passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

When They Touch Me - Rozdział #5 - autor Shelagh Milano

When They Touch Me

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Artemisia

­

Zanim mój atak paniki zdąży się nasilić, uspokajam się, bo jego zapach musiał być wystarczający, żebym rozpoznała w nim mojego drugiego szansowego partnera. A nawet jeśli jego zapach jest kuszący, to nie krzyczy „bratnia dusza”.

­

„To jakiś twój nawyk?”

­

Patrzę na niego zdezorientowana, widząc jego uśmiech.

­

Co do diabła?!

­

„Yyy... co?”

­

„Robisz to całkiem często. Także podczas ceremonii.” Jego oczy spadają na moje usta, a ja szybko zabieram rękę.

­

„Och, tak. Przepraszam, to... robię to bezwiednie.”

­

„Nie przejmuj się.” – mówi, kierując wzrok z powrotem na jezioro, opierając się o ławkę. – „To właściwie urocze.”

­

Moje serce bije tak szybko, że grozi mi ogłuchnięcie od głośnych uderzeń w uszach. „Och... Dziękuję.”

­

Cieszę się, że patrzy na jezioro, bo muszę wyglądać jak najbardziej żenujący pomidor na ziemi.

­

Kiedy odważam się zerknąć, widzę go wpatrzonego w powierzchnię jeziora z wielkim skupieniem. I muszę przyznać, że przyciąga wzrok. To nie tylko to, że jest wysoki i szeroko zbudowany, ale też jego kwadratowa szczęka, ciemne, wyraziste oczy i wysokie kości policzkowe, które muszą rzucać każdą wilczycę pod urok. Sposób, w jaki księżyc podkreśla jego rysy, sprawia, że wygląda jeszcze piękniej.

­

A teraz ślinisz się.

­

Zaciska szczękę, zanim odwróci się do mnie, unosząc brew. Ten gest wyrywa mnie z zamyślenia, ale chyba już za późno, by odzyskać resztki godności.

­

Bogini, on musi słyszeć, jak moje serce szaleje.

­

Ale wstyd.

­

„Jesteś córką Alfy Franco, prawda?”

­

„Tak.” – wyrzucam z siebie, może trochę za głośno.

­

Jakbym odpowiadała z entuzjazmem na pytanie ulubionego nauczyciela.

­

„Jestem jego ulubienicą, tak właściwie.”

­

Bogini, nie możesz mnie powstrzymać?!

­

Jego ponowny śmiech sprawia, że czuję się mniej głupio, nawet jeśli nie usuwa mojego pragnienia, by natychmiast pochłonęła mnie czarna dziura.

­

„W to mogę uwierzyć.” – żartuje, a moje serce śpiewa.

­

„Ale szczerze mówiąc, mam szczęście. Moi bracia są najlepsi, nawet jeśli są zbyt opiekuńczy przez większość czasu.”

­

„Cóż, gdybym miał taką siostrę jak ty, prawdopodobnie zamknąłbym ją gdzieś, żeby chronić przed wszystkimi dziwakami.” Śmieję się głośno, a on kręci głową. „Serio. Prawie ogłosiłbym wojnę tylko za to, że Ricky odetchnął w twoją stronę.”

Walczę o oddech, gdy pękam ze śmiechu, a on tylko się uśmiecha. „O, Bogini!”

­

Wypuszczam głęboki oddech i ocieram łzę z oka. „Nie sądzę, żeby ktokolwiek chciał ryzykować wojnę z tobą, Alfo Blackwood.”

­

„Cayden.” – warknął, a ja patrzę na niego szeroko otwartymi oczami.

­

Nie poprosił mnie właśnie, żebym mówiła mu po imieniu?

­

'I będziemy wdzięczni za tę szansę i nie odrzucimy jej, by nie przynieść wstydu sobie i naszej paczce.' – mówi zgryźliwie moja wilczyca, a ja wzdycham, bo nie słyszałam jej od dnia odrzucenia.

­

„Jasne, yyy... Alfo Cayden.” Czuję, jak robię się czerwona, gdy pochyla się, warcząc. „Odpuszczamy 'Alfę'.”

­

O rany.

