Artemisia
— Wszystkie te krzyki nie pasują do tak ładnej damy. — Mój brat chichocze, wchodząc do mojego pokoju.
Parskam, przewracając oczami i dalej się dąsając, patrząc przez okno. — To po prostu niesprawiedliwe.
— Wiele rzeczy takie jest! — stwierdza po prostu, zmuszając mnie do odwrócenia się w jego stronę.
— Nie zamierzasz nic zmienić jako nowy Alfa? Pozwolisz im dalej robić, co im się podoba? — pytam go, ściskając połyskliwą powierzchnię komody, na której siedzę.
— Missy — wzdycha, wkładając ręce do kieszeni. — Naprawdę nic nie możemy zrobić.
Giorgio robi krok do przodu, przekrzywiając głowę w moją stronę. — Coś cię gryzie? Że jesteś aż tak wzburzona?
Kręcąc głową, wznoszę wzrok ku sufitowi. — Słyszałeś, że kilka dni temu stracili wilczycę bez wilka?
— Tak — odpowiada, kąciki ust mu opadają. — Ale to tylko krążąca plotka. Rada nic na ten temat nie znalazła.
— Ale wciąż prowadzą śledztwo, prawda? — Mój głos staje się piskliwy, prawie mnie zawodzi.
Giorgio przenosi ciężar z jednej nogi na drugą. — Tak, ale—
— Żadnego ale! — krzyczę, zeskakując z mebla. — Oni są zwierzętami. Powinniśmy przestać robić to, czego chcą. Pozwalają nam być marionetkami w ich przedstawieniu.
W mgnieniu oka Giorgio stoi przede mną, brutalnie łapiąc mnie za ramię. — Uspokoisz się i więcej nigdy nie powiesz czegoś takiego na głos! Rozumiesz mnie?
Jęczę i unoszę ramię, próbując się zasłonić przed jego przerażającym gniewem. Kiedy nieśmiało kiwam głową, warczy, sprawiając, że drżę. — Czy. mnie. rozumiesz?
— Tak, Alfo — mówię cicho, w końcu sprawiając, że mnie puszcza.
Pocieram bolące miejsce na ramieniu, wydymając usta. — To nie dotyczy tylko nas, Missy.
Kiedy na niego patrzę, widzę, że jego twarz pełna gniewu zmieniła się w tę zwyczajną, opiekuńczą, jaką zwykle okazuje mi mój starszy brat. — Ważne, żebyś wiedziała, że wszyscy jesteśmy w niebezpieczeństwie. Nawet gdybyśmy ich wszyscy zaatakowali, mieliby ogromne szanse nas zmiażdżyć z wymuszonym uśmiechem na twarzy. Nie pojmujesz, co widzieliśmy, więc proszę. Nie ryzykuj. Zwłaszcza w twoim stanie.
— W moim stanie — mruczę przybita, nadal głaszcząc ramię kciukiem.
Pokazuje mi kły w szerokim uśmiechu. — To co, zmienimy temat i zachowasz się jak ta nieśmiała, słaba i tchórzliwa siostra, za jaką wszyscy cię mają?
Zachichotałam, odchrząkując, jakbym miała odegrać rolę na scenie.
— W skali od jeden do dziesięciu, jak bardzo jesteś zdenerwowany? — Giorgio udaje zamyślonego, głęboko wzdychając. — Może osiem? — odpowiada niepewnie, rozbawiając mnie.
— Pytasz mnie? — Siadam z powrotem na komodzie, a on staje obok mnie i patrzymy przez okno na wojowników trenujących na dole.
— Diana wybrała naprawdę piękną suknię, muszę przyznać — mówię szeptem, patrząc w pustkę.
Widząc jego uśmiech w odbiciu szyby, mam wrażenie, że moje serce zaraz pęknie ze szczęścia.
— To w takim razie dziewięć.
— Mama już nazywa ją Luną.
— To naprawdę urocze.
— Taa.
Giorgio odwraca się powoli, z tym samym nieśmiałym uśmiechem na twarzy. — Przyjdziesz, prawda?
Marszczę nos i wzruszam ramionami. — Jasne. Nie przepuściłabym tego za nic.
— Dziękuję. Ustawię przy tobie Zeno i Zacka. Dzięki temu on nie odważy się znów do ciebie zbliżyć.
— To byłoby świetne, dzięki. Ale potrafię się obronić, on to mięczak, niech Z zaczną wieczór ze swoimi dziewczynami.
On znów wzdycha, chwytając mnie za ramiona. — Jesteśmy rodziną i oni to zrozumieją. On musi się nauczyć, że cię stracił i musi dać ci spokój.
Kręcę głową, uśmiechając się do niego. — Już jesteś takim upartym władcą. Nie martw się. Jestem niepołączona i pewnie jakieś resztki naszej więzi się przez to utrzymują.
— To i tak nie powód, żeby być dupkiem. — Mruczy, puszczając mnie z lekkim klepnięciem.
Serce mi krwawi, gdy myślę, jaka byłam głupia i że teraz przysparzam rodzinie kłopotów. Wiedzą o wszystkim, bo im powiedziałam.
No, prawie wszystkim.
Tylko moi bracia i bratowe wiedzą, że on nadal ma na moim punkcie obsesję i gdy mnie widzi, zawsze próbuje się do mnie zbliżyć.
Rodzice wiedzą tylko, że wciąż boli mnie jego widok, i to nawet nie jest kłamstwo.
Ale tylko moja najlepsza przyjaciółka wie, że kilka lat temu pozwoliłam się mu omotać i spędziłam z nim noc. To, że zdradził rodzinę ze mną, przyprawiało mnie o mdłości przez kilka dni. I do dziś czuję się jak śmieć z powodu swojego zachowania.
Przynajmniej była to dla mnie lekcja i od tamtej pory wyleczyłam się z fascynacji nim.
Odraza była po prostu zbyt silna.
Dzięki Bogu.
„Poradzę sobie. Nie martw się!” mówię z uśmiechem.
Kiwnął głową i już stał przy drzwiach, gdy się odwrócił: „Nie jesteś bez wilka, Mała! Nie karz się za coś, czego nie możesz kontrolować.”
Wciąż patrzę na plac treningowy, wzdycham, a pierwsze łzy spadają szybko.
***
Radosny śmiech wypełnia powietrze, a z pięter poniżej rozlega się szelest. Przygotowania do ceremonii idą gładko, a mimo to moja mama nieustannie panikuje z powodu gości, którzy mają przybyć w każdej chwili.
„Czujesz się komfortowo?” pytam Dianę, gdy bierze głębokie oddechy z dłońmi na brzuchu.
„Tak. Ale nie. Boże, chyba zaraz zemdleję.”
„Spokojnieee.” – krzyczy Caterina od swojej toaletki, skupiona na rysowaniu prostej kreski na powiece. „Wszyscy już zaakceptowali cię jako swoją nową Królową. Wszystko będzie dobrze.”
„Jestem bardziej zestresowana niż w dniu ślubu.” – wydycha – „Czy to cholerstwo jest normalne?”
Chichoczę, podnosząc tren jej sukni ślubnej. „Chyba tak.”
Z szybkim ruchem odwraca się i delikatnie ujmuje moje policzki w dłonie. „Czyż nie jesteś pięknym stworzeniem?!”
Całuje mnie w policzek, aż wydaję okrzyk zaskoczenia. „Twoje czerwone usta zniszczą mój makijaż!” – wyskakuję z miejsca i staję za Cateriną, by spojrzeć w lustro. „Okrutna kobieto. Siedziałam nad tym godzinami.”
Diana i Caterina śmieją się, a Caterina wstaje, by usunąć ślady szminki z mojego policzka. Nadymając usta, patrzę jak delikatnie pociera miejsce kciukiem, a potem przykłada gąbeczkę, by perfekcyjnie poprawić makijaż.
„Gotowe!” – woła radośnie, gdy w naszych głowach rozbrzmiewa głos mojej mamy.
„Panie i Panowie. Niech się zacznie.”
Zostaję wypuszczona z łącza mentalnego i z uśmiechem zwracam się do Diany. Ściskam jej dłoń, życząc powodzenia i jeszcze raz zapewniam, że wszystko będzie dobrze, zanim wychodzę z pokoju z Cateriną.
„Nie powinna zostać sama.” – szepcze, gdy z pośpiechem schodzimy po schodach.
„Wiem, ale będzie dobrze. Tradycja nakazuje, by dołączyła do nas dopiero podczas koronacji.”
Na parterze zatrzymuję się tuż za mamą i czuję, jak Zeno obejmuje mnie ramieniem.
Czuję, jak wszyscy są poddenerwowani, ale też niesamowicie podekscytowani. Stoimy z braćmi i uśmiechamy się, witając pierwszych gości, podczas gdy rodzice oficjalnie przyjmują ich na terenie naszej watahy. Patrzę z podziwem, jak eleganccy przedstawiciele innych watah wchodzą odziani w stroje wieczorowe.
Wydaje się, że dziś wszyscy mają ręce pełne roboty. Organizacja ochrony, eskorty z granic i cała logistyka imprezy świadczą o kunszcie mojej mamy jako Luny.
Postanawiamy ruszyć z tłumem na tyły domu. Wielki patio prowadzący na rozległą łąkę jest teraz ozdobiony girlandami i kwiatami. Na końcu pola otoczonego krzewami róż postawiono ogromną scenę, na której odbędzie się koronacja.
Pisnę podekscytowana, gdy podążam za Zeno do kilku jeszcze wolnych wysokich stolików i zaczynam podjadać przystawki, które są serwowane.
Zaccaria dochodzi do nas szybkim krokiem, a ja jęczę.
„Naprawdę, nie potrzebuję twojego współczucia. Po prostu zostaw mnie w spokoju i baw się ze swoimi partnerkami.”
Zeno uśmiecha się szeroko, przegryzając paluszki. „Nie ma mowy, siostrzyczko.”
„Przyniosłem ci szampana.” – rozpromienia się Zaccaria, wyciągając do mnie ręce z kieliszkiem.
„Dzięki, Zack.”
Zanim Zeno zdąży odebrać swój kieliszek z rąk brata, jego wyraz twarzy ciemnieje.
„Dupy już są.”
Głowy moja i Zaccarii odwracają się gwałtownie w stronę patio, akurat by zobaczyć pięciu członków Watahy Krwawego Kła lustrujących tłum z ponurą miną.
A właściwie, pozwólcie, że to poprawię.
Jeden z nich ma ponurą minę. Nie potrafiłabym powiedzieć, co robi reszta.
I jaka to mina.
Jego silna sylwetka sprawia, że wszyscy wokół bledną przy nim. Nawet otoczony przez najsilniejszych wilków południowej półkuli, wydaje się górować nad wszystkimi. Ma zaciśniętą, kwadratową szczękę i patrzy na nas, nędzników, lodowatymi oczami. Myślę, że mogłabym się skaleczyć o jego twarz, tak wysokie ma kości policzkowe.
I na cholerę miałabym chcieć dotknąć jego twarzy?!
Po raz pierwszy od wieków czuję poruszenie mojej wilczycy i wydaję cichy okrzyk, wyrywając się z transu.
Bracia patrzą na mnie z niepokojem, gdy chwytam materiał sukienki.
„Co się stało?”
„Cassy... Ona... Chyba się właśnie poruszyła.”
„Naprawdę?” Ich roziskrzone oczy sprawiają, że moje serce krwawi, bo myślę, że to może być z zupełnie niewłaściwego powodu.
„Tak,” mówię z lekkim śmiechem, prostując się i biorąc głęboki oddech.
Gdy bracia znowu zaczynają się przekomarzać, ryzykuję jeszcze jedno spojrzenie na Adonisa, który nawet moją wilczycę zmusił do reakcji, i muszę się okropnie rumienić, bo nasze spojrzenia się spotykają.
O, moja Bogini.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Artemisia
On nie może być moim partnerem. Jego zapach z łatwością przytłoczyłby wszystkie inne i dałby mi znać, że jest blisko.
Obgryzam kciuk, podczas gdy moje myśli szaleją nad faktem, że to wszystko po prostu nie ma sensu.
Poza tym, jak uciążliwe byłoby mieć kogoś z Blackwoodów jako partnera.
Więc dlaczego jestem rozczarowana?
Dołączając do oklasków, które wyrywają mnie z zamyślenia, uśmiecham się szeroko, gdy mój brat i jego partnerka wchodzą na scenę. Wyglądają na tak podekscytowanych i jednocześnie nerwowych przed tym, co zaraz się wydarzy, że aż czuję motyle w brzuchu. Najlepsze w tym wszystkim jest to, że wydają się najbardziej szczęśliwi z tego, że znów mogą się zobaczyć. Nawet jeśli w takich chwilach wspomnienie mojego odrzucenia boli najbardziej, cieszę się, że uczucie szczęścia wobec mojej rodziny mnie wypełnia.
Automatycznie moje oczy wędrują po tłumie, by znaleźć Alfę Blackwooda, który już na mnie patrzy. Szybko odwracam wzrok na scenę i przełykam ślinę.
Jakie to żenujące.
Skoro stoi tak blisko, zakładam, że zagadka tego kuszącego zapachu, który czuję, została rozwiązana.
Bogini, dlaczego ja?
Koronacja dłuży się niemiłosiernie, bo nie potrafię się skupić na ceremonii. Kołyszę się na piętach, bo moje wnętrze nie przestaje mrowić, gdyż ciągle zerkam ukradkiem na Blackwooda, który już patrzy na mnie.
O Boże, może on czuje, że mój wilk jest uśpiony.
Gdy starszy kończy rytuał, a mój brat idzie, by chwycić dłoń swojej Luny, rozlega się zbiorowy jęk zaskoczenia. Ściskam się kurczowo Zaccarii, a on obejmuje mnie za nadgarstek, by utrzymać mnie na nogach, choć musi czuć nieprzyjemne uczucie, gdy nasza więź z rodzicami jako liderami zostaje zerwana, zanim połączenia z nowym Alfą i Luną wskoczą na swoje miejsce.
Kiedy kolejna fala oklasków przerywa ciszę, próbuję przebić się przez tłum za braćmi, by dotrzeć do Giorgio i Diany i pogratulować im. Ale ludzie są tak nachalni, że oddzielam się od braci i, nie mogąc przejść dalej, postanawiam zejść na bok, czekając, aż wszyscy się uspokoją po tym, jak będą mieli okazję zobaczyć tę piękną parę.
Biorę głęboki oddech i uśmiecham się do kelnera, który podaje mi kieliszek szampana, zanim moje nozdrza zostają zaatakowane przez zapach, którego miałam nadzieję już nigdy nie poczuć.
I akurat wtedy, gdy nie ma przy mnie moich braci.
Jakże praktyczne.
„Hej, piękna.”
Upijam łyk szampana, udając zirytowaną, mając nadzieję, że zrozumie aluzję.
Nawet jeśli nigdy tego nie robi.
„Alpha Riccardo, dobry wieczór.”
„No weź, Missy.” Zachichotał, próbując się do mnie zbliżyć. „Nie musisz być taka oficjalna. Po tym wszystkim, przez co przeszliśmy.”
Przesuwam wzrokiem po tłumie z językiem przyciśniętym do zębów, próbując wypatrzyć braci, ale widzę tylko kogoś, kto uporczywie się we mnie wpatruje.
„Jeśli mówimy o tym, przez co przeszliśmy, to raczej doktor Guerrieri dla ciebie.”
Odrywam wzrok od Alfy Blackwooda, by spojrzeć na Riccarda, który uśmiecha się do mnie jak głupiec. I od razu tego żałuję.
„Wejdź ze mną z powrotem. Porozmawiajmy.”
Wydobywam z siebie pojedynczy śmiech, starając się mówić cicho. „Naprawdę próbujesz do mnie podrywać, podczas gdy twoja żona jest w domu, w ciąży z waszym trzecim dzieckiem, Rick!”
„Za dużo myślisz. Missy, no chodź.” Gdy chwyta mnie za nadgarstek, wyrywam go z jego uścisku może trochę zbyt gwałtownie.
„Nie waż się mnie dotykać!”
„Czemu jesteś taka ostra—” Riccardo już otwiera usta, żeby powiedzieć coś niestosownego, gdy przerywa mu niski baryton.
„Missy, wszystko w porządku?”
Muszę się powstrzymać, by nie zadrżeć fizycznie, gdy odwracam się i szeroko otwartymi oczami patrzę na osobę, która przerwała.
Co on właśnie do mnie powiedział?
Mrugam kilkukrotnie, wciąż próbując dojść do siebie po tym, jak jego głos przeszedł przeze mnie jak miód, uśmiecham się i kręcę głową.
„Tak, wszystko w porządku.”
Alpha Blackwood zaciska szczękę, kierując wzrok na Riccarda. „Gdzie jest twoja żona, Alpha?”
O mało się nie krztuszę śliną, gdy twarz Riccarda blednie, a on zaczyna jąkać się jak idiota. Sposób, w jaki zadrwił z jego tytułu, sprawia mi złośliwą satysfakcję.
„Nie czuła się najlepiej, więc została w domu.”
Alpha Blackwood cmoka z niezadowoleniem, zupełnie niezainteresowany tym, co powiedział Riccardo, i pochyla się lekko, by zwrócić się do mnie.
„Nie chciałaś pogratulować bratu? Myślę, że teraz się do niego dostaniemy.”
Dreszcz przebiega mi po kręgosłupie, gdy jego oczy całkowicie chwytają mój wzrok, sprawiając, że na chwilę tracę poczucie czasu i miejsca. Dopiero gdy widzę, jak unosi brew, wreszcie udaje mi się zmusić mózg do działania.
Podrywam się lekko, by spojrzeć ponad tłum, i nie widzę, jak mamy się tam przedostać, skoro mój brat wciąż jest szczelnie otoczony przez swoich wielbicieli, ale mimo to decyduję się skorzystać z jego oferty ratunku.
– Och, świetnie, chodźmy. Pa, Rick.
Kiwnął głową Riccardowi ze swoim charakterystycznym zmarszczonym czołem, zanim powiedział: – Do zobaczenia, Richard.
Duszkiem tłumię śmiech, przechodząc przez trawnik w poszukiwaniu wolnej przestrzeni, przez którą moglibyśmy się przecisnąć, ale na próżno.
Alpha Blackwood po prostu podąża za mną spokojnie i wydaje się mnie obserwować, nie mając zamiaru mi pomagać.
– On nie ma na imię Richard.
– Naprawdę? Nie zwracam zbytniej uwagi na imiona.
– Ale nazwałeś mnie Missy.
Wzrusza ramionami niedbale. – Praktycznie wykrzykiwał to na całym boisku. Nie podobało mi się, jak bardzo cię to peszyło.
Opuszczam ramiona i odwracam się do niego z uśmiechem. – Dziękuję!
Widząc, jak kącik jego ust drga, w moim brzuchu pojawiają się motyle, chociaż nie dostaję uśmiechu.
Jestem taka głupia.
– Wygląda na to, że nie zbliżymy się do mojego brata. – Wzdycham smutno i zaciskam usta.
– Tak. – Odpowiada marszcząc brwi, patrząc w stronę tłumu, i naprawdę zaskakuje mnie, że wciąż tu jest.
– No cóż, trudno – mówię, odwracając się do niego. – Zwiedzałeś już teren?
Serce podchodzi mi do gardła, czekając aż zgniecie moje zaproszenie, jak byłoby to właściwe dla kogoś takiego jak ja w jego oczach.
– Byłoby mi bardzo miło, dziękuję.
– Och – mówię zaskoczona. – Fajnie, chodź ze mną.
Próbując przybrać niekrępujący uśmiech, ruszam przez przerwę w krzewach różanych.
– Uważaj. Mają ostre kolce. – Uświadamiam sobie, jak głupio to brzmi, mówić to najsilniejszemu Alfie w promieniu mil, jeszcze zanim słyszę jego rozbawiony śmiech.
Przynajmniej nie traktuje tego jak obelgi.
Wracamy do domu watahy w zasadzie w milczeniu. Ciszę przerywam tylko ja, komentując ogród albo dom. Gdy docieramy na przednie podwórze mojego domu, wskazuję ścieżki rozgałęziające się przed nami.
– Tędy dojdziesz na tyły domu. – Spoglądam na niego, spodziewając się, że patrzy na dom, ale on patrzy na mnie.
I jako ta straszna flirciara, zarumieniam się okropnie i jąkam: – Erm... Tam jest taki ogród z wysokimi krzewami, zaprojektowany jak... no... jakby... wokół zestawu fontann...
Przypominam sobie, jak brat opowiadał, że widział, jak Alpha Blackwood ukarał wojownika za to, że jąkał się w jego obecności podczas wizyty na terytorium Blood Fang Pack. Dlatego trochę mnie zamraża na widok delikatnego uśmiechu na jego ustach.
– A tam jest jezioro.
Odkasłuję, próbując pozbyć się uczucia, jakby jego wzrok wypalał mi skórę. – Są tam ławki, kwiaty i plac zabaw dla dzieci.
O, bogini. Zamknij się!
– Jest tam naprawdę miło.
Zaciskam usta, unikając jego spojrzenia, patrząc na ścieżkę prowadzącą do jeziora.
To takie żenujące.
– To mi pokaż.
– Hę? – Zerkam mu w oczy, a on wykonuje lekki gest głową.
– Pokaż mi. – Mówi, a jego głęboki baryton sprawia, że serce mi przeskakuje.
Bogini, byłam już zaręczona. Kiedy znowu zaczęłam zachowywać się jak zakochana nastolatka?
– Jasne. Tędy, jeśli łaska, Alpho Blackwood.
Idąc przed nim po żwirowej ścieżce, skupiam się, by nie potknąć się o sukienkę na wysokich obcasach, czując jego przytłaczającą obecność tuż za mną. Gdy docieramy nad jezioro, puszczam spódnicę i odwracam się do niego. – Tadaaaan – mówię nieco zbyt entuzjastycznie.
– Naprawdę ci się tu podoba, co?
Kiwnęłam głową, a on się zaśmiał.
Znowu czuję się do niego przyciągana, myśląc, że mogłabym słuchać jego śmiechu godzinami.
O nie! Czy ja naprawdę zauroczyłam się w Alfie naszego ciemiężyciela?
Podchodzimy do ławki kilka kroków od nas i w milczeniu patrzymy na jezioro. Tłumię w sobie chęć powiedzenia czegoś tylko po to, żeby przerwać ciszę, bo na pewno bym się skompromitowała. Myśląc o tym, że wcale nie jest niezręcznie i jak bardzo czuję się przy nim swobodnie, zaczynam się martwić. Obgryzam kciuk, myśląc o ostatnim razie, gdy czułam się tak w towarzystwie mężczyzny. Ale patrząc na wszystkie okropne randki po rozstaniu z Riccardem, nie ma się co dziwić.
O, bogini! Czy on jest moją parą?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Artemisia
Zanim mój atak paniki zdąży się nasilić, uspokajam się, bo jego zapach musiał być wystarczający, żebym rozpoznała w nim mojego drugiego szansowego partnera. A nawet jeśli jego zapach jest kuszący, to nie krzyczy „bratnia dusza”.
„To jakiś twój nawyk?”
Patrzę na niego zdezorientowana, widząc jego uśmiech.
Co do diabła?!
„Yyy... co?”
„Robisz to całkiem często. Także podczas ceremonii.” Jego oczy spadają na moje usta, a ja szybko zabieram rękę.
„Och, tak. Przepraszam, to... robię to bezwiednie.”
„Nie przejmuj się.” – mówi, kierując wzrok z powrotem na jezioro, opierając się o ławkę. – „To właściwie urocze.”
Moje serce bije tak szybko, że grozi mi ogłuchnięcie od głośnych uderzeń w uszach. „Och... Dziękuję.”
Cieszę się, że patrzy na jezioro, bo muszę wyglądać jak najbardziej żenujący pomidor na ziemi.
Kiedy odważam się zerknąć, widzę go wpatrzonego w powierzchnię jeziora z wielkim skupieniem. I muszę przyznać, że przyciąga wzrok. To nie tylko to, że jest wysoki i szeroko zbudowany, ale też jego kwadratowa szczęka, ciemne, wyraziste oczy i wysokie kości policzkowe, które muszą rzucać każdą wilczycę pod urok. Sposób, w jaki księżyc podkreśla jego rysy, sprawia, że wygląda jeszcze piękniej.
A teraz ślinisz się.
Zaciska szczękę, zanim odwróci się do mnie, unosząc brew. Ten gest wyrywa mnie z zamyślenia, ale chyba już za późno, by odzyskać resztki godności.
Bogini, on musi słyszeć, jak moje serce szaleje.
Ale wstyd.
„Jesteś córką Alfy Franco, prawda?”
„Tak.” – wyrzucam z siebie, może trochę za głośno.
Jakbym odpowiadała z entuzjazmem na pytanie ulubionego nauczyciela.
„Jestem jego ulubienicą, tak właściwie.”
Bogini, nie możesz mnie powstrzymać?!
Jego ponowny śmiech sprawia, że czuję się mniej głupio, nawet jeśli nie usuwa mojego pragnienia, by natychmiast pochłonęła mnie czarna dziura.
„W to mogę uwierzyć.” – żartuje, a moje serce śpiewa.
„Ale szczerze mówiąc, mam szczęście. Moi bracia są najlepsi, nawet jeśli są zbyt opiekuńczy przez większość czasu.”
„Cóż, gdybym miał taką siostrę jak ty, prawdopodobnie zamknąłbym ją gdzieś, żeby chronić przed wszystkimi dziwakami.” Śmieję się głośno, a on kręci głową. „Serio. Prawie ogłosiłbym wojnę tylko za to, że Ricky odetchnął w twoją stronę.”
Walczę o oddech, gdy pękam ze śmiechu, a on tylko się uśmiecha. „O, Bogini!”
Wypuszczam głęboki oddech i ocieram łzę z oka. „Nie sądzę, żeby ktokolwiek chciał ryzykować wojnę z tobą, Alfo Blackwood.”
„Cayden.” – warknął, a ja patrzę na niego szeroko otwartymi oczami.
Nie poprosił mnie właśnie, żebym mówiła mu po imieniu?
'I będziemy wdzięczni za tę szansę i nie odrzucimy jej, by nie przynieść wstydu sobie i naszej paczce.' – mówi zgryźliwie moja wilczyca, a ja wzdycham, bo nie słyszałam jej od dnia odrzucenia.
„Jasne, yyy... Alfo Cayden.” Czuję, jak robię się czerwona, gdy pochyla się, warcząc. „Odpuszczamy 'Alfę'.”
O rany.
Przesuwając kosmyk włosów za ucho, staram się uciszyć Cassy skomlącą w mojej głowie.
„To byłby dla mnie zaszczyt, Cayden” – mówię, czując, że język mi drętwieje.
„Cała przyjemność po mojej stronie, Missy.”
Przyjemnie dreszczując, zmuszam się, by wstać i uciec z tej sytuacji, zanim zrobię coś, co jeszcze bardziej zmartwi moich rodziców.
„Masz też takie miejsce na swoim terenie?”
Gdy bez pośpiechu mnie dogania, moje serce zaczyna bić szybciej.
Blask księżyca muska taflę jeziora, tworząc romantyczną scenerię. Jego twarz zostaje pocałowana przez promienie światła rozświetlające jego lewą stronę, odbierając mi dech.
Mija kilka sekund, zanim uświadamiam sobie, że on też patrzy na mnie. Trwamy w milczeniu, które wydaje się trwać wieczność, i w pewnym momencie myślę, że to chyba sen. Jego oczy robią się czarne, zostaje tylko kilka złotych plamek wirujących w tęczówkach.
Wzdycham, i gdy zamierzam się cofnąć, on jest szybszy – powstrzymuje mnie, delikatnie chwytając za przedramię. Jego intensywne spojrzenie mnie pochłania, całkowicie się zatracam.
Kiedy staje jeszcze bliżej, przełykam ślinę. Jestem trochę zaskoczona, że nie czuję iskier na skórze, bo jego dotyk jest niebiański.
„Cayden?” – szepczę, patrząc, jak się pochyla.
Ale milczy, jego usta zbliżają się powoli do moich. Moje serce podskakuje do gardła, zamykam oczy, czekając, aż jego wargi dotkną moich. Czuję jego ciepły oddech na sobie, rozpalający mnie jeszcze bardziej.
Jego usta ledwie musnęły moje, gdy głośny warkot wyrywa mnie z transu.
Cayden wydaje się niewzruszony groźnym rykiem, kiedy na niego patrzę, ale wygląda po prostu śmiertelnie poirytowany. Odwracam głowę w stronę źródła dźwięku i widzę jednego z moich braci, który zaciska pięść, a jego klatka piersiowa unosi się z każdym ciężkim oddechem.
— Co do cholery, Blackwood! — krzyczy, a jego wilk walczy o dominację.
Cayden prostuje się z obojętnością, podczas gdy ja zaczynam panikować.
No pięknie, idiotyczny moment, idioto!
„Odejdź, idioto! Co ty wyprawiasz?” — łączę się z nim myślami, na co jego gniewne spojrzenie przenosi się na mnie.
— Nie waż się tak do mnie mówić, kiedy znalazłem cię w takiej sytuacji! — ryczy, a ja tylko piszczę ze wstydu.
Ależ żenująco.
Cayden jednak się śmieje, najwyraźniej nieświadomy, że mój brat zaraz go zaatakuje. — Wyluzuj, Guerrieri! Przeszkadzasz! Nie masz tam jakiegoś ciasta do zjedzenia?
O nie, proszę cię.
Widząc, że mój brat zaraz wybuchnie, staję mu na drodze, próbując go uspokoić. — Zeno, proszę. Musisz się uspokoić. Nie...
— Nie mów mi, co mam robić! — warczy, przebiegając obok mnie.
— Nie! — krzyczę spanikowana, odwracając się, nie mogąc go powstrzymać, gdy już w locie zaczyna się przemieniać.
Odwracam się w samą porę, by zobaczyć, jak Cayden blokuje mojego brata i przerzuca go do jeziora, jakby był ze słomy.
Nawet się nie przemienił, spoglądając tylko na mojego walczącego brata, który teraz w swojej ludzkiej formie próbuje dopłynąć do brzegu.
Podbiegam do niego z szeroko otwartymi oczami, gdy mój brat powoli dociera na drugi brzeg jeziora.
— O Boże! Przepraszam! On jest taki głupi!
Cayden obdarza mnie przepięknym uśmiechem, a jego kły błyszczą w blasku księżyca. — Nie martw się. Mówiłaś, że jesteś ich ulubienicą!
To sprawia, że się uśmiecham, kręcąc głową i spuszczając wzrok, żeby nie zauważył mojego rumieńca. Gdy patrzę na jego ramię, wstrzymuję oddech.
— O nie! Jesteś ranny!
Cmoka z niezadowoleniem, podnosząc ramię. — Ach, to tylko zadrapanie. Nie przejmuj się.
Zdejmuję z siebie szal i owijam go wokół jego ramienia.
— Naprawdę, Missy. Nie przejmuj się. Nie ma potrzeby psuć sobie sukienki!
Przyciskając materiał do jego rany, która pewnie już się zasklepiła, czuję dziwne podenerwowanie.
— Naprawdę! — powtarza, kładąc rękę na mojej. — Missy.
Biorę głęboki oddech, czując jak jego dotyk mnie uspokaja, choć zaczyna mnie to też lekko przerażać.
Uśmiecha się, gdy na niego patrzę, czując okropne zakłopotanie.
— Ładnie pachniesz. — Jego chrapliwy szept trafia mnie prosto w serce, ściskając mi pierś.
Odchrząknięcie sprawia, że podskakuję i spotykam spojrzenie brata. — Wszystko w porządku? Co się stało? — Giorgio pyta z troską.
Jego oczy zwężają się, gdy widzi, jak Zeno wraca wokół jeziora, zgarbiony i ociekający wodą.
— To moja wina, Alfa Guerrieri — mówi Cayden, a ja patrzę na niego zaskoczona. — Zażartowałem głupio. A on po prostu chciał bronić dumy swojej siostry. Przepraszam za zamieszanie!
Giorgio nie wygląda na przekonanego słowami Caydena, ale wie lepiej, niż oskarżać alfę wrogiej watahy o kłamstwo.
— Nie szkodzi, Alfa Blackwood. Przepraszam, jeśli mój brat nie potrafił zareagować na żart jak dorosły.
Po wielu dyplomatycznych wymianach Zeno w końcu do nas dociera.
— Chiedi scusa! — syczę do niego, na co krzywi się niechętnie. [Przeproś!]
Zeno kołysze się na boki, zachowując się dziecinnie, ale gdy wokół nas gromadzi się coraz więcej osób, w końcu ustępuje. — Przepraszam, Alfa Blackwood!
— Nie, proszę. Ja również przepraszam.
Cayden delikatnie klepie mnie po dłoni, zanim odchodzi do członków swojej watahy, stojących kilka kroków dalej.
Patrzę za nim, wciąż jak wrośnięta w ziemię, podczas gdy Giorgio strofuje Zeno. Kiedy grupa mężczyzn dociera już do domu i zaraz zniknie z pola widzenia, odrywam się wreszcie i biegnę w stronę jego szerokich pleców.
— Alfa Blackwood. — Wewnętrznie się skrzywiam, wołając go i doganiając szybkim krokiem. Odwraca się do mnie bez rozbawienia, od razu rozumiem, co go złości.
— Cayden, przepraszam. — Uśmiecha się lekko, a mój żołądek ściska się od nienawistnych spojrzeń jego towarzyszy. — Dziękuję. Za to, co powiedziałeś Giorgio. Mam nadzieję, że wybaczysz mojemu bratu i nie pomyślisz o nas źle.
— Oczywiście, Missy.
Chce zdjąć mój opatrunek z szala, ale go powstrzymuję. — Nie, proszę. Zatrzymaj go. I tak już tej sukienki nie założę.
Wymuszam uśmiech, a on westchnął zadowolony. — Jaka szkoda. Wyglądasz w niej olśniewająco.
— Dziękuję — mówię, czując jak policzki mi płoną.
Z kolejnym uśmiechem i lekkim ukłonem odwraca się, a jego baryton przenika moją skórę.
— Dobranoc, Missy. Dziękuję za oprowadzenie.
Mrugam kilkakrotnie, zanim zbieram się na odpowiedź. — Cała przyjemność po mojej stronie, Cayden.
— Dobranoc — dodaję zająknięta, uderzając się pięścią w nogę bez końca.
Ależ żenująco.
Przesuń w górę, aby kontynuować