POV Bei
Światło na skrzyżowaniu zmieniło się na zielone, a cisza między nami napierała na szyby jak mgła. Przesunęłam się na siedzeniu, palce zgięte w dłoniach na kolanach, wzrok wbity w smugę świateł miasta rozmywających się za szkłem. Każda czerwona poświata, każdy mijający cień dawał mi pretekst, by na niego nie spojrzeć. Ale i tak go czułam.
Jego dłonie ściskały kierownicę tak, jakby to ona go powstrzymywała. Kłykcie białe. Szczęka zaciśnięta. Ani razu nie spojrzał w moją stronę. Jego oczy tkwiły na drodze z tym rodzajem skupienia, jakiego używają ludzie, gdy uciekają przed czymś, a nie zmierzają gdzieś.
Przełknęłam ślinę, duch jego pocałunku wciąż unosił się na moich ustach jak sekret, którego nie powinnam pamiętać. Ścisnęło mnie w piersi. Zerknęłam w bok raz, drugi, mając nadzieję złapać jakiś błysk—emocję, myśl, cokolwiek, co znowu by mnie do niego przywiązało. Ale był jak kamień. Lód wyrzeźbiony w kształt mężczyzny, który przed chwilą całował mnie tak, jakbym była jedyną rzeczą, która kiedykolwiek miała sens.
Skórzane siedzenie zaskrzypiało pod moim ciężarem, gdy przesunęłam się raz jeszcze. Moje kolana skierowane były w stronę deski rozdzielczej. Moje serce—w jego stronę.
Otworzyłam usta, po czym je zamknęłam. Słowa splątały się w gardle, zbyt ciche, by mieć znaczenie, zbyt głośne, by ryzykować ich wypowiedzenie. Powinnam przeprosić? Powinnam żądać wyjaśnienia, dlaczego mnie pocałował, skoro wciąż mnie nienawidzi? Powinnam zapytać, czy on też to poczuł?
SUV warczał pod nami jak sekretny silnik powściągliwości, poruszając się zbyt szybko, by było wygodnie, zbyt wolno, by uciec. Przycisnęłam dłoń do uda, zakotwiczając się, gdy wspomnienie jego ręki na mojej szyi rozbłysło mi pod powiekami. To, jak mnie przyciągnął. To, jak mu na to pozwoliłam.
To nie było ani bunt, ani słabość. To było nieuniknione. Jak grawitacja. Jakby moment, wokół którego krążyliśmy od miesięcy, w końcu rozwarł szczęki i połknął nas w całości.
A teraz?
Teraz wyglądał, jakby wciągał ten pocałunek do płytkiego grobu i przykrywał go każdą uncją obojętności, jaką potrafił z siebie wykrzesać.
A mimo to wciąż na niego patrzyłam. Mając nadzieję, że się wzdrygnie. Odezwie. Oddech mu się zmieni. Cokolwiek, co udowodni, że tego nie sobie wyobraziłam. Cokolwiek, co pokaże, że nie jesteśmy znowu sobie obcy.
Gdy zatrzymał się pod moim blokiem, silnik przez chwilę pracował na jałowym biegu zbyt długo. Cisza rozciągnęła się między nami, napięta wszystkimi słowami, na których wypowiedzenie żadne z nas nie miało odwagi. W końcu odwrócił głowę na tyle, by na mnie spojrzeć, a jego głos był niski, urwany, niemal zimny.
„Nie doszukuj się w tym niczego.”
Zamrugałam. „Co?”
„Ten pocałunek,” powiedział, jakby ten smak był dla niego nie do zniesienia. „To był błąd. To tylko przez wino.”
Coś we mnie zamarło. „Jasne,” odpowiedziałam zbyt szybko. „Oczywiście.”
To on pierwszy odwrócił wzrok. Otworzyłam drzwi, palce miałam zdrętwiałe na klamce, i wyszłam w chłodną noc. Nie trzasnęłam drzwiami. Nie pożegnałam się. Po prostu weszłam po schodach do mieszkania, obejmując się ramionami, jakby gdybym puściła, rozpadłabym się na chodniku na kawałki.
Tej nocy sen nie tylko mnie omijał—on mnie drwił. Leżałam na plecach, patrząc w sufit jakby miał mi dać powód. Wentylator nad głową kręcił się leniwie w kółko, brzęcząc, jakby nudziło go moje złamane serce.
„Wszystko w porządku,” wyszeptałam do nikogo, tylko po to, by usłyszeć coś innego niż łomot własnego serca. Mój głos brzmiał fałszywie nawet dla mnie.
Ale mój umysł miał to gdzieś. Po prostu wciskał replay. Znowu. I znowu. Ten pocałunek. Jego dłoń na mojej szyi. To, jak jego usta brały moje, jakby to coś znaczyło. A potem—jego słowa.
„To nic nie znaczyło.”
Wypuściłam z siebie cichy śmiech, gorzki i niski. „Jasne, Julian. Cokolwiek ci pomoże zasnąć.”
Nie powinno boleć aż tak. Nie byliśmy parą. Nie było żadnych obietnic. Żadnych etykiet. Tylko napięcie, ogień i ten jeden pocałunek, który wszystko zniszczył.
A jednak bolało.
Bo jakaś część mnie, jakaś głupia, pełna nadziei część, chciała wierzyć. Że może on jest wyjątkiem. Że może, choć raz, facet, który wygląda jak z marmuru, mógłby poczuć się jak z krwi i kości.
Julian Wolfe nie został stworzony do czułości. Był cały z ostrych linii i zimnych spojrzeń. Mężczyzna stworzony do podziwiania z daleka, nie do obejmowania. A jednak…
Zamknęłam oczy i wyszeptałam: „Mogłeś być inny.”
Poranne słońce wydawało się policzkiem.
Przyszłam do biura wcześnie, licząc, że zniknę za swoim biurkiem. Gdybym tylko wystarczająco długo trzymała głowę nisko, może przetrwam dzień, nie rozpadając się na milion błyszczących kawałków. Porządkowałam akta, jakby od tego zależało moje życie. Papier stał się zbroją. Skupienie—przetrwaniem.
O 9:03 usłyszałam cichy klik drzwi jego gabinetu.
Żołądek mi się ścisnął. Nie podniosłam wzroku. Nie odważyłam się.
Ale czułam go. Jego obecność zawsze pojawiała się wcześniej niż on sam. A mimo to… nic. Żadnego „Dzień dobry”. Żadnego spojrzenia. Tylko odgłos wypastowanych butów uderzających o kafelki, gdy przeszedł obok mnie jak obok krzesła. Wieszaka.
Drzwi zamknęły się za nim z miękkim, ostatecznym szelestem.
Zamrugałam. Raz. Drugi. Żeby odesłać pieczenie łez tam, skąd przyszła.
„Więc tak to rozegramy,” mruknęłam. „Okej.”
Przed południem właśnie zaczęłam porządkować umowy, gdy drzwi znowu skrzypnęły. Podniosłam głowę odruchowo.
Zatrzymał mi się oddech—i opadł.
Nie on. Ona.
Wyszła, jakby należała do teledysku. Nogi jak światła na pasie startowym. Skóra jak pieniądze. Usta perfekcyjnie czerwone—oprócz lekkiego rozmazania w kąciku.
Poprawiła swoją markową sukienkę, zerknęła na swoje odbicie w szklanej ścianie i z zadowolonym uśmieszkiem ponownie nałożyła szminkę.
Ten rodzaj uśmiechu, który mówił: On mnie chciał. A ja mu pozwoliłam.
Patrzyłam. Bez mrugnięcia. Bez tchu. Ona nie spojrzała na mnie. A może spojrzała i po prostu… nie obchodziło jej.
Drzwi windy rozsunęły się. Wsiadła do środka, lodowato spokojna, i zniknęła.
Wpatrywałam się w teczkę z manili w dłoniach, ściskając ją tak mocno, aż zbielały mi kłykcie.
To nie była wściekłość. To było coś cichszego. Coś bardziej podłego. Coś, co szeptało: Jesteś gruba, nigdy nie będziesz w jego typie.
A ja wyszeptałam z powrotem: „Chyba właśnie tego mi trzeba było przypomnienia.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Bei
Zazdrość nigdy nie miała być moim kolorem. Serio, nosiłam już limonkowy tiul i sweter, w którym wyglądałam, jakbym przegrała walkę z butelką przeterminowanej musztardy—więc wiem, kiedy coś do mnie nie pasuje. Ale zazdrość? Zazdrość wślizguje się na skórę jak jedwab zanurzony w kwasie. Opina tam, gdzie nie powinna. Jest głośna właśnie tam, gdzie pragniesz ciszy.
A jednak—tam byłam. Ściskając krawędź biurka tak, jakby miało odpłynąć wraz z moją resztką zdrowego rozsądku. Udając, że modelka z kośćmi policzkowymi ostrymi jak brzytwa i szminką rozmazaną aż nazbyt celowo nie wyszła właśnie z jego gabinetu. Z gabinetu Juliana Wolfe’a.
Nawet się nie odezwała. Po prostu rzuciła mi spojrzenie—powolne, przeciągłe, takie, które zostawia po sobie odciski palców. Jej wzrok zatrzymał się na moich biodrach, przemknął po bluzce, jakby widziała panikę wszytą w szwy, i w końcu utkwił w mojej twarzy z milczącym, zadowolonym półuśmiechem.
Jakbym była przecenionym towarem z wyprzedaży. A ona nosiła tylko haute couture.
Moje palce zacisnęły się mocniej na biurku. Poczułam, jak paznokcie wbijają się w spód drewna.
„Nie bądź tą dziewczyną”, mruknęłam do siebie. „Nie robisz takich rzeczy. To nie ty.”
Ale moja klatka piersiowa nie słuchała. Była zdrajczynią. Powtarzałam sobie wszystko, co niby powinnam pamiętać. On jest twoim szefem. Jest zimny. Opanowany. Powiedział ci wprost, że ten pocałunek nic nie znaczył.
„To tylko wino”, rzucił. Jakbym była literówką w jego wartej miliardy życiu.
Więc co z tego, że ona wyszła z jego gabinetu z miną, jakby właśnie wygrała nagrodę?
Co z tego, że jej szminka była rozmazana dokładnie tak samo, jak twoja wtedy?
To nie miało ze mną nic wspólnego.
„Nic”, wyszeptałam znowu. Tym razem głośniej. Jakbym mogła zakląć prawdę w istnienie.
A jednak szczęka bolała mnie od zaciskania zębów.
Ręka świerzbiła, by czymś rzucić—najlepiej czymś drogim i nie moim.
A wyobraźnia? Och, ona urządzała mi dramat na poziomie Broadwayu.
Wrzuciłam się w pracę jak opętana. Kolorowe aktualizacje w kalendarzu. Wnioski budżetowe. Maile z grafikiem. Atakowałam skrzynkę odbiorczą, jakby obraziła moich praprzodków.
Bo jeśli zatrzymam się choć na chwilę—jeśli zaczerpnę oddechu—obraz wróci. Ona. On. Tamten gabinet. Tamten pocałunek.
Więc nie podniosłam wzroku, kiedy drzwi jego gabinetu znów się otworzyły.
Udawałam, że nie obchodzi mnie, iż nie odezwał się do mnie od tamtej nocy, kiedy go wpuściłam, a potem patrzyłam, jak zatrzaskuje drzwi.
I absolutnie odmawiałam wyobrażania sobie smaku jego ust na czyjejś skórze.
Bo to uczyniłoby mnie żałosną. A mogę być rozbita. Mogę być zraniona. Ale nie jestem żałosna.
„Ogarnij się”, wyszeptałam pod nosem, stukając w klawiaturę jakby miała mi wypłacić odszkodowanie za emocje.
Zazdrość nie jest moim kolorem. Ale cholera, dziś leży jak druga skóra.
„Martinez.” Jego głos przeciął pokój jak bicz. Podniosłam wzrok powoli, zachowując kamienną twarz, choć serce wywinęło mi w piersi mały numer. „W środku”, rzucił, już wracając do gabinetu.
Wstałam bez słowa, złapałam notatnik i weszłam tak, jakbym nie była o jeden irytujący komentarz od podpalenia tego budynku. Stał za biurkiem, podwinięte rękawy, krawat zniknął, górny guzik koszuli rozpięty jak w jakiejś okrutnej sesji zdjęciowej. Stanęłam naprzeciw, z długopisem w gotowości, udając, że nie chcę zrzucić srebrnego przybornika na długopisy, żeby coś udowodnić.
Przez chwilę nic nie mówił. Po prostu patrzył na mnie tymi nieodgadnionymi oczami, jakby czegoś szukał pod moją skórą.
„Jesteś cicha”, odezwał się w końcu. „Pracowałam”, odpowiedziałam równo.
Wstał i przeszedł naokoło biurka, a ja nie drgnęłam, nawet gdy stanął tuż obok, za blisko, pochylając się tak, że czułam szept jego oddechu przy uchu.
„Zawsze się tak spinacz, gdy podchodzę tak blisko?” spytał, głosem niskim, niemal rozbawionym.
Zesztywniałam i odsunęłam się o krok. „Nie stawaj tak blisko”, warknęłam, ostrzej niż zamierzałam.
Uśmiechnął się złośliwie, niewzruszony, patrząc na mnie jak na łamigłówkę, którą rozważa rozłożyć na części. „A jeśli tak?”
To, jak to powiedział, sprawiło, że policzki mi zapłonęły. Odwróciłam się bez słowa i wyszłam, trzaskając drzwiami mocniej, niż było trzeba. Kilka osób podniosło wzrok. Zignorowałam ich. Przemaszerowałam do biurka, serce waliło, ręce drżały, a w myślach powtarzałam sobie raz po raz: On nie dba. Więc ty też nie powinnaś.
Do połowy popołudnia wreszcie zaczęłam się uspokajać. Zakopałam się w logistyce na jutrzejszy pitch produktowy i napisałam dwa szkice podsumowań prasowych, przeżuwając ostatnią gumę miętową. Nawet udało mi się uzupełnić zapasy w szafie i uporządkować zestawy medialne, nie roztrząsając złośliwego uśmiechu Juliana Wolfe’a. Ale w tym chaosie, próbując robić wszystko naraz i nie myśleć o nim, coś mi umknęło.
Jego lunch.
A dokładniej, indywidualne zamówienie na codzienny, przygotowany przez szefa kuchni obiad, które Lydia zawsze potwierdzała co rano, bez wyjątku. Byłam tak rozkojarzona, że nie potwierdziłam zmian w menu szefa kuchni. Kiedy sobie przypomniałam, było już za późno. Sprawdziłam tablet w kuchni i zobaczyłam, że jego zwykły grillowany łosoś został zastąpiony jakimś jarmużowo-soczewicowym tworem, który szczerze mówiąc wyglądał jak smutek w misce.
Zamarłam. Pomyślałam, żeby udawać, że tego nie widziałam. Pomyślałam, żeby zadzwonić i to naprawić. Potem przypomniałam sobie jego uśmiech. Jego pytanie. Jego „A jeśli tak?”
I nie naprawiłam tego. Punktualnie o 14:12 zadzwonił mój telefon biurowy. Odebrałam przed drugim sygnałem.
„Beatriz”, rozległ się głos. Spokojny. Lodowaty. Opanowany.
„Tak?”
„Do mojego gabinetu. Natychmiast.”
Wstałam, wygładzając żakiet dłońmi, które nie były do końca pewne. Weszłam jak na egzamin, do którego nie zdążyłam się przygotować. Julian siedział za biurkiem, przed nim pusta taca po lunchu. Palce splecione. Wyraz twarzy? Zabójczy.
Czekał, aż stanę naprzeciwko niego, zanim się odezwał.
Wtedy, z zabójczą precyzją, zapytał: „Naprawdę jesteś aż tak głupia, czy to twoja forma wypowiedzenia?”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Bei
„Może...”, wymamrotałam, głos mi się trząsł, „gdybyś nie... um, cały czas na mnie krzyczał, jakbym... jakbym wszystko robiła źle, to może nie popełniałabym tylu błędów.”
Spojrzał na mnie, jego oczy zwęziły się, a ja poczułam lodowaty chłód jego spojrzenia. „Może gdybyś chociaż raz zrobiła coś dobrze, nie musiałbym być wobec ciebie taki ostry.”
Te słowa zabolały bardziej, niż chciałam przyznać. Ręce mi drżały i nie mogłam przestać nerwowo przekładać papiery w dłoniach. „P-przepraszam”, wyszeptałam cicho, mając nadzieję, że nie zauważy, jak bardzo mnie to boli. „Po prostu... staram się, ale nigdy nie wystarcza, prawda?”
Westchnął – tym zirytowanym, lekceważącym westchnieniem, przez które czułam się tylko zawadą. „Gdybyś naprawdę umiała wykonywać swoją pracę, nie musielibyśmy prowadzić tej rozmowy, prawda?”
Jego słowa uderzyły mnie jak policzek, poczułam ukłucie w piersi i przyspieszone tętno. „Wiem...”, szepnęłam, głos mi się załamał. „Przepraszam, naprawdę przepraszam. Chcę tylko robić wszystko dobrze.”
Ale to nie wystarczyło. Nie patrzył na mnie inaczej niż z chłodną obojętnością. „Może gdybyś przestała szukać wymówek i naprawdę się skupiła, nie byłoby tu takiego bałaganu.”
Przełknęłam z trudem ślinę, gardło miałam suche. Nie wiedziałam już, co powiedzieć. Czułam, że każde moje słowo tylko pogarsza sytuację. Ręce drżały mi jeszcze bardziej, chciałam już wyjść, ale nie mogłam. Musiałam zostać, musiałam próbować dalej. „Staram się...” powiedziałam słabo, głosem tak cichym, jakby mnie w ogóle tu nie było.
„Staram się?” prychnął, krzyżując ramiona i mierząc mnie wzrokiem. „Staranie się to za mało, Martinez. Staranie się nie załatwi sprawy.”
Przygryzłam wargę, próbując powstrzymać łzy, które cisnęły się do oczu. Dlaczego wszystko musiało być takie trudne? „Ja tylko... chcę pomóc”, wyszeptałam. „Chcę dać z siebie wszystko... po prostu nie wiem, jak zrobić to dobrze.”
I wtedy, kiedy myślałam, że nie wytrzymam już ani sekundy, drzwi nagle się otworzyły i do środka weszła Lydia, jej obcasy ostro stukały o podłogę.
„Dość!” rzuciła ostro, jej spojrzenie było dzikie i groźne. „Sala konferencyjna jest na końcu korytarza – jeśli chcecie zrujnować swoje kariery, możecie zrobić to gdzie indziej. Ściszcie głosy, albo ja wam je ściszę.”
Wzrok Lydii przemykał między nami, jakby zaraz miała przerwać tę całą sytuację, i poczułam ulgę, że ktoś inny się w to wmieszał. Chciałam się skulić w sobie, ale tylko skinęłam głową, zbyt upokorzona, żeby się odezwać.
Wzięłam oddech i odwróciłam się w stronę okna, nie pozwalając, by pieczenie w oczach zamieniło się w łzy. Julian nie powiedział ani słowa. Po prostu odwrócił wzrok, szczęka mu się zacisnęła, jakby ten pokój zaczął obracać się zbyt szybko nawet dla niego. Lydia skrzyżowała ramiona, patrząc na nas jak na dzieci przyłapane na kłótni o zabawkę, na którą żadne z nas nie zasłużyło.
„Wyjdź”, powiedział gorzko i cicho. Nie protestowałam. Po prostu wyszłam, zamykając drzwi za sobą z taką siłą, by podkreślić swój punkt.
Na szczęście pokój socjalny był pusty. Nalałam sobie wodę z dystrybutora do papierowego kubka i oparłam się o blat, głęboko oddychając. Wciąż bolała mnie pierś, ręce się trzęsły. Nienawidziłam, jak łatwo pozwalam mu na siebie oddziaływać. Nienawidziłam, że wystarczy kilka ostrych słów, by mnie rozłożył. Nienawidziłam, że pozwoliłam, by zaszło to aż tak daleko. Wpatrywałam się w kubek, jakby miał odpowiedzi na wszystkie pytania, jakby mógł utopić żar w moim gardle. Byłam jego asystentką, nie celem do wyładowania emocji. Zatrudniono mnie, by go wspierać – a nie, by go przetrwać. I miałam już dość mylenia tych dwóch ról.
Resztę dnia przepracowałam w milczeniu. Odpowiadałam na maile. Roznosiłam notatki. Uśmiechałam się uprzejmie. Sprawiałam, że stawałam się mniejsza. Za każdym razem, gdy przechodził obok, nie drgnęłam, nie spojrzałam, nie oddychałam. Byłam jak kartka papieru. Cicha. Płaska. Do zastąpienia.
O 17:42 moja skrzynka pocztowa zabrzęczała wiadomością oznaczoną jako PILNE.
Temat: WYJAZD DO PARYŻA – POTWIERDŹ NATYCHMIAST
Od: Wolfe & Whitmore International Events
Zostałaś przydzielona do towarzyszenia panu Wolfe’owi podczas Paris Fashion Week jako wsparcie operacyjne. Wylot: jutro, 7:25 rano. Dołącz paszport i spakuj się profesjonalnie.
Serce mi zabiło. Paryż? Fashion Week? Po takiej kłótni? Przeczytałam maila trzy razy, szukając oznak, że to żart. Ale nie był. Był prawdziwy. Logistyka była prawdziwa. Załączony harmonogram. Wpatrywałam się w ekran, oszołomiona.
Po tym wszystkim nadal chciał mnie w Paryżu?
To nie była uprzejmość. To nie było przebaczenie. To była kontrola. Władza. Ruch w szachach. A skoro chciał mnie wystawić na próbę w Paryżu, pojawię się gotowa spalić całą szachownicę.
Odpisałam: Potwierdzam.
***
Na lotnisku już panował gwar, gdy dotarłam na miejsce, cztery walizki ciągnęły się za mną jak małe, zestresowane kaczuszki. Nie umiałam się pakować lekko, nie byłam stworzona do „tylko niezbędnych rzeczy”. Fashion Week to opcje. Rezerwy. Zmiany pogody. Bezpieczeństwo emocjonalne. Moje włosy wymagały osobnego bagażu podręcznego. Julian, oczywiście, był już na miejscu – czarna kawa w jednej dłoni, karta pokładowa w drugiej, ubrany jak z luksusowej reklamy, która nie zna uśmiechu. Jego wzrok śledził mój przyjazd, powoli sunąc po walizkach wlokących się za mną.
Uniósł jedną brew, niezbyt pod wrażeniem.
„Możesz wziąć jedną”, powiedział chłodno, upijając łyk kawy. „Za twój bagaż emocjonalny nie zapłacę.”
Przesuń w górę, aby kontynuować