passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

When My Bully Fell For Me - Rozdział #5 - autor Yan Stellar

When My Bully Fell For Me

/

Rozdział 5

Rozdział 4

SAVANNAH

Nie mogłam uwierzyć własnym uszom.

Blake Armstrong, Król Drani, Pan Sarkazmu, Główny Prześladowca w Westlake High, stał przede mną, prosząc mnie, spośród wszystkich ludzi, o korepetycje z fizyki. Moje myśli nie nadążały za tymi słowami. Przez chwilę pomyślałam, że może uderzyłam się w głowę za mocno poprzedniej nocy i teraz mam halucynacje.

Ja. Jego korepetytorka.

Czy to jakiś wymyślny żart? Ukryte kamery? Czy nagrywa to, żeby później zamieścić i śmiać się z przyjaciółmi?

Mrugnęłam kilka razy, próbując odczytać wyraz jego oczu. Nie było w nich ani śladu drwiny, ani przekąsu - tylko coś, co było niepokojąco bliskie... szczerości?

Potrząsnęłam szybko głową. „Żartujesz, prawda?”

Podszedł bliżej, zmniejszając i tak już zbyt małą odległość między nami. „Powinnaś mnie uczyć, naprawdę, Savvy. Jesteś dobra z fizyki. Wszyscy to wiedzą. Muszę ją zaliczyć w tym semestrze, albo mogę zapomnieć o szkole inżynierskiej.”

Znowu to było. Ten przydomek. Savvy. To samo imię, którym mnie nazywał, gdy śmiał się z przyjaciółmi na korytarzu. Tylko tym razem nie brzmiało to drwiąco. Brzmiało... łagodniej.

Mimo to, skrzyżowałam ramiona. „A co sprawia, że myślisz, że chciałabym ci pomóc po tym, jak mnie traktujesz?”

„Bo,” powiedział z półuśmiechem, „uratowałem ci tyłek wczoraj w nocy.”

Otworzyłam usta. „A potem powiedziałeś mi, że jestem niepotrzebna.”

Zaśmiał się. Ten niski, zarozumiały uśmiech, jakby był właścicielem świata. Nienawidziłam, jak bardzo na mnie działał.

„To cię zabolało?” drażnił się, unosząc brew.

Patrzyłam na niego, niepewna, czy go uderzyć, czy znowu się rozpłakać. „Tak, Blake. Płakałam.”

Jego uśmiech zadrżał. Tylko na sekundę. „Ała,” powiedział, drapiąc się po karku. „Przepraszam.”

Nie wiedziałam, czy mówił to serio. Może nie chciałam wierzyć, że mógłby.

Spojrzał na mnie przez dłuższą chwilę, a potem zapytał ponownie: „Więc? Będziesz mnie uczyć?”

Wzięłam głęboki oddech. „Tylko jeśli obiecasz przestać mnie gnębić.”

Znowu się zaśmiał, kręcąc głową. „Wiesz, że nie mogę z tym przestać. To część tego, kim jestem.”

Zmarszczyłam brwi. „Na serio? To jest twoja wymówka?”

„Dokuczanie ci daje mi radość, Savannah. Ale nikomu innemu na to nie pozwalam. To co innego.”

Prychnęłam. „Po co w takim razie ratowałeś mnie wczoraj w nocy? Powinieneś był pozwolić mi to zrobić. Może w końcu byś się pośmiał.”

Zrobił krok jeszcze bliżej. Zbyt blisko. Moje serce waliło jak oszalałe. „Nie lubię patrzeć, jak inni ci dokuczają. To moja rzecz. Tylko ja mogę się z tobą droczyć.”

Zabrakło mi tchu.

Czy to miało mi poprawić humor?

Jego spojrzenie nie uciekało. „Będziesz mnie uczyć, czy nie? Poproś o coś w zamian, jeśli to ma ci pomóc. Pieniądze? Mogę zapłacić.”

Potrząsnęłam szybko głową, słowa ugrzęzły mi w gardle. Nie byłam pewna, czy to jego bliskość, czy nagły dziwny zwrot moich uczuć, ale czułam, że zaraz wybuchnę.

Kiedyś miałam na Blake'a zadurzenie. Głupie, szeroko otwarte, dziecinne zadurzenie, które umarło okrutną śmiercią w momencie, gdy rzucił we mnie pierwszą obelgę w pierwszym miesiącu mojego pobytu tutaj. Teraz nie wiedziałam, co czuję.

„Savannah,” powiedział, patrząc na swój zegarek. „Zajęcia zaczynają się za pięć minut. Czy zamierzasz mi odpowiedzieć, czy nie?”

Otworzyłam usta, ale nic nie wyszło.

„Czego chcesz w zamian?” zapytał.

„Matematyka,” wypaliłam.

Zmarszczył brwi. „Co?”

„Jestem beznadziejna z matematyki. Będę cię uczyć fizyki, jeśli ty będziesz mnie uczyć matematyki.”

Na jego ustach pojawił się wolny uśmiech. „Interesujące.” Następnie, z irytująco rozbawionym błyskiem w oczach, dodał: „Co z pływaniem? Słyszałem, że i w tym jesteś beznadziejna.”

Zesztywniałam, zastanawiając się, skąd to wie. Już samo to słowo sprawiało, że przechodziły mnie ciarki.

Nie zawsze tak było. Kiedyś chciałam się nauczyć. Aż do prób pływackich w pierwszym roku, kiedy wszyscy się śmiali, gdy poślizgnęłam się i wpadłam do basenu w dresie. Od tamtej pory unikałam basenów jak zarazy.

Ale teraz...

Spojrzałam na niego. „Jesteś kapitanem. Możesz mnie nauczyć?”

Wzruszył ramionami, jakby to było nic. „Jasne. Mam czas.”

Patrzyłam na niego przez dłuższą chwilę. „Dlaczego to robisz?”

Nie odpowiedział od razu. Jego oczy przeszukiwały moje, jakby próbował znaleźć odpowiedź sam. „Bo... może ci to jestem winien. Robimy to, czy nie?”

„Umowa,” powiedziałam cicho, niepewna, czy właśnie nie popełniłam ogromnego błędu.

Uśmiechnął się. „Idealnie. Zaczynamy dzisiaj po szkole. Spotkaj się ze mną przy basenie po szkole. Nie spóźnij się, Savvy.”

A potem odszedł, tak po prostu. Jakby nie właśnie przewrócił mój świat do góry nogami.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

SAVANNAH

"Załóż swój kombinezon," powiedział Blake z uśmieszkiem igrającym na kącikach jego ust. Stał wysoki obok basenu, z rękami skrzyżowanymi, a w jego oczach błyszczało rozbawienie, jakby czekał, aż zrobię z siebie głupka.

Rozejrzałam się po prawie pustym krytym basenie, nagle bardzo świadoma swojego otoczenia. Brak dziewczęcej przebieralni w zasięgu wzroku. Oczywiście. Dlaczego poszłam za nim tutaj, nie przemyślawszy tego wcześniej?

"Gdzie mam się przebrać?" zapytałam niepewnie, ściskając mocno w dłoni swój kombinezon.

Podniósł brew. "Co masz na myśli?"

"Nie ma tu przebieralni dla dziewcząt. To jest męska część obiektu, Blake. Nie mogę tam po prostu wejść."

Zaśmiał się, jakby to była zwykła niedogodność. "Ach, racja. No cóż, mogłabyś wrócić przez kampus do głównej szatni... ale zajęcia zaczynają się za czterdzieści minut."

Dzisiejsza lekcja pływania była w czasie przerwy obiadowej. Chciał, żebyśmy po szkole wykorzystali czas na jego korepetycje z fizyki.

Rzuciłam mu długie, niezadowolone spojrzenie. "Bardzo śmieszne."

Wzruszył ramionami, po czym odwrócił się do mnie plecami bez słowa. "Przebierz się tutaj. Nie będę patrzył. Obiecuję."

"Nie ufam ci," powiedziałam płasko, zwężając oczy. Ten uśmieszek nigdy wcześniej nie oznaczał niczego dobrego.

"Sprawiedliwe," odpowiedział przez ramię. "Ale przecież uratowałem cię tamtej nocy, prawda? To musi mi zyskać chociaż odrobinę zaufania."

Nie mylił się. Tamta noc wciąż żyła w mojej pamięci bezczynszowo. Jak mnie wyciągnął z tłumu i jak mnie chronił, jakby naprawdę—nie. Nie, nie zamierzałam tam wracać.

Odwróciłam się do niego plecami, upewniając się, że jestem kilka stóp od niego, zanim szybko wyszłam z ubrań i weszłam w ciasny, granatowy kombinezon. Moje serce waliło cały czas, połowicznie oczekując, że zerknie. Ale nie zrobił tego ani razu.

"Gotowe," powiedziałam szybko, przeciągając kucyk przez tył kombinezonu.

"Zajęło ci to wieczność," zażartował, odwracając się i zdejmując koszulę jednym płynnym ruchem.

Zabrakło mi tchu.

Och.

Wiem, że pływał zawodowo, ale wiedzieć i widzieć to dwie różne rzeczy. Jego ramiona były szerokie, ręce smukłe i umięśnione. Bez wstydu wyszedł ze spodni i wskoczył w spodenki do pływania, całkowicie niewzruszony. Tymczasem czułam, jak moja twarz niemal zapala się ogniem.

"Gotowa?"

Kiwnęłam głową zbyt szybko. "T-tak. Gotowa."

"W porządku więc. Zacznijmy od podstaw."

Podprowadził mnie do krawędzi basenu i ukląkł obok mnie.

"Pływanie to kwestia kontroli," powiedział. "Nie tylko ciała, ale i oddechu. To rytm. Jak taniec, ale z realną szansą na utonięcie, jeśli coś schrzanisz."

"Pocieszające," wymamrotałam.

Zaśmiał się. "Spokojnie, nie pozwolę ci utonąć. Teraz, połóż się na brzuchu."

"Co?"

"Na ziemi. Po prostu to zrób."

Westchnęłam i zrobiłam, co kazał, kładąc się płasko na chłodnej, kaflowanej podłodze. Przykucnął obok mnie i zademonstrował prawidłowe ruchy rąk, delikatnie prowadząc moje dłonie.

"Twoje ramiona powinny poruszać się tak—płynnie, jakbyś rzeźbiła koło w wodzie. I trzymaj palce razem."

"Tak?" skopiowałam go, rękami zataczając kręgi na zewnątrz.

"Wystarczająco dobrze. Resztę poprawimy w basenie."

Gdy tylko zanurzyłam palce w wodzie, przeszedł mnie dreszcz.

"Jest zimno!"

"To basen, a nie jacuzzi."

Spojrzałam na niego gniewnie, ale wzięłam głęboki oddech i zanurzyłam się. Woda otuliła moje nogi jak lodowata rękawica. Moje serce zaczęło bić szybciej.

"Dobrze," powiedziałam. "I co teraz?"

"Zacznij od wiosłowania. Po prostu płyń i kop nogami. Utrzymuj ciało w relaksacji."

Próbowałam. Naprawdę próbowałam. Ale zamiast płynnych kopnięć, moje kończyny miotały się jak spanikowana ośmiornica. Moje ramiona uderzały w powierzchnię, rozpryskując wodę wszędzie. Blake wybuchnął śmiechem.

"Wyglądasz, jakbyś próbowała walczyć z basenem!"

"Powiedziałeś, żeby wiosłować!"

"Nie jakby cię rażono prądem!"

Doczołgałam się do krawędzi, woda kapała z mojej twarzy. "Jesteś taki irytujący."

Wyciągnął rękę, by pomóc mi wyjść. "Przepraszam, nie mogłem się powstrzymać."

Zignorowałam jego rękę i wyszłam sama.

"Dobrze," powiedział, wycierając łzy śmiechu z oczu. "Teraz rzeczywiście cię nauczę."

Tym razem jego instrukcje były jasne i cały czas był obok mnie. Poprawiał moje nogi, gdy kopałam źle, korygował ruchy rąk i przypominał, by oddychać równomiernie.

Po pół godzinie wysiłku coś zaskoczyło. Moje ruchy zsynchronizowały się i już nie miotałam się. Pływałam.

"Robisz to, Savvy!" krzyknął, utrzymując tempo obok mnie.

Uśmiechnęłam się od ucha do ucha, a potem przypadkowo połknęłam łyk wody i zakrztusiłam się na bok.

"Dobrze, prawie to robisz," poprawił z uśmiechem.

Popłynęliśmy kilka kolejnych długości basenu, powoli, obok siebie. Kiedy zaczęłam się męczyć, zasygnalizował, byśmy zatrzymali się w pobliżu środka basenu.

"Zaskoczyłaś mnie," powiedział.

"Dlaczego? Bo nie utonęłam?"

"Nie. Bo faktycznie słuchałaś."

"Wow. Naprawdę nie masz do mnie zaufania, co?"

"To nieprawda," powiedział, zbliżając się dryfem. "Po prostu nie myślałem, że będziesz tak zdeterminowana."

Jego ton się zmienił. Żadnych żartów. Tylko... miękka szczerość. Zaskoczyła mnie.

"Cóż," wymamrotałam, nagle nieśmiała. "Chcę się nauczyć."

Nie powiedział nic przez chwilę, po prostu się na mnie patrzył. Potem, powoli, jego ręce przeniosły się na moją talię, by pomóc mi się ustabilizować.

Zamarłam.

Każdy nerw w moim ciele rozbłysnął. Czułam, jak jego palce lekko mnie chwytają pod wodą.

"Spokojnie," powiedział cicho. "Znowu jesteś spięta."

"To twoja wina," wypaliłam.

"Och?"

"Ciągle... to robisz."

"Co robię?"

"Patrzysz na mnie w ten sposób."

Znowu się uśmiechnął, ale jego oczy nie opuściły moich. Potem, powoli, jego wzrok przesunął się w dół, najpierw na moją talię, gdzie były jego ręce, potem na moje nogi, i w końcu z powrotem na moją twarz.

"Nieźle," wymamrotał pod nosem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

SAVANNAH

Blake puścił mnie i wyszedł z basenu. Woda spływała po jego umięśnionym ciele, gdy sięgał po ręcznik. Nadal byłam oszołomiona niezdecydowaniem, zastanawiając się, dlaczego patrzył na mnie w ten sposób i nawet mruknął: "Nieźle."

Czy mówił o moich krągłościach, nogach czy czymś innym? Nie wiedziałam, co myśleć, ale wiedziałam, że jeśli jest ktoś, kto miałby uznać mnie za atrakcyjną na świecie, to nie będzie to Blake.

"Wychodzisz czy zamierzasz zmienić się w śliwkę?" zawołał przez ramię.

Machnęłam ręką, pozbywając się tej myśli, i wydostałam się z basenu, instynktownie obejmując się ramionami.

"Twoje lekcje pływania będą dwa razy w tygodniu," powiedział Blake, wycierając ręcznikiem włosy, "ale musisz mnie uczyć trzy razy w tygodniu."

Pokiwałam głową. "Dwa razy w tygodniu wystarczy. A co z moimi lekcjami matematyki?"

"Możemy zacząć od tego, że najpierw ty mnie pouczysz," zasugerował, uśmiechając się tym uśmiechem, który sprawiał, że połowa dziewczyn w szkole traciła przytomność. "Pomogę ci z matematyką jutro po zajęciach."

"Dobrze," mruknęłam, sięgając po ręcznik.

Szybko się osuszyłam, a potem przebrałam się z powrotem w mundurek w szatni. Moje włosy były jeszcze wilgotne, a ja czułam, jak krople spływają mi po szyi, gdy chwyciłam torbę i poszłam za Blakem. Szkoła była już skończona na ten dzień, więc mogliśmy mieć cały dziedziniec dla siebie przez co najmniej trzydzieści minut, zanim mama przyjedzie po mnie.

Szkoła kończy się o 15, ale mama nie wychodzi z pracy przed 16, a potem rusza do swojej nocnej pracy o 18. Większość nocy śpię sama; innym razem wraca do domu około północy. Dzięki tym lekcjom pływania i uczeniu Blake'a nie będę musiała siedzieć sama, dopóki nie wróci.

Znaleźliśmy ławkę pod rozłożystym dębem, a ja osunęłam się na niej, przeszukując torbę w poszukiwaniu podręcznika do fizyki.

"Więc," zaczęłam, przewracając na rozdział, który omawialiśmy na zajęciach, "pomyślałam, że możemy zacząć od—"

Blake nagle chwycił mnie za rękę, przerywając mi w połowie zdania. Spojrzałam na niego zaskoczona. Jego oczy nie były na mojej twarzy, lecz skupione na mojej dłoni.

"Twoje ręce drżą," powiedział, jego głos był nietypowo miękki. "Wszystko w porządku?"

Spojrzałam na swoją dłoń w jego znacznie większej i poczułam, jak moje policzki zaczynają się rumienić. "W porządku," powiedziałam, delikatnie się odsuwając. "Jest mi tylko trochę zimno."

"Aha." Wreszcie puścił moją rękę i oparł się na ławce. Czy w jego głosie było rozczarowanie? Nie, na pewno sobie coś wyobrażałam.

"Zacznijmy więc," powiedziałam, odchrząkując.

Zaczęłam wyjaśniać podstawowe pojęcia, które musiał zrozumieć, zanim moglibyśmy zająć się bardziej skomplikowanym materiałem. Mój głos nabrał pewności, gdy wpadłam w znany mi rytm ulubionego przedmiotu.

"Więc siła równa się masie razy przyspieszenie," wyjaśniłam, rysując diagram w jego zeszycie. "To jest drugie prawo Newtona."

"A jakie jest pierwsze prawo?" zapytał Blake, pochylając się, by zobaczyć mój diagram.

Jego bliskość była rozpraszająca. Czułam zapach chloru z basenu mieszający się z czymś charakterystycznie jego—jak sosna i deszcz.

"Pierwsze prawo mówi, że obiekt pozostanie w spoczynku lub w ruchu jednostajnym po linii prostej, dopóki nie zadziała na niego siła zewnętrzna," wyrecytowałam, starając się ignorować, jak jego ramię teraz ocierało się o moje.

"Czyli w zasadzie," powiedział Blake, "rzeczy się nie zmieniają, dopóki coś ich nie zmusi do zmiany?"

Uśmiechnęłam się, zaskoczona, że naprawdę zwracał uwagę. "Tak jest. Coś musi zakłócić równowagę."

Jego oczy spotkały się z moimi na moment, a ja poczułam znowu to dziwne motylkowe uczucie w żołądku. Spojrzałam na zegarek, nagle bardzo świadoma czasu.

"A co z trzecim prawem?" zapytał, przerywając chwilę.

"Na każde działanie przypada równa i przeciwnie skierowana reakcja," odpowiedziałam, przewracając na następną stronę w podręczniku. "Tak jak kiedy pływasz—"

"Hej, Blake!" zawołał głos, przerywając mi.

Spojrzałam w górę, żeby zobaczyć Alyssę, która przechodziła przez dziedziniec w naszą stronę, jej markowa torba kołysała się na biodrze. Jej oczy zwęziły się, gdy wylądowały na mnie.

"Co wy dwoje robicie razem?" zapytała, jej głos był słodki, ale oczy zimne, gdy przesuwały się między Blakem a mną.

"Savannah uczy mnie fizyki," wyjaśnił Blake, opierając się swobodnie. Jeśli zauważył wrogość Alyssy, nie dał tego po sobie poznać.

"Jakże... charytatywne z jej strony," powiedziała Alyssa z uśmiechem.

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, za Alyssą pojawiła się inna dziewczyna. W przeciwieństwie do Alyssy, ledwo rzuciła na mnie okiem. Podeszła prosto do Blake'a, kołysząc biodrami, i bez wahania usiadła na jego kolanach.

"Szukam cię wszędzie," zamruczała, osiadając na jego kolanach.

Ramię Blake'a automatycznie objęło jej talię. "Właśnie dostaję pomoc z fizyki," odpowiedział.

Patrzyłam, zamrożona, jak Megan pochyliła się do przodu i przycisnęła usta do jego. Mój żołądek skręcił się boleśnie, a wewnątrz poczułam, jak coś pęka.

Myślałam, że mnie lubi, szepnął zdradziecki głos w mojej głowie. Rozsądna część mnie natychmiast zganiła mnie za tak absurdalną myśl. Blake nigdy nie uznałby dziewczyny takiej jak ja za atrakcyjną. Gdyby tak było, nie spędziłby ostatniego roku, czyniąc moje życie nieznośnym.

Cichy alarm w moim telefonie zadzwonił, ratując mnie przed koniecznością oglądania ich przedstawienia dłużej. Zaczęłam upychać książki do torby z większą siłą, niż było to konieczne.

"Muszę iść," wymamrotałam, chociaż nie byłam pewna, czy ktoś słuchał. "Pewnie czeka na mnie mama."

W tym momencie zadzwonił mój telefon, potwierdzając moje wymówkę. Ale kiedy podniosłam wzrok, żeby się pożegnać, byłam zaskoczona, widząc Blake'a, który już odchodził, z Megan nadal wtuloną pod jego ramię, głową opartą o jego ramię.

Przesuń w górę, aby kontynuować

When My Bully Fell For Me

When My Bully Fell For Me

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa