passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

You Were Never Just My Boss autor Yan Stellar

You Were Never Just My Boss

/

Rozdział 1

Rozdział 1

Perspektywa Bei

Gdyby złamane serce miało przepis, moje właśnie gotowało się w popękanej misce rozgotowanego ramenu o smaku kurczaka, jedzonym na podłodze kawalerki wielkości pudełka po butach, która cuchnęła rozbitymi marzeniami i dymem z waniliowej świecy. Siedziałam po turecku na łuszczącym się linoleum, widelec kręcił się wśród rozmoczonych makaronów, które kleiły się do siebie, jakby nawet one nie mogły znieść myśli o samotności tej nocy.

Jedynym źródłem światła był mój laptop, rzucający blade, bezlitosne światło na pięćdziesiąte czwarte mailowe odrzucenie, migające na moim ekranie.

To bolało bardziej—było od butikowej agencji, o pracy w której kiedyś marzyłam, kiedy nadzieja nie była jeszcze luksusem.

„Nie jesteś odpowiednią osobą do naszego zespołu.”

Zdanie ubrane w profesjonalizm, ale potrafiłam czytać między wierszami: podobało im się moje CV—tylko nie ciało, do którego było przypisane. Gardło piekło mnie, gdy przełykałam kolejną łyżkę słonego bulionu, który dziś smakował jeszcze słoniej. Miałam dyplom. Trzy staże. CV w Canvie dopieszczone do perfekcji. Ale nic z tego nie miało znaczenia w momencie, gdy mnie zobaczyli.

Plus size sprzedawało się w teorii. W praktyce? Byłam za głośna. Za kolorowa. Zbyt miękka tam, gdzie chcieli ostrych krawędzi. Po prostu za duża.

Otarłam łzy, odkładając miskę na stary skrzynkowy pojemnik po mleku, który pełnił funkcję stolika kawowego. Nawet moje kanaliki łzowe były już zmęczone, jakby miały dość płakania za dziewczyną, której nigdy nie udało się przejść dalej. Czynsz miałam zapłacić za pięć dni. Na koncie ledwie dwadzieścia dziewięć dolarów. Gdyby mama się dowiedziała, zastawiłaby kolejny przedmiot, na który nie mogła sobie pozwolić. Nie pozwolę na to. Obiecałam jej—i sobie—że dam radę. Na własnych warunkach.

„Tylko jedno tak,” wyszeptałam w ciszę, opuszki palców unosząc nad klawiaturą, rozpaczliwie szukając kolejnego ogłoszenia, kolejnej szczeliny, przez którą mogłabym się prześlizgnąć, kolejnej firmy, której mogłabym rzucić swoje serce.

Wtedy to się stało—dźwięk, który roztrzaskał ciszę.

Brzęczenie.

Mój telefon.

Nieznany numer.

Prawie nie odebrałam. Pewnie kolejny spam albo robot oferujący mi fałszywą pożyczkę, na którą nawet nie mogłabym sobie pozwolić w snach. Ale coś… coś głęboko w moich trzewiach, tych samych, które ten świat już tyle razy skopał, wyszeptało: Odbierz.

„Halo?” odebrałam ostrożnie, poprawiając okulary na nosie.

„Czy rozmawiam z Beatriz Martinez?” zapytała kobieta. Jej głos brzmiał jasno, jakby nosiła garsonki z poduszkami na ramionach i nigdy nie brudziła ich jedzeniem.

„To Bea,” odpowiedziałam, już spodziewając się kolejnego uprzejmego nie.

„Z tej strony Chloe z Wolfe & Whitmore. Dział HR natrafił na twoje zgłoszenie. Możesz przyjść jutro o 9:00 na rozmowę?”

Przez trzy sekundy nie oddychałam. Wolfe & Whitmore? Czyli imperium mody i luksusu, które kontrolowało połowę branży? „Tak!” wychrypiałam, po czym odchrząknęłam i spróbowałam zabrzmieć, jakbym właśnie nie rozlała zupy na koszulę. „Tak, oczywiście, będę.”

„Przynieś wydrukowane CV. Strój biznesowy,” rzuciła przed rozłączeniem.

Rozmowa się skończyła, a ja zamarłam, wpatrując się w telefon. Potem wrzasnęłam w poduszkę tak głośno, że sąsiadka z góry zastukała w podłogę.

Prawie nie spałam. Połowę nocy prasowałam jedyne czarne spodnie na kant i szorowałam kwiatową marynarkę z lumpeksu sodą oczyszczoną. Nadal pachniała jak sklep z używaną odzieżą, ale wmawiałam sobie, że to jej dodaje charakteru. Nie miałam szpilek, które by nie skrzypiały, więc założyłam baleriny i liczyłam, że cytrynowe kolczyki sprawią, że wygląda to na zamierzone. Eyeliner miałam ostry, pewność siebie posklejaną taśmą klejącą, a CV wydrukowane na lekko zmiętym papierze, który znalazłam pod stertą rachunków. Spojrzałam w lustro i powtarzałam sobie, że tu pasuję—w kółko, aż prawie w to uwierzyłam. Wzięłam torbę i wyszłam, zanim zdążyłam się rozmyślić.

Siedziba Wolfe & Whitmore wyglądała jak miejsce, gdzie się płaci czynsz tylko za możliwość oddychania. Szklane drzwi były wyższe niż sufit w moim mieszkaniu, a lobby zrobione było z marmuru, złota i osądu. Wszystko w tej przestrzeni szeptało „nie pasujesz tu”. Weszłam mimo to. Recepcjonistka spojrzała na mnie i zamrugała, jakby byłam wyskakującym okienkiem, którego nie wiedziała jak zamknąć. Miała gładkie włosy, paznokcie jak szpony i strój kosztujący pewnie więcej niż mój laptop.

„Dzień dobry,” powiedziałam z nerwowym, lecz wyćwiczonym uśmiechem. „Jestem na rozmowie na stanowisko asystentki zarządu.”

Zmrużyła oczy, przesunęła wzrokiem od cytrynowych kolczyków, przez marynarkę, aż po buty, jakby chciała je spalić samym spojrzeniem.

„Nazwisko?”

„Beatriz Martinez.”

Wystukała coś na klawiaturze i nachyliła się do koleżanki obok, nawet nie próbując ściszyć głosu, szepcząc: „HR robi dziś sobie jaja?”

Policzki mi zapłonęły, ale nie pozwoliłam sobie na najmniejszy grymas. Wyprostowałam ramiona i powiedziałam trochę głośniej: „Tak. Jestem na rozmowie na asystentkę zarządu. Na dziewiątą.”

Przewróciła oczami i wskazała windę. „Ostatnie piętro. Ktoś cię tam odbierze.”

Podróż windą trwała jakby półtora roku. Moje odbicie w lustrzanych drzwiach wyglądało coraz bardziej zestresowane z każdym piętrem. Gdy drzwi się otworzyły, powietrze pachniało inaczej—pieniędzmi i eukaliptusem. Wszystko było gładkie, szklane, białe, beżowe. Czułam się jak w muzeum kuratorowanym przez minimalistów, którzy nienawidzą radości. Kobieta w dopasowanej sukience i ciasnym koku podeszła z clipboardem, nie obdarzając mnie nawet uśmiechem.

„Beatriz Martinez?” zapytała, nie podnosząc wzroku.

„Tak. Bea.”

„Proszę usiąść. Pan Wolfe kończy rozmowę.”

Skinęłam głową i usiadłam na krawędzi ławki wyglądającej jak dzieło sztuki nowoczesnej. Ściskałam teczkę i starałam się nie pocić. Próbowałam nie wyobrażać sobie jego—Juliana Wolfe'a. Dyrektora. Ikony. Bezwzględnego giganta mody, który jednym spojrzeniem potrafi zniszczyć karierę. Wydawało mi się, że nawet mnie nie zauważy. Pomyślałam, że uściśnie mi dłoń, powie dziękuję i pójdzie dalej.

A wtedy szklane drzwi biura otwarły się z hukiem, jakby ktoś je kopnął.

Wyszedł w błysku szarego garnituru i furii, z energią człowieka przyzwyczajonego do czyszczenia pomieszczeń samą swoją obecnością. Jego oczy przeskanowały przestrzeń z chirurgiczną precyzją—aż zawiesiły się na mnie. Zatrzymał się w pół kroku. Jego wyraz twarzy przeszedł od zdziwienia do obrzydzenia, jakby próbował pojąć, co tu robię i jak szybko mógłby mnie stąd usunąć. Jego spojrzenie prześlizgnęło się po moim stroju, sylwetce, kolczykach, całej mojej obecności, jakby obrażała marmurowe podłogi.

Całe biuro zamilkło. Patrzył na mnie tak, jakbym osobiście obraziła jego przodków.

A potem, nie mrugając, wypalił: „Co do cholery robi słoń w moim biurze?”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Perspektywa Bei

Jest wiele rzeczy, które spodziewasz się usłyszeć, kiedy wchodzisz na swoją pierwszą prawdziwą rozmowę o pracę.

„Witamy.” „Powodzenia.”

Może nawet: „Czy chcesz wody?”

Ale nie, i powtarzam — nie: „Co, do cholery, robi słoń w moim biurze?”

To było nowe. I wiedziałam, że nie powinnam reagować. Wiedziałam, że rozsądnie byłoby to przełknąć i udawać, że nie roztrzaskało to powietrza jak piorun. Ale moje ciało mnie zdradziło — najpierw oblałam się gorącem wstydu, zaraz potem zimną furią.

Ugryzłam się w wewnętrzną stronę policzka tak mocno, aż poczułam smak krwi, bo gdybym tego nie zrobiła, mogłabym coś powiedzieć. A ten mężczyzna — ten wysoki, doskonale skrojony burzowy obłok — nie zasługiwał na moje słowa. Jeszcze nie.

Nie czekał na odpowiedź na swoją zniewagę. Obrócił się gwałtownie na pięcie, długie nogi przecinały marmurową podłogę, jakby świat był jego wybiegiem. Przeszedł przez szklane drzwi swojego biura bez słowa i przysięgam, że nawet nie zdążyły się zamknąć, zanim kobieta w perfekcyjnych czarnych szpilkach zawołała mnie do siebie ruchem clipboardu i spojrzeniem, które krzyczało: Nie każ mu drugi raz czekać.

Poszłam, bo co innego miałam zrobić? Teczka z CV wydawała mi się idiotyczna w dłoniach. Moje cytrynowe kolczyki podskakiwały przy każdym nerwowym kroku. A w chwili, gdy przekroczyłam próg jego biura, poczułam się tak, jakbym weszła do miejsca, gdzie wprowadzono zakaz okazywania życzliwości.

Julian Wolfe nie spojrzał na mnie. Przynajmniej nie od razu. Stał za biurkiem, które wyglądało bardziej jak rzeźba niż miejsce, na którym ktoś naprawdę pracuje. Rozmawiał przez telefon, głos miał ostry i wściekły.

„Zadzwoń do HR. Natychmiast. I każ im wyjaśnić ten bałagan.”

Nawet na mnie nie zerknął, gdy to mówił. Tylko ten głos — spokojny jak nóż, zimniejszy niż jakikolwiek mail z odmową, jaki kiedykolwiek przeczytałam. Odłożył słuchawkę i podniósł moje CV dwoma palcami, jakby to było coś przyklejonego do podeszwy jego Louboutina. Stałam cicho, zamrożona pośrodku jego biura jak dziwnie ubrana statua.

„Byłaś tymczasowa?” zapytał, przesuwając wzrokiem po papierze z lekkim lekceważeniem. „W firmie marketingowej w Jersey?”

Skinęłam głową. „Tak. Ale ja—”

„A teraz jesteś tutaj?” ciągnął, nawet nie próbując ukryć niedowierzania. „W Wolfe & Whitmore? Urocze.”

To słowo uderzyło mocno. Urocze. Jakbym była szczeniakiem, którego ktoś wprowadził do niewłaściwego budynku. Jakbym była żartem. Zacięłam szczękę i poczułam, jak zaciskam pięści przy bokach. Ale nie drgnęłam. Nie pękłam. Pozwoliłam, by cisza zrobiła swoje, nawet jeśli przyciskała mi pierś jak dłoń, która próbuje wypchnąć mnie za drzwi. Nie zaproponował mi miejsca. Nie zadawał pytań. Po prostu rzucił CV z powrotem na biurko, jakby wyrok już zapadł. I wtedy ona się odezwała.

Lydia, jego obecna asystentka, weszła niosąc teczkę, jej obcasy były ciche, ale energia głośna. Była wypielęgnowana, elegancka, z tych kobiet, które zawsze wiedzą, gdzie w pomieszczeniu mieszka władza i jak jej zaserwować drinka. Podała mu teczkę i tylko raz spojrzała na mnie.

„Powodzenia,” szepnęła, wystarczająco cicho, by on nie usłyszał. „Zwolnił siedem w ciągu sześciu miesięcy. Lubi mieć kontrolę i ciszę. Już jesteś za głośna.”

I wyszła. Ot tak.

A ja stałam tam, czując się tak, jakbym weszła do płonącego budynku, nie zdając sobie sprawy, że jestem paliwem.

Julian już nie spojrzał. Przerzucał strony, twarz miał nieczytelną, i nagle wiedziałam, że to koniec. Odwróciłam się powoli, uważając, by nie dać mu satysfakcji zobaczenia, jak się łamię. Palce zaciśnięte na teczce. Oddech równy. Kręgosłup prosty.

A potem, bo oczywiście wszechświat mnie nie lubi, weszłam prosto w szklane drzwi. Całą twarzą, z pełną siłą, nosem w pierwszym rzędzie.

Wydobył się z tego dźwięk. Głośny. Ludzie spojrzeli. Moja godność wrzeszczała wewnętrznie. Próbowałam się szybko pozbierać, ale w pośpiechu uderzyłam drugim ramieniem w drugą szybę. To było jak policzek. Druga, szklana zdrada. Gdzieś zza biurka ktoś się roześmiał. Nie spojrzałam. Po prostu przeszłam przez drzwi z tyle udawaną gracją, ile byłam w stanie z siebie wykrzesać, i szybkim krokiem ruszyłam w dół korytarza, jakbym wciąż miała dumę do niesienia.

Ale nawet kiedy wychodziłam, czułam to. Julian Wolfe patrzył na mnie. Nie ze współczuciem. Nawet nie z rozbawieniem. Z czymś, czego nie potrafiłam nazwać.

Tego wieczoru siedziałam na kanapie w za dużej bluzie, próbując nie przeżywać w głowie tej podwójnej katastrofy ze szklanymi drzwiami, i pisałam w dzienniku, którego używałam tylko wtedy, gdy musiałam krzyczeć po cichu. Moja ręka sunęła powoli, długopis szorował po kartce, jakby nie chciał współpracować. Gapiłam się w sufit, myślałam o jego twarzy, ostrym cięciu jego garnituru, o tym, jak jego głos przecinał powietrze jak jedwab z ukrytym ostrzem. I wtedy to zapisałam.

Jest piękny. Koszmar. Bogaty, noszący Armaniego koszmar.

Przesuń w górę, aby kontynuować

You Were Never Just My Boss

You Were Never Just My Boss

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa