passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

You Were Never Just My Boss - Rozdział #5 - autor Yan Stellar

You Were Never Just My Boss

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Perspektywa Bei

Później tego dnia uświadomiłam sobie, że istnieją gorsze sposoby na śmierć niż w czterocalowych szpilkach i z potem paniki na plecach, ale nie miałam ochoty sprawdzać tej teorii.

„Idziemy”, oznajmił Julian tego ranka, rzucając na moje biurko wytłoczony zaproszenie jak ostrzegawczy strzał.

„Dziś wieczorem. Pokaz zaczyna się o siódmej. Postaraj się nie przynieść wstydu marce.” Jego ton był suchy jak gin, którego widziałam, jak wczoraj opróżniał w lounge’u.

Ledwie zdążyłam zapytać gdzie i dlaczego, zanim dodał: „Chcesz zachować tę pracę? Zarób na swoją wypłatę.”

I tak oto znalazłam się w pośpiechu, próbując dobrać strój, zapamiętać nazwiska tuzina projektantów i wygooglować, którzy influencerzy mają ze sobą na pieńku, bo najwyraźniej wojny modowe to sport krwawy, tylko z oświetleniem z budżetem.

Kiedy dotarliśmy na miejsce, na przeszklony dach z żyrandolami unoszącymi się jak chmury—jechałam już tylko na nerwach i czystej sile woli.

Światła miasta rozmywały się pod nami, a ludzie wokół mnie błyszczeli jak bąbelki szampana: długie nogi, ostrzejsze kości policzkowe, rozmowy brzmiące jak tytuły magazynów.

Próbowałam wyglądać, jakbym tu pasowała, w czarnej jedwabnej sukni i spiczastych szpilkach, nawet gdy żołądek skręcał mi się w origami. Julian szedł kilka kroków przede mną, spokojny jak zawsze w swoim dopasowanym grafitowym garniturze, sprawdzając zegarek, jakby odmierzał czas do mojej kompromitacji.

Potem nachylił się i mruknął pod nosem: „Zapamiętaj plan miejsc. Jak influencer siądzie obok kogoś, kogo zablokował w zeszłym roku, to wszystko się posypie, a wina spadnie na ciebie.”

Kiwnęłam bez wahania, choć dłonie już ślizgały mi się po złożonej kartce. Przeskanowałam ją szybko, coraz szybciej, zapamiętując każdy rząd, każdą wojnę, każde nazwisko jak mentalnym zakreślaczem. A kiedy przyszło co do czego, dałam radę. Uśmiechałam się, kierowałam, czarowałam. Przesadziłam osobę towarzyszącą, żeby uniknąć skandalu, przestawiłam redaktorkę mody, gdy zobaczyłam, jak jej oczy zwęziły się na widok nowej dziewczyny byłego, a nawet sprawiłam, że jedna gwiazda TikToka się roześmiała. Gdy ostatnia modelka zeszła z wybiegu, wydarzenie nie tylko przetrwało—ono popłynęło. I po raz pierwszy od dawna poczułam, że nie tylko się pokazałam, ale naprawdę zabłysnęłam.

Gdy oklaski ucichły, a światła przygasły, Julian znów pojawił się u mego boku. „Nie spieprzyłaś”, powiedział, jakby to był największy komplement, na jaki mógł sobie pozwolić. Uniosłam na niego brew, czekając na coś więcej. „Chodź,” dodał, kiwając w stronę aksamitnej liny. „Na drinka.”

VIP lounge był cichszy, ciemniejszy, przetykany czerwonym światłem, które sprawiało, że wszystko wydawało się cieplejsze niż było. Loże z pozłacanymi brzegami ustawiały się wzdłuż ścian jak sekrety czekające na wyznanie. On zamówił whisky bez lodu. Ja wybrałam czerwone wino, bo potrzebowałam czegoś, czego mogłabym się uczepić, co wydawało się eleganckie, ale nie pretensjonalne. Pierwszy łyk palił, ale w dobry sposób. Drugi przeszedł łatwiej. Przy trzecim wszystko zrobiło się trochę bardziej miękkie na brzegach.

Julian był tu inny. Mniej zimnej stali, więcej półuśmiechu. Opowiadał o tym, jak pokaz został zszyty w dziesięć dni, jak jeden z projektantów przyleciał z dwudziestoma kreacjami i atakiem paniki, jak jego ojciec nazwałby całe wydarzenie „puchą”, a potem pilnowałby ROI jak sokół. Słuchałam. Nie dlatego, że musiałam, ale bo gdy opuszczał gardę, jego głos się zmieniał. Tracił ostrość. Jego oczy już nie omiatały niczego jak broń. Po prostu… patrzyły.

W pewnej chwili nasze kolana musnęły się pod stołem. Niecelowo. Na początku.

Ale żadne z nas się nie cofnęło.

Jego marynarka się rozpięła. Rękawy miał podwinięte. I czułam czysty, ostry zapach jego perfum pod całym tym aksamitnym światłem i mgiełką wódki. Gdy zaśmiałam się z czegoś, co powiedział—prawdziwym śmiechem, nie jednym z tych grzecznościowych biurowych—uśmiechnął się. I nie tym napiętym, PR-owskim uśmiechem dla inwestorów. Ten był krzywy. Cichy. Jakby zapomniał, że go nosi.

Jazda samochodem z powrotem do biura była cicha, ale nie w ten zwykły sposób. Nie w tym zimnym, kruchym milczeniu, w którym zwykle żyliśmy. To było cieplejsze.

Siedział za blisko. Jego dłoń muskała moją nogę za każdym razem, gdy zmieniał bieg—raz, potem znów. Wino krążące mi w żyłach sprawiało, że wszystko wydawało się trochę nierealne, ale wiedziałam, co się dzieje. Wiedziałam, co to znaczy, gdy tak na mnie patrzył.

Gdy zatrzymaliśmy się na czerwonym świetle, pochylił się. Świadomie. Jego oczy przesunęły się na moje usta, jakby obserwował coś niebezpiecznego, czego postanowił nie unikać.

Zabrakło mi tchu. Serce podskoczyło tak wysoko, że prawie utknęło mi w gardle.

„Dlaczego tak na mnie patrzysz?”, wyszeptałam, choć mój głos nie brzmiał jak mój.

Nie odpowiedział. Zamiast tego pocałował mnie, jakby był wygłodzony.

Bez wahania, bez ostrzeżenia. Jego dłoń objęła tył mojej szyi, jego usta poruszały się, jakby naprawdę tego chciał, jakby myślał o tym za długo. I przez jedną bezdechową sekundę pozwoliłam sobie tego chcieć. Chciałam go.

Potem się odsunęłam. Ostro. Czysto.

Serce waliło mi jak młotem o żebra. Pomadka pewnie była w rozsypce. Myśli zdecydowanie też.

„Nienawidzisz mnie”, powiedziałam, wciąż drżącym oddechem. „Pamiętasz?” Jego usta przesunęły się lekko po moich, wciąż wystarczająco blisko, by poczuć smak kłamstwa. I wtedy się uśmiechnął. „Nie dzisiaj.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

POV Bei

Światło na skrzyżowaniu zmieniło się na zielone, a cisza między nami napierała na szyby jak mgła. Przesunęłam się na siedzeniu, palce zgięte w dłoniach na kolanach, wzrok wbity w smugę świateł miasta rozmywających się za szkłem. Każda czerwona poświata, każdy mijający cień dawał mi pretekst, by na niego nie spojrzeć. Ale i tak go czułam.

Jego dłonie ściskały kierownicę tak, jakby to ona go powstrzymywała. Kłykcie białe. Szczęka zaciśnięta. Ani razu nie spojrzał w moją stronę. Jego oczy tkwiły na drodze z tym rodzajem skupienia, jakiego używają ludzie, gdy uciekają przed czymś, a nie zmierzają gdzieś.

Przełknęłam ślinę, duch jego pocałunku wciąż unosił się na moich ustach jak sekret, którego nie powinnam pamiętać. Ścisnęło mnie w piersi. Zerknęłam w bok raz, drugi, mając nadzieję złapać jakiś błysk—emocję, myśl, cokolwiek, co znowu by mnie do niego przywiązało. Ale był jak kamień. Lód wyrzeźbiony w kształt mężczyzny, który przed chwilą całował mnie tak, jakbym była jedyną rzeczą, która kiedykolwiek miała sens.

Skórzane siedzenie zaskrzypiało pod moim ciężarem, gdy przesunęłam się raz jeszcze. Moje kolana skierowane były w stronę deski rozdzielczej. Moje serce—w jego stronę.

Otworzyłam usta, po czym je zamknęłam. Słowa splątały się w gardle, zbyt ciche, by mieć znaczenie, zbyt głośne, by ryzykować ich wypowiedzenie. Powinnam przeprosić? Powinnam żądać wyjaśnienia, dlaczego mnie pocałował, skoro wciąż mnie nienawidzi? Powinnam zapytać, czy on też to poczuł?

SUV warczał pod nami jak sekretny silnik powściągliwości, poruszając się zbyt szybko, by było wygodnie, zbyt wolno, by uciec. Przycisnęłam dłoń do uda, zakotwiczając się, gdy wspomnienie jego ręki na mojej szyi rozbłysło mi pod powiekami. To, jak mnie przyciągnął. To, jak mu na to pozwoliłam.

To nie było ani bunt, ani słabość. To było nieuniknione. Jak grawitacja. Jakby moment, wokół którego krążyliśmy od miesięcy, w końcu rozwarł szczęki i połknął nas w całości.

A teraz?

Teraz wyglądał, jakby wciągał ten pocałunek do płytkiego grobu i przykrywał go każdą uncją obojętności, jaką potrafił z siebie wykrzesać.

A mimo to wciąż na niego patrzyłam. Mając nadzieję, że się wzdrygnie. Odezwie. Oddech mu się zmieni. Cokolwiek, co udowodni, że tego nie sobie wyobraziłam. Cokolwiek, co pokaże, że nie jesteśmy znowu sobie obcy.

Gdy zatrzymał się pod moim blokiem, silnik przez chwilę pracował na jałowym biegu zbyt długo. Cisza rozciągnęła się między nami, napięta wszystkimi słowami, na których wypowiedzenie żadne z nas nie miało odwagi. W końcu odwrócił głowę na tyle, by na mnie spojrzeć, a jego głos był niski, urwany, niemal zimny.

„Nie doszukuj się w tym niczego.”

Zamrugałam. „Co?”

„Ten pocałunek,” powiedział, jakby ten smak był dla niego nie do zniesienia. „To był błąd. To tylko przez wino.”

Coś we mnie zamarło. „Jasne,” odpowiedziałam zbyt szybko. „Oczywiście.”

To on pierwszy odwrócił wzrok. Otworzyłam drzwi, palce miałam zdrętwiałe na klamce, i wyszłam w chłodną noc. Nie trzasnęłam drzwiami. Nie pożegnałam się. Po prostu weszłam po schodach do mieszkania, obejmując się ramionami, jakby gdybym puściła, rozpadłabym się na chodniku na kawałki.

Tej nocy sen nie tylko mnie omijał—on mnie drwił. Leżałam na plecach, patrząc w sufit jakby miał mi dać powód. Wentylator nad głową kręcił się leniwie w kółko, brzęcząc, jakby nudziło go moje złamane serce.

„Wszystko w porządku,” wyszeptałam do nikogo, tylko po to, by usłyszeć coś innego niż łomot własnego serca. Mój głos brzmiał fałszywie nawet dla mnie.

Ale mój umysł miał to gdzieś. Po prostu wciskał replay. Znowu. I znowu. Ten pocałunek. Jego dłoń na mojej szyi. To, jak jego usta brały moje, jakby to coś znaczyło. A potem—jego słowa.

„To nic nie znaczyło.”

Wypuściłam z siebie cichy śmiech, gorzki i niski. „Jasne, Julian. Cokolwiek ci pomoże zasnąć.”

Nie powinno boleć aż tak. Nie byliśmy parą. Nie było żadnych obietnic. Żadnych etykiet. Tylko napięcie, ogień i ten jeden pocałunek, który wszystko zniszczył.

A jednak bolało.

Bo jakaś część mnie, jakaś głupia, pełna nadziei część, chciała wierzyć. Że może on jest wyjątkiem. Że może, choć raz, facet, który wygląda jak z marmuru, mógłby poczuć się jak z krwi i kości.

Julian Wolfe nie został stworzony do czułości. Był cały z ostrych linii i zimnych spojrzeń. Mężczyzna stworzony do podziwiania z daleka, nie do obejmowania. A jednak…

Zamknęłam oczy i wyszeptałam: „Mogłeś być inny.”

Poranne słońce wydawało się policzkiem.

Przyszłam do biura wcześnie, licząc, że zniknę za swoim biurkiem. Gdybym tylko wystarczająco długo trzymała głowę nisko, może przetrwam dzień, nie rozpadając się na milion błyszczących kawałków. Porządkowałam akta, jakby od tego zależało moje życie. Papier stał się zbroją. Skupienie—przetrwaniem.

O 9:03 usłyszałam cichy klik drzwi jego gabinetu.

Żołądek mi się ścisnął. Nie podniosłam wzroku. Nie odważyłam się.

Ale czułam go. Jego obecność zawsze pojawiała się wcześniej niż on sam. A mimo to… nic. Żadnego „Dzień dobry”. Żadnego spojrzenia. Tylko odgłos wypastowanych butów uderzających o kafelki, gdy przeszedł obok mnie jak obok krzesła. Wieszaka.

Drzwi zamknęły się za nim z miękkim, ostatecznym szelestem.

Zamrugałam. Raz. Drugi. Żeby odesłać pieczenie łez tam, skąd przyszła.

„Więc tak to rozegramy,” mruknęłam. „Okej.”

Przed południem właśnie zaczęłam porządkować umowy, gdy drzwi znowu skrzypnęły. Podniosłam głowę odruchowo.

Zatrzymał mi się oddech—i opadł.

Nie on. Ona.

Wyszła, jakby należała do teledysku. Nogi jak światła na pasie startowym. Skóra jak pieniądze. Usta perfekcyjnie czerwone—oprócz lekkiego rozmazania w kąciku.

Poprawiła swoją markową sukienkę, zerknęła na swoje odbicie w szklanej ścianie i z zadowolonym uśmieszkiem ponownie nałożyła szminkę.

Ten rodzaj uśmiechu, który mówił: On mnie chciał. A ja mu pozwoliłam.

Patrzyłam. Bez mrugnięcia. Bez tchu. Ona nie spojrzała na mnie. A może spojrzała i po prostu… nie obchodziło jej.

Drzwi windy rozsunęły się. Wsiadła do środka, lodowato spokojna, i zniknęła.

Wpatrywałam się w teczkę z manili w dłoniach, ściskając ją tak mocno, aż zbielały mi kłykcie.

To nie była wściekłość. To było coś cichszego. Coś bardziej podłego. Coś, co szeptało: Jesteś gruba, nigdy nie będziesz w jego typie.

A ja wyszeptałam z powrotem: „Chyba właśnie tego mi trzeba było przypomnienia.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

POV Bei

Zazdrość nigdy nie miała być moim kolorem. Serio, nosiłam już limonkowy tiul i sweter, w którym wyglądałam, jakbym przegrała walkę z butelką przeterminowanej musztardy—więc wiem, kiedy coś do mnie nie pasuje. Ale zazdrość? Zazdrość wślizguje się na skórę jak jedwab zanurzony w kwasie. Opina tam, gdzie nie powinna. Jest głośna właśnie tam, gdzie pragniesz ciszy.

A jednak—tam byłam. Ściskając krawędź biurka tak, jakby miało odpłynąć wraz z moją resztką zdrowego rozsądku. Udając, że modelka z kośćmi policzkowymi ostrymi jak brzytwa i szminką rozmazaną aż nazbyt celowo nie wyszła właśnie z jego gabinetu. Z gabinetu Juliana Wolfe’a.

Nawet się nie odezwała. Po prostu rzuciła mi spojrzenie—powolne, przeciągłe, takie, które zostawia po sobie odciski palców. Jej wzrok zatrzymał się na moich biodrach, przemknął po bluzce, jakby widziała panikę wszytą w szwy, i w końcu utkwił w mojej twarzy z milczącym, zadowolonym półuśmiechem.

Jakbym była przecenionym towarem z wyprzedaży. A ona nosiła tylko haute couture.

Moje palce zacisnęły się mocniej na biurku. Poczułam, jak paznokcie wbijają się w spód drewna.

„Nie bądź tą dziewczyną”, mruknęłam do siebie. „Nie robisz takich rzeczy. To nie ty.”

Ale moja klatka piersiowa nie słuchała. Była zdrajczynią. Powtarzałam sobie wszystko, co niby powinnam pamiętać. On jest twoim szefem. Jest zimny. Opanowany. Powiedział ci wprost, że ten pocałunek nic nie znaczył.

„To tylko wino”, rzucił. Jakbym była literówką w jego wartej miliardy życiu.

Więc co z tego, że ona wyszła z jego gabinetu z miną, jakby właśnie wygrała nagrodę?

Co z tego, że jej szminka była rozmazana dokładnie tak samo, jak twoja wtedy?

To nie miało ze mną nic wspólnego.

„Nic”, wyszeptałam znowu. Tym razem głośniej. Jakbym mogła zakląć prawdę w istnienie.

A jednak szczęka bolała mnie od zaciskania zębów.

Ręka świerzbiła, by czymś rzucić—najlepiej czymś drogim i nie moim.

A wyobraźnia? Och, ona urządzała mi dramat na poziomie Broadwayu.

Wrzuciłam się w pracę jak opętana. Kolorowe aktualizacje w kalendarzu. Wnioski budżetowe. Maile z grafikiem. Atakowałam skrzynkę odbiorczą, jakby obraziła moich praprzodków.

Bo jeśli zatrzymam się choć na chwilę—jeśli zaczerpnę oddechu—obraz wróci. Ona. On. Tamten gabinet. Tamten pocałunek.

Więc nie podniosłam wzroku, kiedy drzwi jego gabinetu znów się otworzyły.

Udawałam, że nie obchodzi mnie, iż nie odezwał się do mnie od tamtej nocy, kiedy go wpuściłam, a potem patrzyłam, jak zatrzaskuje drzwi.

I absolutnie odmawiałam wyobrażania sobie smaku jego ust na czyjejś skórze.

Bo to uczyniłoby mnie żałosną. A mogę być rozbita. Mogę być zraniona. Ale nie jestem żałosna.

„Ogarnij się”, wyszeptałam pod nosem, stukając w klawiaturę jakby miała mi wypłacić odszkodowanie za emocje.

Zazdrość nie jest moim kolorem. Ale cholera, dziś leży jak druga skóra.

„Martinez.” Jego głos przeciął pokój jak bicz. Podniosłam wzrok powoli, zachowując kamienną twarz, choć serce wywinęło mi w piersi mały numer. „W środku”, rzucił, już wracając do gabinetu.

Wstałam bez słowa, złapałam notatnik i weszłam tak, jakbym nie była o jeden irytujący komentarz od podpalenia tego budynku. Stał za biurkiem, podwinięte rękawy, krawat zniknął, górny guzik koszuli rozpięty jak w jakiejś okrutnej sesji zdjęciowej. Stanęłam naprzeciw, z długopisem w gotowości, udając, że nie chcę zrzucić srebrnego przybornika na długopisy, żeby coś udowodnić.

Przez chwilę nic nie mówił. Po prostu patrzył na mnie tymi nieodgadnionymi oczami, jakby czegoś szukał pod moją skórą.

„Jesteś cicha”, odezwał się w końcu. „Pracowałam”, odpowiedziałam równo.

Wstał i przeszedł naokoło biurka, a ja nie drgnęłam, nawet gdy stanął tuż obok, za blisko, pochylając się tak, że czułam szept jego oddechu przy uchu.

„Zawsze się tak spinacz, gdy podchodzę tak blisko?” spytał, głosem niskim, niemal rozbawionym.

Zesztywniałam i odsunęłam się o krok. „Nie stawaj tak blisko”, warknęłam, ostrzej niż zamierzałam.

Uśmiechnął się złośliwie, niewzruszony, patrząc na mnie jak na łamigłówkę, którą rozważa rozłożyć na części. „A jeśli tak?”

To, jak to powiedział, sprawiło, że policzki mi zapłonęły. Odwróciłam się bez słowa i wyszłam, trzaskając drzwiami mocniej, niż było trzeba. Kilka osób podniosło wzrok. Zignorowałam ich. Przemaszerowałam do biurka, serce waliło, ręce drżały, a w myślach powtarzałam sobie raz po raz: On nie dba. Więc ty też nie powinnaś.

Do połowy popołudnia wreszcie zaczęłam się uspokajać. Zakopałam się w logistyce na jutrzejszy pitch produktowy i napisałam dwa szkice podsumowań prasowych, przeżuwając ostatnią gumę miętową. Nawet udało mi się uzupełnić zapasy w szafie i uporządkować zestawy medialne, nie roztrząsając złośliwego uśmiechu Juliana Wolfe’a. Ale w tym chaosie, próbując robić wszystko naraz i nie myśleć o nim, coś mi umknęło.

Jego lunch.

A dokładniej, indywidualne zamówienie na codzienny, przygotowany przez szefa kuchni obiad, które Lydia zawsze potwierdzała co rano, bez wyjątku. Byłam tak rozkojarzona, że nie potwierdziłam zmian w menu szefa kuchni. Kiedy sobie przypomniałam, było już za późno. Sprawdziłam tablet w kuchni i zobaczyłam, że jego zwykły grillowany łosoś został zastąpiony jakimś jarmużowo-soczewicowym tworem, który szczerze mówiąc wyglądał jak smutek w misce.

Zamarłam. Pomyślałam, żeby udawać, że tego nie widziałam. Pomyślałam, żeby zadzwonić i to naprawić. Potem przypomniałam sobie jego uśmiech. Jego pytanie. Jego „A jeśli tak?”

I nie naprawiłam tego. Punktualnie o 14:12 zadzwonił mój telefon biurowy. Odebrałam przed drugim sygnałem.

„Beatriz”, rozległ się głos. Spokojny. Lodowaty. Opanowany.

„Tak?”

„Do mojego gabinetu. Natychmiast.”

Wstałam, wygładzając żakiet dłońmi, które nie były do końca pewne. Weszłam jak na egzamin, do którego nie zdążyłam się przygotować. Julian siedział za biurkiem, przed nim pusta taca po lunchu. Palce splecione. Wyraz twarzy? Zabójczy.

Czekał, aż stanę naprzeciwko niego, zanim się odezwał.

Wtedy, z zabójczą precyzją, zapytał: „Naprawdę jesteś aż tak głupia, czy to twoja forma wypowiedzenia?”

Przesuń w górę, aby kontynuować

You Were Never Just My Boss

You Were Never Just My Boss

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa