passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

You`re My Melody - Rozdział #4 - autor itsvlada

You`re My Melody

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Wczesny poranek. Kettle & Clay jeszcze nie było otwarte.

Myłam podłogę w półmroku, krzesła wciąż spiętrzone na stołach, a neon za ladą bzyczał swoim cichym, elektrycznym brzęczeniem. Robiłam to, co robiłam tylko wtedy, gdy byłam absolutnie pewna, że nikt nie słucha.

Śpiewałam.

Najpierw cicho, prawie nieświadomie — melodię, którą nosiłam w piersi od siedemnastego roku życia. Nigdy nie trafiła do dziennika, bo żyła w moim gardle, nie na papierze. Mój głos wypełnił pustą kawiarnię jak woda wypełnia szklankę, i przez trzydzieści sekund nie byłam baristką z mopem i poparzeniem na nadgarstku. Byłam dziewczyną, która miała stać za mikrofonem.

Dzwonek nad drzwiami zatrzasnął się z hukiem — nie zadźwięczał, zatrzasnął — i do środka wszedł mężczyzna w dobrze skrojonym marynarce i drogich butach, jakby budynek się palił. Wczesna czterdziestka, zadbana broda, telefon przyciśnięty do ucha, na twarzy panika człowieka, który patrzy, jak samolot odlatuje bez niego.

— Nie — nie możesz — posłuchaj mnie, samolot odlatuje za trzy godziny. Trzy godziny. Podpisałeś umowę —

Zatrzymał się w pół zdania. Zapatrzył się w telefon. Ktokolwiek był po drugiej stronie, rozłączył się.

— Jeszcze nie jesteśmy otwarci — powiedziałam.

Nie usłyszał mnie. Osunął się na stołek przy ladzie, położył telefon ekranem do dołu na marmurze i przycisnął obie dłonie do oczu, jakby próbował utrzymać czaszkę w całości.

— Proszę pana? Otwieramy za dziesięć minut, ale mogę coś już przygotować, jeśli —

— Kawa. Proszę. Czarna. Najmocniejsza, jaką macie. — Przeciągnął dłonie po twarzy. — Przepraszam. Po prostu... mam najgorszy poranek w moim zawodowym życiu i potrzebowałem najbliższych drzwi.

Włączyłam ekspres. Siedział tam, drżąc od stresu, który sprawia, że powietrze wokół człowieka staje się elektryczne. Przesunęłam kubek, a on upił łyk jak ktoś połykający lekarstwo.

— Jestem Otis, przy okazji. Przepraszam za wejście.

— Allison. I wygląda na to, że potrzebuje pan drugiej filiżanki, zanim mi opowie, co się stało.

Prawie się roześmiał. — Co się stało? Dziesięć miesięcy kryzysowego zarządzania runęło w jednej rozmowie telefonicznej. — Odstawił kubek. — Zarządzam zespołem rockowym — dużym, na pewno o nich słyszałaś. Mój wokalista został aresztowany w zeszłym roku — pijany i awanturujący się, zdemolował lobby hotelowe na oczach czterdziestu osób z kamerami. Taki incydent kończy kariery.

Przetarł skronie. — Spędziłem trzy miesiące, negocjując z prokuraturą zmniejszenie zarzutów — żadnego wykroczenia w aktach, żadnej sprawy, żadnego zdjęcia z kartoteki w każdym tabloidzie w kraju. Układ to sześć miesięcy odwyku. Obowiązkowo. Nakaz sądowy.

— I?

— A trasa zaczyna się w tym tygodniu. Wytwórnia od miesięcy trzyma terminy. Wynegocjowałem wcześniejsze zwolnienie z ośrodka — użyłem wszystkich kontaktów, wszystkich przysług — a jedynym powodem, dla którego się zgodzili, była moja gwarancja, że będzie miał całodobowego opiekuna. Kogoś z uprawnieniami, zatrudnionego, dostępnego dwadzieścia cztery godziny na dobę przez całą trasę.

Jego głos załamał się przy następnych słowach. — A kobieta, którą zatrudniłem — sprawdzona, potwierdzona, umowa podpisana — właśnie do mnie zadzwoniła w histerii i rzuciła pracę.

— Właśnie teraz?

