Wszyscy wiedzieli. I dosłownie nikt nie miał jaj, żeby cokolwiek powiedzieć.
To właśnie ta część rozdzierała mnie najbardziej—nie to, że Miles był zdradzającym dupkiem, nie triumfalny spacerek Amber, nawet nie szepty, które ciągnęły się za mną jak zła ścieżka dźwiękowa. To była cisza. Sposób, w jaki ludzie, z którymi dzieliłam wewnętrzne żarty, nagle odkrywali fascynujące rzeczy we własnych butach, gdy przechodziłam obok.
„Hej, Zoey—” zaczęła Danica przy mojej szafce, ale gdy tylko zobaczyła, że na nią patrzę, natychmiast się wycofała. Po prostu zawróciła i szybkim krokiem ruszyła korytarzem, którym nigdy w życiu nie chodziła.
Grace zdołała machnąć do mnie słabo, zanim zaczęła studiować podłogę, jakby skrywała tajemnice wszechświata.
Nie byłam nawet na nie zła. Jak pocieszyć kogoś, komu chłopak rzucił go za to, że jest „nudny”, przy połowie klasy maturalnej? Na taki poziom społecznej anihilacji nie ma kartki Hallmark.
W porze lunchu funkcjonowałam już wyłącznie na czystej złośliwości i kawie ze stołówki. Usiadłam przy naszym zwykłym stole, jakby nic się nie zmieniło, choć teraz byłam zasadniczo niewidzialna. Chłopaki z drużyny piłkarskiej szeptali i chichotali za głośno—pewnie nie o mnie, ale paranoja nie przejmuje się logiką.
Wyrzuciłam nietkniętą kanapkę i wyszłam. Dźwięk uderzenia o dno kosza rozbrzmiał głośniej niż jakakolwiek rozmowa, jaką odbyłam tego dnia.
W domu mama zaatakowała mnie swoim codziennym harmonogramem. „Wnioski stypendialne trzeba złożyć do piątku. Poza tym pani Byrne mówi, że zaczynasz mieć zaległości z matmy.”
Żadnego „jak minął dzień?” Żadnego „wyglądasz, jakby ktoś przejechał ci psa.” Tylko terminy i rozczarowanie.
„Rozumiem,” powiedziałam, chwytając szklankę wody dłońmi, które nie przestawały się trząść.
„I nie zapomnij—”
„Powiedziałam, że rozumiem.”
Zamrugała zaskoczona moim tonem, ale nie przestała. Podania na studia, rozpiska treningów, utrzymanie średniej. Wzięłam skrzypce i poszłam na górę, udając, że ćwiczę, podczas gdy moje życie rozsypywało się w rytmie na 4/4.
Następnego ranka byłam już tylko na oparach i wściekłości. Wszystko wydawało się zbyt jasne, zbyt głośne, za bardzo. Skóra mnie swędziała, myśli wrzeszczały i nie mogłam już udawać, że wszystko jest w porządku.
Angielski. Pani Reynolds klasnęła w dłonie i ogłosiła projekty grupowe, jej głos był stanowczo zbyt radosny jak na poniedziałkowy poranek.
„Pary zostaną przydzielone—bez zamian. Chcę nowych pomysłów, nowych perspektyw. Pierwsze: Amber Mays i… Zoey Hale.”
Żołądek mi się zapadł. Nie zdążyłam nawet tego przetrawić, gdy Amber odwróciła się, spojrzała mi prosto w oczy i się zaśmiała.
Naprawdę się zaśmiała.
Potem nachyliła się do Milesa, z uśmiechem ostrym, lekceważącym—jakbym była tylko tłem. Jakby cała ta lekcja zamieniła się w jeden długi, powolny koszmar.
Coś we mnie pękło.
„Nie będę z nią pracować.”
Pani Reynolds przerwała w pół zdania. „Słucham?”
„Powiedziałam, że nie będę, kurwa, z nią pracować.” Głos mi drżał, ale nie mogłam przestać. „Niech tym razem odpisze od kogoś innego.”
Martwa cisza. Potem nerwowy śmiech. Kilka westchnień. Twarz Amber wykrzywiła się jakby poczuła coś ohydnego.
„Panno Hale, na korytarz. Natychmiast.”
Wstałam tak gwałtownie, że krzesło zaskrzypiało o podłogę jak paznokcie na tablicy. Zgarnęłam torbę, wyszłam i nie obejrzałam się za siebie.
Pani Reynolds wyszła za mną tym nauczycielskim tonem—rozczarowana, ale nie zaskoczona. Wręczyła mi uwagę jakby to był mój dyplom.
„Sala 107. Po lekcjach.”
Nigdy w życiu nie miałam uwagi. Wzorowa uczennica, stuprocentowa frekwencja, wszystko. A teraz trzymałam różowy druczek jak trofeum za załamanie nerwowe.
Sala na uwagi pachniała markerami do tablicy i przemysłowym środkiem czyszczącym. Świetlówki bzyczały nad głową jak rozwścieczone osy. Usiadłam przy oknie i próbowałam nie myśleć o tym, jak to wszystko wyjaśnię rodzicom.
„Jesteś wcześnie.”
Podniosłam wzrok. Oczywiście. Chase Donovan, stopy oparte o ławkę, odpryśnięty czarny lakier na paznokciach, patrzył na mnie jak na osobistą rozrywkę.
„Znowu ty,” powiedziałam.
„Lubisz publiczne załamania, czy to była jednorazowa akcja?”
„Nie planowałam tego.”
„Najlepsze eksplozje nigdy nie są planowane.” Przesunął się na swoim miejscu, przyglądając mi się uważnie. „Po prostu były już spóźnione.”
Wpatrywałam się w okno. Wszystko wyglądało nie tak—parking, drzewa, nawet niebo wydawało się w innym kolorze. Jakby ktoś zmienił nasycenie we wszystkich aspektach mojego życia.
„To nie jestem ja,” mruknęłam.
„Jaka?”
„Taka.” Wskazałam na salę, na siebie, na ogólny rozgardiasz mojego istnienia. „Nie dostaję uwag. Nie robię scen. Przestrzegam zasad.”
„Gratuluję. Ewoluujesz.”
Powinnam się wstydzić. Powinnam być zażenowana. Ale pod całym tym bólem i upokorzeniem tliła się drobna iskra czegoś, co przypominało… ulgę? Jakbym w końcu przestała wstrzymywać oddech.
„Nie obchodzi mnie, co o mnie mówią,” powiedziałam.
„Będzie cię obchodzić,” odparł Chase, bez złośliwości. „Tylko nie dzisiaj.”
Spojrzałam na niego—naprawdę spojrzałam. Nie oceniał, nie współczuł, nie próbował mnie naprawiać. Po prostu… był. Czekał. Jakby właśnie na taką wersję mnie czekał od zawsze.
Wtedy mnie uderzyło. On to przewidział. Widział, że się rozpadam, zanim ja sama zdałam sobie z tego sprawę.
I teraz utknęłam z nim na uwadze.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Zatrzymanie się dłuży jak przeterminowany miód. Gęste, lepkie, bez sensu. Stukam długopisem w blat jakbym nadawała alfabetem Morse’a „wyciągnijcie mnie stąd”, ale jedyną osobą, która odbiera wiadomość, jestem ja sama—i już mam tego dosyć.
Chase nie ruszył się ze swojego narożnego tronu—nogi wyciągnięte, kaptur na głowie robi to półtajemnicze coś, emanuje tym rodzajem pewności siebie, która powinna być nielegalna u osiemnastolatków. Co chwilę zerkam na niego jak jakaś prześladowcza pierwszoklasistka, co jest żenujące, ale chyba nie do powstrzymania.
Ani nauczyciela. Tylko my i najgłośniejszy zegar świata, który odmierza czas, jakby był osobiście urażony naszą obecnością.
– Zawsze jesteś taka spięta, czy po prostu mam wyjątkowy talent do wprawiania ludzi w dyskomfort?
Odwracam się gwałtownie. – Nie jestem spięta.
Nawet nie zamierza się spierać. Po prostu szczerzy się, jakby już wygrał zakład, którego nawet nie wiedziałam, że zawarliśmy.
– Zawsze jesteś taki pewny siebie? – odgryzam się.
– Tylko kiedy mam rację.
Bezczelność. Odwracam wzrok, zanim powiem coś, przez co dostanę kolejne zatrzymanie. On nie jest jak nikt z mojego świata—nie robi przedstawienia, żeby zwrócić uwagę, po prostu ją przyciąga jak grawitacja. Sprawia, że czuję się niepewnie i dziwnie widoczna jednocześnie.
Między nami rozciąga się cisza, ale teraz jest inna. Elektryczna. Jak powietrze przed burzą, która może wszystko zniszczyć albo podlać ogród—nie wiesz, co się stanie.
Mój mózg nie chce się uciszyć. Wciąż na pętli Miles i Amber: jej lśniący uśmiech, jego beztroskie okrucieństwo, wszyscy śmiejący się, jakby moja kompromitacja była atrakcją wieczoru.
– Miewasz czasem ochotę… spalić to wszystko doszczętnie? – Słowa wymykają mi się, zanim zdążę je zatrzymać.
Chase przechyla głowę. – Zależy, co mamy podpalać.
– Wszystko. Wszystkich.
Pochyla się do przodu, zainteresowanie rozbłyska w oczach. – Jak by to wyglądało?
– Udawane randkowanie z tobą.
To zdanie eksploduje między nami. Serce wali mi w żebra jakby próbowało uciec z miejsca zbrodni. Chcę cofnąć czas, usunąć to, udawać, że mam tętniaka, a nie olśnienie.
Chase mruga. Powoli. Celowo. – Możesz powtórzyć?
– Słyszałeś mnie.
– Chcesz udawać, że się ze mną spotykasz. – Mówi to, jakby czytał skład podejrzanego napoju energetycznego.
Kiwnęłam głową, policzki płoną. – Żeby ich wkurzyć.
Przygląda mi się jak eksperymentowi społecznemu, który wymknął się spod kontroli. – To szalone.
– To genialne.
– To jedno i drugie. – Śmieje się—nie złośliwie, raczej zaskoczony. – Ty naprawdę mówisz poważnie.
– Amber jest na twoim punkcie od pierwszej klasy. A Miles? – Pochylam się, nabierając rozpędu. – Straci resztki rozumu, widząc mnie z jedynym facetem, przy którym czuje się nikim.
– Sprawiam, że czuje się nikim?
– Daj spokój. Doskonale wiesz, co robisz.
Chase nie zaprzecza. Tylko się uśmiecha, jakbym w końcu powiedziała coś interesującego.
– Mam dość bycia grzeczną dziewczynką – ciągnę dalej, słowa wysypują się jak wyznanie przestępstwa. – Dość bycia bezpieczną, nudną, niezauważalną. Chcę chaosu. Chcę zemsty. Chcę, żeby zadławili się własną pewnością siebie.
– Zemsta, tak? – Odkopuje nogi z biurka, prostuje się. – Co ja z tego będę miał?
– Czego chcesz?
– Rozrywki. A ty – wskazuje mnie palcem jak dowód w sprawie – będziesz bardzo rozrywkowa.
Żołądek mi się przewraca. – To jest szaleństwo.
– Kompletnie. – Wstaje, cała ta jego nonszalancka pewność i niebezpieczna energia. – Dlatego to idealne.
Łapię torbę, ręce lekko mi drżą. – Zasady?
– Żadnych zasad. O to właśnie chodzi.
Idziemy razem w stronę drzwi, a wszystko wydaje się przekrzywione—korytarz, bicie serca, podstawowe zasady tego, kim myślałam, że jestem. To nie ja. Nie podejmuję impulsywnych decyzji z chłopakami, którzy kolekcjonują zatrzymania jak trofea.
Ale może właśnie dlatego to tak dobrze się czuje.
Przy drzwiach Chase się zatrzymuje. – Na pewno tego chcesz, Hale? Nie ma odwrotu, jak zaczniemy ten spektakl.
– Jestem przerażona.
Jego uśmiech rozlewa się powoli, złowieszczo. – Tym lepiej.
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Casual vibes party” według Amber Mays oznacza: skoordynowane treści na Instagramie, profesjonalny kontur twarzy i tyle udawanego entuzjazmu, że można by nim zasilić małe miasto. Nie byłam zaproszona. Oczywiście. Ale i tak zamierzałam się tam pojawić—czarne paznokcie, bez stanika i Chase Donovan jako moja ludzka broń masowego rażenia.
Ostatni rzut oka w lustro przed wyjściem: Wojenny eyeliner? Jest. Usta wyglądające jakby ktoś je profesjonalnie przeorał? Jest. Dziewczyna patrząca z drugiej strony pochowała Dobrą Zoey gdzieś płytko, bez żadnego znaku.
„Wątpliwości?” spytałam swoje odbicie.
Ona się uśmiechnęła kąśliwie. „Ani jednej.”
Auto Chase’a pachniało papierosami i buntem. Prowadził, jakby prawa fizyki były opcjonalne—okna otwarte, bas dudniący mi w żebrach, wytatuowane ramię tnące letnie powietrze jakby należało tylko do niego.
„Gotowa na to całe widowisko?” rzucił, nie patrząc na mnie.
„Urodziłam się gotowa na to widowisko.”
„Kłamczucha.”
„Dobra. Jestem przerażona i prawdopodobnie mam psychozę.”
Uśmiechnął się szeroko. „O, dużo lepiej.”
Dom nad jeziorem już tętnił życiem—krzyki z pomostu, śmiechy z tarasu, tyle skoordynowanych strojów kąpielowych, że można by nimi wyposażyć mały kurort. Ścisnęłam klamkę drzwi, jakbym mogła się dzięki niej teleportować do domu.
„Nie musisz niczego udowadniać,” powiedział Chase, gdy silnik cykał, stygnąc.
„Nie przyszłam tu niczego udowadniać. Przyszłam tu detonować.”
„Jezu. Przypomnij mi, żebym nigdy cię nie wkurzył.”
Weszliśmy jak do siebie. Rozmowy urywały się w połowie zdania. Głowy się obracały. Amber stała nieruchomo przy ognisku, czerwona plastikowa kubek w połowie drogi do ust, Miles przylepiony do jej boku jak designerski dodatek.
Gdy jej wzrok padł na nas, jej twarz drgnęła mikrogrymasem. Prawie niewidocznym, ale zauważyłam. Chase też.
„Uśmiech, zabójczyni,” szepnął mi do ucha. „Jesteś główną atrakcją.”
Nie uśmiechnęłam się. Wypuściłam coś ostrzejszego.
Tłum rozstępował się przed nami jakbyśmy byli radioaktywni. Dłoń Chase’a oplotła moją talię, kciuk leniwie kreślił kółka na nagiej skórze, aż mój układ nerwowy się przepalił. To już nie była gra. To była wojna chemiczna.
Amber podeszła z udawaną słodyczą najwyższej próby. „Zoey! Co za niespodzianka.”
„Mówiłaś, że zaproszona jest cała klasa.” Przekrzywiłam głowę. „Prawda?”
„Szczerze mówiąc, nie sądziłam, że—”
Chase przerwał jej, przykładając usta do mojej szyi. Nie delikatnie. Nie słodko. Zaborczo.
Usta Amber zatrzasnęły się z trzaskiem. Podsłuchujący udawali, że patrzą gdzie indziej, choć wcale nie patrzyli.
Odwróciłam się, żeby rzucić jakiś sarkastyczny komentarz o subtelności, ale Chase jeszcze nie skończył.
Spojrzał na mnie—szybko, intensywnie, prowokująco. Nie powiedziałam „tak”. Nie ruszyłam się. Ale też go nie zatrzymałam.
I wtedy mnie pocałował. Mocno.
Jedną ręką chwycił mnie za kark, drugą osadził nisko na mojej talii, palce wsuwając pod koszulkę, jakby nie obchodziło go, kto patrzy. Jego usta poruszały się na moich bez wahania—język, zęby, żar. Czułam szorstkość jego szczęki, nacisk bioder, mocny uścisk palców wbijających się w moją skórę.
Ludzie patrzyli. Wiedziałam o tym. Nie obchodziło mnie to. Mózg miałam zamglony, ciało buzowało. Jego udo otarło się o moje i wstrzymałam oddech. Byłam cała mokra. Tylko od pocałunku.
Odsunął się i spojrzał na mnie tak, jakby chciał zaciągnąć mnie za boathouse i pieprzyć aż zapomnę, jak się nazywam.
Byłam czerwona na twarzy, oszołomiona, ledwo stojąca na nogach. Jego dłoń pozostała na moich plecach, palce wbijały się tuż pod gumkę moich szortów.
Powinnam była się odsunąć.
Zamiast tego moje ciało wtuliło się w niego, instynktownie.
„Jezus,” mruknęłam pod nosem, bardziej do siebie niż do niego.
Uśmiechnął się lekko, usta przesunął po mojej skroni, jakbyśmy dzielili się jakimś prywatnym żartem. Ale to nie był żart. Moje uda były napięte, a ja myślałam tylko o tym, jakby to było, gdyby mnie przewrócił, wsunął ręce pod ubranie, zanurzył usta między nogami.
Nigdy wcześniej nie robiłam nic publicznie—nawet się nie zbliżyłam—ale w tamtej chwili, z jego palcami sunącymi coraz niżej i gorącym oddechem przy uchu, poważnie to rozważałam. Po prostu zaciągnąć go w drzewa i pozwolić, by mnie zrujnował o pień, podczas gdy impreza wrzałaby dwadzieścia kroków dalej.
Amber wyglądała, jakby miała zemdleć. Miles gapił się w ogień, jakby miał go uratować.
„Co to, do cholery, było?” zapytałam, głos drżał mi nie ze strachu, tylko od tego, jak blisko jego dłoń była, by wsunąć się jeszcze niżej.
„Performance art,” odparł Chase, nie odrywając ode mnie wzroku.
„Nie musiałeś odgrywać aż takiej metody.”
Nachylił się, dłoń spoczęła już tuż nad moim tyłkiem. „Nie musiałem,” wyszeptał, „ale ci się podobało.”
Przełknęłam ślinę, mocno. Całe ciało pulsowało.
Ktoś podał mi drinka. Nawet na niego nie spojrzałam.
Muzyka łomotała mi w piersi, ale czułam tylko jego dłoń, jego usta, nacisk wciąż pulsujący między nogami.
Potem pochylił się znowu, nisko, chropawym głosem do mojego ucha.
„Wciąż myślisz, że to tylko udawanie?”
Otworzyłam usta. Nie wydobył się z nich żaden dźwięk.
Bo nie miałam pieprzonego pojęcia, co właśnie się stało.
Ale wiedziałam—z przerażającą jasnością—że chcę, by wydarzyło się to jeszcze raz.
Przesuń w górę, aby kontynuować