Artemisia
„Ja, Riccardo Saviano, przyszły Alfa Srebrno-Cienistego Księżycowego Stada, odrzucam ciebie, Artemisio Guerrieri, córko Alfy Franco z Krwawego Księżycowego Stada, jako moją partnerkę i przyszłą Lunę.”
Wzdrygam się, gdy moje stopy dotykają powierzchni zimnej wody i jęczę, gdy przebłysk dnia, w którym przyjęłam odrzucenie miłości mojego życia, wypływa z moich wspomnień.
Rick i ja byliśmy razem od zawsze. Od dnia, gdy się poznaliśmy w wózkach, stanowiliśmy parę.
A przynajmniej tak mi się wydawało.
Zaczęliśmy się oficjalnie spotykać, gdy ukradł mi pierwszy pocałunek w liceum, i nawet jeśli mama długo mi tłumaczyła, że powinnam zachować dziewictwo do czasu, aż odnajdę swojego partnera, oddałam mu wszystko, gdy poszliśmy na studia i starszyzna naszych stad pozwoliła nam razem zamieszkać.
Ponieważ nasze stada już dzieliły sporo ziemi i udogodnień, nasza więź była bardzo dobrze postrzegana przez wszystkich. I chyba nie byłam jedyną, która nie mogła się doczekać, by odnaleźć w nim swojego partnera. Ojciec wiele mówił o tym, jak nasza więź doprowadzi do naprawdę silnego sojuszu.
No cóż, cholera.
On skończył dwadzieścia lat kilka miesięcy przede mną i gdy zaczął się dziwnie zachowywać, bałam się, że dowiedział się, iż nie jestem jego partnerką. Więc w moje dwudzieste urodziny poczułam ogromną ulgę.
Aż do momentu, w którym przestałam ją czuć.
Jako popularna i rozpieszczana przez miłość dziewczyna, mogłam wyobrazić sobie wszystko, ale nie to, że zostanę odrzucona bez żadnego wyjaśnienia w swoje urodziny. Gdy moje marzenia i plany na przyszłość legły w gruzach w dniu, który powinien być najszczęśliwszy w moim życiu, potrzebowałam sporo czasu, by podnieść się z popiołów.
Moim jedynym szczęściem było to, że nawet jeśli byłam gotowa się poddać, nie zrobiłam tego i kontynuowałam studia, bo zbyt się wstydziłam wrócić do domu i spojrzeć rodzinie w oczy.
Podczas gdy mój ojciec i matka podeszli do sprawy bardziej pragmatycznie, opłakując bardziej utratę sojuszu niż mój ból, moi bracia kipieli ze złości. Pewnie zapobiegłam kilku wojnom między stadami, powstrzymując ich przed zabiciem Ricka.
Minęły już cztery lata, odkąd skończyłam studia i wróciłam do domu. Odbudowałam się całkiem nieźle i mogłam trenować jako lekarz stada w naszym szpitalu. Niestety, moje serce nie potrafiło odzyskać równowagi. Wydawało się, że ten ból jest po prostu nie do zniesienia.
Westchnęłam głęboko, patrząc, jak grupa dzieci bawi się po drugiej stronie jeziora.
Co się stało z Riccardem, możesz zapytać? Cóż, wrócił i przejął swój tytuł dwa lata temu. Związał się ze swoją wybraną partnerką jeszcze podczas studiów i teraz ma dwoje dzieci, w wieku 6 i 4 lat.
Tak. Zgadłeś.
Powód mojego odrzucenia odkryłam dość szybko po tym, jak się to stało. Jego partnerka była już w czwartym miesiącu ciąży, gdy się o tym dowiedziałam.
Ryk, jaki mój wilk wtedy wydał, był równie miażdżący, jak samo złamane serce. Moje serce pękło w taki sposób, że myślałam, iż nigdy już nie zostanie naprawione.
„To wszystko twoja wina! Powinnaś była bardziej się starać, by zadowolić naszego Partnera!” – syknęła mój wilk, Cassandra.
„To nieprawda!” – zapłakałam, gdy jej głos boleśnie rozbrzmiał w mojej głowie. „Zrobiłam wszystko, czego chciał!”
„Za mało!” – odparła oskarżycielsko, sprawiając, że jęknęłam.
Przez następne kilka dni próbowałam ją nakłonić, by znów ze mną rozmawiała. Błagałam ją, ale mnie ignorowała. I już nigdy więcej mi się nie ukazała.
Chyba że po to, by zganić mnie za moje codzienne zachowanie.
Widzisz, nasza relacja z wewnętrznym wilkiem jest kluczowa dla naszego gatunku. Utrata jej w tak przełomowym momencie sprawiła, że mój ból zwielokrotnił się.
Wciąż mogłam trenować jako lekarz stada, będąc córką Alfy, ale z pewnością byłam najbardziej bezużyteczną osobą w stadzie, i wszyscy o tym wiedzieli.
„Missy!” Odwracam się, gdy widzę, jak mój młodszy brat kopie kamień na swojej drodze. „Mama chce z tobą porozmawiać o koronacji Gio.”
Jęczę, zbierając buty i podnosząc się. „Zamierzam pomóc, ale nie pójdę!”
„Musisz. Gio byłby smutny, gdyby cię nie było.”
Mój starszy brat rzeczywiście byłby smutny, gdybym opuściła jego ceremonię koronacji. On i jego partnerka trenowali do tego momentu przez miesiące i wiem dokładnie, jak bardzo jest zdenerwowany. Chociaż przy każdej okazji chwalę się, że już dawno zapomniałam o Riccardo, boję się chwili, kiedy spotkam go na uroczystości. Poza tym stawienie mu czoła bez partnera u boku zawsze jest najgorszym doświadczeniem.
Ale czego się nie robi dla rodziny.
Wracając z młodszym bratem, który nie przestaje opowiadać o swoich zajęciach sparingowych w szkole, docieram do naszego domu watahy dość szybko. Ze względu na liczną rodzinę tylko kilku moich braci mieszka z nami, bo rodzina Bety nie miałaby inaczej wystarczająco miejsca.
Rezydencja jest absurdalnie ogromna. W piwnicy znajdują się pokoje omega pracujących w posiadłości. Na parterze i pierwszym piętrze są kwatery niezamężnych wojowników i strażników na służbie, a także jadalnie, pokoje rekreacyjne i wspólne, kuchnie oraz mała biblioteka. Piętro wyżej mieszkam ja, mój młodszy brat Fabio i moi młodsi bliźniacy, Zaccaria i Zeno. Na czwartym piętrze mieszka Beta mojego ojca z rodziną. Wkrótce będą musieli przenieść się do ładnego domu przy targu, bo po ceremonii Beta mojego brata zamieszka tutaj ze swoją rodziną. Mój brat, który obecnie mieszka na piątym piętrze ze swoją rodziną, wkrótce przeprowadzi się na najwyższe piętro i zamieni się pokojami z naszymi rodzicami.
Bardzo kocham swoją rodzinę i jedyne, co mogłoby to jeszcze poprawić, to gdyby moi starsi bracia bliźniacy, Cristian i Costa, również z nami mieszkali.
Zastaję mamę w jej gabinecie i pukam do otwartych drzwi, przez co odwraca się do mnie z szerokim uśmiechem. „Ach, Missy, jesteś tutaj.”
„Hej, mamo. Jest szansa, że mogłabym pomóc, nie idąc tam?”
Śmieje się, poprawiając okulary, podnosząc je za oprawki na nosie.
„Kochanie, już o tym rozmawiałyśmy. Musimy wszyscy pokazać twojemu bratu miłość i wsparcie. Co ludzie powiedzą, jeśli się nie pojawisz?”
Biorę kartkę, którą podaje mi przez biurko, i opadam z jękiem na fotel stojący przed nim.
„Chciałabym, żebyś nauczyła się na pamięć imion gości, byśmy zrobili dobre wrażenie.”
„Mamo! Tu są setki imion!” krzyczę, patrząc na nią z niedowierzaniem, lecz ona tylko lekceważąco macha ręką.
„Oh, najważniejsze zaznaczyłam, a masz na to kilka dni.”
Marszcząc nos, przeglądam listę i mamroczę: „To chyba jakiś żart.”
Ona nuci sobie zadowolona, kiedy moje oczy padają na szczególne nazwisko.
„Blackwood,” szepczę do siebie, zwracając na siebie uwagę mamy.
„Co mówiłaś, kochanie?”
Odwracam kartkę, by mogła zobaczyć, a ona mruży na nią oczy. „Zaprosiłaś spadkobiercę rodu Blackwood. Z watahy Krwawych Kłów?”
Kiwa głową, podnosząc okulary, by lepiej przeczytać. „Tak. Musieliśmy.”
„Dlaczego?” pytam, wstając z fotela.
Wzdycha, coś notując w swoim zeszycie.
„Traktat, który z nimi mamy, jest dla nas bardzo ważny. Już i tak jest mocno niestabilny.”
„Traktat,” prychnę, rzucając kartkę z powrotem na biurko. „Oni łamią ten bezużyteczny pakt przy każdej okazji.”
Mama wzdycha i unosi palec w moją stronę. „Dlatego musimy być dla nich wyjątkowo mili. Po prostu się z nami bawią, bo są silni. Wyobraź sobie, gdyby naprawdę nas zaatakowali. To byłoby straszne. A teraz, bądź grzeczną dziewczynką i pomóż mi wybrać kwiaty. Luna Diana pokazała ci już suknię, którą wybrała, prawda?”
„Nie wierzę wam wszystkim!” wrzeszczę na nią, ryzykując porządną karę za zuchwałość. „Nie dziwię się, że dalej grają nami jak na skrzypcach! Ci aroganccy dranie nie zasługują na to, żeby zrujnować jego koronację tak samo jak wszystko inne, na co się pojawiają!”
Mama patrzy na mnie z niezadowoleniem, zaciskając usta. „Natychmiast się uspokoisz i zmienisz ton, albo porozmawiam z twoim ojcem. Na pewno nie jesteś osobą, która powinna oceniać takie sytuacje. I ostrzegam, masz się zachowywać na uroczystości!”
„Nie martw się, mamo!” parskam, już prawie wybiegając z pokoju. „Nawet nie drgnę, jeśli zdecydują się mnie zaatakować!”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Artemisia
— Wszystkie te krzyki nie pasują do tak ładnej damy. — Mój brat chichocze, wchodząc do mojego pokoju.
Parskam, przewracając oczami i dalej się dąsając, patrząc przez okno. — To po prostu niesprawiedliwe.
— Wiele rzeczy takie jest! — stwierdza po prostu, zmuszając mnie do odwrócenia się w jego stronę.
— Nie zamierzasz nic zmienić jako nowy Alfa? Pozwolisz im dalej robić, co im się podoba? — pytam go, ściskając połyskliwą powierzchnię komody, na której siedzę.
— Missy — wzdycha, wkładając ręce do kieszeni. — Naprawdę nic nie możemy zrobić.
Giorgio robi krok do przodu, przekrzywiając głowę w moją stronę. — Coś cię gryzie? Że jesteś aż tak wzburzona?
Kręcąc głową, wznoszę wzrok ku sufitowi. — Słyszałeś, że kilka dni temu stracili wilczycę bez wilka?
— Tak — odpowiada, kąciki ust mu opadają. — Ale to tylko krążąca plotka. Rada nic na ten temat nie znalazła.
— Ale wciąż prowadzą śledztwo, prawda? — Mój głos staje się piskliwy, prawie mnie zawodzi.
Giorgio przenosi ciężar z jednej nogi na drugą. — Tak, ale—
— Żadnego ale! — krzyczę, zeskakując z mebla. — Oni są zwierzętami. Powinniśmy przestać robić to, czego chcą. Pozwalają nam być marionetkami w ich przedstawieniu.
W mgnieniu oka Giorgio stoi przede mną, brutalnie łapiąc mnie za ramię. — Uspokoisz się i więcej nigdy nie powiesz czegoś takiego na głos! Rozumiesz mnie?
Jęczę i unoszę ramię, próbując się zasłonić przed jego przerażającym gniewem. Kiedy nieśmiało kiwam głową, warczy, sprawiając, że drżę. — Czy. mnie. rozumiesz?
— Tak, Alfo — mówię cicho, w końcu sprawiając, że mnie puszcza.
Pocieram bolące miejsce na ramieniu, wydymając usta. — To nie dotyczy tylko nas, Missy.
Kiedy na niego patrzę, widzę, że jego twarz pełna gniewu zmieniła się w tę zwyczajną, opiekuńczą, jaką zwykle okazuje mi mój starszy brat. — Ważne, żebyś wiedziała, że wszyscy jesteśmy w niebezpieczeństwie. Nawet gdybyśmy ich wszyscy zaatakowali, mieliby ogromne szanse nas zmiażdżyć z wymuszonym uśmiechem na twarzy. Nie pojmujesz, co widzieliśmy, więc proszę. Nie ryzykuj. Zwłaszcza w twoim stanie.
— W moim stanie — mruczę przybita, nadal głaszcząc ramię kciukiem.
Pokazuje mi kły w szerokim uśmiechu. — To co, zmienimy temat i zachowasz się jak ta nieśmiała, słaba i tchórzliwa siostra, za jaką wszyscy cię mają?
Zachichotałam, odchrząkując, jakbym miała odegrać rolę na scenie.
— W skali od jeden do dziesięciu, jak bardzo jesteś zdenerwowany? — Giorgio udaje zamyślonego, głęboko wzdychając. — Może osiem? — odpowiada niepewnie, rozbawiając mnie.
— Pytasz mnie? — Siadam z powrotem na komodzie, a on staje obok mnie i patrzymy przez okno na wojowników trenujących na dole.
— Diana wybrała naprawdę piękną suknię, muszę przyznać — mówię szeptem, patrząc w pustkę.
Widząc jego uśmiech w odbiciu szyby, mam wrażenie, że moje serce zaraz pęknie ze szczęścia.
— To w takim razie dziewięć.
— Mama już nazywa ją Luną.
— To naprawdę urocze.
— Taa.
Giorgio odwraca się powoli, z tym samym nieśmiałym uśmiechem na twarzy. — Przyjdziesz, prawda?
Marszczę nos i wzruszam ramionami. — Jasne. Nie przepuściłabym tego za nic.
— Dziękuję. Ustawię przy tobie Zeno i Zacka. Dzięki temu on nie odważy się znów do ciebie zbliżyć.
— To byłoby świetne, dzięki. Ale potrafię się obronić, on to mięczak, niech Z zaczną wieczór ze swoimi dziewczynami.
On znów wzdycha, chwytając mnie za ramiona. — Jesteśmy rodziną i oni to zrozumieją. On musi się nauczyć, że cię stracił i musi dać ci spokój.
Kręcę głową, uśmiechając się do niego. — Już jesteś takim upartym władcą. Nie martw się. Jestem niepołączona i pewnie jakieś resztki naszej więzi się przez to utrzymują.
— To i tak nie powód, żeby być dupkiem. — Mruczy, puszczając mnie z lekkim klepnięciem.
Serce mi krwawi, gdy myślę, jaka byłam głupia i że teraz przysparzam rodzinie kłopotów. Wiedzą o wszystkim, bo im powiedziałam.
No, prawie wszystkim.
Tylko moi bracia i bratowe wiedzą, że on nadal ma na moim punkcie obsesję i gdy mnie widzi, zawsze próbuje się do mnie zbliżyć.
Rodzice wiedzą tylko, że wciąż boli mnie jego widok, i to nawet nie jest kłamstwo.
Ale tylko moja najlepsza przyjaciółka wie, że kilka lat temu pozwoliłam się mu omotać i spędziłam z nim noc. To, że zdradził rodzinę ze mną, przyprawiało mnie o mdłości przez kilka dni. I do dziś czuję się jak śmieć z powodu swojego zachowania.
Przynajmniej była to dla mnie lekcja i od tamtej pory wyleczyłam się z fascynacji nim.
Odraza była po prostu zbyt silna.
Dzięki Bogu.
„Poradzę sobie. Nie martw się!” mówię z uśmiechem.
Kiwnął głową i już stał przy drzwiach, gdy się odwrócił: „Nie jesteś bez wilka, Mała! Nie karz się za coś, czego nie możesz kontrolować.”
Wciąż patrzę na plac treningowy, wzdycham, a pierwsze łzy spadają szybko.
***
Radosny śmiech wypełnia powietrze, a z pięter poniżej rozlega się szelest. Przygotowania do ceremonii idą gładko, a mimo to moja mama nieustannie panikuje z powodu gości, którzy mają przybyć w każdej chwili.
„Czujesz się komfortowo?” pytam Dianę, gdy bierze głębokie oddechy z dłońmi na brzuchu.
„Tak. Ale nie. Boże, chyba zaraz zemdleję.”
„Spokojnieee.” – krzyczy Caterina od swojej toaletki, skupiona na rysowaniu prostej kreski na powiece. „Wszyscy już zaakceptowali cię jako swoją nową Królową. Wszystko będzie dobrze.”
„Jestem bardziej zestresowana niż w dniu ślubu.” – wydycha – „Czy to cholerstwo jest normalne?”
Chichoczę, podnosząc tren jej sukni ślubnej. „Chyba tak.”
Z szybkim ruchem odwraca się i delikatnie ujmuje moje policzki w dłonie. „Czyż nie jesteś pięknym stworzeniem?!”
Całuje mnie w policzek, aż wydaję okrzyk zaskoczenia. „Twoje czerwone usta zniszczą mój makijaż!” – wyskakuję z miejsca i staję za Cateriną, by spojrzeć w lustro. „Okrutna kobieto. Siedziałam nad tym godzinami.”
Diana i Caterina śmieją się, a Caterina wstaje, by usunąć ślady szminki z mojego policzka. Nadymając usta, patrzę jak delikatnie pociera miejsce kciukiem, a potem przykłada gąbeczkę, by perfekcyjnie poprawić makijaż.
„Gotowe!” – woła radośnie, gdy w naszych głowach rozbrzmiewa głos mojej mamy.
„Panie i Panowie. Niech się zacznie.”
Zostaję wypuszczona z łącza mentalnego i z uśmiechem zwracam się do Diany. Ściskam jej dłoń, życząc powodzenia i jeszcze raz zapewniam, że wszystko będzie dobrze, zanim wychodzę z pokoju z Cateriną.
„Nie powinna zostać sama.” – szepcze, gdy z pośpiechem schodzimy po schodach.
„Wiem, ale będzie dobrze. Tradycja nakazuje, by dołączyła do nas dopiero podczas koronacji.”
Na parterze zatrzymuję się tuż za mamą i czuję, jak Zeno obejmuje mnie ramieniem.
Czuję, jak wszyscy są poddenerwowani, ale też niesamowicie podekscytowani. Stoimy z braćmi i uśmiechamy się, witając pierwszych gości, podczas gdy rodzice oficjalnie przyjmują ich na terenie naszej watahy. Patrzę z podziwem, jak eleganccy przedstawiciele innych watah wchodzą odziani w stroje wieczorowe.
Wydaje się, że dziś wszyscy mają ręce pełne roboty. Organizacja ochrony, eskorty z granic i cała logistyka imprezy świadczą o kunszcie mojej mamy jako Luny.
Postanawiamy ruszyć z tłumem na tyły domu. Wielki patio prowadzący na rozległą łąkę jest teraz ozdobiony girlandami i kwiatami. Na końcu pola otoczonego krzewami róż postawiono ogromną scenę, na której odbędzie się koronacja.
Pisnę podekscytowana, gdy podążam za Zeno do kilku jeszcze wolnych wysokich stolików i zaczynam podjadać przystawki, które są serwowane.
Zaccaria dochodzi do nas szybkim krokiem, a ja jęczę.
„Naprawdę, nie potrzebuję twojego współczucia. Po prostu zostaw mnie w spokoju i baw się ze swoimi partnerkami.”
Zeno uśmiecha się szeroko, przegryzając paluszki. „Nie ma mowy, siostrzyczko.”
„Przyniosłem ci szampana.” – rozpromienia się Zaccaria, wyciągając do mnie ręce z kieliszkiem.
„Dzięki, Zack.”
Zanim Zeno zdąży odebrać swój kieliszek z rąk brata, jego wyraz twarzy ciemnieje.
„Dupy już są.”
Głowy moja i Zaccarii odwracają się gwałtownie w stronę patio, akurat by zobaczyć pięciu członków Watahy Krwawego Kła lustrujących tłum z ponurą miną.
A właściwie, pozwólcie, że to poprawię.
Jeden z nich ma ponurą minę. Nie potrafiłabym powiedzieć, co robi reszta.
I jaka to mina.
Jego silna sylwetka sprawia, że wszyscy wokół bledną przy nim. Nawet otoczony przez najsilniejszych wilków południowej półkuli, wydaje się górować nad wszystkimi. Ma zaciśniętą, kwadratową szczękę i patrzy na nas, nędzników, lodowatymi oczami. Myślę, że mogłabym się skaleczyć o jego twarz, tak wysokie ma kości policzkowe.
I na cholerę miałabym chcieć dotknąć jego twarzy?!
Po raz pierwszy od wieków czuję poruszenie mojej wilczycy i wydaję cichy okrzyk, wyrywając się z transu.
Bracia patrzą na mnie z niepokojem, gdy chwytam materiał sukienki.
„Co się stało?”
„Cassy... Ona... Chyba się właśnie poruszyła.”
„Naprawdę?” Ich roziskrzone oczy sprawiają, że moje serce krwawi, bo myślę, że to może być z zupełnie niewłaściwego powodu.
„Tak,” mówię z lekkim śmiechem, prostując się i biorąc głęboki oddech.
Gdy bracia znowu zaczynają się przekomarzać, ryzykuję jeszcze jedno spojrzenie na Adonisa, który nawet moją wilczycę zmusił do reakcji, i muszę się okropnie rumienić, bo nasze spojrzenia się spotykają.
O, moja Bogini.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Artemisia
On nie może być moim partnerem. Jego zapach z łatwością przytłoczyłby wszystkie inne i dałby mi znać, że jest blisko.
Obgryzam kciuk, podczas gdy moje myśli szaleją nad faktem, że to wszystko po prostu nie ma sensu.
Poza tym, jak uciążliwe byłoby mieć kogoś z Blackwoodów jako partnera.
Więc dlaczego jestem rozczarowana?
Dołączając do oklasków, które wyrywają mnie z zamyślenia, uśmiecham się szeroko, gdy mój brat i jego partnerka wchodzą na scenę. Wyglądają na tak podekscytowanych i jednocześnie nerwowych przed tym, co zaraz się wydarzy, że aż czuję motyle w brzuchu. Najlepsze w tym wszystkim jest to, że wydają się najbardziej szczęśliwi z tego, że znów mogą się zobaczyć. Nawet jeśli w takich chwilach wspomnienie mojego odrzucenia boli najbardziej, cieszę się, że uczucie szczęścia wobec mojej rodziny mnie wypełnia.
Automatycznie moje oczy wędrują po tłumie, by znaleźć Alfę Blackwooda, który już na mnie patrzy. Szybko odwracam wzrok na scenę i przełykam ślinę.
Jakie to żenujące.
Skoro stoi tak blisko, zakładam, że zagadka tego kuszącego zapachu, który czuję, została rozwiązana.
Bogini, dlaczego ja?
Koronacja dłuży się niemiłosiernie, bo nie potrafię się skupić na ceremonii. Kołyszę się na piętach, bo moje wnętrze nie przestaje mrowić, gdyż ciągle zerkam ukradkiem na Blackwooda, który już patrzy na mnie.
O Boże, może on czuje, że mój wilk jest uśpiony.
Gdy starszy kończy rytuał, a mój brat idzie, by chwycić dłoń swojej Luny, rozlega się zbiorowy jęk zaskoczenia. Ściskam się kurczowo Zaccarii, a on obejmuje mnie za nadgarstek, by utrzymać mnie na nogach, choć musi czuć nieprzyjemne uczucie, gdy nasza więź z rodzicami jako liderami zostaje zerwana, zanim połączenia z nowym Alfą i Luną wskoczą na swoje miejsce.
Kiedy kolejna fala oklasków przerywa ciszę, próbuję przebić się przez tłum za braćmi, by dotrzeć do Giorgio i Diany i pogratulować im. Ale ludzie są tak nachalni, że oddzielam się od braci i, nie mogąc przejść dalej, postanawiam zejść na bok, czekając, aż wszyscy się uspokoją po tym, jak będą mieli okazję zobaczyć tę piękną parę.
Biorę głęboki oddech i uśmiecham się do kelnera, który podaje mi kieliszek szampana, zanim moje nozdrza zostają zaatakowane przez zapach, którego miałam nadzieję już nigdy nie poczuć.
I akurat wtedy, gdy nie ma przy mnie moich braci.
Jakże praktyczne.
„Hej, piękna.”
Upijam łyk szampana, udając zirytowaną, mając nadzieję, że zrozumie aluzję.
Nawet jeśli nigdy tego nie robi.
„Alpha Riccardo, dobry wieczór.”
„No weź, Missy.” Zachichotał, próbując się do mnie zbliżyć. „Nie musisz być taka oficjalna. Po tym wszystkim, przez co przeszliśmy.”
Przesuwam wzrokiem po tłumie z językiem przyciśniętym do zębów, próbując wypatrzyć braci, ale widzę tylko kogoś, kto uporczywie się we mnie wpatruje.
„Jeśli mówimy o tym, przez co przeszliśmy, to raczej doktor Guerrieri dla ciebie.”
Odrywam wzrok od Alfy Blackwooda, by spojrzeć na Riccarda, który uśmiecha się do mnie jak głupiec. I od razu tego żałuję.
„Wejdź ze mną z powrotem. Porozmawiajmy.”
Wydobywam z siebie pojedynczy śmiech, starając się mówić cicho. „Naprawdę próbujesz do mnie podrywać, podczas gdy twoja żona jest w domu, w ciąży z waszym trzecim dzieckiem, Rick!”
„Za dużo myślisz. Missy, no chodź.” Gdy chwyta mnie za nadgarstek, wyrywam go z jego uścisku może trochę zbyt gwałtownie.
„Nie waż się mnie dotykać!”
„Czemu jesteś taka ostra—” Riccardo już otwiera usta, żeby powiedzieć coś niestosownego, gdy przerywa mu niski baryton.
„Missy, wszystko w porządku?”
Muszę się powstrzymać, by nie zadrżeć fizycznie, gdy odwracam się i szeroko otwartymi oczami patrzę na osobę, która przerwała.
Co on właśnie do mnie powiedział?
Mrugam kilkukrotnie, wciąż próbując dojść do siebie po tym, jak jego głos przeszedł przeze mnie jak miód, uśmiecham się i kręcę głową.
„Tak, wszystko w porządku.”
Alpha Blackwood zaciska szczękę, kierując wzrok na Riccarda. „Gdzie jest twoja żona, Alpha?”
O mało się nie krztuszę śliną, gdy twarz Riccarda blednie, a on zaczyna jąkać się jak idiota. Sposób, w jaki zadrwił z jego tytułu, sprawia mi złośliwą satysfakcję.
„Nie czuła się najlepiej, więc została w domu.”
Alpha Blackwood cmoka z niezadowoleniem, zupełnie niezainteresowany tym, co powiedział Riccardo, i pochyla się lekko, by zwrócić się do mnie.
„Nie chciałaś pogratulować bratu? Myślę, że teraz się do niego dostaniemy.”
Dreszcz przebiega mi po kręgosłupie, gdy jego oczy całkowicie chwytają mój wzrok, sprawiając, że na chwilę tracę poczucie czasu i miejsca. Dopiero gdy widzę, jak unosi brew, wreszcie udaje mi się zmusić mózg do działania.
Podrywam się lekko, by spojrzeć ponad tłum, i nie widzę, jak mamy się tam przedostać, skoro mój brat wciąż jest szczelnie otoczony przez swoich wielbicieli, ale mimo to decyduję się skorzystać z jego oferty ratunku.
– Och, świetnie, chodźmy. Pa, Rick.
Kiwnął głową Riccardowi ze swoim charakterystycznym zmarszczonym czołem, zanim powiedział: – Do zobaczenia, Richard.
Duszkiem tłumię śmiech, przechodząc przez trawnik w poszukiwaniu wolnej przestrzeni, przez którą moglibyśmy się przecisnąć, ale na próżno.
Alpha Blackwood po prostu podąża za mną spokojnie i wydaje się mnie obserwować, nie mając zamiaru mi pomagać.
– On nie ma na imię Richard.
– Naprawdę? Nie zwracam zbytniej uwagi na imiona.
– Ale nazwałeś mnie Missy.
Wzrusza ramionami niedbale. – Praktycznie wykrzykiwał to na całym boisku. Nie podobało mi się, jak bardzo cię to peszyło.
Opuszczam ramiona i odwracam się do niego z uśmiechem. – Dziękuję!
Widząc, jak kącik jego ust drga, w moim brzuchu pojawiają się motyle, chociaż nie dostaję uśmiechu.
Jestem taka głupia.
– Wygląda na to, że nie zbliżymy się do mojego brata. – Wzdycham smutno i zaciskam usta.
– Tak. – Odpowiada marszcząc brwi, patrząc w stronę tłumu, i naprawdę zaskakuje mnie, że wciąż tu jest.
– No cóż, trudno – mówię, odwracając się do niego. – Zwiedzałeś już teren?
Serce podchodzi mi do gardła, czekając aż zgniecie moje zaproszenie, jak byłoby to właściwe dla kogoś takiego jak ja w jego oczach.
– Byłoby mi bardzo miło, dziękuję.
– Och – mówię zaskoczona. – Fajnie, chodź ze mną.
Próbując przybrać niekrępujący uśmiech, ruszam przez przerwę w krzewach różanych.
– Uważaj. Mają ostre kolce. – Uświadamiam sobie, jak głupio to brzmi, mówić to najsilniejszemu Alfie w promieniu mil, jeszcze zanim słyszę jego rozbawiony śmiech.
Przynajmniej nie traktuje tego jak obelgi.
Wracamy do domu watahy w zasadzie w milczeniu. Ciszę przerywam tylko ja, komentując ogród albo dom. Gdy docieramy na przednie podwórze mojego domu, wskazuję ścieżki rozgałęziające się przed nami.
– Tędy dojdziesz na tyły domu. – Spoglądam na niego, spodziewając się, że patrzy na dom, ale on patrzy na mnie.
I jako ta straszna flirciara, zarumieniam się okropnie i jąkam: – Erm... Tam jest taki ogród z wysokimi krzewami, zaprojektowany jak... no... jakby... wokół zestawu fontann...
Przypominam sobie, jak brat opowiadał, że widział, jak Alpha Blackwood ukarał wojownika za to, że jąkał się w jego obecności podczas wizyty na terytorium Blood Fang Pack. Dlatego trochę mnie zamraża na widok delikatnego uśmiechu na jego ustach.
– A tam jest jezioro.
Odkasłuję, próbując pozbyć się uczucia, jakby jego wzrok wypalał mi skórę. – Są tam ławki, kwiaty i plac zabaw dla dzieci.
O, bogini. Zamknij się!
– Jest tam naprawdę miło.
Zaciskam usta, unikając jego spojrzenia, patrząc na ścieżkę prowadzącą do jeziora.
To takie żenujące.
– To mi pokaż.
– Hę? – Zerkam mu w oczy, a on wykonuje lekki gest głową.
– Pokaż mi. – Mówi, a jego głęboki baryton sprawia, że serce mi przeskakuje.
Bogini, byłam już zaręczona. Kiedy znowu zaczęłam zachowywać się jak zakochana nastolatka?
– Jasne. Tędy, jeśli łaska, Alpho Blackwood.
Idąc przed nim po żwirowej ścieżce, skupiam się, by nie potknąć się o sukienkę na wysokich obcasach, czując jego przytłaczającą obecność tuż za mną. Gdy docieramy nad jezioro, puszczam spódnicę i odwracam się do niego. – Tadaaaan – mówię nieco zbyt entuzjastycznie.
– Naprawdę ci się tu podoba, co?
Kiwnęłam głową, a on się zaśmiał.
Znowu czuję się do niego przyciągana, myśląc, że mogłabym słuchać jego śmiechu godzinami.
O nie! Czy ja naprawdę zauroczyłam się w Alfie naszego ciemiężyciela?
Podchodzimy do ławki kilka kroków od nas i w milczeniu patrzymy na jezioro. Tłumię w sobie chęć powiedzenia czegoś tylko po to, żeby przerwać ciszę, bo na pewno bym się skompromitowała. Myśląc o tym, że wcale nie jest niezręcznie i jak bardzo czuję się przy nim swobodnie, zaczynam się martwić. Obgryzam kciuk, myśląc o ostatnim razie, gdy czułam się tak w towarzystwie mężczyzny. Ale patrząc na wszystkie okropne randki po rozstaniu z Riccardem, nie ma się co dziwić.
O, bogini! Czy on jest moją parą?
Przesuń w górę, aby kontynuować