­

Przesuwając kosmyk włosów za ucho, staram się uciszyć Cassy skomlącą w mojej głowie.

­

„To byłby dla mnie zaszczyt, Cayden” – mówię, czując, że język mi drętwieje.

­

„Cała przyjemność po mojej stronie, Missy.”

­

Przyjemnie dreszczując, zmuszam się, by wstać i uciec z tej sytuacji, zanim zrobię coś, co jeszcze bardziej zmartwi moich rodziców.

­

„Masz też takie miejsce na swoim terenie?”

­

Gdy bez pośpiechu mnie dogania, moje serce zaczyna bić szybciej.

Blask księżyca muska taflę jeziora, tworząc romantyczną scenerię. Jego twarz zostaje pocałowana przez promienie światła rozświetlające jego lewą stronę, odbierając mi dech.

­

Mija kilka sekund, zanim uświadamiam sobie, że on też patrzy na mnie. Trwamy w milczeniu, które wydaje się trwać wieczność, i w pewnym momencie myślę, że to chyba sen. Jego oczy robią się czarne, zostaje tylko kilka złotych plamek wirujących w tęczówkach.

Wzdycham, i gdy zamierzam się cofnąć, on jest szybszy – powstrzymuje mnie, delikatnie chwytając za przedramię. Jego intensywne spojrzenie mnie pochłania, całkowicie się zatracam.

­

Kiedy staje jeszcze bliżej, przełykam ślinę. Jestem trochę zaskoczona, że nie czuję iskier na skórze, bo jego dotyk jest niebiański.

„Cayden?” – szepczę, patrząc, jak się pochyla.

­

Ale milczy, jego usta zbliżają się powoli do moich. Moje serce podskakuje do gardła, zamykam oczy, czekając, aż jego wargi dotkną moich. Czuję jego ciepły oddech na sobie, rozpalający mnie jeszcze bardziej.

­

Jego usta ledwie musnęły moje, gdy głośny warkot wyrywa mnie z transu.

Cayden wydaje się niewzruszony groźnym rykiem, kiedy na niego patrzę, ale wygląda po prostu śmiertelnie poirytowany. Odwracam głowę w stronę źródła dźwięku i widzę jednego z moich braci, który zaciska pięść, a jego klatka piersiowa unosi się z każdym ciężkim oddechem.

— Co do cholery, Blackwood! — krzyczy, a jego wilk walczy o dominację.

Cayden prostuje się z obojętnością, podczas gdy ja zaczynam panikować.

No pięknie, idiotyczny moment, idioto!

„Odejdź, idioto! Co ty wyprawiasz?” — łączę się z nim myślami, na co jego gniewne spojrzenie przenosi się na mnie.

— Nie waż się tak do mnie mówić, kiedy znalazłem cię w takiej sytuacji! — ryczy, a ja tylko piszczę ze wstydu.

Ależ żenująco.

Cayden jednak się śmieje, najwyraźniej nieświadomy, że mój brat zaraz go zaatakuje. — Wyluzuj, Guerrieri! Przeszkadzasz! Nie masz tam jakiegoś ciasta do zjedzenia?

O nie, proszę cię.

Widząc, że mój brat zaraz wybuchnie, staję mu na drodze, próbując go uspokoić. — Zeno, proszę. Musisz się uspokoić. Nie...

— Nie mów mi, co mam robić! — warczy, przebiegając obok mnie.

— Nie! — krzyczę spanikowana, odwracając się, nie mogąc go powstrzymać, gdy już w locie zaczyna się przemieniać.

Odwracam się w samą porę, by zobaczyć, jak Cayden blokuje mojego brata i przerzuca go do jeziora, jakby był ze słomy.

Nawet się nie przemienił, spoglądając tylko na mojego walczącego brata, który teraz w swojej ludzkiej formie próbuje dopłynąć do brzegu.

Podbiegam do niego z szeroko otwartymi oczami, gdy mój brat powoli dociera na drugi brzeg jeziora.

— O Boże! Przepraszam! On jest taki głupi!

Cayden obdarza mnie przepięknym uśmiechem, a jego kły błyszczą w blasku księżyca. — Nie martw się. Mówiłaś, że jesteś ich ulubienicą!

