Perspektywa Thalii
* Osiem lat temu *
Drapię drzwi swojej sypialni tak mocno, że aż rozdwajają mi się paznokcie i rozmazuję krew na białej farbie. Co, szczerze mówiąc, jest najbardziej normalną rzeczą, jaka przydarzyła mi się tej nocy.
Mama już przekręciła klucz od zewnątrz, a jej zimny głos przesącza się przez drewno cichym syknięciem. „Alfa i jego synowie są dziś u nas. Nie pozwolimy, żeby poczuli twój obrzydliwy ruj podczas rozmowy o przyszłości naszej rodziny.”
Jasne. Bo nic tak nie mówi „kochająca rodzina”, jak zamknięcie dziewiętnastoletniej córki w jej pokoju podczas pierwszego rui, gdy ty podlizujesz się wilczej arystokracji.
Rodzina Turnerów: wprowadzamy „funkcjonalność” do dysfunkcji od 1987 roku.
Osuwam się na drzwi, nogi się pode mną uginają, gdy nadchodzi kolejna fala. To jakby ktoś wstrzyknął mi do żył płynny ogień i zapomniał wspomnieć, że dostaje się do tego desperacką, drapiącą potrzebę.
Odgłosy formalnej kolacji przesącza się przez podłogę.
Uprzejmy śmiech, brzęk kryształu, donośny głos mojego ojca, grającego uprzejmego gospodarza. Przećwiczony chichot mojej siostry Lii, która pewnie oplata się wokół Kierana niczym trofealna dziewczyna, w którą się przeistoczyła.
Tymczasem ja tu tonę we własnej skórze.
Uda zaciskają się mimowolnie, szukając nacisku, którego nie będzie. Każdy nerw jest rozbudzony, nadwrażliwy do tego stopnia, że nawet prześcieradła wydają się jednocześnie papierem ściernym i jedwabiem. Ból między nogami pulsuje w rytm mojego serca—natarczywy, wymagający i absolutnie upokarzający.
Moja pierwsza ruja rozdziera mnie z gwałtownością, o której nikt nie raczył mnie ostrzec. Bo po co? Córki bez wilka nie dostają pogadanki. Nie powinnyśmy czuć, jak nasze ciała przejmują kontrolę nad każdym rozsądnym myślą i zastępują ją czystą, zwierzęcą żądzą.
Dzięki za złamanie tego schematu, Wszechświecie. Naprawdę, cholernie doceniam tę niespodziankę.
Czołgam się z powrotem na łóżko, każdy ruch to tortura.
Mój top przylega do skóry, przemoczony potem, który pachnie źle. Słodko i rozpaczliwie. Materiał ociera się o sutki i przesyła błyskawicę prosto do środka, a ja zagryzam wargi, tłumiąc jęk, który zdecydowanie dotarłby do jadalni.
To jest ruja. Nie romantyczna bzdura z historii stada, w których jakiś Alfa wpada ze swoim magicznym fiutem i sprawia, że wszystko staje się lepsze.
To wojna biologiczna, w której moje ciało robi przewrót, zalewając mnie hormonami wrzeszczącymi ‘partner, potrzeba, teraz’, podczas gdy mózg rozpaczliwie próbuje zachować resztki godności.
Wtedy jego zapach dociera do mnie przez kratki wentylacyjne. Ciemne cedry, dym i nieomylnie Kieran.
Moje zdradzieckie ciało rozświetla się, jakby właśnie rozebrał mnie do naga i położył usta i dłonie tam, gdzie nie powinien. Każdy nerw staje na baczność, domagając się czegoś, czego nie mogę mieć, nie będę miała, nie chcę mieć.
Mój umysł przywołuje go bez pozwolenia.
Te dłonie na mojej skórze, stwardniałe od jakichś bogatych alfich hobby. Przyciągają mnie do siebie, szepcząc przeprosiny do mojej skóry za każde okrutne słowo, jakie rzucił we mnie odkąd Lia zamieniła go w mój osobisty koszmar w drugiej klasie liceum.
Wbijam paznokcie w dłonie tak mocno, że aż leci krew.
Przestań. Po prostu przestań.
Ale fantazja nie dba o moją godność. W mojej głowie jest czczony, rozpaczliwy, patrzy na mnie, jakby był w stanie zabić, by mnie mieć, zamiast traktować mnie jak ulubiony worek treningowy stada.
