passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Your Rival Saw Me Naked - Rozdział #4 - autor itsvlada

Your Rival Saw Me Naked

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Zatrzymanie się dłuży jak przeterminowany miód. Gęste, lepkie, bez sensu. Stukam długopisem w blat jakbym nadawała alfabetem Morse’a „wyciągnijcie mnie stąd”, ale jedyną osobą, która odbiera wiadomość, jestem ja sama—i już mam tego dosyć.

Chase nie ruszył się ze swojego narożnego tronu—nogi wyciągnięte, kaptur na głowie robi to półtajemnicze coś, emanuje tym rodzajem pewności siebie, która powinna być nielegalna u osiemnastolatków. Co chwilę zerkam na niego jak jakaś prześladowcza pierwszoklasistka, co jest żenujące, ale chyba nie do powstrzymania.

Ani nauczyciela. Tylko my i najgłośniejszy zegar świata, który odmierza czas, jakby był osobiście urażony naszą obecnością.

– Zawsze jesteś taka spięta, czy po prostu mam wyjątkowy talent do wprawiania ludzi w dyskomfort?

Odwracam się gwałtownie. – Nie jestem spięta.

Nawet nie zamierza się spierać. Po prostu szczerzy się, jakby już wygrał zakład, którego nawet nie wiedziałam, że zawarliśmy.

– Zawsze jesteś taki pewny siebie? – odgryzam się.

– Tylko kiedy mam rację.

Bezczelność. Odwracam wzrok, zanim powiem coś, przez co dostanę kolejne zatrzymanie. On nie jest jak nikt z mojego świata—nie robi przedstawienia, żeby zwrócić uwagę, po prostu ją przyciąga jak grawitacja. Sprawia, że czuję się niepewnie i dziwnie widoczna jednocześnie.

Między nami rozciąga się cisza, ale teraz jest inna. Elektryczna. Jak powietrze przed burzą, która może wszystko zniszczyć albo podlać ogród—nie wiesz, co się stanie.

Mój mózg nie chce się uciszyć. Wciąż na pętli Miles i Amber: jej lśniący uśmiech, jego beztroskie okrucieństwo, wszyscy śmiejący się, jakby moja kompromitacja była atrakcją wieczoru.

– Miewasz czasem ochotę… spalić to wszystko doszczętnie? – Słowa wymykają mi się, zanim zdążę je zatrzymać.

Chase przechyla głowę. – Zależy, co mamy podpalać.

– Wszystko. Wszystkich.

Pochyla się do przodu, zainteresowanie rozbłyska w oczach. – Jak by to wyglądało?

– Udawane randkowanie z tobą.

To zdanie eksploduje między nami. Serce wali mi w żebra jakby próbowało uciec z miejsca zbrodni. Chcę cofnąć czas, usunąć to, udawać, że mam tętniaka, a nie olśnienie.

Chase mruga. Powoli. Celowo. – Możesz powtórzyć?

– Słyszałeś mnie.

– Chcesz udawać, że się ze mną spotykasz. – Mówi to, jakby czytał skład podejrzanego napoju energetycznego.

Kiwnęłam głową, policzki płoną. – Żeby ich wkurzyć.

Przygląda mi się jak eksperymentowi społecznemu, który wymknął się spod kontroli. – To szalone.

– To genialne.

– To jedno i drugie. – Śmieje się—nie złośliwie, raczej zaskoczony. – Ty naprawdę mówisz poważnie.

– Amber jest na twoim punkcie od pierwszej klasy. A Miles? – Pochylam się, nabierając rozpędu. – Straci resztki rozumu, widząc mnie z jedynym facetem, przy którym czuje się nikim.

– Sprawiam, że czuje się nikim?

– Daj spokój. Doskonale wiesz, co robisz.

Chase nie zaprzecza. Tylko się uśmiecha, jakbym w końcu powiedziała coś interesującego.

– Mam dość bycia grzeczną dziewczynką – ciągnę dalej, słowa wysypują się jak wyznanie przestępstwa. – Dość bycia bezpieczną, nudną, niezauważalną. Chcę chaosu. Chcę zemsty. Chcę, żeby zadławili się własną pewnością siebie.

– Zemsta, tak? – Odkopuje nogi z biurka, prostuje się. – Co ja z tego będę miał?

– Czego chcesz?

– Rozrywki. A ty – wskazuje mnie palcem jak dowód w sprawie – będziesz bardzo rozrywkowa.

Żołądek mi się przewraca. – To jest szaleństwo.

– Kompletnie. – Wstaje, cała ta jego nonszalancka pewność i niebezpieczna energia. – Dlatego to idealne.

Łapię torbę, ręce lekko mi drżą. – Zasady?

– Żadnych zasad. O to właśnie chodzi.

Idziemy razem w stronę drzwi, a wszystko wydaje się przekrzywione—korytarz, bicie serca, podstawowe zasady tego, kim myślałam, że jestem. To nie ja. Nie podejmuję impulsywnych decyzji z chłopakami, którzy kolekcjonują zatrzymania jak trofea.

Ale może właśnie dlatego to tak dobrze się czuje.

Przy drzwiach Chase się zatrzymuje. – Na pewno tego chcesz, Hale? Nie ma odwrotu, jak zaczniemy ten spektakl.

– Jestem przerażona.

Jego uśmiech rozlewa się powoli, złowieszczo. – Tym lepiej.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

„Casual vibes party” według Amber Mays oznacza: skoordynowane treści na Instagramie, profesjonalny kontur twarzy i tyle udawanego entuzjazmu, że można by nim zasilić małe miasto. Nie byłam zaproszona. Oczywiście. Ale i tak zamierzałam się tam pojawić—czarne paznokcie, bez stanika i Chase Donovan jako moja ludzka broń masowego rażenia.

Ostatni rzut oka w lustro przed wyjściem: Wojenny eyeliner? Jest. Usta wyglądające jakby ktoś je profesjonalnie przeorał? Jest. Dziewczyna patrząca z drugiej strony pochowała Dobrą Zoey gdzieś płytko, bez żadnego znaku.

„Wątpliwości?” spytałam swoje odbicie.

Ona się uśmiechnęła kąśliwie. „Ani jednej.”

Auto Chase’a pachniało papierosami i buntem. Prowadził, jakby prawa fizyki były opcjonalne—okna otwarte, bas dudniący mi w żebrach, wytatuowane ramię tnące letnie powietrze jakby należało tylko do niego.

„Gotowa na to całe widowisko?” rzucił, nie patrząc na mnie.

„Urodziłam się gotowa na to widowisko.”

„Kłamczucha.”

„Dobra. Jestem przerażona i prawdopodobnie mam psychozę.”

Uśmiechnął się szeroko. „O, dużo lepiej.”

Dom nad jeziorem już tętnił życiem—krzyki z pomostu, śmiechy z tarasu, tyle skoordynowanych strojów kąpielowych, że można by nimi wyposażyć mały kurort. Ścisnęłam klamkę drzwi, jakbym mogła się dzięki niej teleportować do domu.

„Nie musisz niczego udowadniać,” powiedział Chase, gdy silnik cykał, stygnąc.

„Nie przyszłam tu niczego udowadniać. Przyszłam tu detonować.”

„Jezu. Przypomnij mi, żebym nigdy cię nie wkurzył.”

Weszliśmy jak do siebie. Rozmowy urywały się w połowie zdania. Głowy się obracały. Amber stała nieruchomo przy ognisku, czerwona plastikowa kubek w połowie drogi do ust, Miles przylepiony do jej boku jak designerski dodatek.

Gdy jej wzrok padł na nas, jej twarz drgnęła mikrogrymasem. Prawie niewidocznym, ale zauważyłam. Chase też.

„Uśmiech, zabójczyni,” szepnął mi do ucha. „Jesteś główną atrakcją.”

Nie uśmiechnęłam się. Wypuściłam coś ostrzejszego.

Tłum rozstępował się przed nami jakbyśmy byli radioaktywni. Dłoń Chase’a oplotła moją talię, kciuk leniwie kreślił kółka na nagiej skórze, aż mój układ nerwowy się przepalił. To już nie była gra. To była wojna chemiczna.

Amber podeszła z udawaną słodyczą najwyższej próby. „Zoey! Co za niespodzianka.”

„Mówiłaś, że zaproszona jest cała klasa.” Przekrzywiłam głowę. „Prawda?”

„Szczerze mówiąc, nie sądziłam, że—”

Chase przerwał jej, przykładając usta do mojej szyi. Nie delikatnie. Nie słodko. Zaborczo.

Usta Amber zatrzasnęły się z trzaskiem. Podsłuchujący udawali, że patrzą gdzie indziej, choć wcale nie patrzyli.

Odwróciłam się, żeby rzucić jakiś sarkastyczny komentarz o subtelności, ale Chase jeszcze nie skończył.

Spojrzał na mnie—szybko, intensywnie, prowokująco. Nie powiedziałam „tak”. Nie ruszyłam się. Ale też go nie zatrzymałam.

I wtedy mnie pocałował. Mocno.

Jedną ręką chwycił mnie za kark, drugą osadził nisko na mojej talii, palce wsuwając pod koszulkę, jakby nie obchodziło go, kto patrzy. Jego usta poruszały się na moich bez wahania—język, zęby, żar. Czułam szorstkość jego szczęki, nacisk bioder, mocny uścisk palców wbijających się w moją skórę.

Ludzie patrzyli. Wiedziałam o tym. Nie obchodziło mnie to. Mózg miałam zamglony, ciało buzowało. Jego udo otarło się o moje i wstrzymałam oddech. Byłam cała mokra. Tylko od pocałunku.

Odsunął się i spojrzał na mnie tak, jakby chciał zaciągnąć mnie za boathouse i pieprzyć aż zapomnę, jak się nazywam.

Byłam czerwona na twarzy, oszołomiona, ledwo stojąca na nogach. Jego dłoń pozostała na moich plecach, palce wbijały się tuż pod gumkę moich szortów.

Powinnam była się odsunąć.

Zamiast tego moje ciało wtuliło się w niego, instynktownie.

„Jezus,” mruknęłam pod nosem, bardziej do siebie niż do niego.

Uśmiechnął się lekko, usta przesunął po mojej skroni, jakbyśmy dzielili się jakimś prywatnym żartem. Ale to nie był żart. Moje uda były napięte, a ja myślałam tylko o tym, jakby to było, gdyby mnie przewrócił, wsunął ręce pod ubranie, zanurzył usta między nogami.

Nigdy wcześniej nie robiłam nic publicznie—nawet się nie zbliżyłam—ale w tamtej chwili, z jego palcami sunącymi coraz niżej i gorącym oddechem przy uchu, poważnie to rozważałam. Po prostu zaciągnąć go w drzewa i pozwolić, by mnie zrujnował o pień, podczas gdy impreza wrzałaby dwadzieścia kroków dalej.

Amber wyglądała, jakby miała zemdleć. Miles gapił się w ogień, jakby miał go uratować.

„Co to, do cholery, było?” zapytałam, głos drżał mi nie ze strachu, tylko od tego, jak blisko jego dłoń była, by wsunąć się jeszcze niżej.

„Performance art,” odparł Chase, nie odrywając ode mnie wzroku.

„Nie musiałeś odgrywać aż takiej metody.”

Nachylił się, dłoń spoczęła już tuż nad moim tyłkiem. „Nie musiałem,” wyszeptał, „ale ci się podobało.”

Przełknęłam ślinę, mocno. Całe ciało pulsowało.

Ktoś podał mi drinka. Nawet na niego nie spojrzałam.

Muzyka łomotała mi w piersi, ale czułam tylko jego dłoń, jego usta, nacisk wciąż pulsujący między nogami.

Potem pochylił się znowu, nisko, chropawym głosem do mojego ucha.

„Wciąż myślisz, że to tylko udawanie?”

Otworzyłam usta. Nie wydobył się z nich żaden dźwięk.

Bo nie miałam pieprzonego pojęcia, co właśnie się stało.

Ale wiedziałam—z przerażającą jasnością—że chcę, by wydarzyło się to jeszcze raz.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Po tym pocałunku, który zresetował mój układ nerwowy, wszyscy albo unikali kontaktu wzrokowego, albo gapili się na mnie jak na wypadek samochodowy na żywo. Szept siał za nami zamęt. Chase szedł przez to wszystko jakby wychował się wśród wilków.

Zaszyłam się przy stole z przekąskami, udając, że czerstwe chipsy i ciepłe piwo mają jakiekolwiek znaczenie, podczas gdy mój mózg totalnie się zawiesił. Ten pocałunek przejął kontrolę nad każdą działającą częścią mnie, zostawiając jedynie resztki sił i adrenalinę.

Amber pojawiła się, zanim zdążyłam uciec. Drapiący, drapieżny uśmiech, designerski kostium kąpielowy, poruszała się z tą skupioną intensywnością kogoś, kto czekał na ten moment od pierwszej klasy liceum.

"Uwielbiam całą tę przemianę," powiedziała, skanując mnie wzrokiem jak kod kreskowy. "Nie wiedziałam, że Hot Topic to twój styl. Bardzo... oddane."

Puls walił mi o żebra. Twarz zachowałam obojętną, milczałam.

"To całe twoje bad girl," kontynuowała, tonem ociekającym fałszywą troską, "to trochę desperackie, nie uważasz? Jakby, rozumiemy—masz swój moment. Ale to nie jesteś ty."

Otworzyłam usta, żeby ją zmiażdżyć, ale głos Chase’a przeciął ciszę pierwszy.

"Projekcja czy zazdrość?"

Amber zesztywniała. Nie odwróciła się, ale widziałam, jak całe jej ciało przechodzi w tryb obronny.

Chase pojawił się obok niej, puszka coli w ręce, mina znudzona, ale niebezpieczna. "Bo to brzmiało osobiście."

"To tylko impreza," powiedziała Amber, głos za jasny, za bardzo wymuszony.

"To czemu tak bardzo się starasz być gwiazdą?" Spojrzał na nią, jakby była umiarkowanie interesującym eksperymentem naukowym. "Wydaje się męczące."

Zacisnęła szczękę. Bez riposty. Nic.

Chase spojrzał na mnie. "Skończyłaś?"

Kiwnęłam głową. Bardziej niż skończyłam.

Odeszliśmy, nie oglądając się za siebie. Największy power move stulecia.

Jego samochód był grobem ciszy i unoszącej się w powietrzu nuty perfum—czegoś ciemnego i lekko niebezpiecznego, jakby miał dołączoną etykietę ostrzegawczą. Skrzyżowałam ramiona, patrzyłam przez okno, serce dalej wariowało przez to wszystko, co się wydarzyło.

Tupał palcami o kierownicę. Jakiś rytm, który rozumiał tylko on. Żadne z nas się nie odezwało, ale cisza miała swoją wagę. Nadal czułam jego smak. Nadal słyszałam głos Amber, słodki jak trucizna.

"W porządku?" zapytał w końcu, nie patrząc na mnie.

"Ona myśli, że to wszystko to żart."

"Teraz się ciebie boi. To postęp."

"Nie chcę nikogo straszyć."

"A jednak to zrobiłaś."

Cisza się wydłużyła. Skubałam rękaw, aż znalazłam wystający nitkę i zaczęłam ją wyciągać, rozwiązując coś, co pewnie kosztowało za dużo, by to naprawić.

"Dalej myślisz, że to udawane?" Słowa wymknęły mi się, zanim zdążyłam je powstrzymać.

Nie odpowiedział od razu. Palce znieruchomiały na kierownicy. Zaciśnięta szczęka. Przez chwilę myślałam, że powie coś, co mnie rozbije.

Ale po prostu jechał dalej.

Podjazd pojawił się za szybko. Światło na ganku świeciło jak reflektor, którego nie chciałam. Samochodu mamy nie było—pewnie kolejna nocna zmiana w szpitalu. Dom wyglądał na pusty, jakby nawet on nie chciał mieć do czynienia z dzisiejszą wersją mnie.

Sięgnęłam po klamkę, ale się zatrzymałam.

"Nie żałuję," wyszeptałam.

To go ruszyło. Usta mu się wykrzywiły—nie do końca w uśmiechu, nie do końca w kpiącym grymasie. Coś zupełnie innego. Coś, od czego ścisnęło mi się serce.

"Dobrze," powiedział. "Żałowanie jest przereklamowane."

Wysiadłam, nogi dalej miałam jak z waty, i nie obejrzałam się za siebie. Ale czułam, że patrzy, dopóki nie weszłam do środka.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Your Rival Saw Me Naked

Your Rival Saw Me Naked

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa