Xavier był przyzwyczajony do jazdy w ciszy, ale musiał wtajemniczyć ją w pewne sekrety. "Jak już wcześniej słyszałaś, nazywam się Xavier Delgado" zaczął Xavier. Jessica została wyrwana z zamyślenia jego głosem. Odwróciła się, by wysłuchać wszystkiego, co miał do powiedzenia. Skoro potrzebował żony, musiała być za tym jakaś historia.
"Mój dziadek jest chory i leży w szpitalu, ciągle naciskał na mnie, żebym się ożenił. Miałem poślubić dziewczynę z agencji matrymonialnej, ale nie pojawiła się, więc ożeniłem się z tobą. Powiedziałem dziadkowi, że spotykamy się od roku i dlatego wzięliśmy ślub."
"Rozumiem" odpowiedziała Jessica. "Czym się zajmujesz?" zapytał Xavier, widząc jej reakcję. "Jestem zastępcą szefa kuchni w restauracji L'Verine" odpowiedziała Jessica. Xavier znał to miejsce, jadał tam kilka razy. Zastanawiał się, czy go widziała.
Przeszło mu przez myśl, że mogła się do niego celowo zbliżyć, wiedząc, że jest bogaty, ale nie zaprzątał sobie tym głowy. Wiedział, że po roku zakończą to polubownym rozwodem. Nawet jeśli jego dziadek będzie wtedy jeszcze żył, łatwiej będzie mu wytłumaczyć powody rozwodu.
"Ale powiesz mojemu dziadkowi, że obecnie robisz doktorat" powiedział. "A ty czym się zajmujesz?" zapytała Jessica. Xavier zastanawiał się, czy mówiła prawdę, czy udawała, że go nie zna. "Nie znasz mnie?" zapytał.
Chociaż był małomówny, zawsze był ciekawski i dbał o zaspokojenie swojej ciekawości, co czyniło go dobrym słuchaczem. "Jesteś celebrytą?" zapytała. "Nawet gdybyś był, nie wiedziałabym o tym. Ledwo mam czas, żeby zarobić na życie, więc prawie nie wiem, co się dzieje dookoła" przyznała Jessica.
Była beznadziejna, jeśli chodziło o zwracanie uwagi na otoczenie. Z trudem rozróżniała celebrytów, zasypiała podczas oglądania filmów i słuchała tylko starej muzyki. Nowe piosenki słyszała tylko w autobusie lub taksówce.
"Nie, nie jestem" odpowiedział Xavier. To był pierwszy raz, kiedy spotkał dziewczynę, która go nie rozpoznała. Myślał, że wszystkie go znają i śledzą jego zdjęcia w magazynach biznesowych i modowych. W końcu był ikoną w obu światach.
"Pracuję w Braxton Industries" powiedział. "W której?" zapytała z entuzjazmem. Jedynym powodem, dla którego znała Braxton, było to, że aplikowała tam na stanowisko zastępcy szefa kuchni w ich hotelu. Nigdy jej nie przyjęli, ale składała podanie każdego roku, pracując jednocześnie w L'Verine.
"We wszystkich" odpowiedział Xavier. Z jakiegoś dziwnego powodu odpowiedź Xaviera rozśmieszyła ją. Cóż, od rana prawie się nie śmiała. Musiała przyznać, że potrafił ją rozbawić.
"Co znaczy we wszystkich?" zapytała, ocierając łzę rozbawienia. "Jestem wnukiem prezesa" odpowiedział Xavier nonszalancko. "Co?" zapytała Jessica, a jej oczy rozszerzyły się maksymalnie. "Jestem dziedzicem Braxton Industries" powtórzył.
Musiał przyznać, że dziś miał wyjątkowo dużo cierpliwości. Odpowiadał na wszystkie jej pytania bez zdenerwowania. "Co?" Jessica zapytała ponownie. Czy właśnie legalnie związała się z miliarderem?
"Czy jest coś jeszcze, co powinnam wiedzieć przed spotkaniem z twoim dziadkiem?" zapytała Jessica, gdy wjeżdżali na parking szpitala. "Jest zawsze zmęczony z powodu raka wątroby, więc prawie nie może mówić. Dziś tylko go przywitamy i to wszystko" odpowiedział.
Xavier miał nadzieję, że dotarcie do sali szpitalnej pozwoli mu w końcu przestać mówić. "W porządku" powiedziała Jessica, wyciągając małe lusterko z torebki. Sprawdziła swój wygląd i ćwiczyła uśmiech. Jeśli mieli udawać parę, musiała przekonująco pokazać, że jest szczęśliwa będąc żoną nieznajomego.
Xavier przyglądał się jej, gdy to robiła. Było w niej coś bardzo wyjątkowego. Otaczała ją aura, której nie potrafił wytłumaczyć. "Idziemy?" zapytał Xavier, odpinając pas i otwierając drzwi. Jessica zrobiła to samo i oboje wysiedli.
"Oto obrączka. Mam nadzieję, że pasuje" powiedział Xavier, wyciągając dwie obrączki z kieszeni. Jedna miała diamentową główkę osadzoną w złotej obrączce, druga miała małe diamenty osadzone również w złotej obrączce. Jessica wzięła pierścionek i założyła go. Nie mogła uwierzyć, że nosi diamentowy pierścionek.
Najlepsze, co mógłby jej dać Burke, to nierdzewna obrączka pomalowana na złoto, ale mimo to jej serce wciąż za nim tęskniło. Pierścionek pasował idealnie, jakby zmierzono jej palce. "Trzymaj się blisko" powiedział Xavier.
Dla Jessiki Xavier brzmiał zimno, ale można było wyczuć w jego głosie troskę i ciepło. Wierzyła, że przyjmował zimną i obojętną postawę, by trzymać ludzi na dystans. To było oczywiste. Chociaż nie śledziła bieżących wydarzeń, nie było w Chiachester City nikogo, kto nie wiedziałby o brutalnej śmierci jego rodziców.
Niektórzy nawet sądzili, że zostali celowo zabici, ale policyjne śledztwo uznało to za wypadek, gdy złapano pijanego kierowcę ciężarówki. Sprawca został oskarżony o spowodowanie wypadku i ucieczkę z miejsca zdarzenia, skazany na rok więzienia i później wypuszczony.
Xavier musiał przyjmować taką postawę, by chronić się przed wpuszczeniem kogoś do swojego życia i kolejną stratą. Teraz miał stracić dziadka, jedyną osobę, która mu została.
"Zastanawiałem się, co ci tak długo zajęło" powiedział Dawson. Oczekiwał, że wnuk przyjdzie wcześniej, skoro obiecał przyprowadzić żonę. "Był mały problem w sądzie" odpowiedział Xavier.
Dawson spodziewał się, że Xavier pojawi się z wymówką, dlaczego nie ma żony, ale ku jego zaskoczeniu przyszedł z małżonką. Zastanawiał się, skąd Xavier wziął żonę. Wiedział na pewno, że nie miał dziewczyny, jak zawsze twierdził. Pozwalał mu na to kłamstwo, bo rozumiał trudności wnuka z wpuszczaniem nowych osób do swojego życia.
A teraz była tu dziewczyna towarzysząca mu. Zastanawiał się, skąd się wzięła i czy okaże się dobrą partią dla jego wnuka. Planował zostawić go pod opieką dobrej osoby. Miłość miała przyjść później.
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Kto to jest" zapytał Dawson, wskazując na Jessicę. "To Jessica, moja żona" powiedział Xavier, biorąc Jessicę za rękę i wysuwając ją do przodu.
Jessica podeszła bliżej i spojrzała na dziadka. Wyglądał zdrowiej niż się spodziewała. Czy Xavier był pewien, że jego dziadek miał raka wątroby w ostatnim stadium?
"Dzień dobry, panie Delgado" powiedziała Jessica, lekko się kłaniając. Jak mogła kiedykolwiek pomyśleć, że stanie przed self-made miliarderem, nie mówiąc już o rozmowie z nim? Czuła, jak pocą jej się stopy w butach.
"Dzień dobry, Jessico" powiedział Dawson z uśmiechem. Z jakiegoś nieznanego powodu polubił Jessicę. "Proszę mów mi Dawson" dodał.
"Och, mogę?" zapytała Jessica nieco przestraszona. Dawson mógł zauważyć, że Jessica nie czuje się zbyt komfortowo. "Czy Xavier powiedział ci dopiero dziś rano, że jest Delgado?" zapytał Dawson ku zaskoczeniu Jessiki.
"....hmm..." wyjąkała, nie wiedząc co powiedzieć. "Tato" powiedział Xavier. "Po prostu pytam twoją uroczą żonę, dlaczego czuje się tak nieswojo" powiedział Dawson.
"Nie czuję się nieswojo" powiedziała Jessica. Nie chciała być powodem, dla którego Xavier zostanie przyłapany, ale nie była profesjonalną aktorką ani dobrą kłamczynią.
"Zrelaksuj się" szepnął Xavier do jej ucha. Poczuła gorący oddech na swoim uchu i zadrżała.
"Usiądź" powiedział Dawson, wskazując na krzesło przy łóżku obok niego. Jessica wskazała na siebie, a Dawson kiwnął głową. Jessica zajęła miejsce przy jego łóżku.
"Cieszę się, że zgodziłaś się wyjść za mojego zrzędliwego wnuka" powiedział Dawson. "Tato" powiedział Xavier. Jego głos brzmiał jak ostrzeżenie.
"Jestem pewien, że z czasem polubisz go bardziej" kontynuował Dawson, ignorując Xaviera, który teraz ciężko oddychał, mamrocząc skargi pod nosem.
"Proszę, zaopiekuj się nim" powiedział Dawson. Jessica mogła poczuć miłość promieniującą od dziadka do wnuka. "W głębi duszy wciąż jest dzieckiem" dodał szeptem.
"Zrobię to" powiedziała Jessica. Nie wiedziała, kiedy te słowa wymknęły się z jej ust, ale widząc miłość dziadka i stan, w jakim się znajdował, po prostu chciała coś dla niego zrobić.
Jej odpowiedź zszokowała obu mężczyzn. Dawson spodziewał się, że po prostu pominie szczegóły, podczas gdy Xavier zastanawiał się, dlaczego zgadzała się wyświadczać przysługi obcym mężczyznom. Mogli być seryjnymi porywaczami lub mordercami, z tego co wiedziała. A jednak w pełni im ufała i wyświadczała przysługi.
"Pozwólmy nowożeńcom wrócić do swoich spraw" powiedział Dawson żartobliwie. Rumieniec wpełzł na jej twarz. Mimo że nie miała zamiaru spać z tym mężczyzną, słyszenie tego sprawiło, że poczuła się dziwnie.
Byla dziewicą przez cały okres związku z Burkiem. Planowała oddać to jemu za wszelką cenę. Sposobem na to było małżeństwo i dlatego się zgodził.
"Przyjdę się przywitać jutro" powiedziała Jessica wstając. Pomyślała, że może być mu trochę samotno w szpitalu, a ona i tak nic nie robiła, więc może mogłaby go odwiedzić.
"Bardzo bym się z tego cieszył"
Para opuściła salę szpitalną po wymianie uprzejmości i pożegnań. Jessica stwierdziła, że polubiła Dawsona. Był sympatycznym starszym panem. Zaczęła dostrzegać, po kim Xavier odziedziczył wygląd. Jego powściągliwość i chłód, jak przypuszczała, pochodziły od rodziców.
Pojechali do domu, w którym miała zamieszkać. Wiedziała, że nie może wrócić do swojego domu, więc pojechała z nim. Wjechał przez bramę ogromnej posiadłości i zaparkował samochód przed wejściem do domu. Jakiś mężczyzna podszedł odebrać kluczyki, żeby przeparkować samochód. Skulił się z szoku na widok obcej kobiety. Wysiadła i poszła za swoim szefem.
Odkąd tu pracował, nigdy nie widział, żeby Xavier interesował się kobietami. Niektórzy z pracowników domu myśleli nawet, że jest gejem.
"Zbierz personel" powiedział Xavier do kobiety, którą spotkali przy drzwiach. Wyglądała na około czterdzieści lat. "Tak, młody panie" odpowiedziała i weszła do domu.
Jessica uszczypnęła się i była zszokowana, że poczuła ból. Była przekonana, że to sen, bo jak to możliwe, że nagle wyszła za miliardera?
"Chodź ze mną" powiedział Xavier, odwracając się, gdy zauważył, że zatrzymała się w drzwiach. Jessica dokładnie przyjrzała się domowi i była przekonana, że mógłby uchodzić za zamek. Był zbyt majestatyczny i piękny.
Xavier wszedł do salonu i usiadł. Musiał przedstawić swoją żonę personelowi domu. Może i wzięli ślub od pierwszego wejrzenia, nie znając się nawzajem, ale był dżentelmenem i zamierzał upewnić się, że będzie żyła wygodnie, przynajmniej przez rok, który spędzą razem.
"Witamy, młody panie" mówili jeden po drugim, wchodząc do salonu. Xavier nie kłopotał się odpowiedzią. Zamiast tego skinął głową. Wszyscy ledwo mogli ukryć szok na widok kobiety siedzącej obok Xaviera. To było coś, czego nigdy wcześniej nie widzieli.
Kobieta po czterdziestce pracowała w rezydencji Delgado od nastoletnich lat i po raz pierwszy widziała młodego pana z kobietą.
"Czy to wszyscy?" zapytał Xavier, gdy kobieta, którą spotkali przy drzwiach, również weszła. "Tak, młody panie" odpowiedziała.
Jessica szybko policzyła i naliczyła czternastu pracowników. To była cała drużyna piłkarska i jeszcze więcej. Rozmiar domu z zewnątrz był wystarczająco duży dla takiej liczby personelu, pomyślała.
Było dziwne, że w mniej niż dzień przeszła od bycia prawie gospodynią domową do miliarderki. Nie planowała tego, ale taki był jej los. Poczuła, jak telefon wibruje w jej torebce, ale zignorowała go.
"To jest Roselle i jest główną gospodynią" powiedział Xavier, wskazując na kobietę po czterdziestce. "A to jest moja żona" dodał Xavier. Cały personel domu westchnął ze zdziwienia. Młody pan był żonaty.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Przedstawienie personelu było krótkie, gdyż Xavier zdecydował się przedstawić tylko Roselle. Uważał, że z czasem pozna pozostałe imiona. "Chodź ze mną" powiedział, wstając. Cały personel ukłonił się, gdy opuszczał pokój. Z pewnością chcieli plotkować, ale woleli poczekać, aż opuści dom. W ciszy, z wymownymi spojrzeniami mówiącymi "pogadamy później", wszyscy się rozeszli.
Xavier otworzył drzwi do swojego pokoju i wszedł do środka. Jessica podążyła za nim i zauważyła, że pokój był zajęty, ale bardzo schludny. Patrząc na ramkę ze zdjęciem na stole, mogła stwierdzić, że to jego pokój. "Będziemy dzielić ten pokój" powiedział Xavier, na co Jessica westchnęła zszokowana. "Co, dlaczego, jak?" zapytała, przykładając dłonie do piersi. "Myślałam, że dostanę własny pokój?"
"Mój dziadek ma wszędzie oczy i szybko by się dowiedział, że nie jesteśmy razem" powiedział. Mimo że Jessica wiedziała, że mówi prawdę, nie mogła pozbyć się uczucia dyskomfortu. "Nie martw się, nie zrobię ci nic złego i mam nadzieję na to samo z twojej strony" powiedział Xavier, brzmiąc jakby to on obawiał się gwałtu. "Spokojnie, nie zrobię nic takiego" odpowiedziała.
"Zwolniłem część szafy i szafek, żebyś mogła tam trzymać swoje rzeczy" powiedział Xavier. "Mówiąc o moich rzeczach, muszę je przywieźć" - potrzebowała ubrań na zmianę. "Jeśli chcesz, możesz użyć tego, żeby kupić sobie nowe ubrania" powiedział, wyciągając portfel i wyjmując kartę debetową bez limitu. Jessica widziała takie karty tylko wtedy, gdy pomagała przy kasie w restauracji, w której pracowała.
Zastanawiała się, czy ją przyjąć. "Weź ją i używaj jak swojej. Musimy jeszcze omówić warunki naszego małżeństwa, ale najpierw pozwolę ci się zaaklimatyzować." Wzięła kartę i przyjrzała się jej. Ruszył w stronę drzwi. "Możesz poprosić któregokolwiek kierowcę, żeby zawiózł cię, gdzie chcesz. Jadę do pracy" powiedział Xavier, nie dając jej szansy na odpowiedź.
Westchnęła i usiadła na brzegu łóżka, patrząc na kartę, która trafiła w jej ręce. Pomyślała, że mogłaby kupić kilka rzeczy. Mogłaby też opróżnić swoje stare mieszkanie i je wynająć. Cieszyła się, że kupiła je, gdy miała okazję. Kilka dodatkowych dolarów na spłatę zadłużenia karty kredytowej nie zaszkodzi.
Cieszyła się, że założyła płaskie buty zamiast szpilek. Zeszła na dół i spotkała Roselle w drodze na górę. "Młoda damo, właśnie szłam się z panią spotkać. Czy życzy sobie pani coś do jedzenia lub picia?" zapytała kobieta. "Jestem Jessica, proszę mówić mi Jessica" odpowiedziała, czując się dziwnie nazywana młodą damą. "Przykro mi, ale nie mogę tego zrobić" powiedziała stanowczo Roselle.
"Chciałabym pojechać po swoje rzeczy. Przygotuję sobie kolację, gdy wrócę, więc potrzebuję tylko, żeby ktoś pokazał mi, gdzie co jest." Roselle była zaskoczona jej prośbą. To wciąż był jej pierwszy dzień, więc się zgodziła. "Xavier powiedział, że któryś z kierowców może mnie zawieźć" powiedziała Jessica, a Roselle skinęła głową. "Powiem mu, żeby przygotował samochód" powiedziała Roselle, kłaniając się przed wyjściem.
Kierowca zawiózł ją do jej domu. Zabrała już spakowaną walizkę. Wcześniej sugerowała, że ona i Burke mogliby tam zamieszkać po ślubie, ponieważ jej miejsce było większe, ale Burke zaproponował wynajęcie mieszkania dla dodatkowego dochodu. Teraz ten dodatkowy dochód będzie tylko dla niej.
Poszła do swojego agenta nieruchomości, aby wystawić dom na wynajem. Jej agentka świętowała z nią wyprowadzkę. Jessica pominęła szczegóły, ale powiedziała jej, że wyszła za mąż i postanowiła się wyprowadzić. Jej telefon znowu zawibrował w torebce, więc odebrała. "Cześć, Jessica" zabrzmiał głos Burke'a. Jego głos wciąż wywoływał u niej dreszcze.
"Cześć Burke" odpowiedziała, czując napływające łzy. Kierowca wracał do rezydencji. Postanowiła odpocząć i następnego dnia kupić wszystko, czego potrzebowała. Była wyczerpana. "Dlaczego wszędzie piszą, że wyszłaś za Xaviera Delgado?" zapytał Burke. Jessica była rozczarowana jego pytaniem. Myślała, że dzwoni, by błagać ją o powrót, ale dotarło do niej, że zadzwonił tylko dlatego, że usłyszał o jej ślubie.
"Skąd wiesz?" zapytała Jessica ze złością. "Twoje nazwisko i zdjęcie są wszędzie w internecie i wiadomościach" odpowiedział Burke. "Skoro ty związałeś się z moją przyjaciółką Emmą, ja postanowiłam pójść dalej i wyjść za niego" powiedziała Jessica. Czuła, jak krew się w niej gotuje. Dlaczego w ogóle traciła czas na odpowiadanie na jego pytania?
"A moje pytanie brzmi, jak go poznałaś?" zapytał Burke. "Co cię to obchodzi, ty playboju" odpowiedziała Jessica, pozwalając, by irytacja wzięła górę. "Po prostu chciałem wiedzieć" odpowiedział cicho. "Zdradziłeś mnie i porzuciłeś, więc nigdy więcej do mnie nie dzwoń" powiedziała Jessica ze złością, rozłączając się i blokując numer.
Nienawidziła się za to, że wciąż coś do niego czuła. Widziała znaki, odkąd przedstawiła Emmę Burke'owi. Zbliżali się do siebie, ale jej potrzeba towarzystwa sprawiła, że ignorowała sygnały. Nienawidziła się za to, że godziła się na tak mało. Była teraz żoną obcego człowieka i miała z nim minimalny kontakt, ale traktował ją lepiej niż Burke przez siedem lat ich związku.
Podróż do rezydencji dobiegła końca, a jeden z chłopców na posyłki pomógł jej z bagażami. Weszła do pokoju i wzięła ciepły prysznic, zanim zeszła na dół zrobić sobie kolację. Chciała zadzwonić do Xaviera i zapytać, czy chciałby zjeść z nią kolację, ale odkryła, że nie ma jego numeru. Postanowiła przygotować posiłek tylko dla siebie.
Po lekkiej kolacji i ciągłym kręceniu się kucharza wokół każdego jej ruchu w kuchni, wróciła do pokoju. Chciała poczekać na Xaviera, ale łóżko ją wzywało i zasnęła, zanim zdążyła powiedzieć "A".
Przesuń w górę, aby kontynuować