie prosto w oczy. "Puśćcie mnie, albo zgłoszę was do dyrektora Sandersa jutro rano."

Ich uśmiechy przygasły. Dyrektor Sanders polubił mnie po tym, jak pomogłam zorganizować szkolny festiwal naukowy w zeszłym roku. Powiedział mi nawet, bym zgłaszała każdego, kto sprawia mi problemy po tym, jak usłyszał, jak Alyssa zrobiła złośliwą uwagę na lekcji.

"Nie zrobisz tego," powiedziała Alyssa, ale w jej głosie pojawiła się niepewność.

"Spróbuj," odpowiedziałam, zaskoczona własną odwagą.

W rzeczywistości nigdy nikogo nie zgłosiłam. Jak mogłam? Gdybym zaczęła wymieniać wszystkich, którzy mnie kiedykolwiek prześladowali, połowa szkoły byłaby w kozie, a Blake byłby na początku tej listy.

Jennifer odepchnęła mnie na bok. "Cokolwiek. Nie jesteś warta kłopotów."

Zachwiałam się, ale złapałam równowagę, zanim mogłam upaść. Bez słowa wyszłam, serce łomotało mi w piersi po tej konfrontacji.

Jasne światło słońca uderzyło mnie w oczy, gdy wychodziłam z budynku basenu. Mrugałam, próbując przyzwyczaić się do zmiany, i wtedy go zobaczyłam. Blake siedział na tej samej ławce, gdzie wczoraj mieliśmy korepetycje. Ale nie był sam.

Dziewczyna z wczoraj wygodnie siedziała na jego kolanach, jej ramiona były owinięte wokół jego szyi. Blake śmiał się z czegoś, co powiedziała, jego głowa była odchylona do tyłu, ukazując silną linię gardła.

"Czy zapomniał o naszej lekcji?" wyszeptałam do siebie, czując dziwne ukłucie w piersi.

Wahałam się, niepewna, czy powinnam do niego podejść, czy nie. Zanim zdążyłam zdecydować, Madison, sama królowa pszczół, stanęła bezpośrednio na mojej drodze.

"Słyszałam, że Blake uczy cię pływać?" powiedziała, na tyle głośno, by usłyszeli to przechodzący uczniowie. "Uważaj, żebyś nie zanieczyściła basenu swoim tłuszczem."

Grupa uczniów, która przechodziła obok, zatrzymała się, by posłuchać, uśmiechając się złośliwie z komentarza Madison. Ktoś zachichotał, a wkrótce dołączyło więcej osób. Poczułam, jak moja twarz płonie z upokorzenia.

Spojrzałam przez ramię, by zobaczyć Alyssę i Jennifer zbliżające się, triumfujące uśmiechy na twarzach. Musiały zadzwonić do Madison po tym, jak opuściłam basen. W przeciwieństwie do nich, nie było sposobu, by zagrozić Madison, była nietykalna jako córka dyrektora.

"Nie macie nic lepszego do roboty?" znany głos przeciął śmiech.

Tyler przecisnął się przez tłum, jego wyraz twarzy był gniewny. Nigdy wcześniej nie widziałam go tak wściekłego. Większość widzów szybko się rozproszyła, nie chcąc zmierzyć się z gniewem Tylera, ale Madison stała niewzruszona.

"Tylko się bawimy, Tyler," powiedziała z przesadnie słodkim uśmiechem. "Nie musisz robić z tego afery."

"Znajdź sobie zabawę gdzie indziej," odpowiedział Tyler zimno. "Zostaw Savannah w spokoju."

Poczułam przypływ wdzięczności wobec niego, ale moje oczy ponownie spoczęły na ławce, gdzie siedział Blake. Nasze spojrzenia spotkały się na dziedzińcu. Przez moment pomyślałam, że może podejdzie, może stanąłby w mojej obronie, jak na imprezie. Zamiast tego jego oczy zsunęły się na bok, a on ponownie skupił swoją uwagę na Megan, szepcząc coś jej do ucha, co sprawiło, że się zachichotała.

Coś we mnie się rozpadło. Jaka ja głupia, że myślałam, że cokolwiek się zmieniło.

Odwróciłam się na pięcie i uciekłam z powrotem w kierunku basenu.

Przesuń w górę, aby kontynuować

When My Bully Fell For Me

When My Bully Fell For Me

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa