Po tym pocałunku, który zresetował mój układ nerwowy, wszyscy albo unikali kontaktu wzrokowego, albo gapili się na mnie jak na wypadek samochodowy na żywo. Szept siał za nami zamęt. Chase szedł przez to wszystko jakby wychował się wśród wilków.
Zaszyłam się przy stole z przekąskami, udając, że czerstwe chipsy i ciepłe piwo mają jakiekolwiek znaczenie, podczas gdy mój mózg totalnie się zawiesił. Ten pocałunek przejął kontrolę nad każdą działającą częścią mnie, zostawiając jedynie resztki sił i adrenalinę.
Amber pojawiła się, zanim zdążyłam uciec. Drapiący, drapieżny uśmiech, designerski kostium kąpielowy, poruszała się z tą skupioną intensywnością kogoś, kto czekał na ten moment od pierwszej klasy liceum.
"Uwielbiam całą tę przemianę," powiedziała, skanując mnie wzrokiem jak kod kreskowy. "Nie wiedziałam, że Hot Topic to twój styl. Bardzo... oddane."
Puls walił mi o żebra. Twarz zachowałam obojętną, milczałam.
"To całe twoje bad girl," kontynuowała, tonem ociekającym fałszywą troską, "to trochę desperackie, nie uważasz? Jakby, rozumiemy—masz swój moment. Ale to nie jesteś ty."
Otworzyłam usta, żeby ją zmiażdżyć, ale głos Chase’a przeciął ciszę pierwszy.
"Projekcja czy zazdrość?"
Amber zesztywniała. Nie odwróciła się, ale widziałam, jak całe jej ciało przechodzi w tryb obronny.
Chase pojawił się obok niej, puszka coli w ręce, mina znudzona, ale niebezpieczna. "Bo to brzmiało osobiście."
"To tylko impreza," powiedziała Amber, głos za jasny, za bardzo wymuszony.
"To czemu tak bardzo się starasz być gwiazdą?" Spojrzał na nią, jakby była umiarkowanie interesującym eksperymentem naukowym. "Wydaje się męczące."
Zacisnęła szczękę. Bez riposty. Nic.
Chase spojrzał na mnie. "Skończyłaś?"
Kiwnęłam głową. Bardziej niż skończyłam.
Odeszliśmy, nie oglądając się za siebie. Największy power move stulecia.
Jego samochód był grobem ciszy i unoszącej się w powietrzu nuty perfum—czegoś ciemnego i lekko niebezpiecznego, jakby miał dołączoną etykietę ostrzegawczą. Skrzyżowałam ramiona, patrzyłam przez okno, serce dalej wariowało przez to wszystko, co się wydarzyło.
Tupał palcami o kierownicę. Jakiś rytm, który rozumiał tylko on. Żadne z nas się nie odezwało, ale cisza miała swoją wagę. Nadal czułam jego smak. Nadal słyszałam głos Amber, słodki jak trucizna.
"W porządku?" zapytał w końcu, nie patrząc na mnie.
"Ona myśli, że to wszystko to żart."
"Teraz się ciebie boi. To postęp."
"Nie chcę nikogo straszyć."
"A jednak to zrobiłaś."
Cisza się wydłużyła. Skubałam rękaw, aż znalazłam wystający nitkę i zaczęłam ją wyciągać, rozwiązując coś, co pewnie kosztowało za dużo, by to naprawić.
"Dalej myślisz, że to udawane?" Słowa wymknęły mi się, zanim zdążyłam je powstrzymać.
Nie odpowiedział od razu. Palce znieruchomiały na kierownicy. Zaciśnięta szczęka. Przez chwilę myślałam, że powie coś, co mnie rozbije.
Ale po prostu jechał dalej.
Podjazd pojawił się za szybko. Światło na ganku świeciło jak reflektor, którego nie chciałam. Samochodu mamy nie było—pewnie kolejna nocna zmiana w szpitalu. Dom wyglądał na pusty, jakby nawet on nie chciał mieć do czynienia z dzisiejszą wersją mnie.
Sięgnęłam po klamkę, ale się zatrzymałam.
"Nie żałuję," wyszeptałam.
To go ruszyło. Usta mu się wykrzywiły—nie do końca w uśmiechu, nie do końca w kpiącym grymasie. Coś zupełnie innego. Coś, od czego ścisnęło mi się serce.
"Dobrze," powiedział. "Żałowanie jest przereklamowane."
Wysiadłam, nogi dalej miałam jak z waty, i nie obejrzałam się za siebie. Ale czułam, że patrzy, dopóki nie weszłam do środka.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Nie zdążyłam nawet dojść do trygonometrii, zanim przez interkom nie rozległ się mój społeczny wyrok śmierci: „Zoey Hale, proszę zgłosić się do administracji.”
Nikt nie spojrzał. Sieć plotek już zdążyła rozesłać notatkę.
Sekretarka wręczyła mi karteczkę tak, jakby mogła jej zniszczyć manicure. Usta zaciśnięte tak mocno, że wyglądała na zaparowaną. Przeszłam tym korytarzem z takim zenem, na jaki stać tylko kogoś, kto po prostu pogodził się z tym, że zaraz zostanie ukrzyżowany za przestępstwo głośnego istnienia.
Pani Peterson siedziała za biurkiem z teczką, na której na pewno widniało moje imię. Wskazała krzesło, jakbyśmy miały omawiać moją weekendową recenzję książki, a nie moją domniemaną moralną degenerację.
— Otrzymaliśmy niepokojące informacje na temat twoich weekendowych aktywności — powiedziała, splatając dłonie jak do modlitwy o moją duszę. — Skontaktowało się z nami kilku rodziców po zobaczeniu… zdjęć.
— Co dokładnie zrobiłam źle?
Mrugnęła. Ewidentnie nie przygotowała się na bezpośrednie pytania. — To nie chodzi o konkretne działania. Chodzi o wizerunek. Zawsze byłaś wzorowa, Zoey. Ta przemiana jest… niepokojąca.
Przemiana. Jakbym przez noc wyrosła sobie rogi, a nie po prostu wyhodowała kręgosłup.
— Mówimy o tych samych zdjęciach, na których stoję obok chłopaka? — zapytałam. — Bo ostatnio sprawdzałam, to nie jest nielegalne.
— To nie jest postępowanie dyscyplinarne — powiedziała szybko. — To działanie prewencyjne. Monitorujemy sytuację.
Tłumaczenie: Jeszcze raz wyjdziesz poza wyznaczone ramy, a zniszczymy ci perspektywy na studia.
Skinęłam głową jak grzeczny żołnierzyk i wyszłam. Ale ręce mi się trzęsły, a w ustach miałam smak miedziaków.
Wtedy przy szafkach pojawił się Miles, jak wysypka, która nie chce zejść.
— Zawiesili cię? — zapytał, lustrując moją twarz w poszukiwaniu pęknięć w zbroi.
— Nie. Zawiedziony?
Stanął prosto na mojej drodze. Zagradzał mi przejście, jakby wciąż miał do tego prawo. — Wiesz, że to nie jesteś ty.
— Co nie jestem ja?
— To. — Wskazał na moje istnienie, jakby osobiście go obrażało. — Makijaż. Postawa. Ten spalony typ, z którym się zadajesz.
— Ma na imię Chase.
— Jasne. Bardzo oryginalne. — Jego uśmieszek sprawił, że miałam ochotę zrobić coś agresywnego. — Nie jesteś stworzona do takiej uwagi, Z. Nie wiesz, jak sobie z tym poradzić.
— Masz na myśli ten rodzaj uwagi, którą dawałeś Amber, gdy jeszcze byliśmy razem?
Celny cios. Jego twarz zadrgała, zanim wrócił ten sam pewny siebie wyraz. — Popełniłem błąd. Ale przynajmniej nie musiałem całkowicie się przeinaczać, żeby coś komuś udowodnić.
Zasłoniło mi gardło. Słowa zniknęły.
Zbliżył się, obniżając głos do tego manipulacyjnego szeptu, który doprowadził do perfekcji. — Wszyscy widzą, co robisz. Rozpadasz się i nazywasz to siłą. Ta wersja ciebie? To żałosne.
Żałosne. To słowo uderzyło jak policzek.
Patrzyłam na niego—na chłopaka, który dwa lata trzymał mnie za rękę podczas filmowych randek i rodzinnych obiadów, który dokładnie wiedział, które guziki nacisnąć, żebym zwątpiła we wszystko, czym jestem.
— Po prostu… uważaj — powiedział, jakby robił mi przysługę. — To się źle skończy.
Odeszłam, nie dając mu satysfakcji odpowiedzi.
Reszta dnia to była mgła szeptów i ukradkowych spojrzeń. Byli przyjaciele nagle zafascynowani swoimi sznurowadłami. Nauczyciele, którzy zwykle się uśmiechali, teraz patrzyli z troską na moje „wybory”.
Ominęłam szafkę, wracałam do domu pod niebem zbyt jasnym jak na to, jak pusta czułam się w środku.
Mama była w domu, ale zakopana w szpitalnych kartotekach. Poszłam prosto do swojego pokoju, usiadłam na łóżku i gapiłam się w telefon przez dziesięć długich minut.
Nie chciałam wyjaśnień. Nie chciałam pocieszenia. Nie chciałam, żeby ktoś mi mówił, że to część dorastania.
Chciałam czegoś prawdziwego.
Otworzyłam nową wiadomość. Wpisałam dwa słowa:
Przyjedź po mnie.
Wysłałam zanim zdążyłam to przemyśleć.
Telefon zawibrował trzydzieści sekund później:
Jadę.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Jazda odbywała się w całkowitej ciszy i napięciu. Chase miał jedną rękę na kierownicy, drugą bezczynnie spoczywającą na drążku zmiany biegów, jakby ten wieczór był po prostu kolejnym wtorkiem, a nie moim zupełnym załamaniem psychicznym. Bas dudnił mi w piersi, podczas gdy w głowie wciąż i wciąż słyszałem, jak Miles nazywa mnie żałosnym.
Zatrzymał się za szkołą, nawet nie pytając. Pusty parking, cienie gęste jak tajemnice. Silnik zgasł, cisza była tak kompletna, że miała swoją wagę.
Siedziałam tam jak idiotka, oddychając jego zapachem—skórą, sosnowym odświeżaczem powietrza i czymś ostrzejszym, co było tylko nim. W głowie miałam szum. Nie chciałam wyjaśnień, pocieszenia, ani kogoś, kto mówiłby mi, że to minie.
Chciałam poczuć się prawdziwa.
Więc wspięłam się na jego kolana.
Jego dłonie zamarły w powietrzu, jakbym go poraziła prądem. Usiadłam okrakiem, kolana po obu stronach jego bioder, serce tłukło mi się o żebra. Spojrzał na mnie tymi spokojnymi oczami, lekko rozchylone usta, czekał.
"Nienawidziłam tej imprezy," wyszeptałam.
"Ja nie." Jego głos był niski, prawie zaczepny. "Wyglądałaś groźnie."
Poczułam, jak rumieniec zalewa mi policzki, ale nie odwróciłam wzroku. Czułam się przezroczysta pod jego spojrzeniem—jakby widział każdą rysę w mojej fasadzie idealnej uczennicy.
Wyciągnęłam z torby zmięty kawałek papieru. "Chcesz zobaczyć coś żałosnego?"
Uniósł brew. "Zawsze."
Podałam mu moją tajną listę—tę, którą napisałam o drugiej w nocy podczas kryzysu po rozstaniu. Rzeczy, których nigdy nie przyznałabym, że pragnę. Tatuaże. Spontaniczne pocałunki. Zostanie po lekcjach. Łamanie zasad tylko po to, by poczuć dreszcz emocji.
Przeczytał ją dwa razy, palcami sunąc po każdym załamaniu papieru jak po piśmie świętym.
"Naprawdę to wszystko zapisałaś?"
"Musiałam." Głos miałam napięty. "Inaczej nie sądziłam, że wolno mi tego chcieć."
Oparł się, księżyc oświetlił jego szczękę. Przez chwilę wyglądał na starszego. Bardziej niebezpiecznego.
"To." Stuknął w kartkę. "'Złamać zasadę, która cię przeraża.'"
"Dlaczego akurat ta?"
"Bo patrzenie, jak próbujesz nie chcieć tego zrobić, doprowadza mnie do szału."
Wstrzymałam oddech. Powietrze między nami iskrzyło. Byłam wyczulona na wszystko—jego bluza pachniała dymem i latem, jego usta były o centymetry od moich, czułam ciepło bijące z jego ciała.
"Okej," powiedziałam.
Jego uśmiech był czystym kłopotem. "Chodźmy."
"Co?"
Otworzył drzwi, wysiadł, spojrzał wstecz, jakbym powinna była się tego spodziewać. "Chciałaś złamać zasadę. Czas działać."
"Teraz?"
"A kiedy indziej?"
Poszłam za nim w noc. Asfalt wciąż był ciepły, powietrze wibrowało tą postapokaliptyczną ciszą. Szedł w stronę szkolnej sali gimnastycznej jakby już to robił, jakby włamanie było kolejnym wtorkowym zajęciem.
"Jesteś szalony?" syknęłam.
"Stchórzysz?"
Zamilkłam.
Zatrzymaliśmy się pod uchylonym oknem sali. Chase sięgnął w górę, sprawnie je podważył. Uśmiechnął się do mnie, jakby oferował dziecku cukierka.
"Panie przodem."
"Nienawidzę cię."
"Nie, nie nienawidzisz."
Złapałam za parapet, podciągnęłam się. Ręce ślizgały mi się po metalu, ale on był obok, pomagał mi bez słowa. Przesunęłam się przez okno, wylądowałam na podłodze sali z cichym łupnięciem, które w tej ciszy brzmiało jak grzmot.
On wylądował tuż obok, cichy jak cień.
Rozejrzałam się po pustej sali—trybuny jak śpiące olbrzymy, ciemność tak gęsta, że wydawała się święta. To była moja szkoła, miejsce, po którym chodziłam tysiące razy. Ale teraz wszystko było elektryczne. Zakazane. Żywe.
"O ja pierdolę," wydyszałam.
"Słownictwo, Hale." Ale uśmiechał się szeroko.
Staliśmy tam w ciemności, dwoje nastolatków, którzy właśnie popełnili przestępstwo dla dreszczu emocji. Serce waliło mi jak oszalałe, ręce drżały, a pierwszy raz od tygodni czułam, że naprawdę oddycham.
"I co teraz?" szepnęłam.
"Teraz," powiedział Chase, wyciągając latarkę z telefonu, "zrobimy wspomnienia, dla których warto zostać wyrzuconym ze szkoły."
Przesuń w górę, aby kontynuować