To żałosne. Jestem żałosna.
Nienawidzę siebie za to, jak bardzo pragnę kogoś, kto przyczynił się do mojego zniszczenia.
Wspomnienie uderza—Lia na tamtym stole w stołówce, z moim pamiętnikiem w zadbanych dłoniach, czytająca moje okropne wiersze o Kieranie przy dziesiątkach świadków. „Naprawdę myślisz, że dziedzic Alfy chciałby wadliwego, bezwilczego dziwaka?”
Stado traktowało mnie jak śmiecia już wcześniej. Ale po tym? Potem byłam niewidzialna, jeśli miałam szczęście. Cel, jeśli nie.
Lia od zawsze była zafiksowana na Kieranie, planowała „podbić” go od podstawówki. Więc kiedy odkryła moją głupią fascynację, nie tylko mnie upokorzyła—zamieniła go w broń.
Zadbała, by dokładnie wiedział, jaka jestem obrzydliwa, a potem zgarnęła go jako swoje trofeum, jednocześnie przeprowadzając moją społeczną egzekucję z chirurgiczną precyzją. Najgorsze? To się udało.
Kieran niemal z dnia na dzień przeszedł od obojętności do czynnej okrutności. A ja miałam miejsce w pierwszym rzędzie, by patrzeć, jak chłopak, którego głupio kochałam, zamienia się w tego, którego bałam się na każdym korytarzu, każdym zgromadzeniu stada, każdej wymuszonej rodzinnej kolacji, gdzie musiałam patrzeć na nich razem.
Kolejny zapach wdziera się do środka, dziki las i deszcz. Lysander.
Moje ciało napina się, puste i bolesne. Przywołując obrazy bycia między nimi, wypełnionej i użytej i—
Kurwa.
Ruja nie rozróżnia między tymi, którzy cię złamali, a tymi, którzy mogli cię uratować. Po prostu chce, gwałtownie, rozpaczliwie i kompletnie bez opamiętania.
Moje uda są śliskie z potrzeby, której nie mogę kontrolować, ciało szykuje się na coś, co nigdy się nie wydarzy.
Pamiętam te tygodnie po tym, jak Kieran stał się okrutny, gdy Lysander zaczął zauważać mnie ostrożnymi uśmiechami i przedłużonymi spojrzeniami. Do chwili, gdy zobaczyłam go śmiejącego się z kolegami, oglądającego kolejną odsłonę mojego upokorzenia jak premium rozrywkę.
Jego życzliwość? Pewnie zakład, czy bezwilcza dziewczyna jest wystarczająco zdesperowana, by uwierzyć, że dziedzic Alfy mógłby ją naprawdę chcieć.
Zapach ich obu sprawia, że czuję, jakby skóra topiła mi się z kości. Potrzebuję tarcia, nacisku, czegokolwiek, by złagodzić tę gwałtowną pustkę, która próbuje wyrwać się ze mnie.
Nadchodzi kolejna fala i gryzę poduszkę, tłumiąc jęk. Przekręcam się na bok, wciskając dłoń między uda tylko po to, by poczuć nacisk, nie obchodzi mnie, jak bardzo to żałosne.
Śmiech ojca rozbrzmiewa przez podłogę—polityka i rozgrywki o władzę, podczas gdy ja tu tkwię jak rodzinny brudny sekret.
Moja temperatura ciała rośnie tak bardzo, że myślę, iż naprawdę mogę się spalić. Nikt nie przechodzi pierwszej rui samotnie, ale poproszenie o pomoc oznaczałoby, że poczują mnie taką—rozpaczliwą, ociekającą i kompletnie rozbitą.
Moje palce odnajdują zamek w oknie, który ćwiczyłam otwierać od dwunastego roku życia. Trzy próby i zaskakuje. Chłodne powietrze uderza w moją rozgrzaną skórę, gdy boso wybiegam na tylny trawnik, nogi ledwo mnie niosą.
Dziesięć ślepych kroków. Tyle udaje mi się zrobić, zanim zderzam się z twardym mięśniem.
Kieran. Oczywiście, że to cholerny Kieran, pewnie uciekający przed pokazową perfekcją Lii.
W chwili, gdy mój zapach do niego dociera, jego oczy robią się zupełnie czarne. Skrzydełka nosa mu drżą. Patrzę, jak jego kontrola rozpada się na moich oczach. Dwa lata starannie pielęgnowanej okrutności pękają, zastąpione czymś pierwotnym i przerażającym i dokładnie tym, czego moje ciało się domagało.
Uciekam.
Boso, głupio i kompletnie przeklęta, biegnę w stronę starego domku dla gości, do którego nikt już nie zagląda. Stopy rozrywają się na żwirze, ale nie przestaję, nie mogę przestać. Bo spojrzenie w jego oczach obiecało rzeczy, których moje ciało pragnie, a mój umysł wie, że by mnie zniszczyły.
Prawie się udało. Moje palce już dotykają klamki.
Ale wtedy jego dłoń oplata mój nadgarstek i obraca mnie. Plecy walą o drzwi, gdy mnie osacza, jego ciało to mur gorąca i mięśni i ten zapach, od którego przeciekam przez szorty.
Jego ramiona opierają się po obu stronach mojej głowy, klatka piersiowa unosi się gwałtownie, a gdy się pochyla, czuję jak bardzo jest twardy przy moim biodrze. Każdy instynkt walczy między ucieczką a tarciem się o niego jak zwierzę.
Jego nos wodzi po moim tętnie, całe ciało drży od samokontroli, która wyraźnie zawodzi. Gdy mówi, głos jest kompletnie rozbity—odarty z każdej warstwy okrucieństwa, surowy i rozpaczliwy.
„Kurwa, Thalia…” Jego dłonie zaciskają się w pięści na drzwiach. „Pachniesz jak…”
Przerywa, szczęka mu drży, walczy z czymś, co widzę, jak rozdziera go od środka.
„Jak moja,” warczy.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Używam ostatniej sprawnej komórki mózgowej, jaką mi zostało, żeby odepchnąć Kierana od swojej piersi. Nawet kiedy moje zdradzieckie biodra przesuwają się naprzód, jakby starały się o stanowisko, na które na pewno nie wyraziłam zgody.
Moje ręce mówią 'stop', podczas gdy ciało krzyczy 'dosiać go jak pieprzonego ogiera', a sprzeczne sygnały przepalają mi obwody szybciej niż tania elektronika wrzucona do wody.
"Dlaczego?" dyszę, próbując zmusić umysł, by zapanował nad potrzebami mojego ciała. "Masz Lię. Nienawidzisz mnie. Oboje daliście mi to cholernie jasno do zrozumienia."
Słowa smakują gorzko. Dwa lata systematycznego okrucieństwa nie wyparowują tylko dlatego, że moje hormony zdecydowały, że to ci Alfy, na których chcą się wspinać jak po drzewach. Moje ciało nie ma tu głosu—ja mam.
Tylko że przegrywam. I to sromotnie.
Kontrola Kierana nie tylko się rozpada—ona cholernie eksploduje, gdy szarpie drzwi do domku gościnnego i wciąga mnie do środka.
Drzwi trzaskają tak mocno, że aż szyby się trzęsą, a nagle jestem przyciśnięta do ściany, a jego ciało więzi moje. Jego oddech pali mi gardło, a dłonie ujmują moją twarz z delikatnością, która nie ma żadnego sensu po tym, jak tu trafiliśmy.
"Lia nigdy nie była moim wyborem." Jego głos łamie się, jakby wyznawał morderstwo. "Ani razu. Nigdy, kurwa, przenigdy."
Próbuję to pojąć, próbuję pogodzić lata patrzenia, jak jest z moją siostrą, z tym, co teraz mówi. Ale wtedy jego usta są o cal od moich i myślenie staje się niemożliwe.
Wtedy drzwi rozbijają się z hukiem, jakby sama Bogini Księżyca była wściekła.
Lysander stoi tam, oczy dzikie i czysto zwierzęce, gdy warczy do brata: "Odsuń się od niej, kurwa."
Kieran nie rusza się. Jego ciało przesuwa się, osłaniając mnie, a ten opiekuńczy gest wywołuje nową falę śluzu, którą wiem, że obaj mogą poczuć.
Szczęka Lysandra zaciska się tak mocno, że aż może pęknąć, ogarniając wzrokiem całą scenę. Ja uwięziona przy ścianie, ręce Kierana na mojej twarzy, powietrze gęste od gorących feromonów.
