Osiem lat później. Czasy obecne.
Dysza parowa w ekspresie do kawy w Kettle & Clay poparzyła mnie wczoraj — jasnoróżowy pasek na wewnętrznej stronie nadgarstka, który ciągle zahaczał o sznurki od fartucha — a ja właśnie robiłam szóstą kawę tego ranka, mając za sobą trzy godziny snu i taki ból głowy, który mieszka za zębami.
Szósta czterdzieści siedem rano. Zamknęłam księgarnię o jedenastej, złapałam autobus do domu, posiedziałam z mamą, dopóki środki przeciwbólowe jej nie uśpiły, potem gapiłam się w arkusz z rachunkami medycznymi, aż liczby zamieniły się w język, którego nie umiałam czytać.
Te rachunki robiłam teraz bez przerwy. Operacja: sto pięćdziesiąt tysięcy. Ubezpieczenie: tylko ułamek tego. Moje oszczędności: jedenaście tysięcy dwieście dolarów, co brzmiało jak majątek, dopóki nie postawiło się tej sumy obok tej, która naprawdę się liczyła. Już sprzedałam samochód, pierścionek po babci i swoją krew — dosłownie, dwa razy w tygodniu w centrum plazmy na Figueroa, gdzie płacili czterdzieści pięć dolarów za siedzenie w winylowym fotelu i patrzenie, jak życie uchodzi do torby.
To się nigdy nie zgadzało. Ale i tak to robiłam, bo alternatywą było zaakceptowanie, że moja mama straci możliwość chodzenia.
Telefon zawibrował w chwili ciszy. Wiadomość głosowa. Gabinet dr Ortiz — nie recepcjonistka, sama dr Ortiz — i żołądek mi się złożył na pół, zanim usłyszałam choć jedno słowo. Chirurdzy nie dzwonią osobiście, żeby przekazać dobre wieści.
Wyszłam na tylny korytarz, oparłam się o drzwi do schowka na mopy i nacisnęłam 'odtwórz'.
"Allison, dzwonię, bo przyszły najnowsze wyniki rezonansu i nie chciałam czekać do twojej następnej wizyty." Spokojny. Ciepły. Ten rodzaj ciepła, którego lekarze używają, gdy wiadomość ma ostre krawędzie. "Ucisk na poziomie T6 i T7 postępuje szybciej, niż przewidywaliśmy. Twoja mama traci czucie w lewej nodze — już nie przelotnie. Stale."
Pauza. W schowku na mopy pachniało Pine-Solem i mokrą bawełną, a ja wciskałam łopatki w drzwi, jakby można było przez nie przejść.
"Chcę być z tobą szczera. Już nie rozmawiamy o jakości życia. Rozmawiamy o tym, czy twoja mama jeszcze kiedyś będzie chodzić. Okno czasowe to trzy do czterech miesięcy."
Odtworzyłam to dwa razy. Rozpłaszczyłam drżące dłonie na drewnie i trzymałam, aż przestały się trząść. Trzy do czterech miesięcy. Arkusz za oczami przetasował się i odpowiedź była taka sama jak o trzeciej nad ranem — liczba, do której nie mogłam dosięgnąć, ściana nie do przeskoczenia, drzwi bez klamki z mojej strony.
Potem wróciłam do ekspresu do kawy. Bo to właśnie się robi, kiedy świat się kończy — robisz komuś latte na mleku owsianym i się uśmiechasz, nawet jeśli nie podziękują.
Po zmianie pojechałam autobusem do mieszkania mamy. Jednopokojowe mieszkanie z regulowanym czynszem w Glendale, okno z klimatyzatorem, który trzeszczał jak coś umierającego w ścianie. Leżała na kanapie z podgrzewaczem na dolnych plecach, telewizor cicho puszczał program kulinarny, którego nie mogła śledzić, bo leki przeciwbólowe sprawiały, że odpływała.
Była co tydzień coraz mniejsza. Tego nikt ci nie mówi — nie diagnoza, nie rachunki, tylko kurczenie się. To, jak kobieta, która kiedyś wypełniała cały pokój, powoli składa się do środka jak list, który ktoś zaraz zaklei.
Dłonie jej drżały, kiedy sięgała po szklankę z wodą. Nalałam jej, zanim musiała poprosić.
"Wyglądasz na zmęczoną, kochanie."
"Wszystko w porządku."
"Okropnie kłamiesz." Złapała mnie za nadgarstek — delikatnie, jej chwyt nie był już taki jak dawniej. "Zawsze taka byłaś. Usiądź. Zjedz coś."
"Jadłam w pracy."
"Batonik z musli to nie jedzenie, Allison."
Usiadłam. Miała rację co do batonika i doskonale o tym wiedziała. Podgrzałam ryż i zupę z puszki — tę, którą kupuję hurtem, taką, która starcza na dwa posiłki, jeśli dolejesz wystarczająco dużo wody i udasz, że to bulion.
"Ten kucharz właśnie zrobił suflet," powiedziała mama, kiwając głową w stronę telewizora. "Od podstaw. Wiesz, ile teraz kosztują jajka? Cztery dolary za tuzin. Ten suflet kosztował więcej niż nasz rachunek za prąd."
"Może powinnyśmy zacząć własny program kulinarny. Kuchnia na Biedzie. Odcinek pierwszy: siedem potraw z ryżu i zaprzeczenia."
Zaśmiała się — naprawdę, tak, że aż ją zabolało, bo śmiech teraz ciągnął jej plecy — i wskazała mnie łyżką. "Odcinek drugi: jak nakarmić dorosłą córkę, która nie usiedzi w miejscu na tyle długo, by pogryźć."
Coś mi się ścisnęło i skrzywiło w piersi na ten grymas. Kiedyś śmiała się bez bólu. Kiedyś śmiała się tak głośno, że sąsiedzi pukali do drzwi.
"Mamo." Odłożyłam łyżkę. "Dzwoniła dziś dr Ortiz."
Program kulinarny mruczał między nami. Jej twarz się nie zmieniła, ale dłoń zastygła na kocu.
"I?"
"Nowy rezonans. Powiedziała trzy do czterech miesięcy." Utrzymałam równy głos. Kliniczny. Córka udająca lekarkę. "Zanim uszkodzenia będą nieodwracalne."
Milczała długo. Kucharz w telewizji ubijał białka w coś pięknego i kompletnie nieprzydatnego.
"Poradzimy sobie, kochanie."
"Tak." Z powrotem podniosłam łyżkę. "Poradzimy."
Obie wiedziałyśmy, co to naprawdę znaczyło. Nie poradzimy. Ale i tak to mówiłyśmy, bo alternatywą było siedzenie przy tym stole i przyznanie, że jedyną rzeczą stojącą między moją matką a wózkiem inwalidzkim jest sto pięćdziesiąt tysięcy dolarów, których żadna z nas nie miała.
Gdy zasnęła — skulona na boku, bo plecy już nie znosiły pozycji na płasko, z podgrzewaczem wciąż świecącym pod kocem — usiadłam przy kuchennym stole z telefonem.
Wniosek o pożyczkę. Odrzucony. Kolejny. Odrzucony. Trzeci — inny bank, ta sama uprzejma formułka znacząca: nie jesteś warta ryzyka.
Odłożyłam telefon ekranem do stołu. Kuchnia była ciemna, oprócz światła nad kuchenką, a cisza miała swoją wagę, taką, która przyciska ci czaszkę, aż twoje myśli nie mają gdzie uciec, tylko w przeszłość.
Siedemnaście lat. Ławka za szopą do narzędzi ogrodnika. Notes pełen wierszy i marzenie o mikrofonie, świecie, gdzie to mój głos wypełnia pokój. To był plan, zanim chłopak z zadziornym uśmieszkiem i publicznością wyrwał mi kartki z rąk i z życia.
Sięgnęłam i włączyłam małe radio, które mama trzymała na blacie. Po prostu dla hałasu. Żeby cisza mnie nie połknęła.
Głos DJ-a urwał się w pół zdania: "— wciąż rządzą na listach przebojów; oto Hollow Saints i 'Threadbare.'"
A potem jego głos.
Głos Aidena Blackwella płynący z malutkiego głośnika, śpiewający słowa, które napisałam w wieku piętnastu lat o dziewczynie zszytej nicią, która wciąż się pruje. Moje słowa. Moja metafora. Moja krew na stronie, owinięta w riff gitarowy i sprzedana milionom.
Refren zabrzmiał, a mi szczęka się zacisnęła, bo pamiętałam, jak go pisałam — dokładnie ta ławka, dokładnie to popołudnie, długopis prawie bez tuszu. Jego głos ścigał mnie w sklepach spożywczych, w poczekalniach, na stacjach benzynowych i teraz w kuchni mojej mamy o północy, podczas gdy na telefonie świeciły odmowy pożyczki.
On zbudował z moich słów rezydencję. Ja zachowałam milczenie i nie stać mnie było nawet na kręgosłup mojej matki.
Wyłączyłam radio w połowie refrenu. Siedziałam w ciemności. Cisza była teraz gorsza, bo miała w sobie jego głos, echo, które wciąż brzęczało w ścianach.
Coś musiało się zmienić. Bo matematyka już nie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Wczesny poranek. Kettle & Clay jeszcze nie było otwarte.
Myłam podłogę w półmroku, krzesła wciąż spiętrzone na stołach, a neon za ladą bzyczał swoim cichym, elektrycznym brzęczeniem. Robiłam to, co robiłam tylko wtedy, gdy byłam absolutnie pewna, że nikt nie słucha.
Śpiewałam.
Najpierw cicho, prawie nieświadomie — melodię, którą nosiłam w piersi od siedemnastego roku życia. Nigdy nie trafiła do dziennika, bo żyła w moim gardle, nie na papierze. Mój głos wypełnił pustą kawiarnię jak woda wypełnia szklankę, i przez trzydzieści sekund nie byłam baristką z mopem i poparzeniem na nadgarstku. Byłam dziewczyną, która miała stać za mikrofonem.
Dzwonek nad drzwiami zatrzasnął się z hukiem — nie zadźwięczał, zatrzasnął — i do środka wszedł mężczyzna w dobrze skrojonym marynarce i drogich butach, jakby budynek się palił. Wczesna czterdziestka, zadbana broda, telefon przyciśnięty do ucha, na twarzy panika człowieka, który patrzy, jak samolot odlatuje bez niego.
— Nie — nie możesz — posłuchaj mnie, samolot odlatuje za trzy godziny. Trzy godziny. Podpisałeś umowę —
Zatrzymał się w pół zdania. Zapatrzył się w telefon. Ktokolwiek był po drugiej stronie, rozłączył się.
— Jeszcze nie jesteśmy otwarci — powiedziałam.
Nie usłyszał mnie. Osunął się na stołek przy ladzie, położył telefon ekranem do dołu na marmurze i przycisnął obie dłonie do oczu, jakby próbował utrzymać czaszkę w całości.
— Proszę pana? Otwieramy za dziesięć minut, ale mogę coś już przygotować, jeśli —
— Kawa. Proszę. Czarna. Najmocniejsza, jaką macie. — Przeciągnął dłonie po twarzy. — Przepraszam. Po prostu... mam najgorszy poranek w moim zawodowym życiu i potrzebowałem najbliższych drzwi.
Włączyłam ekspres. Siedział tam, drżąc od stresu, który sprawia, że powietrze wokół człowieka staje się elektryczne. Przesunęłam kubek, a on upił łyk jak ktoś połykający lekarstwo.
— Jestem Otis, przy okazji. Przepraszam za wejście.
— Allison. I wygląda na to, że potrzebuje pan drugiej filiżanki, zanim mi opowie, co się stało.
Prawie się roześmiał. — Co się stało? Dziesięć miesięcy kryzysowego zarządzania runęło w jednej rozmowie telefonicznej. — Odstawił kubek. — Zarządzam zespołem rockowym — dużym, na pewno o nich słyszałaś. Mój wokalista został aresztowany w zeszłym roku — pijany i awanturujący się, zdemolował lobby hotelowe na oczach czterdziestu osób z kamerami. Taki incydent kończy kariery.
Przetarł skronie. — Spędziłem trzy miesiące, negocjując z prokuraturą zmniejszenie zarzutów — żadnego wykroczenia w aktach, żadnej sprawy, żadnego zdjęcia z kartoteki w każdym tabloidzie w kraju. Układ to sześć miesięcy odwyku. Obowiązkowo. Nakaz sądowy.
— I?
— A trasa zaczyna się w tym tygodniu. Wytwórnia od miesięcy trzyma terminy. Wynegocjowałem wcześniejsze zwolnienie z ośrodka — użyłem wszystkich kontaktów, wszystkich przysług — a jedynym powodem, dla którego się zgodzili, była moja gwarancja, że będzie miał całodobowego opiekuna. Kogoś z uprawnieniami, zatrudnionego, dostępnego dwadzieścia cztery godziny na dobę przez całą trasę.
Jego głos załamał się przy następnych słowach. — A kobieta, którą zatrudniłem — sprawdzona, potwierdzona, umowa podpisana — właśnie do mnie zadzwoniła w histerii i rzuciła pracę.
— Właśnie teraz?
— Właśnie teraz. Krzyczała. Powiedziała, że go wygooglowała. Przeczytała tabloidy. Nazwała mnie, cytuję, „urojonym socjopatą”, że w ogóle sądzę, iż ktoś dobrowolnie spędzi osiem tygodni z tym człowiekiem.
Wpatrywał się w kawę. — Bez potwierdzonego opiekuna ośrodek go nie wypuści. Koniec. Bez opiekuna, żadnego zwolnienia. Bez zwolnienia, nie ma trasy. Bez trasy, wytwórnia nas zwalnia i dekada pracy po prostu... przepada.
Przetarłam ladę, bo moje ręce musiały coś robić. — Nie może pan znaleźć kogoś innego?
— Dzwoniłem do każdej agencji w LA. Nikt nie chce się tego podjąć. Przez dwa lata przepalił już trzech opiekunów — ostatnia rzuciła pracę, gdy wystawił jej walizkę na ganek, gdy spała.
Spojrzał na zegarek. — Ośrodek musi dostać imię i kwalifikacje opiekuna faksem do dziewiątej rano, inaczej zostaje zamknięty. Samolot odlatuje o ósmej trzydzieści.
Spojrzał na mnie i coś w jego twarzy się otworzyło — surowe, bezbronne. — Mam mniej niż trzy godziny, żeby znaleźć kogoś gotowego niańczyć wybuchowego, świeżo trzeźwego rockmana przez dwa miesiące. A siedzę w kawiarni, która jeszcze nie jest otwarta, bo każda profesjonalna opcja właśnie się rozpadła.
Patrzyłam na niego. Szwajcarski zegarek. Marynarka, która kosztowała więcej niż mój miesięczny czynsz. Sposób, w jaki jego dłonie drżały przy filiżance — nie od kofeiny, tylko od tego szczególnego strachu człowieka, który patrzy, jak coś, co budował, wali się na jego oczach. I mój mózg zrobił to, co zawsze robił — rachunek. Szybki, bezlitosny, automatyczny.
Trzy godziny. Potrzebuje kogoś w trzy godziny. Ta osoba dostaje —
—Ile płacą za tę pracę?
Spojrzał w górę. Pytanie złapało go w pół spirali i widziałam, jak przelicza osobę stojącą przed nim. — Co?
— Rola opiekuna. Ile.
— Dwieście tysięcy za trasę. Ale to nie — trzeba by było —
— Wezmę to.
W kawiarni zapanowała cisza, tylko ekspres do kawy stukał. Otis patrzył na mnie.
— Ty... co?
— Wezmę to. Zostanę jego opiekunem. — Odłożyłam szmatkę. Serce waliło mi tak mocno, że czułam je w gardle, ale głos miałam spokojny — głos kobiety, która przez miesiące sprawiała, że niemożliwe równania się spinały, i właśnie zobaczyła liczbę, która wreszcie się zgadzała.
— Potrzebuje pan kogoś w trzy godziny. Jestem tu. Nie boję się trudnych ludzi — pracuję w gastronomii, trudni to cały mój dzień.
— Nawet nie wiesz, kim on jest.
— Wiem, ile wynosi liczba. To wystarczy.
— To rockman, Allison. Słynny, wybuchowy, świeżo trzeźwy z sądowym nakazem wiszącym nad głową. To nie robienie latte.
— Nie. To sprawienie, by jeden człowiek nie zniszczył się przez osiem tygodni. — Oparłam się o ladę. — Utrzymywałam moją matkę przy życiu za czternaście dolarów na godzinę i czystą wolą. Uwierz mi — utrzymam twojego rockmana na nogach.
Coś się w nim zmieniło. Panika przegrupowała się wokół nowego środka ciężkości — mnie. Studiował mnie przez dłuższą chwilę, ważąc ryzyko z desperacją, a ja wytrzymałam to spojrzenie bez mrugnięcia.
— Ośrodek będzie potrzebował twojego nazwiska na papierach w ciągu godziny. Sprawdzenie przeszłości, zrzeczenie odpowiedzialności, wszystko. — Wyprostował się i widziałam, jak menedżer wraca mu do oczu — panika zamienia się w logistykę. — Podpisałabyś NDA — jego nazwisko zostaje tajne, dopóki nie będziesz w samolocie.
Wyjął telefon. — Jak szybko się spakujesz?
— Trzydzieści minut.
— Mówisz poważnie.
— Stoję tu o piątej trzydzieści rano, myjąc podłogi w firmie, która kazała mi się częściej uśmiechać, podczas gdy klient krzyczał na mnie o mleko owsiane. — Utrzymałam jego spojrzenie. — Nigdy w życiu nie byłam poważniejsza.
Otis wypuścił powietrze — długo, powoli, jak człowiek patrzący na szalupę ratunkową na horyzoncie.
— Samochód pod twoim adresem za dziewięćdziesiąt minut. Pakuj się lekko. — Wstał, zapiął marynarkę. — Jesteś albo najodważniejszą osobą, jaką poznałem w tym roku, albo najdziwniejszą.
— Pewnie obiema.
Za jego plecami zadźwięczał dzwonek. Kawiarnia znów była cicha — ekspres stygnął, a puls walił mi w każdej części ciała. Dwieście tysięcy dolarów. Operacja mamy: sto pięćdziesiąt. Po raz pierwszy od miesięcy liczby nie kończyły się ścianą.
Rozwiązałam fartuch, złożyłam go na ladzie i wyszłam, zanim moja zmiana w ogóle się zaczęła. Cokolwiek czekało na tym samolocie — kimkolwiek był — poradzę sobie. Radziłam sobie z gorszym. Radziłam sobie całe życie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Kontrakt czekał w SUV-ie Otisa — silnik pracował, samochód zaparkowany przed Kettle & Clay, zanim mój fartuch jeszcze ostygł na ladzie. Rozłożył papiery na tylnym siedzeniu i patrzył na mnie jak człowiek, który właśnie zaciągnął hamulec awaryjny w pociągu i nie jest pewien, czy koła się zatrzymały.
"Muszę być z tobą szczery." Przetarł szczękę. "Robię to od piętnastu lat i nigdy nie zatrudniłem nikogo bez doświadczenia w terapii uzależnień, zarządzaniu kryzysowym albo przynajmniej referencji, do której mógłbym zadzwonić."
"A jednak tu jesteśmy."
"A jednak tu jesteśmy." Westchnął. "Rozumiesz, dlaczego się waham. To facet z nakazem sądowym, wytwórnia depcze mu po piętach, a historia sprawia, że ludzie odchodzą od niego ze łzami w oczach."
"Już mi to mówiłeś. Dwa razy."
"Mówię ci to trzeci raz, bo kiedy podpiszesz, jesteś związana. Osiem tygodni. Nie możesz odejść tylko dlatego, że będzie trudny — a będzie trudny." Podniósł kontrakt. "To jest prawnie wiążące. Odejdziesz wcześniej, tracisz całą pensję."
Spojrzałam na liczbę na stronie. Dwieście tysięcy dolarów. Operacja mojej mamy: sto pięćdziesiąt. Głos dr Ortiz w kółko w mojej głowie — trzy do czterech miesięcy. Okno się zamyka.
"Daj mi długopis."
Coś przemknęło po jego twarzy — nie do końca poczucie winy, ale wystarczająco blisko, by dzielić ten sam kod pocztowy. Podał mi długopis.
Podpisałam każdą stronę, którą mi wskazał. NDA, zrzeczenie się odpowiedzialności, klauzula poufności, umowa o wynagrodzeniu. Moja ręka była pewna. Reszta mnie drżała na częstotliwości, którą wyczuwały tylko psy i zdesperowane córki.
Otis zebrał papiery, wsunął je do swojej aktówki i zatrzasnął ją. "Dobrze. Za dwie godziny odbieramy go z ośrodka. Przedstawię ci szczegóły w drodze."
"Odbieramy go?"
"Ośrodek odwykowy nie wypuści go bez obecności towarzysza. Osobiście. Twoje nazwisko jest już na papierach — jesteś powodem, dla którego dziś wyjdzie z tego budynku." Odpalił silnik. "Bez presji."
Zadzwoniłam do mamy, siedząc na miejscu pasażera, podczas gdy Otis prowadził. Powiedziałam jej, że mam pracę — prawdziwą, za tyle pieniędzy, że wszystko się zmieni.
"Jaką pracę, kochanie?" Ostrożnie. Tym głosem, którego używała, gdy nie chciała brzmieć na przestraszoną.
"Branża muzyczna. Asystentka trasy. To legalne, mamo, obiecuję."
Cisza. W tle cicho brzęczał program kulinarny — jakiś kucharz tworzył coś pięknego z produktów, na które nas nie było stać.
"Uważaj na siebie."
"Będę."
"Dzwoń do mnie co noc."
"Co noc."
Rozłączyłam się i przycisnęłam telefon do piersi, podczas gdy Pacific Coast Highway rozwijała się za oknem — niebieska, nieskończona i kompletnie obojętna na fakt, że całe moje życie właśnie zmieniło kierunek w mniej niż dwie godziny.
Odebraliśmy go z ośrodka — czysty, drogi, bardziej butikowy hotel niż klinika odwykowa. Otis wszedł sam do środka. Czekałam w SUV-ie, kolano podskakiwało, palce bawiły się paskiem mojej torby.
Dwadzieścia minut później Otis wyszedł z mężczyzną obok siebie, a moja pierwsza myśl — przed kontekstem, przed logiką, przed tą częścią mózgu, która powinna sprawdzać ludzi w bazie danych — to było o.
Był wysoki. Chudy w sposób balansujący między pociągającym a niezdrowym, kości policzkowe ostre jak cień. Ciemne włosy, dłuższe niż powinny, opadające na czoło, jakby przestał przejmować się lustrem w połowie odwyku.
Tatuaże wspinające się po obu przedramionach, znikające pod podwiniętymi rękawami czarnej koszulki henley. Poruszał się tak, jakby powietrze było mu coś winne — długie kroki, luźne ramiona, ten rodzaj chodu, który sprawia, że patrzysz dwa razy, nawet jeśli nie chcesz.
Nie. Nawet nie próbuj. To klient. To twoja praca. Przestań patrzeć na jego szczękę.
Patrzyłam na jego szczękę. I na dłonie. I na to, jak przesunęło się jego gardło, gdy odchylił głowę i zmrużył oczy w słońcu, jak ktoś, kto nie widział go od miesięcy.
Wsunął się na tylne siedzenie. Ja byłam z przodu. Jeszcze na mnie nie spojrzał — zakładał okulary przeciwsłoneczne, odchylał się, emanując pokazową nudą kogoś, kto wolałby być gdziekolwiek indziej.
Wtedy zerknął w górę. Złapał mój wzrok w lusterku wstecznym. Patrzyłam, jak jego oczy wędrują — powoli, bez pośpiechu, tym spojrzeniem, które pewnie już setki razy wpędziło go w kłopoty.
"No proszę." Jego głos był niski, szorstki, jak żwir przeciągnięty po aksamicie. "Jaką piękną dziewczynę mi przyprowadziłeś, Otis. To prezent na powitanie?"
Poczułam gorąco na szyi. Otis nawet nie drgnął.
"To twoja nowa towarzyszka trzeźwości."
Nuda zniknęła. Usiadł do przodu, zsunął okulary. "Znowu? Mówiłem ci, że nie potrzebuję. Mówiłem ci w ośrodku, mówiłem ci przez telefon —"
"A sąd powiedział mi, że nie masz wyboru." Otis spotkał się z nim wzrokiem w lusterku. "To dzięki niej siedzisz teraz w tym aucie, a nie w tamtym budynku kolejne trzy miesiące. Może więc powiedz dziękuję."
Nie powiedział dziękuję. Spojrzał na mnie jeszcze raz — naprawdę tym razem, flirt zniknął, zastąpiony czymś zimniejszym, bardziej kalkulującym. Mierzył mnie wzrokiem. Odwróciłam się w fotelu i spojrzałam mu prosto w oczy.
Z bliska był — przestań — jeszcze bardziej. Szaro-zielone oczy. Usta, które wyglądały, jakby stale musiały wybierać między uśmiechem a bronią. Twarz stworzona na okładki płyt i do kłótni.
"Allison," powiedział Otis. "Poznaj Aidena Blackwella. Aiden — to Allison Calloway. Twoja opiekunka na następne osiem tygodni."
Allison Calloway.
Jego twarz się zmieniła. Nie od razu — działo się to etapami, jakby patrzeć, jak szyba pęka w zwolnionym tempie. Najpierw zesztywniała szczęka. Potem oczy, coś za nimi zatrzasnęło się tak gwałtownie, że prawie to usłyszałam. Palce znieruchomiały na okularach w dłoni.
A mój żołądek zapadł się pod podłogę samochodu, bo znałam tę twarz. Nie z gazety. Z ławki za szopą ogrodnika. Z dziury w żywopłocie w Westridge Prep. Z najgorszego popołudnia mojego życia.
Aiden Blackwell. Chłopak, który postawił but na moim dzienniku. Chłopak, który przeczytał moją duszę na głos i się śmiał.
Osiem lat starszy. Wydrążony przez sławę i to, co sława z nim zrobiła. Ale nie do pomylenia — te oczy, ta szczęka, te usta, które zawsze ładowały coś okrutnego.
Jego wyraz twarzy ułożył się w uśmiech, który nie sięgał oczu. Oparł się o siedzenie, skrzyżował ramiona i jeszcze raz przesunął po mnie wzrokiem — ale teraz inaczej. Nie flirt, jak wcześniej. Sekcja zwłok.
"No proszę, proszę." Jego głos obniżył się o pół tonu. "Zobacz, jak wyrosła Notatnikowa Dziewczyna."
Przekrzywił głowę, studiując mnie jak obraz, nad którym zastanawia się, czy go kupić, czy spalić. "Dawno cię nie widziałem. Zmieniłaś się. Prawie cię nie poznałem — prawie."
Przezwisko uderzyło mnie w potylicę jak pięść. Osiem lat stępione, a wciąż ostre jak brzytwa. Paznokcie wbiły mi się w dłonie w kieszeniach kurtki.
To przyciąganie, które czułam trzydzieści sekund temu, skrzepło w coś gorącego i mdłego — bo moje ciało chciało go zanim mózg nadążył, a teraz mózg krzyczał.
"Otis naprawdę sięgnął dna," powiedział, odchylając się. Teatr wrócił — leniwy, okrutny, opancerzony — ale widziałam pęknięcie. Tę półsekundę, kiedy jego twarz zrobiła coś, czego nie mógł powstrzymać.
Przełknęłam trzęsienie w piersi i utrzymałam wzrok w lusterku.
"Nie jestem tu, by cię niańczyć. Jestem tu, żebyś nie zabił się, zanim znów będziesz przydatny."
Jego szczęka się napięła. Otis złapał mocniej kierownicę i milczał. Pacyfik rozciągał się obok nas, niebieski, bezkresny i kompletnie bezużyteczny.
Powinnam powiedzieć Otisowi, żeby się zatrzymał. Powinnam wysiąść i wrócić do Kettle & Clay i udawać, że to się nie wydarzyło.
Ale dr Ortiz powiedział: trzy do czterech miesięcy. A czas nie obchodzi chłopaka, który złamał cię w wieku siedemnastu lat.
Przesuń w górę, aby kontynuować