passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

You Were Never Just My Boss - Rozdział #2 - autor Yan Stellar

You Were Never Just My Boss

/

Rozdział 2

Rozdział 1

Perspektywa Bei

Gdyby złamane serce miało przepis, moje właśnie gotowało się w popękanej misce rozgotowanego ramenu o smaku kurczaka, jedzonym na podłodze kawalerki wielkości pudełka po butach, która cuchnęła rozbitymi marzeniami i dymem z waniliowej świecy. Siedziałam po turecku na łuszczącym się linoleum, widelec kręcił się wśród rozmoczonych makaronów, które kleiły się do siebie, jakby nawet one nie mogły znieść myśli o samotności tej nocy.

Jedynym źródłem światła był mój laptop, rzucający blade, bezlitosne światło na pięćdziesiąte czwarte mailowe odrzucenie, migające na moim ekranie.

To bolało bardziej—było od butikowej agencji, o pracy w której kiedyś marzyłam, kiedy nadzieja nie była jeszcze luksusem.

„Nie jesteś odpowiednią osobą do naszego zespołu.”

Zdanie ubrane w profesjonalizm, ale potrafiłam czytać między wierszami: podobało im się moje CV—tylko nie ciało, do którego było przypisane. Gardło piekło mnie, gdy przełykałam kolejną łyżkę słonego bulionu, który dziś smakował jeszcze słoniej. Miałam dyplom. Trzy staże. CV w Canvie dopieszczone do perfekcji. Ale nic z tego nie miało znaczenia w momencie, gdy mnie zobaczyli.

Plus size sprzedawało się w teorii. W praktyce? Byłam za głośna. Za kolorowa. Zbyt miękka tam, gdzie chcieli ostrych krawędzi. Po prostu za duża.

Otarłam łzy, odkładając miskę na stary skrzynkowy pojemnik po mleku, który pełnił funkcję stolika kawowego. Nawet moje kanaliki łzowe były już zmęczone, jakby miały dość płakania za dziewczyną, której nigdy nie udało się przejść dalej. Czynsz miałam zapłacić za pięć dni. Na koncie ledwie dwadzieścia dziewięć dolarów. Gdyby mama się dowiedziała, zastawiłaby kolejny przedmiot, na który nie mogła sobie pozwolić. Nie pozwolę na to. Obiecałam jej—i sobie—że dam radę. Na własnych warunkach.

„Tylko jedno tak,” wyszeptałam w ciszę, opuszki palców unosząc nad klawiaturą, rozpaczliwie szukając kolejnego ogłoszenia, kolejnej szczeliny, przez którą mogłabym się prześlizgnąć, kolejnej firmy, której mogłabym rzucić swoje serce.

Wtedy to się stało—dźwięk, który roztrzaskał ciszę.

Brzęczenie.

Mój telefon.

Nieznany numer.

Prawie nie odebrałam. Pewnie kolejny spam albo robot oferujący mi fałszywą pożyczkę, na którą nawet nie mogłabym sobie pozwolić w snach. Ale coś… coś głęboko w moich trzewiach, tych samych, które ten świat już tyle razy skopał, wyszeptało: Odbierz.

„Halo?” odebrałam ostrożnie, poprawiając okulary na nosie.

„Czy rozmawiam z Beatriz Martinez?” zapytała kobieta. Jej głos brzmiał jasno, jakby nosiła garsonki z poduszkami na ramionach i nigdy nie brudziła ich jedzeniem.

„To Bea,” odpowiedziałam, już spodziewając się kolejnego uprzejmego nie.

„Z tej strony Chloe z Wolfe & Whitmore. Dział HR natrafił na twoje zgłoszenie. Możesz przyjść jutro o 9:00 na rozmowę?”

Przez trzy sekundy nie oddychałam. Wolfe & Whitmore? Czyli imperium mody i luksusu, które kontrolowało połowę branży? „Tak!” wychrypiałam, po czym odchrząknęłam i spróbowałam zabrzmieć, jakbym właśnie nie rozlała zupy na koszulę. „Tak, oczywiście, będę.”

„Przynieś wydrukowane CV. Strój biznesowy,” rzuciła przed rozłączeniem.

Rozmowa się skończyła, a ja zamarłam, wpatrując się w telefon. Potem wrzasnęłam w poduszkę tak głośno, że sąsiadka z góry zastukała w podłogę.

Prawie nie spałam. Połowę nocy prasowałam jedyne czarne spodnie na kant i szorowałam kwiatową marynarkę z lumpeksu sodą oczyszczoną. Nadal pachniała jak sklep z używaną odzieżą, ale wmawiałam sobie, że to jej dodaje charakteru. Nie miałam szpilek, które by nie skrzypiały, więc założyłam baleriny i liczyłam, że cytrynowe kolczyki sprawią, że wygląda to na zamierzone. Eyeliner miałam ostry, pewność siebie posklejaną taśmą klejącą, a CV wydrukowane na lekko zmiętym papierze, który znalazłam pod stertą rachunków. Spojrzałam w lustro i powtarzałam sobie, że tu pasuję—w kółko, aż prawie w to uwierzyłam. Wzięłam torbę i wyszłam, zanim zdążyłam się rozmyślić.

Siedziba Wolfe & Whitmore wyglądała jak miejsce, gdzie się płaci czynsz tylko za możliwość oddychania. Szklane drzwi były wyższe niż sufit w moim mieszkaniu, a lobby zrobione było z marmuru, złota i osądu. Wszystko w tej przestrzeni szeptało „nie pasujesz tu”. Weszłam mimo to. Recepcjonistka spojrzała na mnie i zamrugała, jakby byłam wyskakującym okienkiem, którego nie wiedziała jak zamknąć. Miała gładkie włosy, paznokcie jak szpony i strój kosztujący pewnie więcej niż mój laptop.

„Dzień dobry,” powiedziałam z nerwowym, lecz wyćwiczonym uśmiechem. „Jestem na rozmowie na stanowisko asystentki zarządu.”

Zmrużyła oczy, przesunęła wzrokiem od cytrynowych kolczyków, przez marynarkę, aż po buty, jakby chciała je spalić samym spojrzeniem.

„Nazwisko?”

„Beatriz Martinez.”

Wystukała coś na klawiaturze i nachyliła się do koleżanki obok, nawet nie próbując ściszyć głosu, szepcząc: „HR robi dziś sobie jaja?”

Policzki mi zapłonęły, ale nie pozwoliłam sobie na najmniejszy grymas. Wyprostowałam ramiona i powiedziałam trochę głośniej: „Tak. Jestem na rozmowie na asystentkę zarządu. Na dziewiątą.”

Przewróciła oczami i wskazała windę. „Ostatnie piętro. Ktoś cię tam odbierze.”

Podróż windą trwała jakby półtora roku. Moje odbicie w lustrzanych drzwiach wyglądało coraz bardziej zestresowane z każdym piętrem. Gdy drzwi się otworzyły, powietrze pachniało inaczej—pieniędzmi i eukaliptusem. Wszystko było gładkie, szklane, białe, beżowe. Czułam się jak w muzeum kuratorowanym przez minimalistów, którzy nienawidzą radości. Kobieta w dopasowanej sukience i ciasnym koku podeszła z clipboardem, nie obdarzając mnie nawet uśmiechem.

„Beatriz Martinez?” zapytała, nie podnosząc wzroku.

„Tak. Bea.”

„Proszę usiąść. Pan Wolfe kończy rozmowę.”

Skinęłam głową i usiadłam na krawędzi ławki wyglądającej jak dzieło sztuki nowoczesnej. Ściskałam teczkę i starałam się nie pocić. Próbowałam nie wyobrażać sobie jego—Juliana Wolfe'a. Dyrektora. Ikony. Bezwzględnego giganta mody, który jednym spojrzeniem potrafi zniszczyć karierę. Wydawało mi się, że nawet mnie nie zauważy. Pomyślałam, że uściśnie mi dłoń, powie dziękuję i pójdzie dalej.

A wtedy szklane drzwi biura otwarły się z hukiem, jakby ktoś je kopnął.

Wyszedł w błysku szarego garnituru i furii, z energią człowieka przyzwyczajonego do czyszczenia pomieszczeń samą swoją obecnością. Jego oczy przeskanowały przestrzeń z chirurgiczną precyzją—aż zawiesiły się na mnie. Zatrzymał się w pół kroku. Jego wyraz twarzy przeszedł od zdziwienia do obrzydzenia, jakby próbował pojąć, co tu robię i jak szybko mógłby mnie stąd usunąć. Jego spojrzenie prześlizgnęło się po moim stroju, sylwetce, kolczykach, całej mojej obecności, jakby obrażała marmurowe podłogi.

Całe biuro zamilkło. Patrzył na mnie tak, jakbym osobiście obraziła jego przodków.

A potem, nie mrugając, wypalił: „Co do cholery robi słoń w moim biurze?”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Perspektywa Bei

Jest wiele rzeczy, które spodziewasz się usłyszeć, kiedy wchodzisz na swoją pierwszą prawdziwą rozmowę o pracę.

„Witamy.” „Powodzenia.”

Może nawet: „Czy chcesz wody?”

Ale nie, i powtarzam — nie: „Co, do cholery, robi słoń w moim biurze?”

To było nowe. I wiedziałam, że nie powinnam reagować. Wiedziałam, że rozsądnie byłoby to przełknąć i udawać, że nie roztrzaskało to powietrza jak piorun. Ale moje ciało mnie zdradziło — najpierw oblałam się gorącem wstydu, zaraz potem zimną furią.

Ugryzłam się w wewnętrzną stronę policzka tak mocno, aż poczułam smak krwi, bo gdybym tego nie zrobiła, mogłabym coś powiedzieć. A ten mężczyzna — ten wysoki, doskonale skrojony burzowy obłok — nie zasługiwał na moje słowa. Jeszcze nie.

Nie czekał na odpowiedź na swoją zniewagę. Obrócił się gwałtownie na pięcie, długie nogi przecinały marmurową podłogę, jakby świat był jego wybiegiem. Przeszedł przez szklane drzwi swojego biura bez słowa i przysięgam, że nawet nie zdążyły się zamknąć, zanim kobieta w perfekcyjnych czarnych szpilkach zawołała mnie do siebie ruchem clipboardu i spojrzeniem, które krzyczało: Nie każ mu drugi raz czekać.

Poszłam, bo co innego miałam zrobić? Teczka z CV wydawała mi się idiotyczna w dłoniach. Moje cytrynowe kolczyki podskakiwały przy każdym nerwowym kroku. A w chwili, gdy przekroczyłam próg jego biura, poczułam się tak, jakbym weszła do miejsca, gdzie wprowadzono zakaz okazywania życzliwości.

Julian Wolfe nie spojrzał na mnie. Przynajmniej nie od razu. Stał za biurkiem, które wyglądało bardziej jak rzeźba niż miejsce, na którym ktoś naprawdę pracuje. Rozmawiał przez telefon, głos miał ostry i wściekły.

„Zadzwoń do HR. Natychmiast. I każ im wyjaśnić ten bałagan.”

Nawet na mnie nie zerknął, gdy to mówił. Tylko ten głos — spokojny jak nóż, zimniejszy niż jakikolwiek mail z odmową, jaki kiedykolwiek przeczytałam. Odłożył słuchawkę i podniósł moje CV dwoma palcami, jakby to było coś przyklejonego do podeszwy jego Louboutina. Stałam cicho, zamrożona pośrodku jego biura jak dziwnie ubrana statua.

„Byłaś tymczasowa?” zapytał, przesuwając wzrokiem po papierze z lekkim lekceważeniem. „W firmie marketingowej w Jersey?”

Skinęłam głową. „Tak. Ale ja—”

„A teraz jesteś tutaj?” ciągnął, nawet nie próbując ukryć niedowierzania. „W Wolfe & Whitmore? Urocze.”

To słowo uderzyło mocno. Urocze. Jakbym była szczeniakiem, którego ktoś wprowadził do niewłaściwego budynku. Jakbym była żartem. Zacięłam szczękę i poczułam, jak zaciskam pięści przy bokach. Ale nie drgnęłam. Nie pękłam. Pozwoliłam, by cisza zrobiła swoje, nawet jeśli przyciskała mi pierś jak dłoń, która próbuje wypchnąć mnie za drzwi. Nie zaproponował mi miejsca. Nie zadawał pytań. Po prostu rzucił CV z powrotem na biurko, jakby wyrok już zapadł. I wtedy ona się odezwała.

Lydia, jego obecna asystentka, weszła niosąc teczkę, jej obcasy były ciche, ale energia głośna. Była wypielęgnowana, elegancka, z tych kobiet, które zawsze wiedzą, gdzie w pomieszczeniu mieszka władza i jak jej zaserwować drinka. Podała mu teczkę i tylko raz spojrzała na mnie.

„Powodzenia,” szepnęła, wystarczająco cicho, by on nie usłyszał. „Zwolnił siedem w ciągu sześciu miesięcy. Lubi mieć kontrolę i ciszę. Już jesteś za głośna.”

I wyszła. Ot tak.

A ja stałam tam, czując się tak, jakbym weszła do płonącego budynku, nie zdając sobie sprawy, że jestem paliwem.

Julian już nie spojrzał. Przerzucał strony, twarz miał nieczytelną, i nagle wiedziałam, że to koniec. Odwróciłam się powoli, uważając, by nie dać mu satysfakcji zobaczenia, jak się łamię. Palce zaciśnięte na teczce. Oddech równy. Kręgosłup prosty.

