Cisza rozciąga się jak ciągnący się w piekle karmel. Oboje patrzą na mnie jakbym była dokumentem na Netfliksie, a ja stoję tutaj, starając się nie dostać kompletnego załamania nerwowego.
"Minęło dużo czasu..."
Niedopowiedzenie stulecia, kurwa. Ale co się mówi do dwóch mężczyzn, którzy osiem lat temu przeorali cię na drugą stronę rzeczywistości, a teraz są twoimi szefami?
Hej, pamiętacie jak obaj—
Nie. Absolutnie nie idę w tę stronę.
Ale nie mogę sobie pozwolić na rozpadnięcie się. Nie przy nich, nie po tym wszystkim.
Prostuję plecy, odchodzę od nich, wyciągam swój notatnik prawniczy i z namysłem klikam długopisem. "Rozumiem, że macie sprawę do poprowadzenia. Zakres?"
Obaj mrugają, zaskoczeni moim agresywnym przejściem do profesjonalizmu. Jakby się spodziewali, że co—rozpadnę się? Będę błagać o wybaczenie? Ucieknę z wrzaskiem pod samochody?
Było, minęło, mam traumę samotnej matki na potwierdzenie.
Kieran pierwszy odzyskuje rezon, jego lodowa maska wraca na miejsce. "Przejęcie Silverton." Sięga po teczkę z biurka, grubą na tyle, że można by nią kogoś ogłuszyć. "Sześćdziesięciomilionowa fuzja technologiczna. Udziałowcy krzyczą o naruszenie obowiązków powierniczych."
Jego oczy robią to coś, kiedy kataloguje każdą zmianę, jakbym była zadaniem 'znajdź różnicę'. "Będziesz główną radczynią. Odpowiadasz bezpośrednio przed nami."
Główna radczyni przy sześćdziesięciu milionach? Albo mnie testują, albo szykują dla mnie najbardziej widowiskową porażkę zawodową w historii prawniczej Seattle.
To czysto ludzka korporacyjna sprawa—taka, za którą płaci się obscenicznie dużo, bo bogaci ludzie uwielbiają się nawzajem pozywać. Żadnej polityki watahy, żadnych nadprzyrodzonych komplikacji. Tylko pieniądze i ego.
Z tym mogę pracować.
"Wysoka stawka." Lysander nagle znów jest bliżej, udaje że przegląda papiery, podczas gdy właściwie kąpie mnie w swoich feromonach. "Myślisz, że dasz radę?"
Poradziłam sobie z wydaniem trójki potencjalnych waszych dzieci na świat za jednym zamachem. Myślę, że ogarnę papiery.
"Miałam większe sprawy." Kolejne kłamstwo.
Moja największa sprawa to może dwa miliony, ale oni nie muszą o tym wiedzieć. Chwytam teczkę i wychodzę, zanim kolana odmówią współpracy.
Pierwszy dzień pracy ciągnie się jak tortura i okazuje się być ćwiczeniem z wojny psychologicznej przebranej za rozwój zawodowy.
Czuję, jak katalogują każdą zmianę we mnie—sposób, w jaki już nie spuszczam wzroku, gdy Lysander przychodzi "omówić sprawę", jak moje ramiona już nie zapadają się do środka tylko od obecności Kierana.
Garnitur od projektanta, który Rosalie pomogła mi kupić z drugiej ręki. Kompetencja, którą noszę zamiast strachu. Kręgosłup, który wyhodowałam gdzieś pomiędzy nocnym karmieniem a finałami na studiach prawniczych.
Pamiętają moją młodszą wersję. Złamaną i uległą, przerażoną własnym cieniem.
Tamtej dziewczyny już nie ma.
Około trzeciej zauważam błysk czegoś na twarzy Kierana, gdy zakładam nogę na nogę pod szklanym stołem konferencyjnym. Coś z intensywnością zarezerwowaną zwykle do rozbrajania bomb.
Przez jego twarz przemyka żar, czyste pożądanie, a moje zdradzieckie ciało reaguje jakby było zaprogramowane. Nienawidzę siebie za to, jak przyśpiesza mi puls.
Spokojnie, dziewczyno. Nie podniecamy się na facetów, którzy nas unieszczęśliwiali. To nie ten kink.
Spotkanie przeciągnęło się jeszcze przez godzinę, a ja pod stołem napisałam do Rosalie "Wrócę późno", podczas gdy obaj bracia ciągle szukali pretekstu, żeby się do mnie zbliżyć.
Kieran ciągle znajduje powody, by stanąć za moim krzesłem i wskazywać kwestie jurysdykcyjne, podczas gdy jego ciepło próbuje stopić moją zawodową maskę. Jego zapach cedru zalewa mi układ nerwowy jak narkotyk, którego desperacko unikałam.
Tak blisko, że czuję każdy oddech, tak blisko, że gdybym się cofnęła o milimetr…
Przestań.
Metoda Lysandra jest inna, lecz równie dewastująca.
"Przypadkowe" musknięcie moich palców podczas wymiany dokumentów, każdy dotyk wysyła prąd przez moje ramię jakbym była popsutą elektrownią. Dla obserwatora—zwykła biznesowa interakcja.
Dla mnie—drapieżcy sprawdzający, jak blisko mogą podejść, zanim pęknę.
Kiedy w końcu uciekam o siódmej, trzęsę się tak, że kluczyki do auta dźwięczą jak marakasy. Droga do domu to czterdzieści minut głębokiego oddychania i powtarzania sobie, że raty za mieszkanie wymagają pracy.
W końcu widać moje mieszkanie—ciepłe światła wśród seattle’skiej, wiecznej mżawki, bezpieczeństwo, azyl, miejsce, gdzie jestem Mamą, a nie uczestniczką dzisiejszej masochistycznej gry.
"MAMO!" Drzwi ledwo się otwierają, a trzy małe ciała rzucają się na moje kolana.
Orion natychmiast zaczyna prezentację o wulkanach, z gestami rąk i poważną miną. "Czy wiesz, że Wezuwiusz wybuchł w temperaturze około 1520 stopni Celsjusza? To wystarczy, żeby natychmiast odparować ludzką tkankę!"
"To... bardzo pouczające, kochanie."
Luna macha swoim sprawdzianem z ortografii jak flagą zwycięstwa, duma promieniuje z każdego pora. "Dostałam też słowa dodatkowe! Nawet ‘konieczny’, którego nikt inny nie zapisał!"
A Phoenix po prostu trzyma się mojej nogi bez słowa, jej uścisk to czysta siła Alfy owinięta w siedmioletnią desperację.
Rosalie odciąga mnie z tej kupki, zaganiając dzieci do sypialni.
"Prace domowe zrobione, kolacja zjedzona, tylko jeden drobny incydent," raportuje Rosalie, wyglądając, jakby przetrwała kilka katastrof naturalnych. "Phoenix próbowała sprawić, by pilot do TV unosił się w powietrzu, kiedy Orion zajął telewizor."
Cholera. "Udało się?"
"Prawie. Lody uratowały sytuację."
Po bajkach na dobranoc i buziakach—Orion negocjujący o "jeszcze jeden rozdział", Luna pytająca, czy jestem smutna, Phoenix w końcu puszczająca swoją śmiertelną blokadę—
Opadam na kanapę. Rosalie już nalała wina, niech jej Bóg błogosławi.
"Więc," zaczyna ostrożnie. "Chcesz mi powiedzieć, czemu wyglądasz, jakbyś zobaczyła ducha?"
Biorę długi łyk. Potem kolejny.
"Współprezesi." Wypijam ogromny łyk. "Kieran i Lysander Fenris. To... Rose, to oni. Tamci z tamtej nocy."
Nie muszę mówić więcej. Rosalie zna całą historię, jedyny człowiek, który wie.
"Tatusiowie dzieci..." szepcze. Jej kieliszek z winem zatrzymuje się w pół drogi do ust. "O ja pierdolę, Thalio. Co zrobisz?"
"Schylę głowę. Zrobię robotę, nabiję godziny, będę się modlić, żeby nigdy nie dowiedzieli się o trojaczkach." Opróżniam kieliszek i nalewam kolejny. "To tylko praca. Przetrwanie, jak zawsze."
"Thalio..."
"Mówię poważnie." Znów trzęsą mi się ręce. "Nie mogą się dowiedzieć. Jeśli się dowiedzą..."
"Zabiorą je." Rosalie kończy myśl, której nie mogę wypowiedzieć na głos.
Patrzę w stronę korytarza, gdzie śpią moje dzieci. "Alfy nie zostawiają własnej krwi bez uznania."
Siedzimy w ciszy, gdy ta prawda osiada między nami. "Poznali cię?" w końcu pyta.
"Od razu." Śmieję się, ale wychodzi mi to złamanym głosem. "Kieran roztrzaskał kubek kawy gołą ręką. Lysander przeszedł na tryb totalnie dziki." Odkładam kieliszek, zanim i ja go rozbiję. "Cały dzień krążyli wokół mnie jakby byłam zwierzyną."
Jej twarz robi to coś, gdy przechodzi przez cały wachlarz emocji jak jednoręki bandyta.
"Wiesz, co najgorsze?" Śmieję się gorzko. "Jakaś pojebana część mnie się cieszy, że mnie znaleźli. Coś jak syndrom sztokholmski, nie?"
Rosalie długo milczy i dolewa wina. W końcu: "Thalio, nie możesz tam dalej pracować. To zbyt niebezpieczne."
"Nie mam wyboru." Słowa smakują gorzko. "Wiesz, co będzie jak odejdę—dostanę bana, nie zatrudnią mnie nigdzie na północnym zachodzie. Musielibyśmy znów się przeprowadzić, wyrwać dzieci, a ja nie mam już kasy na nowe początki."
Ale nawet wypowiadając to, pamiętam żarliwe spojrzenie Kierana, gdy założyłam nogę na nogę. Dłoń Lysandra muskającą moją, ten błysk zaborczego głodu. To, jak moje zdradzieckie ciało wciąż na nich reaguje po ośmiu latach.
Siedzimy wśród zgliszcz tego, co to oznacza. Dwaj alfa dziedzice, którzy najwyraźniej szukali mnie osiem lat, mają teraz do mnie dostęp każdego dnia.
Troje dzieci, które są wykapanym ojcem. Przeszłość, która dogoniła teraźniejszość, na której nie mogę sobie pozwolić.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Trzy tygodnie tego gówna i zaczynam tracić rozum.
Późne noce w szklanych biurach, gdzie każda powierzchnia odbija moją narastającą paranoję. Udaję, że nie wracam do domu do trójki dzieci z twarzami ojców wyrytymi na nich.
Udaję, że bliskość obu nie rozszarpuje powoli mojej starannie skonstruowanej samokontroli.
Sprawa Silverton to moje osobiste narzędzie tortur. Wymaga stałego kontaktu, co jestem przekonana, że zaprojektowali specjalnie po to, żeby mnie zniszczyć.
Zeznania, podczas których Kieran siada zbyt blisko. Jego udo przyciśnięte do mojego pod stołem konferencyjnym przez trzy pieprzone godziny. Jego dłoń czasem opadająca na nogę, palce stukające zaledwie kilka centymetrów od miejsca, gdzie zaciskam uda, rozmawiając o klauzulach odpowiedzialności, jakby właśnie nie wypalał dziury w mojej opanowaniu.
Strategiczne narady, na których Lysander pojawia się tylko w koszuli. Ten zuchwały oparty o moje biurko, przeglądając dokumenty, wystarczająco blisko, bym widziała jego puls na szyi, pamiętała dokładnie, jak smakuje.
Podwinięte rękawy, by pokazać przedramiona, które pamiętam, jak ściskałam podczas rui, paznokcie wbijające się, gdy on...
Stop. Nie idź tam.
Wykorzystują bliskość jak broń. Swobodne dotyki, które dla postronnych wyglądają na przypadkowe, ale absolutnie takie nie są.
Dłoń na moich plecach, prowadząca mnie przez drzwi. Palce muskające moje, gdy przekazuję dokumenty. Stoją wystarczająco blisko, żebym tonęła w zapachu cedru i dymu lub sosny i deszczu.
Śmierć przez tysiąc zawodowych interakcji.
„Jesteś rozkojarzona.” Głos Kierana przecina moją spiralę.
Kolejna późna noc, w biurze jesteśmy tylko my. To zaczyna być wzorzec, na który nie mogę sobie pozwolić.
„Jutro przesłuchanie Hartley.” Patrzy na mnie z tą laserową koncentracją, od której moja skóra cierpnie. „Czytałaś tę stronę już trzy razy.”
Nie odpowiadam. Wpatruję się dalej w klauzule odpowiedzialności, jakby były najciekawszą rzeczą na świecie, zamiast przyznać, że to pomieszczenie wydaje się właśnie o trzy rozmiary za małe.
„Dobrze sobie radzisz.” Jego ton jest rozmowny, ale pod spodem jest coś ostrego. „Dyplom z prawa. Imponujące osiągnięcia. Zbudowałaś całkiem nowe życie.”
Odkłada długopis. Kliknięcie odbija się zbyt głośno. „Gdzie poszłaś, Thalio? Po tamtej nocy? Naprawdę.”
Pytanie wybucha między nami.
„Odeszłam.” Utrzymuję głos płaski, oczy na umowie.
„Po prostu... odeszłaś?” Studiuje mnie, jakbym była zagadką, którą musi rozwiązać. „Osiem lat. Bez kontaktu ze stadem ani rodziną. Żadnego śladu.”
Zmuszam się, by spojrzeć mu w oczy. „Nie zostało mi tam nic.” Mój uśmiech mógłby ciąć szkło. „Zadbałeś o to.”
Coś miga w jego oczach. Żal, może. Wina, możliwe. „To nie—”
„Sprawiedliwe? Prawda?” Śmieję się, ostro i krucho. „Dlaczego w ogóle ci zależy? Byłam dla ciebie nikim.”
Mniej niż nikim, naprawdę. Wilczyca bez wilka, która nadawała się na rozrywkę podczas rui.
Podchodzi bliżej. Jeszcze nie dotyka, ale wkracza w moją przestrzeń i czuję ciepło jego ciała. Czuję cedr i dym, które sprawiają, że moje neurony wariują.
„Wiesz, że to nieprawda.” Jego głos schodzi do czegoś niebezpiecznego. „Tamta noc…”
„Nie.” Wstaję, ale on mnie naśladuje, utrzymując tę śmiertelną bliskość. „Nie waż się teraz tego romantyzować.”
Moje serce próbuje przebić się przez żebra, ale głos mam stabilny.
„Pieprzyłeś wilczycę bez wilka podczas jej rui. Ty i twój brat. Potem wróciliście do swojego idealnego życia.” Pozwalam, by słowa uderzyły jak ciosy. „Zaręczony dwa miesiące później. Dostałeś swoją idealną księżniczkę stada, podczas gdy ja—”
Zatrzymałam się. Prawie powiedziałam za dużo i jego oczy się wyostrzają. „Podczas gdy ty co?”
Teraz cofa mnie do stołu. Ramiona po obu stronach, zamykając mnie w klatce z mięśni, ciepła i zapachu, który rozkłada moje obrony na czynniki pierwsze.
„Co się stało po tym, jak uciekłaś?” Właścicielski ton jego głosu robi ze mną rzeczy, których nienawidzę. „Kto pomógł ci zniknąć tak całkowicie, że nawet tropiciele stada nie mogli cię znaleźć?”
Pochyla się bliżej, gdy nie odpowiadam.
„Co się tam stało, Thalio? Kto ci pomógł?” Jego głos schodzi do chropowatego szeptu. „Kto cię skrzywdził?”
„Nie masz prawa o to pytać.” Moje dłonie ściskają krawędź stołu za mną, knykcie białe. „Nie masz prawa teraz udawać ochronnego samca Alpha. Osiem lat to o wiele za późno.”
Jego kontrola pęka i widzę, jak polerowany wizerunek CEO się kruszy, coś surowego i desperackiego przebija się przez maskę.
„Wiesz, co tamta noc mi zrobiła?” Jego głos jest szorstki, pozbawiony pozorów. „Co zrobiło mi twoje odejście?”
Jego dłoń przesuwa się na tył mojej szyi. Ten dotyk posyła prąd w dół kręgosłupa i nienawidzę swojego ciała za to, że reaguje.
„Szukalem cię.” To wyznanie wydobywa się zdławione. „Każdego. Pierdolonego. Dnia. Przez osiem lat.”
Druga dłoń idzie w górę, całkowicie mnie zamykając.
„Nie mogłem jeść. Nie mogłem spać. Nie mogłem funkcjonować. A Lia…” Przymyka na chwilę oczy. „Chryste, nie mogłem nawet na nią patrzeć bez widzenia twojej twarzy. Gdy ogłosiła nasze zaręczyny, kiedy pocałowała mnie przy całym stadzie—”
„Dobrze.” Słowo wyrywa mi się z ust. „Mam nadzieję, że cię to zniszczyło. Mam nadzieję, że zżerało cię od środka.”
Jego oczy się otwierają. Coś ciemnego, głodnego i desperackiego pojawia się w nich. „Zrobiło.” Pochyla się, oddech przy moim uchu. „Wciąż to robi.”
Jego usta są tak blisko mojej szyi, że czuję każde słowo wibrujące przez moje ciało.
„Widzieć cię tu codziennie. Czuć twój zapach. Być wystarczająco blisko, by dotknąć, ale wiedzieć, że mnie nienawidzisz…” Wciąga mój zapach. „Wiesz, jaka to tortura? Chcieć czegoś, co samemu się zniszczyło?”
Moje ciało się trzęsie. Uwięziona między pożądaniem a wściekłością, między dziewczyną, która go kochała, a kobietą, która przeżyła.
„Więc przestań.” Mój głos jest ledwie szeptem. „Pozwól mi przejść do innego zespołu.”
Proszę. „Puść mnie.”
Pukanie rozbija chwilę. Głos asystentki przesącza się przez drzwi: „Panie Fenris, pańska dziewiąta już czeka—”
„Odwołaj.” Nie odrywa ode mnie wzroku. „Odwołaj wszystko dziś wieczorem.”
Jej kroki szybko się oddalają. Mądra kobieta.
Cisza, która następuje, jest jak stanie na krawędzi przepaści. Jeden zły ruch i oboje spadniemy.
„To nie koniec.” W końcu się cofa, ale jego spojrzenie nadal mnie przykuwa. „Cokolwiek ukrywasz. Cokolwiek się stało przez te osiem lat.” Jego szczęka się zaciska. „Dowiem się.”
Podchodzi do biurka. Głos schodzi do czystego, alfa rozkazu, od którego kolana mi miękną, a duma wybucha jednocześnie.
„I Thalio? Nawet nie myśl o tym, żeby znów uciekać.”
Jego oczy błyskają. Władcze. Dzikie. Niebezpieczne.
„Jesteś moja…” Łapie się na tym. Szczęka tak napięta, że widzę, jak mięsień drga. „Moja pracownica. Zatrudniona na umowie.” Słowa wychodzą chłodne, kontrolowane. „A ja nie puszczam tego, co moje.”
Zmuszam nogi do ruchu. Idę do drzwi pewnym krokiem, który kosztuje mnie wszystko.
„Nie należę do nikogo.” Mówię to, nie patrząc za siebie.
„Już nie.”
Docieram do windy zanim nogi mi się uginają. Opieram się o ścianę, gdy drzwi się zamykają, a jego zapach w końcu blednie na tyle, że mogę oddychać.
Telefon wibruje. SMS od Rosalie: „Phoenix miał kolejny incydent w szkole. Musimy pogadać.”
Idealnie. Bo jakby moje życie już nie było wystarczającym śmietnikiem, siedmioletnie dziecko właśnie zaczyna ujawniać niekontrolowane moce Alpha przy ludziach.
Zbieram się w sobie. Prostuję marynarkę. Poprawiam pewnie rozmazany tusz.
Staję się kobietą, która przetrwa niemożliwe sytuacje.
Winda otwiera się na parking. Idę do samochodu, wsiadam, zamykam drzwi na klucz.
Dopiero wtedy pozwalam sobie zadrżeć.
Pozwalam sobie poczuć ciężar jego wyznania: Szukałem cię. Każdego pierdolonego dnia.
Moje dłonie ściskają kierownicę, aż knykcie bieleją.
Trzy tygodnie za mną. Bóg jeden wie, ile jeszcze do przetrwania.
A Kieran Fenris właśnie zadeklarował, że tym razem mnie nie wypuści.
Ta złamana dziewczyna we mnie — ta, która nigdy się nie wyleczyła, wciąż pamiętająca, jakie były jego dłonie, kiedy były delikatne — jest zachwycona.
Kobieta, którą się stałam, wie, że to najbardziej niebezpieczna rzecz ze wszystkich.
Jestem totalnie, kompletnie w dupie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Poranek zaczyna się jak każde inne kłamstwo, które żyję.
Kawa z pokoju socjalnego smakuje jak korporacyjna rozpacz. E-maile o terminach odkryć i przesłuchań. Wygodny rytm udawania, że moje życie nie jest domkiem z kart, który jeden silniejszy wiatr może obalić.
Wtedy skrzynka odbiorcza dźwięczy powiadomieniem o przekazanej wiadomości od Rosalie.
Temat: FW: Formularze kontaktowe na wypadek nagłego wypadku – trojaczki Turner
Moja krew zamienia się w lód.
Ten e-mail miał trafić do kogoś innego—pewnie do sekretarki szkolnej—ale Rosalie pomaga mi koordynować wszystko z Portland, podczas gdy ja utknęłam w Seattle. Pewnie kliknęła „odpowiedz wszystkim” albo „przekaż dalej” bez zastanowienia, wysyłając formularze kontaktowe prosto przez sieć firmy.
Otwieram go dłońmi, które nie przestają się trząść. Tam są, w brutalnej cyfrowej klarowności: trzy imiona, trzy daty urodzenia, trzy zestawy informacji bezpośrednio powiązanych ze mną.
Matka: Thalia Turner. Ojciec: Nie podano. Trzy razy.
System IT firmy rejestruje wszystko. Każdego maila, każdy załącznik, każdy, cholerny, naciśnięty klawisz.
Jeśli ktoś z dostępem postanowi zajrzeć—
Dzwoni telefon na biurku. Linia wewnętrzna.
— Pani Turner, pan Lysander Fenris prosi o natychmiastowe stawienie się w swoim gabinecie.
Ton asystentki mówi, że to nie jest prośba.
Kurwa.
Chwytam telefon, żeby ostrzec Rosalie, ale nie ma czasu. Żadnej kontroli szkód, żadnej gotowej wymówki, żadnej szansy na wyjaśnienie, które nie skończy się katastrofą.
Idę na piętro zarządu na nogach, które wydają się nie należeć do mojego ciała. Każdy krok to odliczanie do detonacji.
Jego asystentka macha na mnie bez słowa. Drzwi zamykają się za mną z kliknięciem, które brzmi jak zamek w celi.
Lysander siedzi za swoim ogromnym biurkiem. Formularze kontaktowe są rozłożone przed nim jak dowody na miejscu zbrodni.
— Usiądź. — Jego głos jest zwodniczo łagodny. Niebezpieczny.
Pozostaję stojąc. — Jeśli to o sprawę Silverton—
— Usiądź. Natychmiast.
Siadam.
Podnosi jeden z formularzy. Studiuje go z tym drapieżnym skupieniem, które sprawia, że moje tętno przyspiesza. — Ciekawy e-mail pojawił się dziś rano w naszej sieci.
Zasycha mi w ustach. — To była pomyłka. Prywatna korespondencja, która—
— Troje dzieci. — Przerywa mi, patrząc mi prosto w oczy. — Wszystkie siedmioletnie. Wszystkie z tobą jako samotną matką.
Jego palce wędrują po papierze tam, gdzie widnieje „Ojciec: Nie podano” – trzy razy. — Więc. Dziewczyna bez wilka, która uciekła, wróciła z trzema szczeniakami.
Sposób, w jaki to mówi—jakbym była fascynującym okazem, który rozkłada na czynniki pierwsze. — Opowiedz mi o nim.
Zmuszam głos do równowagi. — To nie jest odpowiednia rozmowa w miejscu pracy.
— Pieprzyć odpowiedniość. — Wstaje, obchodzi biurko z tą płynną gracją, która przypomina mi, że jest drapieżnikiem. — Opowiedz mi o ojcu swoich dzieci, Thalio.
Milczę. Każde słowo to potencjalna pułapka.
Podchodzi bliżej. Otacza mnie przy biurku, ręce opiera po obu stronach mojego krzesła.
— Jest człowiekiem? Jakimś miłym, bezpiecznym facetem, który nie wie, kim jesteś? — Jego głos cichnie. — Czy też innym wilkiem? Kimś, kto naprawdę chciał dziewczyny bez wilka?
Słowa są okrutne, ale jego oczy płoną czymś surowym. Czymś, co wygląda jak ból.
— Zakochałaś się? — Pochyla się, wkracza w moją przestrzeń, aż tonę w sośnie i deszczu. — Czy ktoś w końcu wybrał ciebie jako pierwszą?
Trzęsę się. Przerażona, że już układa liczby w głowie, kalkulując, że siedmiolatki oznaczają poczęcie osiem lat temu. Tej nocy, którą spędziłam z nim i jego bratem w tamtym domku dla gości.
— Moje życie prywatne nie jest twoją sprawą — mówię. Ale głos mi się łamie, zdradzając wszystko, co próbuję ukryć.
Jego dłoń obejmuje moją twarz. Czułość jest szokująca, zupełnie niepasująca do intensywności palącej w jego oczach.
— Wszystko, co cię dotyczy, jest moją sprawą. — Jego głos staje się szorstki, zaborczy. — Tak było od nocy, gdy zniknęłaś.
Jego kciuk muska moją dolną wargę i przestaję oddychać. — Szukałem cię. Trzy lata, Thalio. Wynajmowałem detektywów, śledziłem każdy trop, doprowadzałem się do szaleństwa, próbując cię odnaleźć.
Pochyla się bliżej. — I przez cały ten czas bawiłaś się w dom z kimś innym? Zakładałaś rodzinę? Dawałaś mu to, co powinno być…
Przerywa. Szczęka zaciska się tak mocno, że widzę, jak drga mu mięsień. — Moje.
To słowo wybucha między nami.
— Te dzieci powinny być moje. — Jego głos jest zdarty. — Gdybym nie był takim tchórzem. Gdybym cię właściwie sobie przywłaszczył zamiast bawić się i wszystko—
Jego wyznanie zawisa w powietrzu. Ciężkie. Miażdżące.
Przyciska się bliżej i jego zapach mnie zalewa—sosna, deszcz i coś wyjątkowo jego, co sprawia, że moje ciało pamięta rzeczy, o których próbowałam zapomnieć.
— Często sobie to wyobrażałem — przyznaje przy moim uchu. Jego oddech na mojej skórze wywołuje dreszcze, których nie mogę powstrzymać. — Gdybyś została. Gdybym był dość odważny, by przyznać się do ciebie przed całą watahą.
Jego dłoń zsuwa się na moją szyję. Nie grozi, tylko czuje moje galopujące tętno.
— Nasze szczenięta miałyby twoje oczy. Moje kości policzkowe. Byłyby piękne, dzikie i absolutnie doskonałe. — Odsuwa się tylko na tyle, by spojrzeć mi w oczy. — Ale dałaś to komuś innemu.
Zaborczość w jego głosie sprawia, że uginają się pode mną kolana. Sprawia, że moje zdradzieckie ciało pamięta dokładnie, jak czuł się podczas mojej rui.
Jego usta przesuwają się na moją szyję. Odnajdują dokładnie to miejsce, które całował osiem lat temu, gdzie zostawił ślady, które nosiłam przez dni.
Gdy całuje to miejsce, moje ciało natychmiast go pamięta.
Pociąg, który czułam podczas swojej rui, wraca z gwałtowną siłą. Biologia przejmuje kontrolę nad ośmioma latami uciekania, ukrywania się i stawiania murów. Jego dłonie wplatają się w moje włosy, a ja opadam w jego dotyk jak złamana dziewczyna, którą kiedyś byłam, nie kobieta, którą się stałam.
Jego usta przesuwają się wyżej. Obejmują moją szczękę, policzek, zmierzają w stronę moich ust.
— Przestań. — Słowo wyrywa się ze mnie. — Proszę…
Zastyga. Odsuwa się tylko na tyle, by spojrzeć mi w oczy, a to, co w nich widzę, jest niszczące.
— Powiedz mi jego imię. — Jego głos się łamie. — Powiedz mi, kto dostał wszystko, co odrzuciłem.
Wina i głód w jego wyrazie twarzy łamie coś we mnie. Ale zmuszam się do kłamstwa, chroniąc swoje dzieci jedynym znanym mi sposobem.
— Odszedł. — Mój głos to ledwie szept. — Zniknął, zanim się urodziły. To już nie ma znaczenia.
Oczy Lysandra zwężają się. Studiuje mnie zbyt uważnie, przenika każde słowo.
— Siedem lat — mruczy. Nadal trzyma moją twarz, nadal jest tak blisko, że czuję każde jego słowo. — Czyli poczęte osiem lat temu.
Moje serce zamiera.
— Zaraz po tej nocy…
Odsuwam się gwałtownie. Chwytam torbę trzęsącymi się dłońmi. — Muszę iść.
— Thalio!
— Muszę iść. — Już kieruję się do drzwi, panika ściska mi gardło.
— Nie odchodź ode mnie!
Jego głos niesie w sobie Alfa-komendę, która sprawia, że ciało chce słuchać. Ale zmuszam się, by nie przystanąć.
Przesuń w górę, aby kontynuować