Nie zdążyłam nawet dojść do trygonometrii, zanim przez interkom nie rozległ się mój społeczny wyrok śmierci: „Zoey Hale, proszę zgłosić się do administracji.”
Nikt nie spojrzał. Sieć plotek już zdążyła rozesłać notatkę.
Sekretarka wręczyła mi karteczkę tak, jakby mogła jej zniszczyć manicure. Usta zaciśnięte tak mocno, że wyglądała na zaparowaną. Przeszłam tym korytarzem z takim zenem, na jaki stać tylko kogoś, kto po prostu pogodził się z tym, że zaraz zostanie ukrzyżowany za przestępstwo głośnego istnienia.
Pani Peterson siedziała za biurkiem z teczką, na której na pewno widniało moje imię. Wskazała krzesło, jakbyśmy miały omawiać moją weekendową recenzję książki, a nie moją domniemaną moralną degenerację.
— Otrzymaliśmy niepokojące informacje na temat twoich weekendowych aktywności — powiedziała, splatając dłonie jak do modlitwy o moją duszę. — Skontaktowało się z nami kilku rodziców po zobaczeniu… zdjęć.
— Co dokładnie zrobiłam źle?
Mrugnęła. Ewidentnie nie przygotowała się na bezpośrednie pytania. — To nie chodzi o konkretne działania. Chodzi o wizerunek. Zawsze byłaś wzorowa, Zoey. Ta przemiana jest… niepokojąca.
Przemiana. Jakbym przez noc wyrosła sobie rogi, a nie po prostu wyhodowała kręgosłup.
— Mówimy o tych samych zdjęciach, na których stoję obok chłopaka? — zapytałam. — Bo ostatnio sprawdzałam, to nie jest nielegalne.
— To nie jest postępowanie dyscyplinarne — powiedziała szybko. — To działanie prewencyjne. Monitorujemy sytuację.
Tłumaczenie: Jeszcze raz wyjdziesz poza wyznaczone ramy, a zniszczymy ci perspektywy na studia.
Skinęłam głową jak grzeczny żołnierzyk i wyszłam. Ale ręce mi się trzęsły, a w ustach miałam smak miedziaków.
Wtedy przy szafkach pojawił się Miles, jak wysypka, która nie chce zejść.
— Zawiesili cię? — zapytał, lustrując moją twarz w poszukiwaniu pęknięć w zbroi.
— Nie. Zawiedziony?
Stanął prosto na mojej drodze. Zagradzał mi przejście, jakby wciąż miał do tego prawo. — Wiesz, że to nie jesteś ty.
— Co nie jestem ja?
— To. — Wskazał na moje istnienie, jakby osobiście go obrażało. — Makijaż. Postawa. Ten spalony typ, z którym się zadajesz.
— Ma na imię Chase.
— Jasne. Bardzo oryginalne. — Jego uśmieszek sprawił, że miałam ochotę zrobić coś agresywnego. — Nie jesteś stworzona do takiej uwagi, Z. Nie wiesz, jak sobie z tym poradzić.
— Masz na myśli ten rodzaj uwagi, którą dawałeś Amber, gdy jeszcze byliśmy razem?
Celny cios. Jego twarz zadrgała, zanim wrócił ten sam pewny siebie wyraz. — Popełniłem błąd. Ale przynajmniej nie musiałem całkowicie się przeinaczać, żeby coś komuś udowodnić.
Zasłoniło mi gardło. Słowa zniknęły.
Zbliżył się, obniżając głos do tego manipulacyjnego szeptu, który doprowadził do perfekcji. — Wszyscy widzą, co robisz. Rozpadasz się i nazywasz to siłą. Ta wersja ciebie? To żałosne.
Żałosne. To słowo uderzyło jak policzek.
Patrzyłam na niego—na chłopaka, który dwa lata trzymał mnie za rękę podczas filmowych randek i rodzinnych obiadów, który dokładnie wiedział, które guziki nacisnąć, żebym zwątpiła we wszystko, czym jestem.
— Po prostu… uważaj — powiedział, jakby robił mi przysługę. — To się źle skończy.
Odeszłam, nie dając mu satysfakcji odpowiedzi.
Reszta dnia to była mgła szeptów i ukradkowych spojrzeń. Byli przyjaciele nagle zafascynowani swoimi sznurowadłami. Nauczyciele, którzy zwykle się uśmiechali, teraz patrzyli z troską na moje „wybory”.
Ominęłam szafkę, wracałam do domu pod niebem zbyt jasnym jak na to, jak pusta czułam się w środku.
Mama była w domu, ale zakopana w szpitalnych kartotekach. Poszłam prosto do swojego pokoju, usiadłam na łóżku i gapiłam się w telefon przez dziesięć długich minut.
Nie chciałam wyjaśnień. Nie chciałam pocieszenia. Nie chciałam, żeby ktoś mi mówił, że to część dorastania.
Chciałam czegoś prawdziwego.
Otworzyłam nową wiadomość. Wpisałam dwa słowa:
Przyjedź po mnie.
Wysłałam zanim zdążyłam to przemyśleć.
Telefon zawibrował trzydzieści sekund później:
Jadę.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Jazda odbywała się w całkowitej ciszy i napięciu. Chase miał jedną rękę na kierownicy, drugą bezczynnie spoczywającą na drążku zmiany biegów, jakby ten wieczór był po prostu kolejnym wtorkiem, a nie moim zupełnym załamaniem psychicznym. Bas dudnił mi w piersi, podczas gdy w głowie wciąż i wciąż słyszałem, jak Miles nazywa mnie żałosnym.
Zatrzymał się za szkołą, nawet nie pytając. Pusty parking, cienie gęste jak tajemnice. Silnik zgasł, cisza była tak kompletna, że miała swoją wagę.
Siedziałam tam jak idiotka, oddychając jego zapachem—skórą, sosnowym odświeżaczem powietrza i czymś ostrzejszym, co było tylko nim. W głowie miałam szum. Nie chciałam wyjaśnień, pocieszenia, ani kogoś, kto mówiłby mi, że to minie.
Chciałam poczuć się prawdziwa.
Więc wspięłam się na jego kolana.
Jego dłonie zamarły w powietrzu, jakbym go poraziła prądem. Usiadłam okrakiem, kolana po obu stronach jego bioder, serce tłukło mi się o żebra. Spojrzał na mnie tymi spokojnymi oczami, lekko rozchylone usta, czekał.
"Nienawidziłam tej imprezy," wyszeptałam.
"Ja nie." Jego głos był niski, prawie zaczepny. "Wyglądałaś groźnie."
Poczułam, jak rumieniec zalewa mi policzki, ale nie odwróciłam wzroku. Czułam się przezroczysta pod jego spojrzeniem—jakby widział każdą rysę w mojej fasadzie idealnej uczennicy.
Wyciągnęłam z torby zmięty kawałek papieru. "Chcesz zobaczyć coś żałosnego?"
Uniósł brew. "Zawsze."
Podałam mu moją tajną listę—tę, którą napisałam o drugiej w nocy podczas kryzysu po rozstaniu. Rzeczy, których nigdy nie przyznałabym, że pragnę. Tatuaże. Spontaniczne pocałunki. Zostanie po lekcjach. Łamanie zasad tylko po to, by poczuć dreszcz emocji.
Przeczytał ją dwa razy, palcami sunąc po każdym załamaniu papieru jak po piśmie świętym.
"Naprawdę to wszystko zapisałaś?"
"Musiałam." Głos miałam napięty. "Inaczej nie sądziłam, że wolno mi tego chcieć."
Oparł się, księżyc oświetlił jego szczękę. Przez chwilę wyglądał na starszego. Bardziej niebezpiecznego.
"To." Stuknął w kartkę. "'Złamać zasadę, która cię przeraża.'"
"Dlaczego akurat ta?"
"Bo patrzenie, jak próbujesz nie chcieć tego zrobić, doprowadza mnie do szału."
Wstrzymałam oddech. Powietrze między nami iskrzyło. Byłam wyczulona na wszystko—jego bluza pachniała dymem i latem, jego usta były o centymetry od moich, czułam ciepło bijące z jego ciała.
"Okej," powiedziałam.
Jego uśmiech był czystym kłopotem. "Chodźmy."
"Co?"
Otworzył drzwi, wysiadł, spojrzał wstecz, jakbym powinna była się tego spodziewać. "Chciałaś złamać zasadę. Czas działać."
"Teraz?"
"A kiedy indziej?"
Poszłam za nim w noc. Asfalt wciąż był ciepły, powietrze wibrowało tą postapokaliptyczną ciszą. Szedł w stronę szkolnej sali gimnastycznej jakby już to robił, jakby włamanie było kolejnym wtorkowym zajęciem.
"Jesteś szalony?" syknęłam.
"Stchórzysz?"
Zamilkłam.
Zatrzymaliśmy się pod uchylonym oknem sali. Chase sięgnął w górę, sprawnie je podważył. Uśmiechnął się do mnie, jakby oferował dziecku cukierka.
"Panie przodem."
"Nienawidzę cię."
"Nie, nie nienawidzisz."
Złapałam za parapet, podciągnęłam się. Ręce ślizgały mi się po metalu, ale on był obok, pomagał mi bez słowa. Przesunęłam się przez okno, wylądowałam na podłodze sali z cichym łupnięciem, które w tej ciszy brzmiało jak grzmot.
On wylądował tuż obok, cichy jak cień.
Rozejrzałam się po pustej sali—trybuny jak śpiące olbrzymy, ciemność tak gęsta, że wydawała się święta. To była moja szkoła, miejsce, po którym chodziłam tysiące razy. Ale teraz wszystko było elektryczne. Zakazane. Żywe.
"O ja pierdolę," wydyszałam.
"Słownictwo, Hale." Ale uśmiechał się szeroko.
Staliśmy tam w ciemności, dwoje nastolatków, którzy właśnie popełnili przestępstwo dla dreszczu emocji. Serce waliło mi jak oszalałe, ręce drżały, a pierwszy raz od tygodni czułam, że naprawdę oddycham.
"I co teraz?" szepnęłam.
"Teraz," powiedział Chase, wyciągając latarkę z telefonu, "zrobimy wspomnienia, dla których warto zostać wyrzuconym ze szkoły."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Północna sala gimnastyczna pochłaniała nasze kroki, a światło księżyca w pasach przecinało boisko niczym reflektory wycelowane w wyzwanie. Pachniało woskiem do podłóg, potem i sekretami—tym szczególnym rodzajem miejsca, w którym złe decyzje zamieniają się w opowieści.
Serce waliło mi w piersi. Skóra aż drżała. A kiedy Chase potrząsnął puszką czerwonej farby w sprayu, poczułam, jak zaczyna się coś, czego już nie będę mogła cofnąć.
— Ostatnia szansa, żeby się stchórzyć — powiedział, głosem niskim i mrocznym.
Zamiast się odsunąć, zrobiłam krok bliżej. — Nie ma mowy.
Zamazał podłogę—PIERDOL SIĘ, MILES—w wściekłej czerwieni, a potem rzucił puszką, która zadźwięczała na podłodze. Odwrócił się do mnie z nieczytelnym wzrokiem.
Zapach uderzył mnie w nozdrza—chemiczny, gorący i dziwnie intymny.
— Czujesz to już? — spytał Chase.
Uśmiechnęłam się. — Już prawie.
Podał mi puszkę, ale zanim ją wzięłam, wszedł w moją przestrzeń. — Nie mówiłem o farbie — powiedział cicho. — Wyzywam cię. Pocałuj mnie.
Nie myślałam. Rzuciłam się do przodu, złapałam za jego bluzę, zderzyłam się z nim.
Nasze zęby stuknęły się o siebie. Wydałam z siebie dziwny dźwięk. Jego nos uderzył o mój, więc odsunęłam się, zawstydzona.
— Przepraszam — szepnęłam.
Pokręcił głową, już znowu się nachylając. — Nie przepraszaj.
Tym razem zaskoczyło—jego usta wślizgnęły się na moje, ciepłe i głodne. Smakował miętą i nerwami. Jego dłonie wsunęły się pod moją koszulkę, palce sunęły w górę boków, a ja zadrżałam.
— Na pewno? — wymamrotał.
— Tak. — Mój głos zadrżał. — Chcę tego. Chcę ciebie.
— Dobrze — powiedział, zdejmując mi koszulkę do końca.
Moja skóra aż mrowiła od chłodu sali. Założyłam ramiona na piersi, nagle boleśnie świadoma swojej nagości.
— Zoey — powiedział, delikatnie pociągając mnie za nadgarstki. — Nie musisz się chować. Chcę cię zobaczyć.
To powinno zabrzmieć tandetnie, ale nie zabrzmiało.
On też się rozebrał—najpierw koszulka, potem rozpiął dżinsy. Utknęłam wzrokiem na linii jego brzucha. Próbowałam nie gapić się. Nie wyszło.
Gdy sięgnął do moich dżinsów, kiwnęłam głową. — Będą bardzo obcisłe.
Zachichotał, próbując je ściągnąć. — Nie żartowałaś.
Oboje się gimnastykowaliśmy. Potknęłam się o własną stopę i niemal upadłam. On mnie złapał, ale sam się zaśmiał, ledwie łapiąc oddech. — To oficjalnie najbardziej nieporadne uprawianie seksu w historii.
— Zamknij się — mruknęłam z uśmiechem. — Dajemy radę.
Jego palce wsunęły się do mojej bielizny. Zamarłam, wstrzymując oddech.
— Wciąż wszystko w porządku? — zapytał.
— Tak — wyszeptałam. — Proszę.
Pocierając powoli, sprawił, że moje biodra szarpnęły. Nogi zrobiły mi się jak z waty. Złapałam go za ramiona, żeby nie upaść.
— Boże, ale jesteś mokra — powiedział niskim głosem.
Przygryzłam wargę, zawstydzona. — To... w porządku?
Spojrzał na mnie. — Idealnie.
Potem znowu mnie pocałował, niżej tym razem, aż dyszałam, szarpałam go za włosy i starałam się nie wydawać dźwięków, które odbiją się echem w pustej sali gimnastycznej. Kiedy w końcu zsunął bokserki i sięgnął po prezerwatywę, żołądek mi zawirował.
Patrzył mi w oczy, nakładając ją. — Wciąż możesz to zatrzymać.
— Nie chcę.
Ustawił się, wszedł we mnie powoli, a ja wydałam z siebie głośny, zaskoczony jęk.
— Za dużo? — zatrzymał się.
— Nie — ścisnęłam jego ramiona. — Po prostu... wolniej.
Posłuchał. Każdy centymetr czułam jak nacisk, rozciąganie, gorąc. Skrzywiłam się. Pocałował mnie w policzek. — Oddychaj.
Oddychałam. W końcu pieczenie zbladło, a miejsce bólu zajęła inna, głębsza ostrość.
— Dobrze się czujesz — wyszeptał, głos mu się łamał.
Oplotłam go nogami, przyciągnęłam bliżej. Jęknął.
— Kurwa mać — mruknął. — Zoey... o cholera.
Jego biodra przyspieszyły. Paznokciami wbiłam się w jego plecy. Nie obchodziła mnie zimna podłoga, ani echo uderzeń skóry o skórę w pustej sali. Liczyło się tylko, jak jego oddech się urywał, jak łapał mnie za uda, jak czułam go wszędzie.
Jęknęłam bezwiednie. On zaklął pod nosem. — Zabijesz mnie.
Czułam, jak się rozpadam—nagą, otwartą, kompletnie poza kontrolą. Każde jego pchnięcie wyciskało ze mnie kolejny dźwięk, kolejną falę ciepła w podbrzuszu.
— Chase — wydyszałam. — Ja... chyba...
— Tak? — całował mnie w szyję. — Daj się ponieść.
Pozwoliłam sobie.
Potem upadł obok mnie, oboje spoceni, zarumienieni i wpatrzeni w sufit.
Nie mogłam przestać się śmiać. — To była katastrofa.
Uśmiechnął się, opierając na łokciu. — To było idealne.
Narzuciłam na gołą pierś jego bluzę i wtuliłam się w niego, wciąż łapiąc oddech. Uda mnie bolały. Skóra nadal mrowiła. Był ciepły przy moim boku, objął mnie ramieniem, nasze nogi splątane tak, jakby to mogło coś znaczyć.
— Nie wiem, co robię — wymamrotałam ochryple.
— Nie musisz — pocałował mnie w skroń. — Po prostu... nie odcinaj mnie.
Nie odpowiedziałam. Gapiłam się w sufit, próbując uspokoić serce.
Poruszył się obok. — Zoey.
— Mhm?
— Dlaczego ja?
Mrugnęłam. — Co?
— No wiesz... odkąd Miles cię zostawił, wariujesz. I po prostu— — podniósł się trochę — muszę wiedzieć, czy to prawdziwe. Czy jestem tylko twoim środkowym palcem dla niego.
Jego słowa uderzyły jak zimny prysznic.
— Myślisz, że cię wykorzystuję? — usiadłam, bluza zsunęła mi się z ramienia.
— Myślę, że próbujesz zranić kogoś, kto już cię zranił — powiedział cicho, ale ostro. — I ja byłem pod ręką.
— To nie fair.
— Dałem ci wszystko — szczęka mu się zacisnęła — a teraz nawet na mnie nie patrzysz.
— Bo oskarżasz mnie, że traktuję cię jak rekwizyt w swoim emocjonalnym rozpadzie!
— Myślę, że się mylę?
Skrzywiłam się. — Nie wiesz, co to znaczy. Być niewidzialną. Być zostawioną, wyśmianą, a potem oczekiwać, że wszystko będzie dobrze.
— Nie wiem — powiedział łagodniej. — Ale wiem, jak to jest chcieć kogoś naprawdę. I myślałem, że ty też.
Wstałam, mocniej oplatając się jego bluzą. — To co, żałujesz?
— Nie — po chwili. — Ale żałuję, że prosiłem o więcej, niż możesz dać.
To bolało. Bo może miał rację.
I może nie byłam gotowa się do tego przyznać.
Odwróciłam się. — Powinnam iść.
Nie zatrzymał mnie. Po prostu siedział na podłodze sali gimnastycznej, patrząc na mnie tak, jakby wcale mnie nie znał.
Przesuń w górę, aby kontynuować