A potem, bo oczywiście wszechświat mnie nie lubi, weszłam prosto w szklane drzwi. Całą twarzą, z pełną siłą, nosem w pierwszym rzędzie.

Wydobył się z tego dźwięk. Głośny. Ludzie spojrzeli. Moja godność wrzeszczała wewnętrznie. Próbowałam się szybko pozbierać, ale w pośpiechu uderzyłam drugim ramieniem w drugą szybę. To było jak policzek. Druga, szklana zdrada. Gdzieś zza biurka ktoś się roześmiał. Nie spojrzałam. Po prostu przeszłam przez drzwi z tyle udawaną gracją, ile byłam w stanie z siebie wykrzesać, i szybkim krokiem ruszyłam w dół korytarza, jakbym wciąż miała dumę do niesienia.

Ale nawet kiedy wychodziłam, czułam to. Julian Wolfe patrzył na mnie. Nie ze współczuciem. Nawet nie z rozbawieniem. Z czymś, czego nie potrafiłam nazwać.

Tego wieczoru siedziałam na kanapie w za dużej bluzie, próbując nie przeżywać w głowie tej podwójnej katastrofy ze szklanymi drzwiami, i pisałam w dzienniku, którego używałam tylko wtedy, gdy musiałam krzyczeć po cichu. Moja ręka sunęła powoli, długopis szorował po kartce, jakby nie chciał współpracować. Gapiłam się w sufit, myślałam o jego twarzy, ostrym cięciu jego garnituru, o tym, jak jego głos przecinał powietrze jak jedwab z ukrytym ostrzem. I wtedy to zapisałam.

Jest piękny. Koszmar. Bogaty, noszący Armaniego koszmar.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Perspektywa Bei

Z jakiegoś powodu dział HR kazał mi się stawić następnego dnia i poinformował, że zostałam oficjalnie zatrudniona.

Dokładnie o 8:52 rano poszłam do kuchni po herbatę, coś, co miało uspokoić moje nerwy, ale tylko pogorszyło sprawę. Ręce mi się trzęsły i filiżanka wyślizgnęła się z mojej dłoni w połowie obrotu. Czas jakby zwolnił, gdy obserwowałam, jak strumień ciemnego płynu leci przez powietrze, zalewając przód mojej granatowej sukienki.

Tkanina natychmiast przylgnęła do ciała, mokra, gorąca i bezlitosna, oplatając mój brzuch niczym pasywno-agresywne przypomnienie, że zdecydowanie nie mam dobrego poranka. Brązowa plama rozkwitła na mojej piersi jak brzydka odznaka porażki.

Gdzieś poza kuchnią biuro tętniło życiem, zupełnie nieświadome mojego dramatu.

Wpadłam do łazienki na trzecim piętrze, obcasy dudniły o kafelki jak bębny wojenne. Drzwi trzasnęły za mną. Nawet nie spojrzałam w lustro. Nie potrzebowałam go, żeby wiedzieć, że wyglądam jak ludzka torebka herbaty.

Szarpnęłam ręczniki papierowe z dozownika garściami pełnymi złości i zaatakowałam plamę na sukience, wycierając, pocierając, ścierając, jakby tarcie mogło wymazać upokorzenie. Nie mogło. Im bardziej próbowałam, tym gorzej wyglądała—zmarszczki się rozszerzały, plama ciemniała, jakby chłonęła moją panikę. Mokra tkanina przylgnęła do skóry w nieregularnych plamach, sprawiając, że każdy centymetr mojego ciała był lepki, gorący i odsłonięty.

Wciągnęłam powietrze. I jeszcze raz. Płytko. Gwałtownie. Klatka piersiowa zacisnęła mi się, jakby jakaś pięść zacisnęła się wokół niej.

Za zamglonymi szkłami okularów—które już zdradziecko zsuwały mi się z nosa—dostrzegłam rozmyte odbicie. Moje loki napuszyły się w aureolę buntu, twarz lśniła od gorąca i stresu, a sukienka wyglądała, jakbym przegrała walkę z ekspresem do kawy.

Wczorajszy dzień był katastrofą. Ledwo przeżyłam suche spojrzenie Juliana Wolfe’a, prawie roztrzaskałam godność na dwóch różnych szklanych drzwiach, a teraz—drugi dzień w pracy, już przemoczona, rozczochrana i o jedno drobne wydarzenie od kompletnego załamania.

Wtedy usłyszałam głos za sobą.

— O rany. Walka na herbatę?

Odwróciłam się gwałtownie i zobaczyłam kobietę stojącą w drzwiach z klipbordem, identyfikatorem na smyczy i tak dobrym zmysłem stylu, że poczułam się jak kreskówkowa wersja samej siebie. Jej blond włosy były gładko związane w kucyk, kombinezon idealnie przewiązany paskiem, a szminka wyglądała jak nałożona nie w autobusie przy pomocy selfie, tylko przez profesjonalistkę.

— Coś w tym stylu — odpowiedziałam, próbując uśmiechnąć się i zakrywając najgorszą część plamy papierowymi ręcznikami.

Przechyliła głowę i zmierzyła mnie wzrokiem—nie w oceniający sposób, do którego się przyzwyczaiłam, ale raczej jak ktoś rozwiązujący problem. — Jesteś nowa.

— Beatriz. Bea — powiedziałam. — Asystentka Księcia Ciemności.

Roześmiała się, śmiechem tak głębokim, że po raz pierwszy tego ranka wydechnęłam powietrze. — Callie jestem. Stylistka na etacie. Chodź ze mną.

— Co... dlaczego?

Już wychodziła z łazienki. — Zaufaj mi.

Poszłam za nią, bo nie wiedziałam, co innego zrobić. Udaliśmy się nieznanym mi jeszcze korytarzem—gładkim, lustrzanym, lekko pachnącym perfumami i ambicją. Przeszłyśmy przez drzwi z napisem „Styling Lab” i nagle znalazłyśmy się w miejscu, które wyglądało jak eksplozja magazynu mody: rzędy ubrań, buty we wszystkich rozmiarach, ściany akcesoriów, lustra z oświetleniem, sprzęt do włosów, kosmetyki i próbki tkanin przypięte jak plany bitewne.

Callie wskazała mi parawan do przebierania. — Rozmiar dziesięć, zgadza się?

— W poniedziałki dwanaście — mruknęłam, ściskając mokrą sukienkę jeszcze mocniej.

Rzuciła przez parawan sukienkę kopertową. — Przymierz. Granat, dopasowana, niezbyt krzykliwa. Zaraz przyniosę marynarkę. Masz jakieś obcasy?

— Technicznie tak — odparłam — ale piszczą jak przestraszone myszy.

Uśmiechnęła się szeroko. — Naprawimy to.

Dziesięć minut później stałam przed lustrem, mrugając do własnego odbicia, jakbym została opętana przez kogoś z gustem. Sukienka podkreślała talię w odpowiednich miejscach, nie przylegając zbyt nachalnie jak zaborczy były. Marynarka nadawała sylwetce kształt. Obcasy nie piszczały. Loki były wygładzone i upięte w luźny kok, a pierwszy raz od dwóch lat miałam na sobie soczewki kontaktowe. Czułam, że mam zęby. I to nie tylko w przenośni—jakbym mogła ugryźć, gdyby trzeba było, i nikt by o tym nie zapomniał.

— Ja... Nie wyglądam jak ja — wyszeptałam.

Callie uniosła brew. — Wyglądasz jak ty, której nie zapomną. Idź im o tym przypomnieć.

Wyszłam z Styling Lab i wróciłam na swoje piętro z gracją kogoś, kto udaje, że nie trzęsą mu się kolana. Obcasy stukały miękko, pewnie. Dłonie były suche po raz pierwszy od godziny. A gdy wysiadałam z windy i przechodziłam koło recepcji, ta sama dziewczyna, która wczoraj szeptała coś o żarcie z HR-u, zrobiła tak gwałtowny podwójny rzut oka, że bałam się, iż dostanie skrętu szyi.

Julian Wolfe już siedział przy biurku, pisząc coś z chirurgiczną precyzją. Nie spojrzał od razu. Wzięłam oddech, odłożyłam torbę przy swoim boksie i ruszyłam w stronę jego biura z notatnikiem, udając, że nie drżę w środku.

Kiedy w końcu na mnie spojrzał, jego dłonie zamarły na klawiaturze.

To nie było długie spojrzenie. Może dwie sekundy. Trzy, maksymalnie. Ale to zobaczyłam. To mgnienie. Jak jego oczy zwęziły się odrobinę, jakby kalibrowały coś, co już wcześniej zaszufladkował. Wyraz twarzy się nie zmienił, ale energia w pokoju tak. Coś się przesunęło.

— Miło cię widzieć ubraną tak, jakbyś chciała zatrzymać tę pracę — mruknął, zerkając z powrotem na laptopa, nie spotykając mojego wzroku.

Przysięgam— przysięgam —że kącik jego ust drgnął.

Przesuń w górę, aby kontynuować

You Were Never Just My Boss

You Were Never Just My Boss

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa