passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

When They Touch Me - Rozdział #4 - autor Shelagh Milano

When They Touch Me

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Artemisia

­

On nie może być moim partnerem. Jego zapach z łatwością przytłoczyłby wszystkie inne i dałby mi znać, że jest blisko.

­

Obgryzam kciuk, podczas gdy moje myśli szaleją nad faktem, że to wszystko po prostu nie ma sensu.

­

Poza tym, jak uciążliwe byłoby mieć kogoś z Blackwoodów jako partnera.

­

Więc dlaczego jestem rozczarowana?

­

Dołączając do oklasków, które wyrywają mnie z zamyślenia, uśmiecham się szeroko, gdy mój brat i jego partnerka wchodzą na scenę. Wyglądają na tak podekscytowanych i jednocześnie nerwowych przed tym, co zaraz się wydarzy, że aż czuję motyle w brzuchu. Najlepsze w tym wszystkim jest to, że wydają się najbardziej szczęśliwi z tego, że znów mogą się zobaczyć. Nawet jeśli w takich chwilach wspomnienie mojego odrzucenia boli najbardziej, cieszę się, że uczucie szczęścia wobec mojej rodziny mnie wypełnia.

­

Automatycznie moje oczy wędrują po tłumie, by znaleźć Alfę Blackwooda, który już na mnie patrzy. Szybko odwracam wzrok na scenę i przełykam ślinę.

­

Jakie to żenujące.

­

Skoro stoi tak blisko, zakładam, że zagadka tego kuszącego zapachu, który czuję, została rozwiązana.

­

Bogini, dlaczego ja?

­

Koronacja dłuży się niemiłosiernie, bo nie potrafię się skupić na ceremonii. Kołyszę się na piętach, bo moje wnętrze nie przestaje mrowić, gdyż ciągle zerkam ukradkiem na Blackwooda, który już patrzy na mnie.

­

O Boże, może on czuje, że mój wilk jest uśpiony.

­

Gdy starszy kończy rytuał, a mój brat idzie, by chwycić dłoń swojej Luny, rozlega się zbiorowy jęk zaskoczenia. Ściskam się kurczowo Zaccarii, a on obejmuje mnie za nadgarstek, by utrzymać mnie na nogach, choć musi czuć nieprzyjemne uczucie, gdy nasza więź z rodzicami jako liderami zostaje zerwana, zanim połączenia z nowym Alfą i Luną wskoczą na swoje miejsce.

­

Kiedy kolejna fala oklasków przerywa ciszę, próbuję przebić się przez tłum za braćmi, by dotrzeć do Giorgio i Diany i pogratulować im. Ale ludzie są tak nachalni, że oddzielam się od braci i, nie mogąc przejść dalej, postanawiam zejść na bok, czekając, aż wszyscy się uspokoją po tym, jak będą mieli okazję zobaczyć tę piękną parę.

­

Biorę głęboki oddech i uśmiecham się do kelnera, który podaje mi kieliszek szampana, zanim moje nozdrza zostają zaatakowane przez zapach, którego miałam nadzieję już nigdy nie poczuć.

­

I akurat wtedy, gdy nie ma przy mnie moich braci.

­

Jakże praktyczne.

­

„Hej, piękna.”

­

Upijam łyk szampana, udając zirytowaną, mając nadzieję, że zrozumie aluzję.

­

Nawet jeśli nigdy tego nie robi.

­

„Alpha Riccardo, dobry wieczór.”

­

„No weź, Missy.” Zachichotał, próbując się do mnie zbliżyć. „Nie musisz być taka oficjalna. Po tym wszystkim, przez co przeszliśmy.”

­

Przesuwam wzrokiem po tłumie z językiem przyciśniętym do zębów, próbując wypatrzyć braci, ale widzę tylko kogoś, kto uporczywie się we mnie wpatruje.

­

„Jeśli mówimy o tym, przez co przeszliśmy, to raczej doktor Guerrieri dla ciebie.”

Odrywam wzrok od Alfy Blackwooda, by spojrzeć na Riccarda, który uśmiecha się do mnie jak głupiec. I od razu tego żałuję.

­

„Wejdź ze mną z powrotem. Porozmawiajmy.”

­

Wydobywam z siebie pojedynczy śmiech, starając się mówić cicho. „Naprawdę próbujesz do mnie podrywać, podczas gdy twoja żona jest w domu, w ciąży z waszym trzecim dzieckiem, Rick!”

„Za dużo myślisz. Missy, no chodź.” Gdy chwyta mnie za nadgarstek, wyrywam go z jego uścisku może trochę zbyt gwałtownie.

­

„Nie waż się mnie dotykać!”

­

„Czemu jesteś taka ostra—” Riccardo już otwiera usta, żeby powiedzieć coś niestosownego, gdy przerywa mu niski baryton.

„Missy, wszystko w porządku?”

­

Muszę się powstrzymać, by nie zadrżeć fizycznie, gdy odwracam się i szeroko otwartymi oczami patrzę na osobę, która przerwała.

­

Co on właśnie do mnie powiedział?

­

Mrugam kilkukrotnie, wciąż próbując dojść do siebie po tym, jak jego głos przeszedł przeze mnie jak miód, uśmiecham się i kręcę głową.

„Tak, wszystko w porządku.”

­

Alpha Blackwood zaciska szczękę, kierując wzrok na Riccarda. „Gdzie jest twoja żona, Alpha?”

­

O mało się nie krztuszę śliną, gdy twarz Riccarda blednie, a on zaczyna jąkać się jak idiota. Sposób, w jaki zadrwił z jego tytułu, sprawia mi złośliwą satysfakcję.

„Nie czuła się najlepiej, więc została w domu.”

­

Alpha Blackwood cmoka z niezadowoleniem, zupełnie niezainteresowany tym, co powiedział Riccardo, i pochyla się lekko, by zwrócić się do mnie.

­

„Nie chciałaś pogratulować bratu? Myślę, że teraz się do niego dostaniemy.”

Dreszcz przebiega mi po kręgosłupie, gdy jego oczy całkowicie chwytają mój wzrok, sprawiając, że na chwilę tracę poczucie czasu i miejsca. Dopiero gdy widzę, jak unosi brew, wreszcie udaje mi się zmusić mózg do działania.

Podrywam się lekko, by spojrzeć ponad tłum, i nie widzę, jak mamy się tam przedostać, skoro mój brat wciąż jest szczelnie otoczony przez swoich wielbicieli, ale mimo to decyduję się skorzystać z jego oferty ratunku.

– Och, świetnie, chodźmy. Pa, Rick.

Kiwnął głową Riccardowi ze swoim charakterystycznym zmarszczonym czołem, zanim powiedział: – Do zobaczenia, Richard.

Duszkiem tłumię śmiech, przechodząc przez trawnik w poszukiwaniu wolnej przestrzeni, przez którą moglibyśmy się przecisnąć, ale na próżno.

Alpha Blackwood po prostu podąża za mną spokojnie i wydaje się mnie obserwować, nie mając zamiaru mi pomagać.

– On nie ma na imię Richard.

– Naprawdę? Nie zwracam zbytniej uwagi na imiona.

– Ale nazwałeś mnie Missy.

Wzrusza ramionami niedbale. – Praktycznie wykrzykiwał to na całym boisku. Nie podobało mi się, jak bardzo cię to peszyło.

Opuszczam ramiona i odwracam się do niego z uśmiechem. – Dziękuję!

Widząc, jak kącik jego ust drga, w moim brzuchu pojawiają się motyle, chociaż nie dostaję uśmiechu.

Jestem taka głupia.

– Wygląda na to, że nie zbliżymy się do mojego brata. – Wzdycham smutno i zaciskam usta.

– Tak. – Odpowiada marszcząc brwi, patrząc w stronę tłumu, i naprawdę zaskakuje mnie, że wciąż tu jest.

– No cóż, trudno – mówię, odwracając się do niego. – Zwiedzałeś już teren?

Serce podchodzi mi do gardła, czekając aż zgniecie moje zaproszenie, jak byłoby to właściwe dla kogoś takiego jak ja w jego oczach.

– Byłoby mi bardzo miło, dziękuję.

– Och – mówię zaskoczona. – Fajnie, chodź ze mną.

Próbując przybrać niekrępujący uśmiech, ruszam przez przerwę w krzewach różanych.

– Uważaj. Mają ostre kolce. – Uświadamiam sobie, jak głupio to brzmi, mówić to najsilniejszemu Alfie w promieniu mil, jeszcze zanim słyszę jego rozbawiony śmiech.

Przynajmniej nie traktuje tego jak obelgi.

Wracamy do domu watahy w zasadzie w milczeniu. Ciszę przerywam tylko ja, komentując ogród albo dom. Gdy docieramy na przednie podwórze mojego domu, wskazuję ścieżki rozgałęziające się przed nami.

– Tędy dojdziesz na tyły domu. – Spoglądam na niego, spodziewając się, że patrzy na dom, ale on patrzy na mnie.

I jako ta straszna flirciara, zarumieniam się okropnie i jąkam: – Erm... Tam jest taki ogród z wysokimi krzewami, zaprojektowany jak... no... jakby... wokół zestawu fontann...

Przypominam sobie, jak brat opowiadał, że widział, jak Alpha Blackwood ukarał wojownika za to, że jąkał się w jego obecności podczas wizyty na terytorium Blood Fang Pack. Dlatego trochę mnie zamraża na widok delikatnego uśmiechu na jego ustach.

– A tam jest jezioro.

Odkasłuję, próbując pozbyć się uczucia, jakby jego wzrok wypalał mi skórę. – Są tam ławki, kwiaty i plac zabaw dla dzieci.

O, bogini. Zamknij się!

– Jest tam naprawdę miło.

Zaciskam usta, unikając jego spojrzenia, patrząc na ścieżkę prowadzącą do jeziora.

To takie żenujące.

– To mi pokaż.

– Hę? – Zerkam mu w oczy, a on wykonuje lekki gest głową.

– Pokaż mi. – Mówi, a jego głęboki baryton sprawia, że serce mi przeskakuje.

Bogini, byłam już zaręczona. Kiedy znowu zaczęłam zachowywać się jak zakochana nastolatka?

– Jasne. Tędy, jeśli łaska, Alpho Blackwood.

Idąc przed nim po żwirowej ścieżce, skupiam się, by nie potknąć się o sukienkę na wysokich obcasach, czując jego przytłaczającą obecność tuż za mną. Gdy docieramy nad jezioro, puszczam spódnicę i odwracam się do niego. – Tadaaaan – mówię nieco zbyt entuzjastycznie.

– Naprawdę ci się tu podoba, co?

Kiwnęłam głową, a on się zaśmiał.

Znowu czuję się do niego przyciągana, myśląc, że mogłabym słuchać jego śmiechu godzinami.

O nie! Czy ja naprawdę zauroczyłam się w Alfie naszego ciemiężyciela?

Podchodzimy do ławki kilka kroków od nas i w milczeniu patrzymy na jezioro. Tłumię w sobie chęć powiedzenia czegoś tylko po to, żeby przerwać ciszę, bo na pewno bym się skompromitowała. Myśląc o tym, że wcale nie jest niezręcznie i jak bardzo czuję się przy nim swobodnie, zaczynam się martwić. Obgryzam kciuk, myśląc o ostatnim razie, gdy czułam się tak w towarzystwie mężczyzny. Ale patrząc na wszystkie okropne randki po rozstaniu z Riccardem, nie ma się co dziwić.

O, bogini! Czy on jest moją parą?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Artemisia

­

Zanim mój atak paniki zdąży się nasilić, uspokajam się, bo jego zapach musiał być wystarczający, żebym rozpoznała w nim mojego drugiego szansowego partnera. A nawet jeśli jego zapach jest kuszący, to nie krzyczy „bratnia dusza”.

­

„To jakiś twój nawyk?”

­

Patrzę na niego zdezorientowana, widząc jego uśmiech.

­

Co do diabła?!

­

„Yyy... co?”

­

„Robisz to całkiem często. Także podczas ceremonii.” Jego oczy spadają na moje usta, a ja szybko zabieram rękę.

­

„Och, tak. Przepraszam, to... robię to bezwiednie.”

­

„Nie przejmuj się.” – mówi, kierując wzrok z powrotem na jezioro, opierając się o ławkę. – „To właściwie urocze.”

­

Moje serce bije tak szybko, że grozi mi ogłuchnięcie od głośnych uderzeń w uszach. „Och... Dziękuję.”

­

Cieszę się, że patrzy na jezioro, bo muszę wyglądać jak najbardziej żenujący pomidor na ziemi.

­

Kiedy odważam się zerknąć, widzę go wpatrzonego w powierzchnię jeziora z wielkim skupieniem. I muszę przyznać, że przyciąga wzrok. To nie tylko to, że jest wysoki i szeroko zbudowany, ale też jego kwadratowa szczęka, ciemne, wyraziste oczy i wysokie kości policzkowe, które muszą rzucać każdą wilczycę pod urok. Sposób, w jaki księżyc podkreśla jego rysy, sprawia, że wygląda jeszcze piękniej.

­

A teraz ślinisz się.

­

Zaciska szczękę, zanim odwróci się do mnie, unosząc brew. Ten gest wyrywa mnie z zamyślenia, ale chyba już za późno, by odzyskać resztki godności.

­

Bogini, on musi słyszeć, jak moje serce szaleje.

­

Ale wstyd.

­

„Jesteś córką Alfy Franco, prawda?”

­

„Tak.” – wyrzucam z siebie, może trochę za głośno.

­

Jakbym odpowiadała z entuzjazmem na pytanie ulubionego nauczyciela.

­

„Jestem jego ulubienicą, tak właściwie.”

­

Bogini, nie możesz mnie powstrzymać?!

­

Jego ponowny śmiech sprawia, że czuję się mniej głupio, nawet jeśli nie usuwa mojego pragnienia, by natychmiast pochłonęła mnie czarna dziura.

­

„W to mogę uwierzyć.” – żartuje, a moje serce śpiewa.

­

„Ale szczerze mówiąc, mam szczęście. Moi bracia są najlepsi, nawet jeśli są zbyt opiekuńczy przez większość czasu.”

­

„Cóż, gdybym miał taką siostrę jak ty, prawdopodobnie zamknąłbym ją gdzieś, żeby chronić przed wszystkimi dziwakami.” Śmieję się głośno, a on kręci głową. „Serio. Prawie ogłosiłbym wojnę tylko za to, że Ricky odetchnął w twoją stronę.”

Walczę o oddech, gdy pękam ze śmiechu, a on tylko się uśmiecha. „O, Bogini!”

­

Wypuszczam głęboki oddech i ocieram łzę z oka. „Nie sądzę, żeby ktokolwiek chciał ryzykować wojnę z tobą, Alfo Blackwood.”

­

„Cayden.” – warknął, a ja patrzę na niego szeroko otwartymi oczami.

­

Nie poprosił mnie właśnie, żebym mówiła mu po imieniu?

­

'I będziemy wdzięczni za tę szansę i nie odrzucimy jej, by nie przynieść wstydu sobie i naszej paczce.' – mówi zgryźliwie moja wilczyca, a ja wzdycham, bo nie słyszałam jej od dnia odrzucenia.

­

„Jasne, yyy... Alfo Cayden.” Czuję, jak robię się czerwona, gdy pochyla się, warcząc. „Odpuszczamy 'Alfę'.”

­

O rany.

­

Przesuwając kosmyk włosów za ucho, staram się uciszyć Cassy skomlącą w mojej głowie.

­

„To byłby dla mnie zaszczyt, Cayden” – mówię, czując, że język mi drętwieje.

­

„Cała przyjemność po mojej stronie, Missy.”

­

Przyjemnie dreszczując, zmuszam się, by wstać i uciec z tej sytuacji, zanim zrobię coś, co jeszcze bardziej zmartwi moich rodziców.

­

„Masz też takie miejsce na swoim terenie?”

­

Gdy bez pośpiechu mnie dogania, moje serce zaczyna bić szybciej.

Blask księżyca muska taflę jeziora, tworząc romantyczną scenerię. Jego twarz zostaje pocałowana przez promienie światła rozświetlające jego lewą stronę, odbierając mi dech.

­

Mija kilka sekund, zanim uświadamiam sobie, że on też patrzy na mnie. Trwamy w milczeniu, które wydaje się trwać wieczność, i w pewnym momencie myślę, że to chyba sen. Jego oczy robią się czarne, zostaje tylko kilka złotych plamek wirujących w tęczówkach.

Wzdycham, i gdy zamierzam się cofnąć, on jest szybszy – powstrzymuje mnie, delikatnie chwytając za przedramię. Jego intensywne spojrzenie mnie pochłania, całkowicie się zatracam.

­

Kiedy staje jeszcze bliżej, przełykam ślinę. Jestem trochę zaskoczona, że nie czuję iskier na skórze, bo jego dotyk jest niebiański.

„Cayden?” – szepczę, patrząc, jak się pochyla.

­

Ale milczy, jego usta zbliżają się powoli do moich. Moje serce podskakuje do gardła, zamykam oczy, czekając, aż jego wargi dotkną moich. Czuję jego ciepły oddech na sobie, rozpalający mnie jeszcze bardziej.

­

Jego usta ledwie musnęły moje, gdy głośny warkot wyrywa mnie z transu.

Cayden wydaje się niewzruszony groźnym rykiem, kiedy na niego patrzę, ale wygląda po prostu śmiertelnie poirytowany. Odwracam głowę w stronę źródła dźwięku i widzę jednego z moich braci, który zaciska pięść, a jego klatka piersiowa unosi się z każdym ciężkim oddechem.

— Co do cholery, Blackwood! — krzyczy, a jego wilk walczy o dominację.

Cayden prostuje się z obojętnością, podczas gdy ja zaczynam panikować.

No pięknie, idiotyczny moment, idioto!

„Odejdź, idioto! Co ty wyprawiasz?” — łączę się z nim myślami, na co jego gniewne spojrzenie przenosi się na mnie.

— Nie waż się tak do mnie mówić, kiedy znalazłem cię w takiej sytuacji! — ryczy, a ja tylko piszczę ze wstydu.

Ależ żenująco.

Cayden jednak się śmieje, najwyraźniej nieświadomy, że mój brat zaraz go zaatakuje. — Wyluzuj, Guerrieri! Przeszkadzasz! Nie masz tam jakiegoś ciasta do zjedzenia?

O nie, proszę cię.

Widząc, że mój brat zaraz wybuchnie, staję mu na drodze, próbując go uspokoić. — Zeno, proszę. Musisz się uspokoić. Nie...

— Nie mów mi, co mam robić! — warczy, przebiegając obok mnie.

— Nie! — krzyczę spanikowana, odwracając się, nie mogąc go powstrzymać, gdy już w locie zaczyna się przemieniać.

Odwracam się w samą porę, by zobaczyć, jak Cayden blokuje mojego brata i przerzuca go do jeziora, jakby był ze słomy.

Nawet się nie przemienił, spoglądając tylko na mojego walczącego brata, który teraz w swojej ludzkiej formie próbuje dopłynąć do brzegu.

Podbiegam do niego z szeroko otwartymi oczami, gdy mój brat powoli dociera na drugi brzeg jeziora.

— O Boże! Przepraszam! On jest taki głupi!

Cayden obdarza mnie przepięknym uśmiechem, a jego kły błyszczą w blasku księżyca. — Nie martw się. Mówiłaś, że jesteś ich ulubienicą!

To sprawia, że się uśmiecham, kręcąc głową i spuszczając wzrok, żeby nie zauważył mojego rumieńca. Gdy patrzę na jego ramię, wstrzymuję oddech.

— O nie! Jesteś ranny!

Cmoka z niezadowoleniem, podnosząc ramię. — Ach, to tylko zadrapanie. Nie przejmuj się.

Zdejmuję z siebie szal i owijam go wokół jego ramienia.

— Naprawdę, Missy. Nie przejmuj się. Nie ma potrzeby psuć sobie sukienki!

Przyciskając materiał do jego rany, która pewnie już się zasklepiła, czuję dziwne podenerwowanie.

— Naprawdę! — powtarza, kładąc rękę na mojej. — Missy.

Biorę głęboki oddech, czując jak jego dotyk mnie uspokaja, choć zaczyna mnie to też lekko przerażać.

Uśmiecha się, gdy na niego patrzę, czując okropne zakłopotanie.

— Ładnie pachniesz. — Jego chrapliwy szept trafia mnie prosto w serce, ściskając mi pierś.

Odchrząknięcie sprawia, że podskakuję i spotykam spojrzenie brata. — Wszystko w porządku? Co się stało? — Giorgio pyta z troską.

Jego oczy zwężają się, gdy widzi, jak Zeno wraca wokół jeziora, zgarbiony i ociekający wodą.

— To moja wina, Alfa Guerrieri — mówi Cayden, a ja patrzę na niego zaskoczona. — Zażartowałem głupio. A on po prostu chciał bronić dumy swojej siostry. Przepraszam za zamieszanie!

Giorgio nie wygląda na przekonanego słowami Caydena, ale wie lepiej, niż oskarżać alfę wrogiej watahy o kłamstwo.

— Nie szkodzi, Alfa Blackwood. Przepraszam, jeśli mój brat nie potrafił zareagować na żart jak dorosły.

Po wielu dyplomatycznych wymianach Zeno w końcu do nas dociera.

— Chiedi scusa! — syczę do niego, na co krzywi się niechętnie. [Przeproś!]

Zeno kołysze się na boki, zachowując się dziecinnie, ale gdy wokół nas gromadzi się coraz więcej osób, w końcu ustępuje. — Przepraszam, Alfa Blackwood!

— Nie, proszę. Ja również przepraszam.

Cayden delikatnie klepie mnie po dłoni, zanim odchodzi do członków swojej watahy, stojących kilka kroków dalej.

Patrzę za nim, wciąż jak wrośnięta w ziemię, podczas gdy Giorgio strofuje Zeno. Kiedy grupa mężczyzn dociera już do domu i zaraz zniknie z pola widzenia, odrywam się wreszcie i biegnę w stronę jego szerokich pleców.

— Alfa Blackwood. — Wewnętrznie się skrzywiam, wołając go i doganiając szybkim krokiem. Odwraca się do mnie bez rozbawienia, od razu rozumiem, co go złości.

— Cayden, przepraszam. — Uśmiecha się lekko, a mój żołądek ściska się od nienawistnych spojrzeń jego towarzyszy. — Dziękuję. Za to, co powiedziałeś Giorgio. Mam nadzieję, że wybaczysz mojemu bratu i nie pomyślisz o nas źle.

— Oczywiście, Missy.

Chce zdjąć mój opatrunek z szala, ale go powstrzymuję. — Nie, proszę. Zatrzymaj go. I tak już tej sukienki nie założę.

Wymuszam uśmiech, a on westchnął zadowolony. — Jaka szkoda. Wyglądasz w niej olśniewająco.

— Dziękuję — mówię, czując jak policzki mi płoną.

Z kolejnym uśmiechem i lekkim ukłonem odwraca się, a jego baryton przenika moją skórę.

— Dobranoc, Missy. Dziękuję za oprowadzenie.

Mrugam kilkakrotnie, zanim zbieram się na odpowiedź. — Cała przyjemność po mojej stronie, Cayden.

— Dobranoc — dodaję zająknięta, uderzając się pięścią w nogę bez końca.

Ależ żenująco.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Artemisia

­

– Całowali się! – krzyczy Zeno, sprawiając, że wstrzymuję oddech.

– Kłamca!

Giorgio wzdycha, przecierając twarz dłonią. – Dość tego! Zeno, pomyślę nad odpowiednią karą dla ciebie, a ty przeprosisz Alfę Blackwooda jak należy.

Po tym, co wydarzyło się nad jeziorem, i po natychmiastowym wycofaniu się członków Sforzy Krwawego Kła zaraz po tym, jak – jak to ujął mój brat – ochroniłam swoją dumę, Giorgio spanikował.

Natychmiast odesłał wszystkich do domu i ogłosił koniec przyjęcia.

Oczywiście użył mnie jako wymówki, mówiąc wszystkim, że źle się czuję.

Jakby kogokolwiek to obchodziło.

Bojąc się nadciągającej wojny z powodu lekkomyślnego zachowania mojego brata, przeszedł do realizacji pierwszego punktu programu jako Alfa i nakazał wszystkim zebrać się w naszym salonie.

Co było idealnym posunięciem. Dzięki temu mogłam od razu porozmawiać z całą rodziną i wyższą kadrą dowódczą naszej watahy o tym, że zostałam przyłapana przez młodszego brata, gdy próbowałam zdobyć trochę czułości od Alfy watahy wroga.

Super. Super. Super.

– Ale ja już przeprosiłem! – zawodzi Zeno, a moi bracia chichoczą wokół nas.

– To była marna wymówka, nie przeprosiny. – parskam, patrząc na niego z założonymi na piersi rękami.

Wystawia mi język. – No, dzięki, siostro! Próbowałem tylko ratować twoją godność!

Szczęka mi opada i uderzam go w pierś. – Nawet się nie waż!

– Dość! Wszyscy wychodzić! – krzyczy Giorgio, a my wszyscy wstajemy, by wyjść, gdy wskazuje na mnie palcem. – Ty nie!

Słyszę, jak bracia chichoczą podczas wychodzenia z pokoju, mama i ich partnerki patrzą na mnie z politowaniem.

Kiedy zostaję sama z moim nowym Alfą i Luną, z ciężkim westchnieniem siadam z powrotem, a mój brat bierze krzesło i siada naprzeciwko mnie.

– No, młoda, co się stało?

Wzruszam ramionami, robiąc nadąsaną minę. – Nic! Pokazałam mu teren, bo nie mogliśmy was znaleźć. I tak trafiliśmy nad jezioro. Ale tylko rozmawialiśmy.

– Dobrze – mówi Giorgio spokojnie, składając dłonie. – Był wobec ciebie niemiły albo agresywny?

Kręcę głową. – Nie, był bardzo miły.

Podejrzliwe mruknięcie Diany sprawia, że jęczę i odchylam głowę do tyłu. – Słuchajcie, nic się nie wydarzyło. Przed chwilą uratował mnie przed Rickiem, więc może obudził się w nim instynkt ochronny. Nie wiem.

Rzucam rękami w powietrze, a Giorgio i Diana patrzą na mnie zdezorientowani. – Uratował cię?

– Tak. Widział, że czułam się przy nim niekomfortowo i przyszedł mi na ratunek.

Wzdycham, widząc jak ich twarze wyrażają szok. – Jak mówiłam, był miły.

– A co z tym, co widział Zeno?

Przewracam oczami, nerwowo się śmiejąc. – Nie wiem, co dokładnie widział, ale na pewno zauważyłabym, gdybyśmy się całowali.

Serce zaczyna mi szybciej bić, gdy patrzą na mnie wyczekująco, więc odchrząkuję, jakby miało to zmylić ich wyostrzone zmysły.

– Myślisz, że on jest… no wiesz… – zaczyna się jąkać mój brat.

Diana wzdycha i uderza go w ramię. – Nie możesz jej tak pytać!

– Nie jest moim partnerem – mówię z westchnieniem, a oni patrzą na mnie przerażeni. – Nie poczułam, nie wyczułam ani nie zauważyłam niczego wyjątkowego.

– Och, przykro mi, kochanie – mówi Diana łagodnie, a brat syczy na nią. – A z czego się teraz cieszysz? Przed chwilą się o nią martwiłaś.

Zaczynają się kłócić, a ja opadam na oparcie krzesła.

Jeśli się martwiła, to dobrze, że ukryłam fakt, że poczułam poruszenie Cassy.

– Po prostu byłam miła – mówię, kręcąc palcem materiał sukienki.

Giorgio bierze głęboki oddech i patrzy na mnie poważnie.

– Jeśli to nie tylko to, i tak się wkrótce dowiemy – mówi, a moje serce zamiera na chwilę.

***

Kiedy docieram do swojego pokoju wykończona, rzucam się na łóżko.

– Chyba sobie ze mnie kpią – wzdycham, wciskając twarz w poduszkę.

Obraz Caydena stojącego tuż obok mnie, wpatrzonego w jezioro, oświetlonego korzystnie przez księżyc, pojawia się przed moimi oczami.

No pięknie. Przepadłam.

Ze wszystkich przystojnych czy uroczych partnerów, jakich mogłam znaleźć w wataże czy zaprzyjaźnionej, moja wilczyca musiała zmięknąć właśnie do jedynego Alfy, który jest zakazany.

Dzięki, Cassy. Wielkie dzięki.

„To nie moja wina, że jego zapach mnie obudził z drzemki.”

Podrywam się, słysząc jej głos wyraźnie w głowie.

„Cass!”

„Daj mi spokój” – odcina się krótko. – „Po prostu postaraj się tym razem tego nie schrzanić.”

Przewracam się na plecy, ręka automatycznie wędruje do ust, przełykam ślinę. – Chyba źle zinterpretowałam to, co chciał zrobić. Na pewno.

Śmieję się do siebie, ale w głowie zaczynają mi wirować myśli, zanim zdążę powstrzymać panikę.

Co Giorgio miał na myśli, mówiąc, że i tak się dowiemy?

Przesuń w górę, aby kontynuować

When They Touch Me

When They Touch Me

165 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

165

Treść

Aa