— Właśnie teraz. Krzyczała. Powiedziała, że go wygooglowała. Przeczytała tabloidy. Nazwała mnie, cytuję, „urojonym socjopatą”, że w ogóle sądzę, iż ktoś dobrowolnie spędzi osiem tygodni z tym człowiekiem.

Wpatrywał się w kawę. — Bez potwierdzonego opiekuna ośrodek go nie wypuści. Koniec. Bez opiekuna, żadnego zwolnienia. Bez zwolnienia, nie ma trasy. Bez trasy, wytwórnia nas zwalnia i dekada pracy po prostu... przepada.

Przetarłam ladę, bo moje ręce musiały coś robić. — Nie może pan znaleźć kogoś innego?

— Dzwoniłem do każdej agencji w LA. Nikt nie chce się tego podjąć. Przez dwa lata przepalił już trzech opiekunów — ostatnia rzuciła pracę, gdy wystawił jej walizkę na ganek, gdy spała.

Spojrzał na zegarek. — Ośrodek musi dostać imię i kwalifikacje opiekuna faksem do dziewiątej rano, inaczej zostaje zamknięty. Samolot odlatuje o ósmej trzydzieści.

Spojrzał na mnie i coś w jego twarzy się otworzyło — surowe, bezbronne. — Mam mniej niż trzy godziny, żeby znaleźć kogoś gotowego niańczyć wybuchowego, świeżo trzeźwego rockmana przez dwa miesiące. A siedzę w kawiarni, która jeszcze nie jest otwarta, bo każda profesjonalna opcja właśnie się rozpadła.

Patrzyłam na niego. Szwajcarski zegarek. Marynarka, która kosztowała więcej niż mój miesięczny czynsz. Sposób, w jaki jego dłonie drżały przy filiżance — nie od kofeiny, tylko od tego szczególnego strachu człowieka, który patrzy, jak coś, co budował, wali się na jego oczach. I mój mózg zrobił to, co zawsze robił — rachunek. Szybki, bezlitosny, automatyczny.

Trzy godziny. Potrzebuje kogoś w trzy godziny. Ta osoba dostaje —

—Ile płacą za tę pracę?

Spojrzał w górę. Pytanie złapało go w pół spirali i widziałam, jak przelicza osobę stojącą przed nim. — Co?

— Rola opiekuna. Ile.

— Dwieście tysięcy za trasę. Ale to nie — trzeba by było —

— Wezmę to.

W kawiarni zapanowała cisza, tylko ekspres do kawy stukał. Otis patrzył na mnie.

— Ty... co?

— Wezmę to. Zostanę jego opiekunem. — Odłożyłam szmatkę. Serce waliło mi tak mocno, że czułam je w gardle, ale głos miałam spokojny — głos kobiety, która przez miesiące sprawiała, że niemożliwe równania się spinały, i właśnie zobaczyła liczbę, która wreszcie się zgadzała.

— Potrzebuje pan kogoś w trzy godziny. Jestem tu. Nie boję się trudnych ludzi — pracuję w gastronomii, trudni to cały mój dzień.

— Nawet nie wiesz, kim on jest.

— Wiem, ile wynosi liczba. To wystarczy.

— To rockman, Allison. Słynny, wybuchowy, świeżo trzeźwy z sądowym nakazem wiszącym nad głową. To nie robienie latte.

— Nie. To sprawienie, by jeden człowiek nie zniszczył się przez osiem tygodni. — Oparłam się o ladę. — Utrzymywałam moją matkę przy życiu za czternaście dolarów na godzinę i czystą wolą. Uwierz mi — utrzymam twojego rockmana na nogach.

Coś się w nim zmieniło. Panika przegrupowała się wokół nowego środka ciężkości — mnie. Studiował mnie przez dłuższą chwilę, ważąc ryzyko z desperacją, a ja wytrzymałam to spojrzenie bez mrugnięcia.

— Ośrodek będzie potrzebował twojego nazwiska na papierach w ciągu godziny. Sprawdzenie przeszłości, zrzeczenie odpowiedzialności, wszystko. — Wyprostował się i widziałam, jak menedżer wraca mu do oczu — panika zamienia się w logistykę. — Podpisałabyś NDA — jego nazwisko zostaje tajne, dopóki nie będziesz w samolocie.

Wyjął telefon. — Jak szybko się spakujesz?

— Trzydzieści minut.

— Mówisz poważnie.

— Stoję tu o piątej trzydzieści rano, myjąc podłogi w firmie, która kazała mi się częściej uśmiechać, podczas gdy klient krzyczał na mnie o mleko owsiane. — Utrzymałam jego spojrzenie. — Nigdy w życiu nie byłam poważniejsza.

Otis wypuścił powietrze — długo, powoli, jak człowiek patrzący na szalupę ratunkową na horyzoncie.

— Samochód pod twoim adresem za dziewięćdziesiąt minut. Pakuj się lekko. — Wstał, zapiął marynarkę. — Jesteś albo najodważniejszą osobą, jaką poznałem w tym roku, albo najdziwniejszą.

— Pewnie obiema.

Za jego plecami zadźwięczał dzwonek. Kawiarnia znów była cicha — ekspres stygnął, a puls walił mi w każdej części ciała. Dwieście tysięcy dolarów. Operacja mamy: sto pięćdziesiąt. Po raz pierwszy od miesięcy liczby nie kończyły się ścianą.

Rozwiązałam fartuch, złożyłam go na ladzie i wyszłam, zanim moja zmiana w ogóle się zaczęła. Cokolwiek czekało na tym samolocie — kimkolwiek był — poradzę sobie. Radziłam sobie z gorszym. Radziłam sobie całe życie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Kontrakt czekał w SUV-ie Otisa — silnik pracował, samochód zaparkowany przed Kettle & Clay, zanim mój fartuch jeszcze ostygł na ladzie. Rozłożył papiery na tylnym siedzeniu i patrzył na mnie jak człowiek, który właśnie zaciągnął hamulec awaryjny w pociągu i nie jest pewien, czy koła się zatrzymały.

"Muszę być z tobą szczery." Przetarł szczękę. "Robię to od piętnastu lat i nigdy nie zatrudniłem nikogo bez doświadczenia w terapii uzależnień, zarządzaniu kryzysowym albo przynajmniej referencji, do której mógłbym zadzwonić."

"A jednak tu jesteśmy."

"A jednak tu jesteśmy." Westchnął. "Rozumiesz, dlaczego się waham. To facet z nakazem sądowym, wytwórnia depcze mu po piętach, a historia sprawia, że ludzie odchodzą od niego ze łzami w oczach."

"Już mi to mówiłeś. Dwa razy."

"Mówię ci to trzeci raz, bo kiedy podpiszesz, jesteś związana. Osiem tygodni. Nie możesz odejść tylko dlatego, że będzie trudny — a będzie trudny." Podniósł kontrakt. "To jest prawnie wiążące. Odejdziesz wcześniej, tracisz całą pensję."

Spojrzałam na liczbę na stronie. Dwieście tysięcy dolarów. Operacja mojej mamy: sto pięćdziesiąt. Głos dr Ortiz w kółko w mojej głowie — trzy do czterech miesięcy. Okno się zamyka.

"Daj mi długopis."

Coś przemknęło po jego twarzy — nie do końca poczucie winy, ale wystarczająco blisko, by dzielić ten sam kod pocztowy. Podał mi długopis.

Podpisałam każdą stronę, którą mi wskazał. NDA, zrzeczenie się odpowiedzialności, klauzula poufności, umowa o wynagrodzeniu. Moja ręka była pewna. Reszta mnie drżała na częstotliwości, którą wyczuwały tylko psy i zdesperowane córki.

Otis zebrał papiery, wsunął je do swojej aktówki i zatrzasnął ją. "Dobrze. Za dwie godziny odbieramy go z ośrodka. Przedstawię ci szczegóły w drodze."

"Odbieramy go?"

"Ośrodek odwykowy nie wypuści go bez obecności towarzysza. Osobiście. Twoje nazwisko jest już na papierach — jesteś powodem, dla którego dziś wyjdzie z tego budynku." Odpalił silnik. "Bez presji."

Zadzwoniłam do mamy, siedząc na miejscu pasażera, podczas gdy Otis prowadził. Powiedziałam jej, że mam pracę — prawdziwą, za tyle pieniędzy, że wszystko się zmieni.

"Jaką pracę, kochanie?" Ostrożnie. Tym głosem, którego używała, gdy nie chciała brzmieć na przestraszoną.

"Branża muzyczna. Asystentka trasy. To legalne, mamo, obiecuję."

Cisza. W tle cicho brzęczał program kulinarny — jakiś kucharz tworzył coś pięknego z produktów, na które nas nie było stać.

"Uważaj na siebie."

"Będę."

"Dzwoń do mnie co noc."

"Co noc."

Rozłączyłam się i przycisnęłam telefon do piersi, podczas gdy Pacific Coast Highway rozwijała się za oknem — niebieska, nieskończona i kompletnie obojętna na fakt, że całe moje życie właśnie zmieniło kierunek w mniej niż dwie godziny.

Odebraliśmy go z ośrodka — czysty, drogi, bardziej butikowy hotel niż klinika odwykowa. Otis wszedł sam do środka. Czekałam w SUV-ie, kolano podskakiwało, palce bawiły się paskiem mojej torby.

Dwadzieścia minut później Otis wyszedł z mężczyzną obok siebie, a moja pierwsza myśl — przed kontekstem, przed logiką, przed tą częścią mózgu, która powinna sprawdzać ludzi w bazie danych — to było o.

Był wysoki. Chudy w sposób balansujący między pociągającym a niezdrowym, kości policzkowe ostre jak cień. Ciemne włosy, dłuższe niż powinny, opadające na czoło, jakby przestał przejmować się lustrem w połowie odwyku.

Tatuaże wspinające się po obu przedramionach, znikające pod podwiniętymi rękawami czarnej koszulki henley. Poruszał się tak, jakby powietrze było mu coś winne — długie kroki, luźne ramiona, ten rodzaj chodu, który sprawia, że patrzysz dwa razy, nawet jeśli nie chcesz.

Nie. Nawet nie próbuj. To klient. To twoja praca. Przestań patrzeć na jego szczękę.

Patrzyłam na jego szczękę. I na dłonie. I na to, jak przesunęło się jego gardło, gdy odchylił głowę i zmrużył oczy w słońcu, jak ktoś, kto nie widział go od miesięcy.

Wsunął się na tylne siedzenie. Ja byłam z przodu. Jeszcze na mnie nie spojrzał — zakładał okulary przeciwsłoneczne, odchylał się, emanując pokazową nudą kogoś, kto wolałby być gdziekolwiek indziej.

Wtedy zerknął w górę. Złapał mój wzrok w lusterku wstecznym. Patrzyłam, jak jego oczy wędrują — powoli, bez pośpiechu, tym spojrzeniem, które pewnie już setki razy wpędziło go w kłopoty.

"No proszę." Jego głos był niski, szorstki, jak żwir przeciągnięty po aksamicie. "Jaką piękną dziewczynę mi przyprowadziłeś, Otis. To prezent na powitanie?"

Poczułam gorąco na szyi. Otis nawet nie drgnął.

"To twoja nowa towarzyszka trzeźwości."

Nuda zniknęła. Usiadł do przodu, zsunął okulary. "Znowu? Mówiłem ci, że nie potrzebuję. Mówiłem ci w ośrodku, mówiłem ci przez telefon —"

"A sąd powiedział mi, że nie masz wyboru." Otis spotkał się z nim wzrokiem w lusterku. "To dzięki niej siedzisz teraz w tym aucie, a nie w tamtym budynku kolejne trzy miesiące. Może więc powiedz dziękuję."

Nie powiedział dziękuję. Spojrzał na mnie jeszcze raz — naprawdę tym razem, flirt zniknął, zastąpiony czymś zimniejszym, bardziej kalkulującym. Mierzył mnie wzrokiem. Odwróciłam się w fotelu i spojrzałam mu prosto w oczy.

Z bliska był — przestań — jeszcze bardziej. Szaro-zielone oczy. Usta, które wyglądały, jakby stale musiały wybierać między uśmiechem a bronią. Twarz stworzona na okładki płyt i do kłótni.

"Allison," powiedział Otis. "Poznaj Aidena Blackwella. Aiden — to Allison Calloway. Twoja opiekunka na następne osiem tygodni."

Allison Calloway.

Jego twarz się zmieniła. Nie od razu — działo się to etapami, jakby patrzeć, jak szyba pęka w zwolnionym tempie. Najpierw zesztywniała szczęka. Potem oczy, coś za nimi zatrzasnęło się tak gwałtownie, że prawie to usłyszałam. Palce znieruchomiały na okularach w dłoni.

A mój żołądek zapadł się pod podłogę samochodu, bo znałam tę twarz. Nie z gazety. Z ławki za szopą ogrodnika. Z dziury w żywopłocie w Westridge Prep. Z najgorszego popołudnia mojego życia.

Aiden Blackwell. Chłopak, który postawił but na moim dzienniku. Chłopak, który przeczytał moją duszę na głos i się śmiał.

Osiem lat starszy. Wydrążony przez sławę i to, co sława z nim zrobiła. Ale nie do pomylenia — te oczy, ta szczęka, te usta, które zawsze ładowały coś okrutnego.

Jego wyraz twarzy ułożył się w uśmiech, który nie sięgał oczu. Oparł się o siedzenie, skrzyżował ramiona i jeszcze raz przesunął po mnie wzrokiem — ale teraz inaczej. Nie flirt, jak wcześniej. Sekcja zwłok.

"No proszę, proszę." Jego głos obniżył się o pół tonu. "Zobacz, jak wyrosła Notatnikowa Dziewczyna."

Przekrzywił głowę, studiując mnie jak obraz, nad którym zastanawia się, czy go kupić, czy spalić. "Dawno cię nie widziałem. Zmieniłaś się. Prawie cię nie poznałem — prawie."

Przezwisko uderzyło mnie w potylicę jak pięść. Osiem lat stępione, a wciąż ostre jak brzytwa. Paznokcie wbiły mi się w dłonie w kieszeniach kurtki.

To przyciąganie, które czułam trzydzieści sekund temu, skrzepło w coś gorącego i mdłego — bo moje ciało chciało go zanim mózg nadążył, a teraz mózg krzyczał.

"Otis naprawdę sięgnął dna," powiedział, odchylając się. Teatr wrócił — leniwy, okrutny, opancerzony — ale widziałam pęknięcie. Tę półsekundę, kiedy jego twarz zrobiła coś, czego nie mógł powstrzymać.

Przełknęłam trzęsienie w piersi i utrzymałam wzrok w lusterku.

"Nie jestem tu, by cię niańczyć. Jestem tu, żebyś nie zabił się, zanim znów będziesz przydatny."

Jego szczęka się napięła. Otis złapał mocniej kierownicę i milczał. Pacyfik rozciągał się obok nas, niebieski, bezkresny i kompletnie bezużyteczny.

Powinnam powiedzieć Otisowi, żeby się zatrzymał. Powinnam wysiąść i wrócić do Kettle & Clay i udawać, że to się nie wydarzyło.

Ale dr Ortiz powiedział: trzy do czterech miesięcy. A czas nie obchodzi chłopaka, który złamał cię w wieku siedemnastu lat.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Willa wyłoniła się przez przednią szybę jak coś z innej planety — szkło i biały kamień zawieszone nad klifem, Pacyfik rozbijający się poniżej.

Wysiadłam z torbą podróżną. Zdarte buty na wypolerowanym kamieniu. Kurtka z lumpeksu naprzeciw podłogowo-sufitowej szyby. Tak wygląda bogactwo, gdy przestaje przepraszać.

Aiden nie odezwał się ani słowem od czasu, gdy padło to nazwisko. Przeszedł obok mnie, nie patrząc wstecz, ramiona spięte. Otis pokazał mi szybko dom — mój pokój, kuchnię, części wspólne — potem pożegnał się uściskiem dłoni i obietnicą, że zajrzy jutro.

Drzwi się zamknęły. Zostałam tylko ja, ocean i mężczyzna, który ukradł mi słowa i zbudował na nich królestwo.

Znalazłam rozkład dnia, który Otis przypiął do lodówki — posiłki, leki, terapia o drugiej, studio o czwartej. Moja praca w punktach. Nakarmić go, podać leki, utrzymać w trzeźwości, sprawności, funkcjonalności.

Weszłam do kuchni, a Aiden opierał się o blat z kubkiem kawy, bez koszulki, tatuaże łapały popołudniowe światło.

No proszę cię.

Moje ciało zareagowało jak w samochodzie — ten mimowolny, totalny odruch, do którego nie miałam prawa. Wysmukłe mięśnie na jego ramionach. Kości biodrowe wystające ponad nisko opuszczonymi dresami. Linia mięśni w kształcie V, którą zauważyłam przed ośrodkiem, teraz na pełnym widoku, jakby to wszystko zaplanował.

Nigdy nawet nie byłaś na prawdziwej randce. Za bardzo zajęta pracą na dwa etaty i oddawaniem osocza, żeby mieć życie miłosne. A teraz pierwszy facet, przez którego żołądek ci się przewraca, to ten, który zniszczył cię w wieku siedemnastu lat. To nie jest ironia. To boska kara.

— Zamierzasz tam tak stać? — upił łyk kawy, nagie ramiona oparte o szafkę, swobodny we własnej skórze w sposób, który wydawał się bronią. — Kuchnia jest tam. Albo potrzebujesz wycieczki po lodówce?

Nie drgnęłam. Przeszłam obok niego — wystarczająco blisko, by poczuć zapach mydła i czegoś ciemniejszego, kawy i bezsenności — wyjęłam kubek z szafki i nalałam kawy z jego dzbanka bez pytania.

— Gdzie reszta zespołu?

— We własnych domach. Przychodzą na próby. — Odstawił kubek, porcelana stuknęła o marmur. — Czemu pytasz? Liczysz na kogoś, z kim łatwiej się rozmawia?

— Liczę na kogoś, kto zakłada koszulkę przy gościach.

— Mój dom, Calloway. Założę, co zechcę. — Odepchnął się od blatu i podszedł do mnie — nie na tyle blisko, by dotknąć, ale wystarczająco, by powietrze stało się decyzją. Jego klatka piersiowa była tuż obok. Patrzyłam mu w twarz z taką dyscypliną, że powinna być konkurencją olimpijską.

— Wyjaśnijmy coś. Nie prosiłem o opiekuna. Nie prosiłem o ciebie. Otis cię zatrudnił, Otis może cię zwolnić, a im szybciej zrozumiesz, że jesteś meblem w moim domu, tym łatwiej nam będzie.

Mebel. Osiem lat temu byłam Dziewczyną z Notesu. Teraz byłam meblem.

— Zrozumiałam. A teraz zjedz coś. Twój dietetyk przysłał jadłospis i wyglądasz, jakby cię przewiał silniejszy wiatr.

Coś w nim drgnęło — zaskoczenie, że nie zareagowałam. — Zjem, jak będę głodny.

— Zjesz teraz. — Postawiłam przed nim talerz. — Sześćdziesiąt trzy dni trzeźwości i pięć kilo niedowagi to nie jest cecha charakteru.

Jego oczy rozbłysły — nie tym światłem, co trzeba. — Wiesz co, masz rację, Dziewczyno z Notesu. Sześćdziesiąt trzy dni. To trzeba uczcić.

Odwrócił się, otworzył szafkę nad lodówką — sięgając nade mną, tak blisko, że poczułam ciepło jego nagiej klatki piersiowej — i wyjął butelkę Jamesona. Zanim zdążyłam zareagować, odkręcił korek i przechylił nad kubkiem z kawą.

Złapałam butelkę. Moja dłoń zacisnęła się na szyjce, jego ciągle była u podstawy i przez sekundę trzymaliśmy ją oboje, nasze kłykcie się stykały, jego twarz sześć cali od mojej.

— Puść, Calloway.

— Odstaw ją.

— Moja butelka, mój dom, moja kuchnia.

— I masz sześćdziesiąt trzy dni czystości. Jeśli się napijesz, ośrodek cofnie ci wypis i rano wracasz do zamknięcia. — Moja ręka nie drżała. Cała reszta mnie trzęsła się jak szalona, ale on nie musiał o tym wiedzieć. — Warto za ten toast?

Coś w jego oczach drgnęło — brawura pękła na tyle, by pokazać zwierzę pod spodem. Tę część, która naprawdę chciała whisky bardziej niż powietrza.

Puścił butelkę. Odsunął się.

— Jesteś beznadziejna, Calloway.

— Nie jestem tu dla zabawy.

Wylałam Jamesona do zlewu. Patrzył na każdą kroplę jak na płonące pieniądze.

Nie zjadł. Zamiast tego wyszedł, niespokojna energia ciągnęła go przez dom — kanapa, taras, korytarz przy studiu, krawędź basenu. Szłam za nim. Taka była praca.

Za każdym razem, gdy pojawiałam się za nim, rzucał mi to leniwe półuśmiechnięcie. — O, jest. Moja mała opiekunka.

Moja mała opiekunka. Powiedziane tonem, który robił z dolną połową mojego ciała rzeczy, które absolutnie nie powinny dziać się w pracy. Dwadzieścia pięć lat, osiem z nich spędzonych na zmianach zamiast randek, a Bóg umieścił mnie w szklanym domu z półnagim, wkurzającym, nieprzyzwoicie zbudowanym mężczyzną, za którym miałam obowiązek chodzić z pokoju do pokoju.

— Nie pilnuję cię — powiedziałam. — Upewniam się, że nie trafisz na TMZ zanim zacznie się trasa.

— Martwisz się o mnie? To słodkie.

— Martwię się o swoją wypłatę.

Godzinę później przyłapałam go przy tylnych drzwiach, z kluczami w dłoni.

— Jadę się przejechać.

— Nie masz prawa jazdy. Zgodnie z decyzją sądu.

— Dostaję szału, Calloway.

— Otwórz okno. — Czułam, jak uzależnienie ciągnie go za sobą — drżenie w dłoniach ukrywał, wtykając je do kieszeni. Chciał baru, sklepu monopolowego albo przyjaciela, który nie powie nie.

Rzucił klucze na blat. Przez godzinę nie odezwał się słowem.

Wykorzystałam ciszę, by przeszukać dom. Wódka za wzmacniaczem. Piersiówka w kieszeni płaszcza. Sześciopak w torbie sportowej. Tequila za ręcznikami w szafie z pościelą. Ustawiłam to wszystko na blacie w kuchni jak dowody na procesie.

Gdy wrócił i zobaczył kolekcję, zatrzymał się w progu. Jego twarz zrobiła coś skomplikowanego — cała wojna za maską w mniej niż dwie sekundy.

— Przeszukałaś moje rzeczy.

— Twoja trzeźwość to dosłownie moja praca.

Podniósł piersiówkę, obracając ją w palcach. Jego głos stał się lekki w ten sposób, który już wiedziałam znaczył coś przeciwnego. — Zachowujesz się, jakbyś nigdy nie straciła nad niczym kontroli w życiu. Jakbyś zawsze była taka — poukładana.

Odłożył piersiówkę. — Ale pamiętam dziewczynę, która wylała wszystko, co miała, na kartkę i zostawiła ją, gdzie każdy mógł ją znaleźć. To nie jest kontrola. To błaganie, by ktoś zajrzał.

Kuchnia się zmniejszyła. Cofnął się osiem lat i wyciągnął jedyną rzecz, na którą nie miałam obrony.

— Tak łatwo budowało się imperium na skradzionych tekstach, prawda?

Cisza. Przez trzy sekundy trzymał mój wzrok, potem jego usta wykrzywiły się w coś leniwego i okrutnego.

— Skarbie, jeśli wziąłem twoje wierszyki i zrobiłem z nich platynowe płyty, powinnaś mi dziękować. Nadałem im wartość.

Przeszedł obok mnie — tak blisko, że jego ramię musnęło moje, pół sekundy kontaktu, który przepalił się przez rękaw. Nie odwróciłam się. Stałam w kuchni z butelkami na blacie, drżącymi dłońmi i słowem "skarbie" pod skórą jak drzazga, której nie mogłam sięgnąć.

Pachnie mydłem i samozniszczeniem i zauważyłaś to. Zauważyłaś, bo jesteś żałosna i spragniona dotyku, a pierwszy facet od dwudziestu pięciu lat, przez którego łapiesz oddech, to ten, którego powinnaś chcieć podpalić.

Wyrzuciłam butelki do śmieci. Szorowałam blat, aż rozbolały mnie kłykcie, bo jeśli nie zajęłabym czymś rąk, zaczęłabym myśleć o jego ramieniu przy moim. A nie zamierzałam być tą osobą. Nie tutaj. Nie z nim.

Przesuń w górę, aby kontynuować

You`re My Melody

You`re My Melody

60 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

60

Treść

Aa