passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Who’s My Triplet’s Alpha Daddy? - Rozdział #3 - autor Nina Soelian

Who’s My Triplet’s Alpha Daddy?

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Używam ostatniej sprawnej komórki mózgowej, jaką mi zostało, żeby odepchnąć Kierana od swojej piersi. Nawet kiedy moje zdradzieckie biodra przesuwają się naprzód, jakby starały się o stanowisko, na które na pewno nie wyraziłam zgody.

Moje ręce mówią 'stop', podczas gdy ciało krzyczy 'dosiać go jak pieprzonego ogiera', a sprzeczne sygnały przepalają mi obwody szybciej niż tania elektronika wrzucona do wody.

"Dlaczego?" dyszę, próbując zmusić umysł, by zapanował nad potrzebami mojego ciała. "Masz Lię. Nienawidzisz mnie. Oboje daliście mi to cholernie jasno do zrozumienia."

Słowa smakują gorzko. Dwa lata systematycznego okrucieństwa nie wyparowują tylko dlatego, że moje hormony zdecydowały, że to ci Alfy, na których chcą się wspinać jak po drzewach. Moje ciało nie ma tu głosu—ja mam.

Tylko że przegrywam. I to sromotnie.

Kontrola Kierana nie tylko się rozpada—ona cholernie eksploduje, gdy szarpie drzwi do domku gościnnego i wciąga mnie do środka.

Drzwi trzaskają tak mocno, że aż szyby się trzęsą, a nagle jestem przyciśnięta do ściany, a jego ciało więzi moje. Jego oddech pali mi gardło, a dłonie ujmują moją twarz z delikatnością, która nie ma żadnego sensu po tym, jak tu trafiliśmy.

"Lia nigdy nie była moim wyborem." Jego głos łamie się, jakby wyznawał morderstwo. "Ani razu. Nigdy, kurwa, przenigdy."

Próbuję to pojąć, próbuję pogodzić lata patrzenia, jak jest z moją siostrą, z tym, co teraz mówi. Ale wtedy jego usta są o cal od moich i myślenie staje się niemożliwe.

Wtedy drzwi rozbijają się z hukiem, jakby sama Bogini Księżyca była wściekła.

Lysander stoi tam, oczy dzikie i czysto zwierzęce, gdy warczy do brata: "Odsuń się od niej, kurwa."

Kieran nie rusza się. Jego ciało przesuwa się, osłaniając mnie, a ten opiekuńczy gest wywołuje nową falę śluzu, którą wiem, że obaj mogą poczuć.

Szczęka Lysandra zaciska się tak mocno, że aż może pęknąć, ogarniając wzrokiem całą scenę. Ja uwięziona przy ścianie, ręce Kierana na mojej twarzy, powietrze gęste od gorących feromonów.

"Widziałem wasze małe spotkanie przy drzwiach," mówi miękko, aż śmiertelnie. "Przyszedłem sprawdzić, czy wszystko w porządku. Ale serio, braciszku, myślisz, że teraz możesz ją sobie przywłaszczyć? Po wszystkim?"

"Jakbyś ty miał do tego jakiekolwiek prawo—" zaczyna Kieran.

"Więcej niż ty." Lysander wchodzi do środka. "Nigdy nie zamieniłem jej życia w piekło przez dwa lata, bo dziewczyna kazała mi skakać."

Dłonie Kierana zaciskają się na mojej twarzy, zaborcze. "To gdzie, kurwa, byłeś? Jeśli tak ci zależało, czemu jej nie broniłeś?"

"Uczyniłeś ją nietykalną!" Opanowanie Lysandra całkowicie pęka, nagle są z Kieranem twarzą w twarz. "Za każdym razem, gdy na nią spojrzałem, ty pogarszałeś jej sytuację. Myślisz, że nie zauważyłem? Myślisz, że nie próbowałem, kurwa?"

Kłócą się o mnie.

Ta świadomość przebija się przez zamglenie gorąca—oni naprawdę walczą o mnie, jakbym była czymś wartym zdobycia.

Kolejna fala przechodzi przez moje ciało i jęczę—naprawdę, cholera, jęczę. To powinno być upokarzające, ale gorąco wypaliło już moją godność i teraz bierze się za instynkt samozachowawczy.

Obaj bracia patrzą na mnie z tym samym wyrazem głodu, który powinien mnie przerażać, ale zamiast tego sprawia, że robię się jeszcze bardziej mokra. Kłótnia zamienia się w negocjacje przez zaciśnięte zęby i ledwo powstrzymywaną przemoc.

"Ona potrzebuje—" zaczyna Kieran.

"Wiem dokładnie, czego potrzebuje." Głos Lysandra robi się chropowaty, pierwotny.

"Nie będę się dzielić." Dłonie Kierana nie opuszczają mojej twarzy. "Zwłaszcza nią."

"To odejdź." Ale Lysander już zbliża się, aż tonę w ich zapachach. "Bo ja nie odejdę. Nie tym razem."

"Ja też nie."

Obaj patrzą na mnie teraz, czekając na coś, czego nie mam siły im dać. Wybór. Zgoda. Jakiś znak, że chcę tego totalnego chaosu.

"Proszę…" udaje mi się wydusić, co nie jest odpowiedzią na żadne pytanie, ale jakoś znaczy wszystko.

Kciuk Kierana muska moją dolną wargę. "Obu nas?"

Powinnam powiedzieć nie. Powinnam wysłać ich obu do diabła. Dwa lata wojny psychologicznej nie zniknęły dlatego, że mój rui uznał ich za potencjalnych ojców. Powinnam mieć choć odrobinę szacunku do siebie.

"Tak." Słowo wychodzi złamane. "Nie mogę… Kurwa, proszę, ja potrzebuję—"

Ręka Lysandra wsuwa się w moje włosy, ściskając dokładnie tak mocno, bym zareagowała westchnieniem.

"Mamy cię," warczy mi do ucha, a ta ciemna obietnica sprawia, że uginają mi się kolana. "Nigdzie się nie wybierasz."

Usta Kierana wreszcie pokonują ostatni centymetr dzielący nas i przestaję myśleć w ogóle.

Całuje mnie, jakby chciał wejść pod moją skórę, a ja rozpływam się w tym, nawet jeśli jakaś nikła racjonalna część krzyczy, że to jest złe, niebezpieczne, zniszczy mnie w sposób, po którym nigdy się nie pozbieram.

Dłonie zjeżdżają na moją talię, marszcząc top. Zęby Lysandra odnajdują miejsce, gdzie szyja styka się z ramieniem, i jestem stracona, zupełnie, do cna, wydając dźwięki, o których istnieniu nie miałam pojęcia.

"Łóżko," szepcze Lysander przy moim pulsie.

Kieran podnosi mnie, jakbym nic nie ważyła. Moje nogi oplatają go w pasie z czystego instynktu i czuję go przez materiał spodni, twardego i dokładnie tam, gdzie tego chcę.

Ręka Lysandra sunie w górę mojego nagiego uda, gdy niosą mnie głębiej do domku, a kiedy moje plecy lądują na materacu, obaj są nade mną, wyglądając, jakby mieli mnie pożreć żywcem.

Gdy usta Lysandra przejmują moje, jego język robi rzeczy, przez które wyginam się w łuk, podczas gdy dłonie Kierana eksplorują skórę, która nagle jest jak przewody pod napięciem.

Jego usta podążają szlakiem jego dłoni—gardło, obojczyk, dolina między piersiami—a ja wydaję te zdesperowane, połamane dźwięki, które nie brzmią nawet jak ludzki głos.

"Jesteś nasza." Zęby Kierana muskają mój sutek i prawie dochodzę tylko od tego. "Powiedz to."

"Powiedz, że jesteś nasza," powtarza Lysander, jego dłoń wsuwa się między moje uda, znajdując mnie przemoczoną przez szorty, "a sprawimy, że zapomnisz o wszystkim, poza tym, jak dobrze możemy cię rozpieścić."

Palce naciskają z niszczącą precyzją i odpływam. Gorąco osiąga szczyt, pociągając mnie w dół, i ostatnia klarowna myśl to ta, że jutro będę siebie za to nienawidzić.

Jutro będę musiała zmierzyć się z tym, co zrobiłam, na co im pozwoliłam.

Ale nie teraz.

"Wasza," szepczę, gdy palce Lysandra wsuwają się pod materiał. "Kurwa, ja—"

Usta Kierana zjeżdżają niżej, dłonie ściągają moje szorty, a Lysander połyka moje jęki. Działają w doskonałej synchronizacji, jakby robili to wcześniej. Ale zaborcze pomruki, które wymieniają, sugerują, że to nowe terytorium dla wszystkich.

"Idealna," oddycha Kieran przy moim udzie. "Jesteś taka cholernie idealna, Thalio."

Rozpadam się, wszystko wypływa ze mnie w desperackich dźwiękach, które pewnie słyszy całe województwo. Ale nie dbam o to. Nie mogę dbać.

Nie, kiedy w końcu Kieran...

"Proszę," błagam, godność zostawiona daleko w tyle. "Proszę, potrzebuję—"

Dają mi wszystko. Język Kierana, usta Lysandra. Ich połączone zapachy doprowadzają mnie do szaleństwa, drapię prześcieradło, ich, wszystko, co mogę złapać.

To zawsze miało się wydarzyć. Zawsze mieliśmy tu skończyć. Splątani razem, niszcząc siebie nawzajem w najpiękniejszy, niszczący sposób, jaki możliwy.

Kiedy Kieran zamienia usta na palce i całuje mnie, czuję swój smak na jego języku i prawie mdleję od tego, jak obsceniczne i doskonałe to jest.

Usta Lysandra odnajdują moją pierś i między nimi dwojgiem dochodzę tak mocno, że widzę gwiazdy, zaciskając się na ich palcach, gdy szepczą pochwały i obietnice przy mojej skórze.

"To dopiero początek," obiecuje mrocznie Lysander. "Zadbamy o ciebie najlepiej na świecie."

"Sprawimy, że zapomnisz, że kiedyś nas nienawidziłaś."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Budzę się wśród gwałtownego bólu—czyjaś dłoń uderza mnie w twarz z taką siłą, że rozcina mi wargę.

Metaliczny smak krwi zalewa mi usta, gdy otwieram oczy i widzę Lię pochyloną nade mną, z twarzą wykrzywioną wściekłością. „A więc tu jesteś, ty pieprzona dziwko.”

Gościnny domek powoli nabiera ostrości. Poranne światło sączy się przez zakurzone okna, oświetlając całą beznadziejność tej sytuacji. W pokoju śmierdzi seksem, feromonami i złymi decyzjami—święta trójca mojego obecnego kataklizmu.

Moje nagie ciało to mapa grzechów minionej nocy.

Ślady zębów, siniaki, zadrapania, odciski palców—każdy z nich pulsuje bólem, gdy dociera do mnie świadomość. Małe pamiątki od braci Fenris, które wzrok mojej siostry kataloguje z naukową precyzją.

Jej furia rośnie z każdą kolejną odkrytą raną, z każdym widocznym śladem na mojej skórze.

„Przyszłam szukać mojej zbiegłej siostry,” mówi głosem miękkim jak śmierć, „a znajduję cię, świeżo przeleciałą, w naszym gościnnym domku. Ten pokój śmierdzi twoją obrzydliwą rują i—”

Zatrzymuje się. Wciąga głębiej powietrze. Na jej twarzy pojawia się zamieszanie i kalkulacja.

„Kto to był?” Pytanie jest ostre jak nóż. „Który członek watahy był na tyle zdesperowany, żeby dosiąść bezwilczej suki? Wczoraj w nocy dom był pełen.”

Dosiąść. Jakby chodziło o bydło.

Klasyczna Lia.

Próbuję się podnieść, szukając resztek godności, które ulotniły się gdzieś pomiędzy drugim orgazmem Kierana a trzecim Lysandra, ale ona już wplata palce w moje włosy. Szarpnięcie jest brutalne, wyćwiczone—doskonaliła ten ruch od dzieciństwa.

„Lia, poczekaj—!”

Ale „czekanie” nie istnieje w słowniku Lii Turner. Ściąga mnie z łóżka, ledwo chwytam prześcieradło, zanim ciągnie mnie do drzwi jakbym była główną atrakcją dnia śmieci.

Na zewnątrz. Półnaga. W jasny, pieprzony dzień.

Poranne powietrze uderza w miejsca, które nigdy nie powinny widzieć słońca, a ja zataczam się przez trawnik, ściskając prześcieradło, które absolutnie nic nie robi dla mojej resztki godności.

Każdy członek watahy może wyglądać przez okno i dostać darmowe widowisko: córka bez wilka w swoim marszu hańby.

Wciąga mnie tylnymi drzwiami prosto do gabinetu ojca, gdzie oboje rodzice piją kawę.

Rodzice zamierają z filiżanką w połowie drogi do ust. Twarz mamy z idealnej przedmiejskiej zmienia się w morderczą w 0,3 sekundy. Tata patrzy na mnie z takim obrzydzeniem, jakie zwykle rezerwuje się na widok robaków w jedzeniu.

A Lia? Promienieje satysfakcją wrednej dziewczyny, która właśnie wrzuciła czyjąś nagość do sieci.

„Oddała się jak zwykła dziwka,” oznajmia Lia. „Znalazłam ją w domku gościnnym, śmierdzącą rują i spermą.”

Cisza, która nastaje, mogłaby udusić całą wioskę.

Wtedy mama uderza. Jeszcze chwilę temu była po drugiej stronie pokoju, teraz jej francuski manicure zaciska się na moim gardle, paznokcie przecinają skórę z chirurgiczną precyzją.

„Ty głupia mała suko.” Jej oddech pachnie importowaną kawą i nienawiścią. „On płacił dobre pieniądze za twoje dziewictwo!”

Aha. Ten zaaranżowany ślub z najmłodszym synem Bety Garretta Stone’a—genetycznym przegrywem, który zgodził się na bezwilczą partnerkę. Zapomniałam, że dosłownie byłam sprzedawana jak towar na wyprzedaży.

Zabawne, jak noc z dwoma Alfami sprawia, że zapominasz, że jesteś towarem.

„Czy ty w ogóle rozumiesz, co zrobiłaś?” Głos ojca jest zimny, kontrolowany, co jest w jakiś sposób gorsze niż przemoc matki. „Garrett był naszym biletem do wewnętrznego kręgu Bety. Wreszcie miałaś być użyteczna!”

Wreszcie miałaś być użyteczna.

Oto rodzinne motto Turnerów względem najmłodszej córki.

„Przepraszam…” wyduszam, choć te słowa smakują jak popiół.

Nawet jeśli nie przepraszam. Nie tak naprawdę. Nie za wczoraj. Tylko za to, że mnie nakryli.

„Przepraszasz?” Uścisk mamy się wzmaga. „Przepraszasz? Ten kontrakt był wart pięćdziesiąt tysięcy dolarów. Pięćdziesiąt tysięcy za twoje bezwartościowe dziewictwo, a ty wyrzuciłaś je na byle którego członka watahy!”

Gdyby tylko wiedziała. Gdyby wiedziała, że to jej ukochany chłopak Lii i jego brat, prawdziwi dziedzice Alfy… Jej głowa eksplodowałaby jak jajko w mikrofalówce.

Ta myśl sprawia, że mam ochotę histerycznie się roześmiać. Co byłoby teraz spektakularnie złym pomysłem i pewnie skończyłoby się dla mnie śmiercią na tym perskim dywanie.

„Kto to był?” żąda Lia. „Chcę nazwisko.”

„Ja nie—” zaczynam, ale mama szarpie mną tak mocno, że aż zgrzytają mi zęby.

„Nie kłam. Czujemy go na tobie. Właściwie kilka zapachów…” Jej oczy mrużą się, bada mnie z klinicznym dystansem należnym eksperymentowi naukowemu. „Ilu ich było?”

Moje milczenie wystarcza za odpowiedź.

„Kilku?” Głos ojca staje się niebezpieczny. „Pozwoliłaś kilku członkom watahy…”

„To nie tak…” próbuję wyjaśnić, ale jaka jest tu w ogóle wersja wydarzeń?

Że spędziłam ruję z dwoma dziedzicami Alfy, którzy przez dwa lata zamieniali moje życie w piekło? Że moje ciało wybrało ich, mimo że rozum krzyczał co innego?

Tak, to na pewno by się dobrze sprzedało.

Lia przygląda mi się teraz z laserową uwagą, jej oczy śledzą każdy ślad jakby czytała miejsce zbrodni. Ślad zębów na obojczyku. Siniak na gardle. Jeśli przyjrzy się bliżej, rozpozna wzór zębów Kierana? Sposób, w jaki ściska Lysander?

„Ślub miał być za trzy miesiące,” mówi mama, jej głos cichnie do czegoś śmiertelnie groźnego. „Syn Garretta miał przymknąć oko na twoją wadę za odpowiednią cenę. Ale jeśli jesteś w ciąży…”

To słowo spada jak bomba. W ciąży.

Ta możliwość nie przyszła mi do głowy w zamglonym upale ruji. Ale teraz uderza z brutalną jasnością. Bez zabezpieczenia, dwóch Alf, ruja trwająca do świtu, biologia, której nie obchodzi konsekwencje.

O kurwa…

„Jeśli byłaś na tyle głupia, by zajść…” Paznokcie mamy wbijają się głębiej, „wydrę z twojego bezwartościowego łona każdego bękarta, zanim zdąży zaczerpnąć pierwszy oddech.”

Ona mówi poważnie. To nie groźba, to obietnica.

Weszłaby we mnie i wyrwała życie, które tam rośnie, bez mrugnięcia okiem, pewnie sprawdzając przy tym stan paznokci.

„Syn Bety może jeszcze cię weźmie, jeśli to załatwimy po cichu,” mówi ojciec, jakbyśmy nie rozmawiali o moim ciele, moim życiu, moim potencjalnym dziecku. „Zabierzemy cię do lekarza watahy i upewnimy się, że niczego nie nosisz. Doprowadzimy cię do porządku.”

„Naprawimy,” dodaje Lia z jadowitą słodyczą. „Zrobimy z ciebie coś, na co da się patrzeć.”

Ręka mamy wreszcie puszcza moje gardło i łapię powietrze, opadając na ścianę. Pokój wiruje, gdy tlen wraca do mózgu, a rzeczywistość sytuacji krystalizuje się z brutalną jasnością.

Zaciągną mnie do lekarza watahy. Upewnią się, że nie jestem w ciąży. A jeśli jestem? Groźba mamy dźwięczy mi w głowie.

Wydrę z twojego bezwartościowego łona każdego bękarta, zanim zdąży zaczerpnąć pierwszy oddech.

„Idź do pokoju,” rozkazuje ojciec. „Umyj się. Pogadamy, jak ustalimy, jak to odkręcić.”

Odwracam się, ściskając prześcieradło wokół siebie, gdy głos Lii mnie zatrzymuje.

„Wiesz, co jest zabawne?” Brzmi niemal zamyślona. „Kieran wyszedł z imprezy wcześnie wczoraj. I Lysander też zniknął, skoro o tym myślę.”

W żyłach zamarza mi krew.

„Obaj narzekali, że potrzebują powietrza.” Jej oczy wbijają się w moje. „Ciekawy zbieg okoliczności, nie uważasz?”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

* Dwa miesiące później *

Festiwal Pełni Żniw zamienił nasz teren watahy w spełnienie mokrego snu Pinteresta—lampki choinkowe, jedwabne obrusy, tyle szampana, że można by utopić drużynę futbolową. Bogaci wilkołacy popisujący się pieniędzmi jakby to był sport wyczynowy.

A ja tutaj, podaję drinki trzęsącymi się rękami, podczas gdy mój żołądek wszczyna brutalną rebelię przeciwko zapachowi wina.

Od dwóch tygodni jestem intymnie zaznajomiona z każdą toaletą w tym domu. Taki rodzaj choroby, przy którym targujesz się z bogami, w których nie wierzysz, obiecując wszystko, byleby tylko to się skończyło.

Pewnie to po prostu stres, albo może ta grypa żołądkowa, co krąży po okolicy, albo moja zwykła przedmiesiączkowa mdłość, która czasem uderza mocniej. W każdym razie irytujące i wyczerpujące.

Przemierzam korytarze pomiędzy grupkami elit watahy, które patrzą na mnie jak na mebel z pulsem. Bycie rodzinnym rozczarowaniem ma swoje plusy—niewidzialność na wydarzeniach, gdzie zauważenie mogłoby się skończyć koniecznością rozmowy.

Mama i tata strategicznie skierowali mnie do roli kelnerki, z daleka od każdego ważnego, kto mógłby sobie przypomnieć, że mają drugą córkę i zadać niewygodne pytania.

Lia króluje przy scenie w jakimś designerskim potworze, który kosztował naszych rodziców więcej niż jej samochód, obracając się w tłumie z wyćwiczoną energią „przyszłej Luny”.

Ha, jakby.

Prowadzi wojnę psychologiczną od tamtego poranka dwa miesiące temu. Rzuca aluzje, grozi zawoalowanymi słowami, ale nigdy nie pociąga za spust.

Pewnie czerpie z tej władzy większą przyjemność niż z samego ujawnienia sekretu.

Alfa Magnus wchodzi na scenę, a jego synowie stoją przy nim. Serce robi mi ten głupi numer, że po prostu przestaje bić, kompletnie.

Bo Kieran i Lysander stoją tam w swoich oficjalnych strojach watahy, wyglądając jak każde moje fantazje i koszmary z ostatnich dwóch miesięcy, zebrane w jedno niszczycielskie opakowanie.

Żaden z nich nie odezwał się do mnie od tamtej nocy.

Ani słowa, ani spojrzenia. Nic.

Alfa Magnus wznosi kieliszek, a tłum cichnie. „Dziś wieczorem,” ogłasza tym swoim głosem, który sprawia, że wszyscy milką i słuchają, „świętujemy przyszłość naszej watahy.”

O nie. Proszę, niech to nie będzie to, o czym myślę…

„I sprawia mi ogromną przyjemność ogłosić zaręczyny mojego najstarszego syna, Kierana, z Lią Turner.”

Taca wypada mi z rąk. Pięćset dolarów kryształów rozbija się na marmurze w symfonii mojego kompletnego załamania nerwowego. Każda głowa obraca się w stronę niezdarnej kelnerki, która właśnie zapewniła wieczorowi główną atrakcję.

Ale nie mogę się ruszyć. Nie mogę oddychać. Nie jestem w stanie przetworzyć niczego poza obrazem Lii płynącej w stronę Kierana, jakby właśnie wygrała nadprzyrodzoną loterię, obejmując go za ramię.

Pierścionek zaręczynowy łapie światło—ogromny rubin otoczony diamentami, taki, który krzyczy „własność” w kilku językach naraz. Prezentuje go jak trofeum, podczas gdy Kieran stoi tam w swojej perfekcyjnej masce dziedzica Alfy, odmawiając spojrzenia w moim kierunku.

Potem ona go całuje. Z językiem, na pełnej dominacji, publiczne oznaczenie terytorium, które równie dobrze mogłoby być jej obsikaniem go jak psa.

Każda rozpaczliwa, złudna nadzieja, którą pielęgnowałam, umiera tam, obok szampańskiej masakry. Tłum wybucha gratulacjami, które brzmią jak biały szum z innego wymiaru.

Wycofuję się, krusząc kryształy pod butami, z ręką przyciśniętą do ust, gdy mój żołądek urządza pełny bunt.

Uciekam. Mijam luksusowe łazienki, przez korytarz serwisowy, prosto do łazienki dla personelu, gdzie żaden ważny człowiek nie pokazałby się nawet martwy. Ledwo zdążam, zanim moje ciało postanawia ewakuować wszystko, co zjadłam od urodzenia. Łapię oddech i próbuję nie wybuchnąć płaczem.

Kiedy w końcu przestaje, siedzę na podłodze jak kadr z miejsca zbrodni. Moja ręka wędruje na brzuch bez udziału świadomości, a straszne zrozumienie przebija się przez zaprzeczenie, którego kurczowo się trzymałam przez dwa tygodnie.

To nie stres. To nie grypa żołądkowa. To nie moja zwykła przedmiesiączkowa mdłość.

Nie miałam okresu. Od…

Przed rują. Dwa miesiące temu.

O kurwa. Kurwa. Kurwa. Kurwa mać!

Podnoszę się, ochlapuję wodą twarz, która zrobiła się trupioblada, i wpatruję się w swoje odbicie. Ta sama katastrofa człowieka, tylko chyba plus jeden.

Ta myśl wywołuje kolejną falę paniki, którą ledwo udaje mi się przełknąć.

Zabieram swoje rzeczy i zmykam. Czterdziestopięciominutowa jazda do najbliższego miasta poza terytorium watahy wydaje się podróżą na własną egzekucję. Każdy kilometr to kolejna szansa, by zawrócić, udawać, trwać w zaprzeczeniu choć trochę dłużej.

Całodobowa apteka jest zbyt jasna, zbyt czysta, a testy ciążowe stoją tuż obok prezerwatyw i lubrykantu w jakimś kosmicznym żarcie o zamykaniu stajni po ucieczce konia.

Kasjerka nawet nie podnosi wzroku. Pewnie widziała gorsze rzeczy o 23:00 w sobotę.

Łazienka bistro dwie przecznice dalej staje się moją konfesjonałem. Trzy testy, trzy różne sposoby na powiedzenie „masz przejebane”. Siedzę na klapie sedesu, patrząc jak plastikowe patyczki decydują o mojej przyszłości, podczas gdy moje serce próbuje wyrwać się przez żebra.

Potem siedzę na zamkniętej klapie i patrzę na dwie różowe kreski na pierwszym teście. Plus na drugim. Elektroniczny trwa dłużej, klepsydra miga kpiąco, gdy liczę oddechy i próbuję nie zemdleć.

Potem „Ciąża” brutalnymi, cyfrowymi literami.

Przerażenie przynosi taką jasność umysłu, jakiej doznaje się tylko podczas bliskiego spotkania ze śmiercią.

Jestem w ciąży z dzieckiem Kierana albo Lysandra. Kieran właśnie zaręczył się z moją siostrą, Lysander mnie ignoruje. A obietnica mamy sprzed dwóch miesięcy odtwarza się w mojej głowie: ‚Wyrwę ci to sama.’

Mówiła poważnie. Spełnią tę groźbę w chwili, gdy się dowiedzą.

A jeśli ktoś odkryje, że dziecko jest dziedzicem Alfy? I mnie, i dziecko wymażą. Cicho, sprawnie, taka watażkowa tajemnica, która grzebie się razem z ciałami.

Droga do domu staje się planem ucieczki. Sporządzam w myślach listę: gotówka schowana przez lata fantazji o ucieczce, fałszywy dowód z czasów buntu w drugiej klasie liceum, plecak gotowy od szesnastego roku życia, bo zawsze wiedziałam, że ten dzień nadejdzie.

Tylko nie w ten sposób.

Mój umysł analizuje logistykę, podczas gdy ręce drżą mi na kierownicy: gdzie uciec, jak zniknąć, jak przetrwać samotnie i ciężarna, bez watahy i wsparcia.

Dom jest ciemny, gdy wchodzę przez okno o północy. Wszyscy wciąż na festiwalu, świętują zaręczyny Kierana i Lii, pewnie wznoszą toasty za przyszłą Lunę, podczas gdy ja pakuję ubrania i dokumenty do plecaka.

Jeden plecak. Jedna szansa. Jedna kompletnie pojebana sytuacja, która nagle jest moją rzeczywistością.

Groźba mamy dźwięczy w moich uszach, gdy wyskakuję z powrotem przez okno: ‚Zanim zaczerpnie pierwszy oddech.’

Nie pozwolę na to. Nie tej istocie. Nie za mojej kadencji.

Las pochłania mnie w całości—drzewa, które od zawsze wyznaczały teren watahy, patrzą na wilkołaczą córkę bez wilka, uciekającą z dzieckiem Alfy w brzuchu. Tam, za mną, festiwal trwa, pewnie jeszcze nawet nie zauważyli, że kelnerka zniknęła.

Nie zorientują się, że mnie nie ma, aż do rana. Do tego czasu będę już duchem, wspomnieniem, żenującą rodzinną wzmianką, o której w końcu przestaną mówić.

Moja ręka odnajduje brzuch, gdy wbiegam głębiej w ciemność. „Tylko ty i ja, mały. Mam nadzieję, że odziedziczyłeś ich siłę, a nie moje fatalne decyzje życiowe.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Who’s My Triplet’s Alpha Daddy?

Who’s My Triplet’s Alpha Daddy?

335 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

335

Treść

Aa