"Widziałem wasze małe spotkanie przy drzwiach," mówi miękko, aż śmiertelnie. "Przyszedłem sprawdzić, czy wszystko w porządku. Ale serio, braciszku, myślisz, że teraz możesz ją sobie przywłaszczyć? Po wszystkim?"
"Jakbyś ty miał do tego jakiekolwiek prawo—" zaczyna Kieran.
"Więcej niż ty." Lysander wchodzi do środka. "Nigdy nie zamieniłem jej życia w piekło przez dwa lata, bo dziewczyna kazała mi skakać."
Dłonie Kierana zaciskają się na mojej twarzy, zaborcze. "To gdzie, kurwa, byłeś? Jeśli tak ci zależało, czemu jej nie broniłeś?"
"Uczyniłeś ją nietykalną!" Opanowanie Lysandra całkowicie pęka, nagle są z Kieranem twarzą w twarz. "Za każdym razem, gdy na nią spojrzałem, ty pogarszałeś jej sytuację. Myślisz, że nie zauważyłem? Myślisz, że nie próbowałem, kurwa?"
Kłócą się o mnie.
Ta świadomość przebija się przez zamglenie gorąca—oni naprawdę walczą o mnie, jakbym była czymś wartym zdobycia.
Kolejna fala przechodzi przez moje ciało i jęczę—naprawdę, cholera, jęczę. To powinno być upokarzające, ale gorąco wypaliło już moją godność i teraz bierze się za instynkt samozachowawczy.
Obaj bracia patrzą na mnie z tym samym wyrazem głodu, który powinien mnie przerażać, ale zamiast tego sprawia, że robię się jeszcze bardziej mokra. Kłótnia zamienia się w negocjacje przez zaciśnięte zęby i ledwo powstrzymywaną przemoc.
"Ona potrzebuje—" zaczyna Kieran.
"Wiem dokładnie, czego potrzebuje." Głos Lysandra robi się chropowaty, pierwotny.
"Nie będę się dzielić." Dłonie Kierana nie opuszczają mojej twarzy. "Zwłaszcza nią."
"To odejdź." Ale Lysander już zbliża się, aż tonę w ich zapachach. "Bo ja nie odejdę. Nie tym razem."
"Ja też nie."
Obaj patrzą na mnie teraz, czekając na coś, czego nie mam siły im dać. Wybór. Zgoda. Jakiś znak, że chcę tego totalnego chaosu.
"Proszę…" udaje mi się wydusić, co nie jest odpowiedzią na żadne pytanie, ale jakoś znaczy wszystko.
Kciuk Kierana muska moją dolną wargę. "Obu nas?"
Powinnam powiedzieć nie. Powinnam wysłać ich obu do diabła. Dwa lata wojny psychologicznej nie zniknęły dlatego, że mój rui uznał ich za potencjalnych ojców. Powinnam mieć choć odrobinę szacunku do siebie.
"Tak." Słowo wychodzi złamane. "Nie mogę… Kurwa, proszę, ja potrzebuję—"
Ręka Lysandra wsuwa się w moje włosy, ściskając dokładnie tak mocno, bym zareagowała westchnieniem.
"Mamy cię," warczy mi do ucha, a ta ciemna obietnica sprawia, że uginają mi się kolana. "Nigdzie się nie wybierasz."
Usta Kierana wreszcie pokonują ostatni centymetr dzielący nas i przestaję myśleć w ogóle.
Całuje mnie, jakby chciał wejść pod moją skórę, a ja rozpływam się w tym, nawet jeśli jakaś nikła racjonalna część krzyczy, że to jest złe, niebezpieczne, zniszczy mnie w sposób, po którym nigdy się nie pozbieram.
Dłonie zjeżdżają na moją talię, marszcząc top. Zęby Lysandra odnajdują miejsce, gdzie szyja styka się z ramieniem, i jestem stracona, zupełnie, do cna, wydając dźwięki, o których istnieniu nie miałam pojęcia.
"Łóżko," szepcze Lysander przy moim pulsie.
Kieran podnosi mnie, jakbym nic nie ważyła. Moje nogi oplatają go w pasie z czystego instynktu i czuję go przez materiał spodni, twardego i dokładnie tam, gdzie tego chcę.
Ręka Lysandra sunie w górę mojego nagiego uda, gdy niosą mnie głębiej do domku, a kiedy moje plecy lądują na materacu, obaj są nade mną, wyglądając, jakby mieli mnie pożreć żywcem.
Gdy usta Lysandra przejmują moje, jego język robi rzeczy, przez które wyginam się w łuk, podczas gdy dłonie Kierana eksplorują skórę, która nagle jest jak przewody pod napięciem.
Jego usta podążają szlakiem jego dłoni—gardło, obojczyk, dolina między piersiami—a ja wydaję te zdesperowane, połamane dźwięki, które nie brzmią nawet jak ludzki głos.
"Jesteś nasza." Zęby Kierana muskają mój sutek i prawie dochodzę tylko od tego. "Powiedz to."
"Powiedz, że jesteś nasza," powtarza Lysander, jego dłoń wsuwa się między moje uda, znajdując mnie przemoczoną przez szorty, "a sprawimy, że zapomnisz o wszystkim, poza tym, jak dobrze możemy cię rozpieścić."
Palce naciskają z niszczącą precyzją i odpływam. Gorąco osiąga szczyt, pociągając mnie w dół, i ostatnia klarowna myśl to ta, że jutro będę siebie za to nienawidzić.
Jutro będę musiała zmierzyć się z tym, co zrobiłam, na co im pozwoliłam.
Ale nie teraz.
"Wasza," szepczę, gdy palce Lysandra wsuwają się pod materiał. "Kurwa, ja—"
Usta Kierana zjeżdżają niżej, dłonie ściągają moje szorty, a Lysander połyka moje jęki. Działają w doskonałej synchronizacji, jakby robili to wcześniej. Ale zaborcze pomruki, które wymieniają, sugerują, że to nowe terytorium dla wszystkich.
"Idealna," oddycha Kieran przy moim udzie. "Jesteś taka cholernie idealna, Thalio."
Rozpadam się, wszystko wypływa ze mnie w desperackich dźwiękach, które pewnie słyszy całe województwo. Ale nie dbam o to. Nie mogę dbać.
Nie, kiedy w końcu Kieran...
"Proszę," błagam, godność zostawiona daleko w tyle. "Proszę, potrzebuję—"
Dają mi wszystko. Język Kierana, usta Lysandra. Ich połączone zapachy doprowadzają mnie do szaleństwa, drapię prześcieradło, ich, wszystko, co mogę złapać.
To zawsze miało się wydarzyć. Zawsze mieliśmy tu skończyć. Splątani razem, niszcząc siebie nawzajem w najpiękniejszy, niszczący sposób, jaki możliwy.
Kiedy Kieran zamienia usta na palce i całuje mnie, czuję swój smak na jego języku i prawie mdleję od tego, jak obsceniczne i doskonałe to jest.
Usta Lysandra odnajdują moją pierś i między nimi dwojgiem dochodzę tak mocno, że widzę gwiazdy, zaciskając się na ich palcach, gdy szepczą pochwały i obietnice przy mojej skórze.
"To dopiero początek," obiecuje mrocznie Lysander. "Zadbamy o ciebie najlepiej na świecie."
"Sprawimy, że zapomnisz, że kiedyś nas nienawidziłaś."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Budzę się wśród gwałtownego bólu—czyjaś dłoń uderza mnie w twarz z taką siłą, że rozcina mi wargę.
Metaliczny smak krwi zalewa mi usta, gdy otwieram oczy i widzę Lię pochyloną nade mną, z twarzą wykrzywioną wściekłością. „A więc tu jesteś, ty pieprzona dziwko.”
Gościnny domek powoli nabiera ostrości. Poranne światło sączy się przez zakurzone okna, oświetlając całą beznadziejność tej sytuacji. W pokoju śmierdzi seksem, feromonami i złymi decyzjami—święta trójca mojego obecnego kataklizmu.
Moje nagie ciało to mapa grzechów minionej nocy.
Ślady zębów, siniaki, zadrapania, odciski palców—każdy z nich pulsuje bólem, gdy dociera do mnie świadomość. Małe pamiątki od braci Fenris, które wzrok mojej siostry kataloguje z naukową precyzją.
Jej furia rośnie z każdą kolejną odkrytą raną, z każdym widocznym śladem na mojej skórze.
„Przyszłam szukać mojej zbiegłej siostry,” mówi głosem miękkim jak śmierć, „a znajduję cię, świeżo przeleciałą, w naszym gościnnym domku. Ten pokój śmierdzi twoją obrzydliwą rują i—”
Zatrzymuje się. Wciąga głębiej powietrze. Na jej twarzy pojawia się zamieszanie i kalkulacja.
„Kto to był?” Pytanie jest ostre jak nóż. „Który członek watahy był na tyle zdesperowany, żeby dosiąść bezwilczej suki? Wczoraj w nocy dom był pełen.”
Dosiąść. Jakby chodziło o bydło.
Klasyczna Lia.
Próbuję się podnieść, szukając resztek godności, które ulotniły się gdzieś pomiędzy drugim orgazmem Kierana a trzecim Lysandra, ale ona już wplata palce w moje włosy. Szarpnięcie jest brutalne, wyćwiczone—doskonaliła ten ruch od dzieciństwa.
„Lia, poczekaj—!”
Ale „czekanie” nie istnieje w słowniku Lii Turner. Ściąga mnie z łóżka, ledwo chwytam prześcieradło, zanim ciągnie mnie do drzwi jakbym była główną atrakcją dnia śmieci.
Na zewnątrz. Półnaga. W jasny, pieprzony dzień.
Poranne powietrze uderza w miejsca, które nigdy nie powinny widzieć słońca, a ja zataczam się przez trawnik, ściskając prześcieradło, które absolutnie nic nie robi dla mojej resztki godności.
Każdy członek watahy może wyglądać przez okno i dostać darmowe widowisko: córka bez wilka w swoim marszu hańby.
Wciąga mnie tylnymi drzwiami prosto do gabinetu ojca, gdzie oboje rodzice piją kawę.
Rodzice zamierają z filiżanką w połowie drogi do ust. Twarz mamy z idealnej przedmiejskiej zmienia się w morderczą w 0,3 sekundy. Tata patrzy na mnie z takim obrzydzeniem, jakie zwykle rezerwuje się na widok robaków w jedzeniu.
A Lia? Promienieje satysfakcją wrednej dziewczyny, która właśnie wrzuciła czyjąś nagość do sieci.
„Oddała się jak zwykła dziwka,” oznajmia Lia. „Znalazłam ją w domku gościnnym, śmierdzącą rują i spermą.”
Cisza, która nastaje, mogłaby udusić całą wioskę.
Wtedy mama uderza. Jeszcze chwilę temu była po drugiej stronie pokoju, teraz jej francuski manicure zaciska się na moim gardle, paznokcie przecinają skórę z chirurgiczną precyzją.
„Ty głupia mała suko.” Jej oddech pachnie importowaną kawą i nienawiścią. „On płacił dobre pieniądze za twoje dziewictwo!”
Aha. Ten zaaranżowany ślub z najmłodszym synem Bety Garretta Stone’a—genetycznym przegrywem, który zgodził się na bezwilczą partnerkę. Zapomniałam, że dosłownie byłam sprzedawana jak towar na wyprzedaży.
Zabawne, jak noc z dwoma Alfami sprawia, że zapominasz, że jesteś towarem.
„Czy ty w ogóle rozumiesz, co zrobiłaś?” Głos ojca jest zimny, kontrolowany, co jest w jakiś sposób gorsze niż przemoc matki. „Garrett był naszym biletem do wewnętrznego kręgu Bety. Wreszcie miałaś być użyteczna!”
Wreszcie miałaś być użyteczna.
Oto rodzinne motto Turnerów względem najmłodszej córki.
„Przepraszam…” wyduszam, choć te słowa smakują jak popiół.
Nawet jeśli nie przepraszam. Nie tak naprawdę. Nie za wczoraj. Tylko za to, że mnie nakryli.
„Przepraszasz?” Uścisk mamy się wzmaga. „Przepraszasz? Ten kontrakt był wart pięćdziesiąt tysięcy dolarów. Pięćdziesiąt tysięcy za twoje bezwartościowe dziewictwo, a ty wyrzuciłaś je na byle którego członka watahy!”
Gdyby tylko wiedziała. Gdyby wiedziała, że to jej ukochany chłopak Lii i jego brat, prawdziwi dziedzice Alfy… Jej głowa eksplodowałaby jak jajko w mikrofalówce.
Ta myśl sprawia, że mam ochotę histerycznie się roześmiać. Co byłoby teraz spektakularnie złym pomysłem i pewnie skończyłoby się dla mnie śmiercią na tym perskim dywanie.
„Kto to był?” żąda Lia. „Chcę nazwisko.”
„Ja nie—” zaczynam, ale mama szarpie mną tak mocno, że aż zgrzytają mi zęby.
„Nie kłam. Czujemy go na tobie. Właściwie kilka zapachów…” Jej oczy mrużą się, bada mnie z klinicznym dystansem należnym eksperymentowi naukowemu. „Ilu ich było?”
Moje milczenie wystarcza za odpowiedź.
„Kilku?” Głos ojca staje się niebezpieczny. „Pozwoliłaś kilku członkom watahy…”
„To nie tak…” próbuję wyjaśnić, ale jaka jest tu w ogóle wersja wydarzeń?
Że spędziłam ruję z dwoma dziedzicami Alfy, którzy przez dwa lata zamieniali moje życie w piekło? Że moje ciało wybrało ich, mimo że rozum krzyczał co innego?
Tak, to na pewno by się dobrze sprzedało.
Lia przygląda mi się teraz z laserową uwagą, jej oczy śledzą każdy ślad jakby czytała miejsce zbrodni. Ślad zębów na obojczyku. Siniak na gardle. Jeśli przyjrzy się bliżej, rozpozna wzór zębów Kierana? Sposób, w jaki ściska Lysander?
„Ślub miał być za trzy miesiące,” mówi mama, jej głos cichnie do czegoś śmiertelnie groźnego. „Syn Garretta miał przymknąć oko na twoją wadę za odpowiednią cenę. Ale jeśli jesteś w ciąży…”
To słowo spada jak bomba. W ciąży.
Ta możliwość nie przyszła mi do głowy w zamglonym upale ruji. Ale teraz uderza z brutalną jasnością. Bez zabezpieczenia, dwóch Alf, ruja trwająca do świtu, biologia, której nie obchodzi konsekwencje.
O kurwa…
„Jeśli byłaś na tyle głupia, by zajść…” Paznokcie mamy wbijają się głębiej, „wydrę z twojego bezwartościowego łona każdego bękarta, zanim zdąży zaczerpnąć pierwszy oddech.”
Ona mówi poważnie. To nie groźba, to obietnica.
Weszłaby we mnie i wyrwała życie, które tam rośnie, bez mrugnięcia okiem, pewnie sprawdzając przy tym stan paznokci.
„Syn Bety może jeszcze cię weźmie, jeśli to załatwimy po cichu,” mówi ojciec, jakbyśmy nie rozmawiali o moim ciele, moim życiu, moim potencjalnym dziecku. „Zabierzemy cię do lekarza watahy i upewnimy się, że niczego nie nosisz. Doprowadzimy cię do porządku.”
„Naprawimy,” dodaje Lia z jadowitą słodyczą. „Zrobimy z ciebie coś, na co da się patrzeć.”
Ręka mamy wreszcie puszcza moje gardło i łapię powietrze, opadając na ścianę. Pokój wiruje, gdy tlen wraca do mózgu, a rzeczywistość sytuacji krystalizuje się z brutalną jasnością.
Zaciągną mnie do lekarza watahy. Upewnią się, że nie jestem w ciąży. A jeśli jestem? Groźba mamy dźwięczy mi w głowie.
Wydrę z twojego bezwartościowego łona każdego bękarta, zanim zdąży zaczerpnąć pierwszy oddech.
„Idź do pokoju,” rozkazuje ojciec. „Umyj się. Pogadamy, jak ustalimy, jak to odkręcić.”
Odwracam się, ściskając prześcieradło wokół siebie, gdy głos Lii mnie zatrzymuje.
„Wiesz, co jest zabawne?” Brzmi niemal zamyślona. „Kieran wyszedł z imprezy wcześnie wczoraj. I Lysander też zniknął, skoro o tym myślę.”
W żyłach zamarza mi krew.
„Obaj narzekali, że potrzebują powietrza.” Jej oczy wbijają się w moje. „Ciekawy zbieg okoliczności, nie uważasz?”
Przesuń w górę, aby kontynuować