To sprawia, że się uśmiecham, kręcąc głową i spuszczając wzrok, żeby nie zauważył mojego rumieńca. Gdy patrzę na jego ramię, wstrzymuję oddech.

— O nie! Jesteś ranny!

Cmoka z niezadowoleniem, podnosząc ramię. — Ach, to tylko zadrapanie. Nie przejmuj się.

Zdejmuję z siebie szal i owijam go wokół jego ramienia.

— Naprawdę, Missy. Nie przejmuj się. Nie ma potrzeby psuć sobie sukienki!

Przyciskając materiał do jego rany, która pewnie już się zasklepiła, czuję dziwne podenerwowanie.

— Naprawdę! — powtarza, kładąc rękę na mojej. — Missy.

Biorę głęboki oddech, czując jak jego dotyk mnie uspokaja, choć zaczyna mnie to też lekko przerażać.

Uśmiecha się, gdy na niego patrzę, czując okropne zakłopotanie.

— Ładnie pachniesz. — Jego chrapliwy szept trafia mnie prosto w serce, ściskając mi pierś.

Odchrząknięcie sprawia, że podskakuję i spotykam spojrzenie brata. — Wszystko w porządku? Co się stało? — Giorgio pyta z troską.

Jego oczy zwężają się, gdy widzi, jak Zeno wraca wokół jeziora, zgarbiony i ociekający wodą.

— To moja wina, Alfa Guerrieri — mówi Cayden, a ja patrzę na niego zaskoczona. — Zażartowałem głupio. A on po prostu chciał bronić dumy swojej siostry. Przepraszam za zamieszanie!

Giorgio nie wygląda na przekonanego słowami Caydena, ale wie lepiej, niż oskarżać alfę wrogiej watahy o kłamstwo.

— Nie szkodzi, Alfa Blackwood. Przepraszam, jeśli mój brat nie potrafił zareagować na żart jak dorosły.

Po wielu dyplomatycznych wymianach Zeno w końcu do nas dociera.

— Chiedi scusa! — syczę do niego, na co krzywi się niechętnie. [Przeproś!]

Zeno kołysze się na boki, zachowując się dziecinnie, ale gdy wokół nas gromadzi się coraz więcej osób, w końcu ustępuje. — Przepraszam, Alfa Blackwood!

— Nie, proszę. Ja również przepraszam.

Cayden delikatnie klepie mnie po dłoni, zanim odchodzi do członków swojej watahy, stojących kilka kroków dalej.

Patrzę za nim, wciąż jak wrośnięta w ziemię, podczas gdy Giorgio strofuje Zeno. Kiedy grupa mężczyzn dociera już do domu i zaraz zniknie z pola widzenia, odrywam się wreszcie i biegnę w stronę jego szerokich pleców.

— Alfa Blackwood. — Wewnętrznie się skrzywiam, wołając go i doganiając szybkim krokiem. Odwraca się do mnie bez rozbawienia, od razu rozumiem, co go złości.

— Cayden, przepraszam. — Uśmiecha się lekko, a mój żołądek ściska się od nienawistnych spojrzeń jego towarzyszy. — Dziękuję. Za to, co powiedziałeś Giorgio. Mam nadzieję, że wybaczysz mojemu bratu i nie pomyślisz o nas źle.

— Oczywiście, Missy.

Chce zdjąć mój opatrunek z szala, ale go powstrzymuję. — Nie, proszę. Zatrzymaj go. I tak już tej sukienki nie założę.

Wymuszam uśmiech, a on westchnął zadowolony. — Jaka szkoda. Wyglądasz w niej olśniewająco.

— Dziękuję — mówię, czując jak policzki mi płoną.

Z kolejnym uśmiechem i lekkim ukłonem odwraca się, a jego baryton przenika moją skórę.

— Dobranoc, Missy. Dziękuję za oprowadzenie.

Mrugam kilkakrotnie, zanim zbieram się na odpowiedź. — Cała przyjemność po mojej stronie, Cayden.

— Dobranoc — dodaję zająknięta, uderzając się pięścią w nogę bez końca.

Ależ żenująco.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Artemisia

­

– Całowali się! – krzyczy Zeno, sprawiając, że wstrzymuję oddech.

– Kłamca!

Giorgio wzdycha, przecierając twarz dłonią. – Dość tego! Zeno, pomyślę nad odpowiednią karą dla ciebie, a ty przeprosisz Alfę Blackwooda jak należy.

Po tym, co wydarzyło się nad jeziorem, i po natychmiastowym wycofaniu się członków Sforzy Krwawego Kła zaraz po tym, jak – jak to ujął mój brat – ochroniłam swoją dumę, Giorgio spanikował.

Natychmiast odesłał wszystkich do domu i ogłosił koniec przyjęcia.

Oczywiście użył mnie jako wymówki, mówiąc wszystkim, że źle się czuję.

Jakby kogokolwiek to obchodziło.

Bojąc się nadciągającej wojny z powodu lekkomyślnego zachowania mojego brata, przeszedł do realizacji pierwszego punktu programu jako Alfa i nakazał wszystkim zebrać się w naszym salonie.

Co było idealnym posunięciem. Dzięki temu mogłam od razu porozmawiać z całą rodziną i wyższą kadrą dowódczą naszej watahy o tym, że zostałam przyłapana przez młodszego brata, gdy próbowałam zdobyć trochę czułości od Alfy watahy wroga.

Super. Super. Super.

– Ale ja już przeprosiłem! – zawodzi Zeno, a moi bracia chichoczą wokół nas.

– To była marna wymówka, nie przeprosiny. – parskam, patrząc na niego z założonymi na piersi rękami.

Wystawia mi język. – No, dzięki, siostro! Próbowałem tylko ratować twoją godność!

Szczęka mi opada i uderzam go w pierś. – Nawet się nie waż!

– Dość! Wszyscy wychodzić! – krzyczy Giorgio, a my wszyscy wstajemy, by wyjść, gdy wskazuje na mnie palcem. – Ty nie!

Słyszę, jak bracia chichoczą podczas wychodzenia z pokoju, mama i ich partnerki patrzą na mnie z politowaniem.

Kiedy zostaję sama z moim nowym Alfą i Luną, z ciężkim westchnieniem siadam z powrotem, a mój brat bierze krzesło i siada naprzeciwko mnie.

– No, młoda, co się stało?

Wzruszam ramionami, robiąc nadąsaną minę. – Nic! Pokazałam mu teren, bo nie mogliśmy was znaleźć. I tak trafiliśmy nad jezioro. Ale tylko rozmawialiśmy.

– Dobrze – mówi Giorgio spokojnie, składając dłonie. – Był wobec ciebie niemiły albo agresywny?

Kręcę głową. – Nie, był bardzo miły.

Podejrzliwe mruknięcie Diany sprawia, że jęczę i odchylam głowę do tyłu. – Słuchajcie, nic się nie wydarzyło. Przed chwilą uratował mnie przed Rickiem, więc może obudził się w nim instynkt ochronny. Nie wiem.

Rzucam rękami w powietrze, a Giorgio i Diana patrzą na mnie zdezorientowani. – Uratował cię?

– Tak. Widział, że czułam się przy nim niekomfortowo i przyszedł mi na ratunek.

Wzdycham, widząc jak ich twarze wyrażają szok. – Jak mówiłam, był miły.

– A co z tym, co widział Zeno?

Przewracam oczami, nerwowo się śmiejąc. – Nie wiem, co dokładnie widział, ale na pewno zauważyłabym, gdybyśmy się całowali.

Serce zaczyna mi szybciej bić, gdy patrzą na mnie wyczekująco, więc odchrząkuję, jakby miało to zmylić ich wyostrzone zmysły.

– Myślisz, że on jest… no wiesz… – zaczyna się jąkać mój brat.

Diana wzdycha i uderza go w ramię. – Nie możesz jej tak pytać!

– Nie jest moim partnerem – mówię z westchnieniem, a oni patrzą na mnie przerażeni. – Nie poczułam, nie wyczułam ani nie zauważyłam niczego wyjątkowego.

– Och, przykro mi, kochanie – mówi Diana łagodnie, a brat syczy na nią. – A z czego się teraz cieszysz? Przed chwilą się o nią martwiłaś.

Zaczynają się kłócić, a ja opadam na oparcie krzesła.

Jeśli się martwiła, to dobrze, że ukryłam fakt, że poczułam poruszenie Cassy.

– Po prostu byłam miła – mówię, kręcąc palcem materiał sukienki.

Giorgio bierze głęboki oddech i patrzy na mnie poważnie.

– Jeśli to nie tylko to, i tak się wkrótce dowiemy – mówi, a moje serce zamiera na chwilę.

***

Kiedy docieram do swojego pokoju wykończona, rzucam się na łóżko.

– Chyba sobie ze mnie kpią – wzdycham, wciskając twarz w poduszkę.

Obraz Caydena stojącego tuż obok mnie, wpatrzonego w jezioro, oświetlonego korzystnie przez księżyc, pojawia się przed moimi oczami.

No pięknie. Przepadłam.

Ze wszystkich przystojnych czy uroczych partnerów, jakich mogłam znaleźć w wataże czy zaprzyjaźnionej, moja wilczyca musiała zmięknąć właśnie do jedynego Alfy, który jest zakazany.

Dzięki, Cassy. Wielkie dzięki.

„To nie moja wina, że jego zapach mnie obudził z drzemki.”

Podrywam się, słysząc jej głos wyraźnie w głowie.

„Cass!”

„Daj mi spokój” – odcina się krótko. – „Po prostu postaraj się tym razem tego nie schrzanić.”

Przewracam się na plecy, ręka automatycznie wędruje do ust, przełykam ślinę. – Chyba źle zinterpretowałam to, co chciał zrobić. Na pewno.

Śmieję się do siebie, ale w głowie zaczynają mi wirować myśli, zanim zdążę powstrzymać panikę.

Co Giorgio miał na myśli, mówiąc, że i tak się dowiemy?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Giorgio

­

Promienie słońca sprawiają, że otwieram oczy z jękiem, a potem odwracam się, obejmując żonę w pasie i przyciągając ją do siebie.

Chichocze, odwracając się, by mnie pocałować, a ja się uśmiecham. „Jak się czujesz?”

„Dziwnie, ale dobrze dziwnie.”

Parskam śmiechem, przytulając ją mocniej. „Cieszę się.”

„Nadal martwisz się o Missy?”

Wzruszając ramionami, składam delikatny pocałunek na jej czole. „Tak. Nie mogę się pozbyć uczucia, że coś złego się wydarzy.”

„Jestem pewna, że wszystko będzie dobrze,” mówi, głaszcząc mnie po włosach. „A jeśli on naprawdę jest nią zainteresowany, to może nie będzie tak źle.”

Mruczę, zamykając oczy. „Nie wiem. A co jeśli tylko udaje miłego, żeby ją omotać? Ona wciąż przechodzi przez tyle przez Ricka, nie zniosę, gdyby znów została skrzywdzona. Odrzucenie lub zdrada drugiej szansy na miłość jest bardzo bolesna.”

„Wiem. Ale poradzi sobie. Jest silna, nawet jeśli wszyscy ją traktujecie jak księżniczkę, którą boli groszek pod materacem.”

Jęcząc, kręcę głową. „Tak, ale niestety to nie o groszku mówimy.”

Śmieje się i odpowiada coś z szerokim uśmiechem. Ale nie zdążam tego usłyszeć, bo mój umysł dosłownie eksploduje od nagłego połączenia myślowego od jednego z naszych głównych wojowników.

„WŁAMANIE NA GRANICY!” Krzyczy raz za razem.

Przerywając to bolesnym jękiem, wstaję pospiesznie, wyrywając się z objęć ukochanej.

„Przepraszam, kochanie. Dostałem właśnie ostrzeżenie, że coś dzieje się na granicy. Muszę iść to sprawdzić.” Pochylając się, by ją pocałować, patrzy na mnie z troską.

„Dobrze. Uważaj na siebie!”

„Zawsze.” Uśmiecham się do niej, zanim wybiegam.

***

Gdy docieram na granicę, mój Beta informuje mnie o sytuacji, gdy podchodzę do niego.

„Jeszcze się nie ruszyli. Chyba czekali na ciebie, Alfo.”

„Ilu ich jeszcze?” pytam, patrząc na mężczyzn stojących zaledwie kilka metrów od nas między drzewami.

Jasno widać, kto dowodzi tą misją, bo to on prowokacyjnie się szczerzy, podczas gdy pozostali stoją za nim, częściowo ukryci wśród drzew.

„Tylko tych sześciu, jak się wydaje.”

Sprawdzam mężczyzn i kiwam głową. „Dobrze. Zobaczymy, czego chcą i dlaczego zatrzymali się zaledwie kilka kroków w naszym terytorium.”

Mój Beta wykonuje szeroki gest, przywołując kolejnego z naszych wojowników, podczas gdy pozostali czekają w gotowości.

„Wygląda ci znajomo?” pytam, gdy zbliżamy się do nich ostrożnym krokiem.

Beta odpowiada niskim pomrukiem. „Wygląda na Blackwooda.”

„Alfa Giorgio.” Masywny mężczyzna odzywa się, gdy prawie do nich docieramy. „Proszę wybaczyć moje małe wtargnięcie zaraz po waszym szczególnym dniu i przyjąć moje skromne gratulacje z okazji koronacji.”

Co za dupek.

Kiedy teatralnie się kłania, muszę się powstrzymać, żeby nie parsknąć śmiechem. Gdyby to był ktokolwiek inny, już dawno nie miałby głowy na karku.

Ale nie ośmieliłbym się grozić członkowi stada Blood Fang.

Wciąż szczerząc swój kpiący uśmiech, wyraźnie testuje naszą cierpliwość. „Niestety, nie zostałem wczoraj zaproszony. Ale mój brat mówił, że była niezła zabawa.”

„Dziękuję, erm…”

„Finnegan Blackwood. Ale możesz mówić mi Fynn.” odpowiada z uśmiechem, świetnie się bawiąc.

„Więc, co możemy dla ciebie zrobić, Fynn?”

Przechylając głowę, wydaje się na chwilę łączyć telepatycznie ze swoimi towarzyszami. „Wiem, że moja partnerka była wczoraj na waszym terenie. Chcę, żebyście pokazali mi każdą kobietę z waszej watahy, żebym mógł ją zabrać do domu.”

Zabrać ją do domu.

„A skąd wiesz, że twoja partnerka jest jedną z naszych kobiet? Nie pokażę ci nikogo bez żadnych dowodów.”

Jego wyraz twarzy ciemnieje, przez co niespokojnie przestępuję z nogi na nogę. „Czułem jej zapach na nim.”

‘Jeśli to syn Alfy… Mogę wiedzieć, kim jest jego partnerka.’ Beta przekazuje mi myśl, a mnie aż skręca z obrzydzenia.

Druga szansa na partnerstwo? Ten idiota?

‘Musimy go zmylić z jej tropu, przekonać go, że jest z innej watahy.’ mówię, czując narastającą panikę w piersi. ‘Powiedz Zeno, żeby ją zabrał.’

Bogini, tylko nie to.

Wiem, że to, co robię, jest bardzo ryzykowne i łamie wiele praw naszego rodzaju, ale nie mogę pozwolić, by wpadła w jego ręce.

„A skąd wiesz, że to była jedna z naszych? Mogła być wilczycą z innej watahy.”

Czuję, że mój żal odbija się na twarzy, bo widzę u niego wyraźne niedowierzanie.

Zamyśla się przez chwilę, po czym odwraca się do jednego ze swoich ludzi po prawej stronie i wyciąga rękę.

Nie widzę, co dostaje, ale instynkt podpowiada mi, co się zaraz wydarzy.

Moje serce zaczyna bić boleśnie szybciej, gdy podnosi ramię, wypuszczając z ręki czerwony materiał. Czerwona etola z sukni mojej siostry kołysze się na wietrze, niosąc jej zapach w moją stronę.

Na jego twarzy pojawia się przebiegły uśmiech, gdy dalej trzyma ten przedmiot w górze.

„Masz siostrę, prawda, Alfo?”

Przesuń w górę, aby kontynuować

When They Touch Me

When They Touch Me

165 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

165

Treść

Aa