Trzy tygodnie tego gówna i zaczynam tracić rozum.
Późne noce w szklanych biurach, gdzie każda powierzchnia odbija moją narastającą paranoję. Udaję, że nie wracam do domu do trójki dzieci z twarzami ojców wyrytymi na nich.
Udaję, że bliskość obu nie rozszarpuje powoli mojej starannie skonstruowanej samokontroli.
Sprawa Silverton to moje osobiste narzędzie tortur. Wymaga stałego kontaktu, co jestem przekonana, że zaprojektowali specjalnie po to, żeby mnie zniszczyć.
Zeznania, podczas których Kieran siada zbyt blisko. Jego udo przyciśnięte do mojego pod stołem konferencyjnym przez trzy pieprzone godziny. Jego dłoń czasem opadająca na nogę, palce stukające zaledwie kilka centymetrów od miejsca, gdzie zaciskam uda, rozmawiając o klauzulach odpowiedzialności, jakby właśnie nie wypalał dziury w mojej opanowaniu.
Strategiczne narady, na których Lysander pojawia się tylko w koszuli. Ten zuchwały oparty o moje biurko, przeglądając dokumenty, wystarczająco blisko, bym widziała jego puls na szyi, pamiętała dokładnie, jak smakuje.
Podwinięte rękawy, by pokazać przedramiona, które pamiętam, jak ściskałam podczas rui, paznokcie wbijające się, gdy on...
Stop. Nie idź tam.
Wykorzystują bliskość jak broń. Swobodne dotyki, które dla postronnych wyglądają na przypadkowe, ale absolutnie takie nie są.
Dłoń na moich plecach, prowadząca mnie przez drzwi. Palce muskające moje, gdy przekazuję dokumenty. Stoją wystarczająco blisko, żebym tonęła w zapachu cedru i dymu lub sosny i deszczu.
Śmierć przez tysiąc zawodowych interakcji.
„Jesteś rozkojarzona.” Głos Kierana przecina moją spiralę.
Kolejna późna noc, w biurze jesteśmy tylko my. To zaczyna być wzorzec, na który nie mogę sobie pozwolić.
„Jutro przesłuchanie Hartley.” Patrzy na mnie z tą laserową koncentracją, od której moja skóra cierpnie. „Czytałaś tę stronę już trzy razy.”
Nie odpowiadam. Wpatruję się dalej w klauzule odpowiedzialności, jakby były najciekawszą rzeczą na świecie, zamiast przyznać, że to pomieszczenie wydaje się właśnie o trzy rozmiary za małe.
„Dobrze sobie radzisz.” Jego ton jest rozmowny, ale pod spodem jest coś ostrego. „Dyplom z prawa. Imponujące osiągnięcia. Zbudowałaś całkiem nowe życie.”
Odkłada długopis. Kliknięcie odbija się zbyt głośno. „Gdzie poszłaś, Thalio? Po tamtej nocy? Naprawdę.”
Pytanie wybucha między nami.
„Odeszłam.” Utrzymuję głos płaski, oczy na umowie.
„Po prostu... odeszłaś?” Studiuje mnie, jakbym była zagadką, którą musi rozwiązać. „Osiem lat. Bez kontaktu ze stadem ani rodziną. Żadnego śladu.”
Zmuszam się, by spojrzeć mu w oczy. „Nie zostało mi tam nic.” Mój uśmiech mógłby ciąć szkło. „Zadbałeś o to.”
Coś miga w jego oczach. Żal, może. Wina, możliwe. „To nie—”
„Sprawiedliwe? Prawda?” Śmieję się, ostro i krucho. „Dlaczego w ogóle ci zależy? Byłam dla ciebie nikim.”
Mniej niż nikim, naprawdę. Wilczyca bez wilka, która nadawała się na rozrywkę podczas rui.
Podchodzi bliżej. Jeszcze nie dotyka, ale wkracza w moją przestrzeń i czuję ciepło jego ciała. Czuję cedr i dym, które sprawiają, że moje neurony wariują.
„Wiesz, że to nieprawda.” Jego głos schodzi do czegoś niebezpiecznego. „Tamta noc…”
„Nie.” Wstaję, ale on mnie naśladuje, utrzymując tę śmiertelną bliskość. „Nie waż się teraz tego romantyzować.”
Moje serce próbuje przebić się przez żebra, ale głos mam stabilny.
„Pieprzyłeś wilczycę bez wilka podczas jej rui. Ty i twój brat. Potem wróciliście do swojego idealnego życia.” Pozwalam, by słowa uderzyły jak ciosy. „Zaręczony dwa miesiące później. Dostałeś swoją idealną księżniczkę stada, podczas gdy ja—”
Zatrzymałam się. Prawie powiedziałam za dużo i jego oczy się wyostrzają. „Podczas gdy ty co?”
Teraz cofa mnie do stołu. Ramiona po obu stronach, zamykając mnie w klatce z mięśni, ciepła i zapachu, który rozkłada moje obrony na czynniki pierwsze.
„Co się stało po tym, jak uciekłaś?” Właścicielski ton jego głosu robi ze mną rzeczy, których nienawidzę. „Kto pomógł ci zniknąć tak całkowicie, że nawet tropiciele stada nie mogli cię znaleźć?”
Pochyla się bliżej, gdy nie odpowiadam.
„Co się tam stało, Thalio? Kto ci pomógł?” Jego głos schodzi do chropowatego szeptu. „Kto cię skrzywdził?”
„Nie masz prawa o to pytać.” Moje dłonie ściskają krawędź stołu za mną, knykcie białe. „Nie masz prawa teraz udawać ochronnego samca Alpha. Osiem lat to o wiele za późno.”
Jego kontrola pęka i widzę, jak polerowany wizerunek CEO się kruszy, coś surowego i desperackiego przebija się przez maskę.
„Wiesz, co tamta noc mi zrobiła?” Jego głos jest szorstki, pozbawiony pozorów. „Co zrobiło mi twoje odejście?”
Jego dłoń przesuwa się na tył mojej szyi. Ten dotyk posyła prąd w dół kręgosłupa i nienawidzę swojego ciała za to, że reaguje.
„Szukalem cię.” To wyznanie wydobywa się zdławione. „Każdego. Pierdolonego. Dnia. Przez osiem lat.”
Druga dłoń idzie w górę, całkowicie mnie zamykając.
„Nie mogłem jeść. Nie mogłem spać. Nie mogłem funkcjonować. A Lia…” Przymyka na chwilę oczy. „Chryste, nie mogłem nawet na nią patrzeć bez widzenia twojej twarzy. Gdy ogłosiła nasze zaręczyny, kiedy pocałowała mnie przy całym stadzie—”
„Dobrze.” Słowo wyrywa mi się z ust. „Mam nadzieję, że cię to zniszczyło. Mam nadzieję, że zżerało cię od środka.”
Jego oczy się otwierają. Coś ciemnego, głodnego i desperackiego pojawia się w nich. „Zrobiło.” Pochyla się, oddech przy moim uchu. „Wciąż to robi.”
Jego usta są tak blisko mojej szyi, że czuję każde słowo wibrujące przez moje ciało.
„Widzieć cię tu codziennie. Czuć twój zapach. Być wystarczająco blisko, by dotknąć, ale wiedzieć, że mnie nienawidzisz…” Wciąga mój zapach. „Wiesz, jaka to tortura? Chcieć czegoś, co samemu się zniszczyło?”
Moje ciało się trzęsie. Uwięziona między pożądaniem a wściekłością, między dziewczyną, która go kochała, a kobietą, która przeżyła.
„Więc przestań.” Mój głos jest ledwie szeptem. „Pozwól mi przejść do innego zespołu.”
Proszę. „Puść mnie.”
Pukanie rozbija chwilę. Głos asystentki przesącza się przez drzwi: „Panie Fenris, pańska dziewiąta już czeka—”
„Odwołaj.” Nie odrywa ode mnie wzroku. „Odwołaj wszystko dziś wieczorem.”
Jej kroki szybko się oddalają. Mądra kobieta.
Cisza, która następuje, jest jak stanie na krawędzi przepaści. Jeden zły ruch i oboje spadniemy.
„To nie koniec.” W końcu się cofa, ale jego spojrzenie nadal mnie przykuwa. „Cokolwiek ukrywasz. Cokolwiek się stało przez te osiem lat.” Jego szczęka się zaciska. „Dowiem się.”
Podchodzi do biurka. Głos schodzi do czystego, alfa rozkazu, od którego kolana mi miękną, a duma wybucha jednocześnie.
„I Thalio? Nawet nie myśl o tym, żeby znów uciekać.”
Jego oczy błyskają. Władcze. Dzikie. Niebezpieczne.
„Jesteś moja…” Łapie się na tym. Szczęka tak napięta, że widzę, jak mięsień drga. „Moja pracownica. Zatrudniona na umowie.” Słowa wychodzą chłodne, kontrolowane. „A ja nie puszczam tego, co moje.”
Zmuszam nogi do ruchu. Idę do drzwi pewnym krokiem, który kosztuje mnie wszystko.
„Nie należę do nikogo.” Mówię to, nie patrząc za siebie.
„Już nie.”
Docieram do windy zanim nogi mi się uginają. Opieram się o ścianę, gdy drzwi się zamykają, a jego zapach w końcu blednie na tyle, że mogę oddychać.
Telefon wibruje. SMS od Rosalie: „Phoenix miał kolejny incydent w szkole. Musimy pogadać.”
Idealnie. Bo jakby moje życie już nie było wystarczającym śmietnikiem, siedmioletnie dziecko właśnie zaczyna ujawniać niekontrolowane moce Alpha przy ludziach.
Zbieram się w sobie. Prostuję marynarkę. Poprawiam pewnie rozmazany tusz.
Staję się kobietą, która przetrwa niemożliwe sytuacje.
Winda otwiera się na parking. Idę do samochodu, wsiadam, zamykam drzwi na klucz.
Dopiero wtedy pozwalam sobie zadrżeć.
Pozwalam sobie poczuć ciężar jego wyznania: Szukałem cię. Każdego pierdolonego dnia.
Moje dłonie ściskają kierownicę, aż knykcie bieleją.
Trzy tygodnie za mną. Bóg jeden wie, ile jeszcze do przetrwania.
A Kieran Fenris właśnie zadeklarował, że tym razem mnie nie wypuści.
Ta złamana dziewczyna we mnie — ta, która nigdy się nie wyleczyła, wciąż pamiętająca, jakie były jego dłonie, kiedy były delikatne — jest zachwycona.
Kobieta, którą się stałam, wie, że to najbardziej niebezpieczna rzecz ze wszystkich.
Jestem totalnie, kompletnie w dupie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Poranek zaczyna się jak każde inne kłamstwo, które żyję.
Kawa z pokoju socjalnego smakuje jak korporacyjna rozpacz. E-maile o terminach odkryć i przesłuchań. Wygodny rytm udawania, że moje życie nie jest domkiem z kart, który jeden silniejszy wiatr może obalić.
Wtedy skrzynka odbiorcza dźwięczy powiadomieniem o przekazanej wiadomości od Rosalie.
Temat: FW: Formularze kontaktowe na wypadek nagłego wypadku – trojaczki Turner
Moja krew zamienia się w lód.
Ten e-mail miał trafić do kogoś innego—pewnie do sekretarki szkolnej—ale Rosalie pomaga mi koordynować wszystko z Portland, podczas gdy ja utknęłam w Seattle. Pewnie kliknęła „odpowiedz wszystkim” albo „przekaż dalej” bez zastanowienia, wysyłając formularze kontaktowe prosto przez sieć firmy.
Otwieram go dłońmi, które nie przestają się trząść. Tam są, w brutalnej cyfrowej klarowności: trzy imiona, trzy daty urodzenia, trzy zestawy informacji bezpośrednio powiązanych ze mną.
Matka: Thalia Turner. Ojciec: Nie podano. Trzy razy.
System IT firmy rejestruje wszystko. Każdego maila, każdy załącznik, każdy, cholerny, naciśnięty klawisz.
Jeśli ktoś z dostępem postanowi zajrzeć—
Dzwoni telefon na biurku. Linia wewnętrzna.
— Pani Turner, pan Lysander Fenris prosi o natychmiastowe stawienie się w swoim gabinecie.
Ton asystentki mówi, że to nie jest prośba.
Kurwa.
Chwytam telefon, żeby ostrzec Rosalie, ale nie ma czasu. Żadnej kontroli szkód, żadnej gotowej wymówki, żadnej szansy na wyjaśnienie, które nie skończy się katastrofą.
Idę na piętro zarządu na nogach, które wydają się nie należeć do mojego ciała. Każdy krok to odliczanie do detonacji.
Jego asystentka macha na mnie bez słowa. Drzwi zamykają się za mną z kliknięciem, które brzmi jak zamek w celi.
Lysander siedzi za swoim ogromnym biurkiem. Formularze kontaktowe są rozłożone przed nim jak dowody na miejscu zbrodni.
— Usiądź. — Jego głos jest zwodniczo łagodny. Niebezpieczny.
Pozostaję stojąc. — Jeśli to o sprawę Silverton—
— Usiądź. Natychmiast.
Siadam.
Podnosi jeden z formularzy. Studiuje go z tym drapieżnym skupieniem, które sprawia, że moje tętno przyspiesza. — Ciekawy e-mail pojawił się dziś rano w naszej sieci.
Zasycha mi w ustach. — To była pomyłka. Prywatna korespondencja, która—
— Troje dzieci. — Przerywa mi, patrząc mi prosto w oczy. — Wszystkie siedmioletnie. Wszystkie z tobą jako samotną matką.
Jego palce wędrują po papierze tam, gdzie widnieje „Ojciec: Nie podano” – trzy razy. — Więc. Dziewczyna bez wilka, która uciekła, wróciła z trzema szczeniakami.
Sposób, w jaki to mówi—jakbym była fascynującym okazem, który rozkłada na czynniki pierwsze. — Opowiedz mi o nim.
Zmuszam głos do równowagi. — To nie jest odpowiednia rozmowa w miejscu pracy.
— Pieprzyć odpowiedniość. — Wstaje, obchodzi biurko z tą płynną gracją, która przypomina mi, że jest drapieżnikiem. — Opowiedz mi o ojcu swoich dzieci, Thalio.
Milczę. Każde słowo to potencjalna pułapka.
Podchodzi bliżej. Otacza mnie przy biurku, ręce opiera po obu stronach mojego krzesła.
— Jest człowiekiem? Jakimś miłym, bezpiecznym facetem, który nie wie, kim jesteś? — Jego głos cichnie. — Czy też innym wilkiem? Kimś, kto naprawdę chciał dziewczyny bez wilka?
Słowa są okrutne, ale jego oczy płoną czymś surowym. Czymś, co wygląda jak ból.
— Zakochałaś się? — Pochyla się, wkracza w moją przestrzeń, aż tonę w sośnie i deszczu. — Czy ktoś w końcu wybrał ciebie jako pierwszą?
Trzęsę się. Przerażona, że już układa liczby w głowie, kalkulując, że siedmiolatki oznaczają poczęcie osiem lat temu. Tej nocy, którą spędziłam z nim i jego bratem w tamtym domku dla gości.
— Moje życie prywatne nie jest twoją sprawą — mówię. Ale głos mi się łamie, zdradzając wszystko, co próbuję ukryć.
Jego dłoń obejmuje moją twarz. Czułość jest szokująca, zupełnie niepasująca do intensywności palącej w jego oczach.
— Wszystko, co cię dotyczy, jest moją sprawą. — Jego głos staje się szorstki, zaborczy. — Tak było od nocy, gdy zniknęłaś.
Jego kciuk muska moją dolną wargę i przestaję oddychać. — Szukałem cię. Trzy lata, Thalio. Wynajmowałem detektywów, śledziłem każdy trop, doprowadzałem się do szaleństwa, próbując cię odnaleźć.
Pochyla się bliżej. — I przez cały ten czas bawiłaś się w dom z kimś innym? Zakładałaś rodzinę? Dawałaś mu to, co powinno być…
Przerywa. Szczęka zaciska się tak mocno, że widzę, jak drga mu mięsień. — Moje.
To słowo wybucha między nami.
— Te dzieci powinny być moje. — Jego głos jest zdarty. — Gdybym nie był takim tchórzem. Gdybym cię właściwie sobie przywłaszczył zamiast bawić się i wszystko—
Jego wyznanie zawisa w powietrzu. Ciężkie. Miażdżące.
Przyciska się bliżej i jego zapach mnie zalewa—sosna, deszcz i coś wyjątkowo jego, co sprawia, że moje ciało pamięta rzeczy, o których próbowałam zapomnieć.
— Często sobie to wyobrażałem — przyznaje przy moim uchu. Jego oddech na mojej skórze wywołuje dreszcze, których nie mogę powstrzymać. — Gdybyś została. Gdybym był dość odważny, by przyznać się do ciebie przed całą watahą.
Jego dłoń zsuwa się na moją szyję. Nie grozi, tylko czuje moje galopujące tętno.
— Nasze szczenięta miałyby twoje oczy. Moje kości policzkowe. Byłyby piękne, dzikie i absolutnie doskonałe. — Odsuwa się tylko na tyle, by spojrzeć mi w oczy. — Ale dałaś to komuś innemu.
Zaborczość w jego głosie sprawia, że uginają się pode mną kolana. Sprawia, że moje zdradzieckie ciało pamięta dokładnie, jak czuł się podczas mojej rui.
Jego usta przesuwają się na moją szyję. Odnajdują dokładnie to miejsce, które całował osiem lat temu, gdzie zostawił ślady, które nosiłam przez dni.
Gdy całuje to miejsce, moje ciało natychmiast go pamięta.
Pociąg, który czułam podczas swojej rui, wraca z gwałtowną siłą. Biologia przejmuje kontrolę nad ośmioma latami uciekania, ukrywania się i stawiania murów. Jego dłonie wplatają się w moje włosy, a ja opadam w jego dotyk jak złamana dziewczyna, którą kiedyś byłam, nie kobieta, którą się stałam.
Jego usta przesuwają się wyżej. Obejmują moją szczękę, policzek, zmierzają w stronę moich ust.
— Przestań. — Słowo wyrywa się ze mnie. — Proszę…
Zastyga. Odsuwa się tylko na tyle, by spojrzeć mi w oczy, a to, co w nich widzę, jest niszczące.
— Powiedz mi jego imię. — Jego głos się łamie. — Powiedz mi, kto dostał wszystko, co odrzuciłem.
Wina i głód w jego wyrazie twarzy łamie coś we mnie. Ale zmuszam się do kłamstwa, chroniąc swoje dzieci jedynym znanym mi sposobem.
— Odszedł. — Mój głos to ledwie szept. — Zniknął, zanim się urodziły. To już nie ma znaczenia.
Oczy Lysandra zwężają się. Studiuje mnie zbyt uważnie, przenika każde słowo.
— Siedem lat — mruczy. Nadal trzyma moją twarz, nadal jest tak blisko, że czuję każde jego słowo. — Czyli poczęte osiem lat temu.
Moje serce zamiera.
— Zaraz po tej nocy…
Odsuwam się gwałtownie. Chwytam torbę trzęsącymi się dłońmi. — Muszę iść.
— Thalio!
— Muszę iść. — Już kieruję się do drzwi, panika ściska mi gardło.
— Nie odchodź ode mnie!
Jego głos niesie w sobie Alfa-komendę, która sprawia, że ciało chce słuchać. Ale zmuszam się, by nie przystanąć.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Dwa dni pracy zdalnej i unikania telefonów nie dają mi absolutnie nic poza opóźnieniem nieuniknionego. Wiem, że po mnie idą. Wiem, że Lysander powiedział Kieranowi wszystko o tamtych formularzach kontaktowych na wypadek nagłych wypadków, o trójce dzieci, które ukrywałam.
W czwartek rano idę do biura, bo ukrywanie się sprawia, że wyglądam na winną. Również dlatego, że czynsz sam się nie zapłaci, a mam trójkę dzieci, które jedzą bez przerwy.
Kieran czeka przy moim biurku.
Jedno spojrzenie na jego twarz i wiem, że ta rozmowa odbędzie się teraz, czy tego chcę, czy nie. Jego wyraz twarzy jest opanowany—ta maska prezesa, którą nosi na posiedzeniach zarządu—ale w oczach czysta furia ledwo trzymana w ryzach.
"Do mojego gabinetu." Dwa słowa. To nie prośba.
"Mam przesłuchanie o dziewiątej—"
"Teraz."
Jazda windą w górę przypomina marsz na śmierć. Trzymam wyprostowany kręgosłup, patrzę przed siebie, nie pozwalając, by zobaczył, jak drżą mi ręce. Stoi zbyt blisko, zajmuje za dużo przestrzeni, a ja czuję, jak bije od niego fala gniewu.
Gdy tylko drzwi jego biura się zamykają, wybucha.
"Lysander powiedział mi o formularzach kontaktowych." Jego głos jest niski, opanowany, absolutnie śmiertelny. "Troje dzieci. Dlaczego, do cholery, mi nie powiedziałaś?"
Milczę. Wszystko, co teraz powiem, zostanie użyte przeciwko mnie.
Zanim zdążę wymyślić linię obrony, wchodzi Lysander. Oczywiście. Zaplanowali tę zasadzkę, zagonili mnie w kąt.
Kieran przesuwa przez biurko wydrukowane formularze. Moje własne pismo patrzy na mnie: Orion, Luna i Phoenix Turner.
"Urodzeni piętnastego marca." Jego palec stuka w datę z precyzyjną dokładnością. "Siedem lat i sześć miesięcy temu."
Gardło mi wysycha.
Lysander podejmuje wątek, głos cichy, lecz intensywny. "Spędziliśmy z tobą tamtą noc na początku lipca, osiem lat temu." Podchodzi bliżej, a ja zmuszam się, by się nie cofnąć. "Zniknęłaś dwa miesiące później we wrześniu. Zaraz po ogłoszeniu zaręczyn mojego brata."
Oczy Kierana wiercą się w moich. "Narodziny w marcu oznaczają poczęcie w czerwcu." Każde słowo pada jak oskarżenie. "Byłaś w ciąży, kiedy uciekłaś."
Te liczby są niepodważalne. Wszystko czarno na białym, nie ma miejsca na kłamstwa czy uniki. Czuję, jak ściany się zamykają, pułapka, przed którą uciekałam przez osiem lat, wreszcie się zatrzaskuje.
"To nie znaczy—" zaczynam, ale Kieran mi przerywa.
"Troje dzieci. Trojaczki z jednej rui." Jego głos szorstki, coś dzikiego przebija przez opanowanie. "Od dwóch Alf. Te dzieci są nasze, Thalio. Moje albo jego."
Próbuję się bronić, desperacko. "Wyciągacie wnioski. Mogłam być z kimś innym—"
"Nie obrażaj nas obojga." Lysander jest jeszcze bliżej, tak blisko, że czuję dziki zapach sosny i deszczu. "Miałaś dziewiętnaście lat, bez wilka, przerażona własnym cieniem. Nie sypiałaś z innymi."
Robi pauzę, pozwala tej prawdzie wybrzmieć. "Tamtej nocy miałaś pierwszą ruję. Pierwszy raz. I zaszłaś w ciążę."
Kieran ledwie nad sobą panuje. "Chcę imion. Wieków. Wszystkiego o nich." Jego dłonie spłaszczają się na biurku. "A potem chcę testu DNA."
To żądanie sprawia, że krew mi zastyga. Każdy instynkt ochronny się we mnie budzi.
Lysander dodaje łagodniej, ale równie stanowczo: "Mamy prawo wiedzieć, który z nas jest ojcem. Być częścią ich życia." Jego wyraz twarzy niemal błaga. "Nie możesz nas od nich odciąć, skoro już wiemy."
To nie jest pytanie. Mówią mi, jak to będzie wyglądać, traktują tę negocjację jak wygraną.
Jestem przyparta do muru, panika rośnie mi w gardle. Ale to panika kazała mi uciec osiem lat temu. Panika pozwoliła mi przetrwać.
Mój głos wychodzi zimny, pewny, z groźbą, którą trzymałam na taką właśnie chwilę.
"Jeśli którykolwiek z was spróbuje wymusić test DNA, jeśli podejmiecie jakiekolwiek kroki prawne, żeby ustalić ojcostwo, jeśli wynajmiecie choćby detektywa, by dowiedzieć się, gdzie mieszkam—" pozwalam, by cisza się przeciągnęła, obserwując ich twarze. "Znikam z nimi. Na zawsze. I tym razem nigdy nas nie znajdziecie."
Obaj bracia zamierają.
Groźba trafia, bo wiedzą, że jestem do tego zdolna. Zrobiłam to już raz—zniknęłam tak doszczętnie, że nawet tropiciele z nadnaturalnymi zmysłami nie potrafili mnie odnaleźć.
Twarz Kierana wykrzywia się w skomplikowany sposób—ból, furia i coś, co podejrzanie przypomina strach. "Zabrałabyś je? Odcięłabyś nas od własnych dzieci?"
"By chronić je przed wami? Przed stadem? Przed tym, kim byście je uczynili?" Mój głos nie drży, choć ręce mi się trzęsą. "Absolutnie."
Wyraz twarzy Lysandra pęka, ukazując coś dzikiego i desperackiego. "Nie próbujemy ci ich odebrać. My tylko chcemy—"
"Czego? Uznać je? Uczynić dziedzicami stada? Wykorzystać dla polityki krwi?" Śmieję się, gorzko, ostro. "Widziałam, co to stado robi potężnym dzieciom. Nie pozwolę, by to spotkało moje."
Zapada dusząca cisza. Obserwuję, jak Kieran zaciska szczękę, jak walczy z jakąś wewnętrzną bitwą, której mogę się tylko domyślać.
Wreszcie wypowiada słowa, które wyraźnie go kosztują: "Dobrze. Bez testu."
Głowa Lysandra odwraca się ku bratu w szoku. "Mówisz poważnie?"
Potem do mnie: "Wolałabyś, żebyśmy nigdy nie wiedzieli?"
"Wolę, żeby moje dzieci były bezpieczne," mówię twardo. "Jeden z was jest ich ojcem. Jeden ich wujkiem. Możecie być w ich życiu obaj lub żaden z was." Patrzę im w oczy. "Wybór należy do was."
Szczęka Kierana zaciska się tak mocno, że widzę drgający mięsień. Zgoda go zabija—widać to w każdym jego geście. Ale kiwa głową.
Lysander również się zgadza, choć przychodzi mu to łatwiej. Może czuje ulgę, że nie pozna prawdy, zachowując możliwość ojcostwa bez pewności.
"Chcemy je poznać." Głos Kierana przechodzi w alfie komendę.
To nie prośba. Nigdy nie jest prośbą u niego.
Stawiam brutalne warunki: powolna integracja na moich zasadach, trzymają się swoich ról, albo znikam. "A jeśli którykolwiek z was spróbuje mi je odebrać, użyć prawa stada przeciwko mnie, rościć prawa rodzicielskie—"
Zostawiam groźbę w powietrzu. Kryształowo jasną.
Kieran wkracza w moją przestrzeń, zanim zdążę się cofnąć. Tak blisko, że czuję cedr i dym, tak blisko, że muszę unieść głowę, by spojrzeć mu w oczy.
"Nie jesteśmy twoim wrogiem." Jego głos obniża się, intymny i niebezpieczny. "Już nie."
Jego dłoń unosi się, zatrzymuje tuż przed moją twarzą. "Ale nie miej złudzeń, Thalio—nie pozwolę ci znów uciec. Ani ode mnie, ani od tego."
Ta zaborczość w jego tonie powinna mnie przerażać. Powinna sprawić, że rzucę się do drzwi i zacznę pakować.
Zamiast tego żołądek robi mi głupi przewrót, który nie ma prawa pojawiać się podczas zawodowej kłótni o prawa do opieki.
Zamiast tego moje zdradzieckie ciało pochyla się ku niemu—odrobinę, ledwie tyle, by udowodnić, że przegrywam tę wojnę z samą sobą.
On to zauważa. Oczywiście, że zauważa.
A sposób, w jaki jego oczy ciemnieją, mówi mi wszystko, co muszę wiedzieć o tym, jak niebezpieczne będą nadchodzące tygodnie.
Przesuń w górę, aby kontynuować