Bianca rozważała swoje opcje. Od dłuższego czasu bezskutecznie próbowała znaleźć dowody przeciwko Stacey i Harisowi, więc dlaczego nie pójść za ich planem, aż popełnią błąd?
Z delikatnym uśmiechem Bianca podeszła do Petera, uklękła przed nim i ujęła jego dłoń.
„Dziękuję, tato. Przepraszam, że wcześniej się z tobą kłóciłam. Obiecuję, że od teraz będę cię słuchać.”
Stacey poczuła ulgę, kiedy Bianca zgodziła się na zaręczyny. Wyglądało na to, że Bianca nie podejrzewa jej i Harisa o udział w tym, co stało się wczoraj.
„Ale... Gdzie Bianca była zeszłej nocy? Powinna być w kiepskim stanie po tak silnym odurzeniu.” Stacey zmarszczyła brwi, niepewna, czy Bianca spędziła noc z kimś.
Nagle Stacey zauważyła czerwony ślad na szyi Bianki. Jako doświadczona kobieta doskonale wiedziała, co to oznacza.
„Hmpf! Miałam rację,” pomyślała Stacey.
Teraz Stacey była już pewna, że Bianca spędziła noc z kimś. W jej głowie zaczęła się rodzić nowa intryga, a na ustach pojawił się uśmiech.
Gdy tylko Bianca wróciła do swojego pokoju, pobiegła do łazienki i próbowała zmyć ślady z ciała.
Była zdruzgotana, wiedząc, że straciła dziewictwo z nieznajomym.
„To wszystko wina Stacey i Harisa!” pomyślała ze złością.
Po długim prysznicu Bianca się uspokoiła i zaczęła rozważać, jak poradzić sobie z przyjęciem zaręczynowym pod koniec miesiąca.
Zadzwoniła do prywatnego detektywa poleconego przez znajomą, prosząc, by potajemnie obserwował Stacey i Harisa, zebrał dowody ich niewierności i dowiedział się, jakie mają plany na przyjęcie zaręczynowe.
Po uporządkowaniu spraw Bianca włączyła komputer i opublikowała status w mediach społecznościowych.
W tym samym czasie Justin wpadł do biura Dave’a w siedzibie Evans Group, aż kipiąc z podekscytowania.
„Dave, znalazłem ją!”
Dave przerwał to, co robił, z niecierpliwością czekając na raport Justina.
Z uśmiechem Justin usiadł naprzeciw niego i pokazał mu zdjęcie ślicznej dziewczyny z kucykiem i bystrymi oczami, wyglądającej uroczo i inteligentnie.
Dave widział ją tylko przelotnie tego ranka, ale jej twarz utkwiła mu w pamięci. To była kobieta, obok której się obudził!
„Dowiedz się wszystkiego o jej przeszłości. Każdy szczegół,” powiedział Dave, dotykając palcami zdjęcia, nie zdradzając żadnych emocji.
Justin odchrząknął i podzielił się tym, co odkrył o Biance.
„Nazywa się Bianca Scott. Jej ojciec szuka inwestorów, bo ich rodzinna firma ostatnio podupada.”
Justin zawahał się, po czym zapytał: „Myślisz, że zrobiła to, by pomóc tacie? Ale dlaczego potem uciekła? Może się droczy?”
Ignorując pytania Justina, Dave rzucił: „Mów dalej.”
„Ma chłopaka, Harisa Cartera. Pracuje jako przedstawiciel handlowy w jakiejś nieznanej firmie.”
Dave zmarszczył brwi. 'Miała chłopaka? To czemu rzuciła się na niego zeszłej nocy?'
„Jest jeszcze jedna rzecz,” przerwał Justin rozważania Dave’a.
„Co takiego?”
„Patrz!” Justin pokazał mu telefon. „Właśnie zamieściła dziwne ogłoszenie.”
Dave zmarszczył brwi, czytając wyraźny podpis Bianki. Jego wyraz twarzy szybko stężał.
„Szukam chłopaka!”
W poście napisano: „Szukam chłopaka do wynajęcia, tylko na jeden dzień. Po pozytywnej weryfikacji – wysoka rekompensata. Szczegóły omawiane podczas spotkania.
Wymagania: ponad 180 cm wzrostu, przystojny, w dobrej formie i z miłym usposobieniem.
Zainteresowanych proszę o kontakt...”
„W co ona teraz gra?” mruknął Dave.
Justin spojrzał zdezorientowany na reakcję Dave’a.
Widząc ponurą minę Dave’a, Justin ostrożnie zapytał: „Mam kogoś przysłać po nią?”
Dłonie Dave’a zacisnęły się w pięści, na rękach wystąpiły niebieskie żyły, a oczy zapłonęły gniewem.
Po chwili, lodowatym głosem rozkazał: „Usuń ten post. Nikt nie może go zobaczyć!”
****
„Apsik!” Bianca nagle kichnęła. Pocierając nos, zastanawiała się, kto mógł o niej mówić za jej plecami.
Sprawdziła telefon, ale nie znalazła żadnych powiadomień, co wydało jej się dziwne.
Minęła już godzina, odkąd zamieściła ogłoszenie, ale nie dostała żadnego telefonu ani komentarza. Przy tysiącach obserwujących to było nietypowe.
'Czy coś jest nie tak?'
'Czy jej post był zbyt wymagający?'
Gdy się nad tym zastanawiała, zadzwonił telefon, przywracając ją do rzeczywistości.
To było połączenie z nieznanego numeru.
Bianca wyprostowała się i bez wahania odebrała.
„Halo?” Po drugiej stronie odezwał się przyjemny, ciepły głos.
„Dzień dobry, kto mówi?” uprzejmie spytała Bianca.
„Widziałem twoje ogłoszenie o chłopaku do wynajęcia i myślę, że spełniam twoje wymagania.”
Głos mężczyzny miał głęboką barwę, niczym melodia wiolonczeli, co wywołało w Biance trudne do opisania uczucie. Jednocześnie wydawało jej się, że już kiedyś słyszała ten głos.
Bianca szybko odgoniła dziwne myśli i zapytała: „W porządku. Kiedy możemy się spotkać?”
„Ty wybierz czas i miejsce,” odparł spokojnie.
Bianca doceniła jego bezpośredniość. „Dobrze, spotkajmy się jutro o ósmej wieczorem w Galaxy Café. Wyślę ci szczegóły, gdy zarezerwuję stolik.”
„Świetnie. Do zobaczenia.”
Bianca poczuła ekscytację. Nie sądziła, że wszystko pójdzie tak sprawnie.
Tymczasem Dave siedział w swoim wielkim biurze z tajemniczym wyrazem twarzy. Po rozmowie na jego cienkich ustach pojawił się lekki uśmiech.
Był ciekaw, co Bianca zamierza.
Następnego dnia Dave zjawił się w kawiarni dokładnie o ósmej.
Gdy wszedł, zobaczył Biankę siedzącą przy ich stoliku, rozglądającą się nerwowo.
Scena ta nie do końca pokrywała się z wyobrażeniami Dave’a. Dziewczyna przed nim miała na sobie białą koszulę i khaki trencz. Długie włosy opadały jej na ramiona, nadając jej spokojny i łagodny wygląd.
Dave spojrzał na zegarek, podziwiając jej punktualność.
Ruszył w jej kierunku zdecydowanym krokiem.
Bianca poczuła, że ktoś się zbliża, więc odwróciła się i napotkała jego wzrok. Była zaskoczona jego postawną sylwetką i przystojną twarzą.
Mogłaby go wziąć za gwiazdę filmową, gdyby nie to, że zatrzymał się właśnie przy jej stoliku!
„Przepraszam, czy pani jest Bianca Scott?”
Znajomy, przyjemny głos nagle ją zaskoczył.
Bianca przez ułamek sekundy była oszołomiona, zanim zrozumiała, że to właśnie z tym mężczyzną miała się spotkać!
„Um, cześć,” wydusiła nieśmiało Bianca, wciąż zaskoczona widokiem mężczyzny o wyglądzie gwiazdy filmowej jako odpowiedzi na jej ogłoszenie w sieci.
„Proszę, niech pani usiądzie.”
Gdy mężczyzna siadał, Bianca dyskretnie go obserwowała.
Miał cienkie usta i wyglądał nieco chłodno. Jego twarz była kanciasta, z wyraźnymi rysami i mocną szczęką. Włosy miał niedbale zaczesane do tyłu, co dodawało mu chłodnego uroku. Mimo że nosił tylko znoszoną brązową skórzaną kurtkę na zwykłym T-shircie i dżinsach, miał w sobie coś królewskiego, co przyciągało spojrzenia wszystkich.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Ludzie, którzy znali Dave’a, nigdy nie spodziewaliby się zobaczyć go w tak zwyczajnych ubraniach, siedzącego w skromnej kawiarni naprzeciwko kobiety, która zdawała się kompletnie nie pasować do takiego otoczenia.
Taki pomysł wydawał się niemożliwy!
„Miło cię poznać. Jak masz na imię?” — zapytała Bianca, próbując się uśmiechnąć, chociaż czuła się zdenerwowana.
Dave poczuł ulgę, że go nie rozpoznała.
„Evans”, odpowiedział, podając jedynie nazwisko.
Bianca uznała, że nie chce zdradzać swojego pełnego imienia, co jej odpowiadało, więc nie pytała dalej.
„Panie Evans, czego się Pan napije?” — zapytała.
„Americano, poproszę.”
„Oczywiście.”
Bianca uśmiechnęła się i dała znak kelnerowi.
Dave skorzystał z okazji, żeby przyjrzeć się jej rysom: gładkie czoło, prosty nos, różowe usta i smukła szyja. U podstawy jej szyi widniał mały czerwony ślad, niczym rozkwitający kwiat.
Wspomnienia ich wspólnej nocy powróciły, sprawiając, że przełknął nerwowo ślinę. Pociągnął za kołnierzyk, czując duszność.
Gdy Bianca odwróciła się do niego po złożeniu zamówienia, przeszła od razu do rzeczy.
„Panie Evans, Pana wygląd pasuje do tego, czego szukam. Proszę teraz podać swoją cenę?”
Podać swoją cenę.
Przypominając sobie niewielką sumę pieniędzy, którą zostawiła na stoliku nocnym, Dave parsknął śmiechem.
„Najpierw porozmawiajmy o szczegółach pracy.”
„Oczywiście,” natychmiast wtrąciła Bianca, prostując się na krześle. Wyjaśniła: „Potrzebuję, żeby był Pan moim chłopakiem na przyjęciu zaręczynowym w przyszły weekend.”
Kiedy zobaczyła, jak wyraz twarzy przystojnego mężczyzny zmienia się z zaciekawienia na zdezorientowanie, Bianca zdała sobie sprawę, że powiedziała coś sprzecznego. Szybko dodała: „Wie Pan, niedawno dowiedziałam się, że mój narzeczony mnie zdradza. Ale nie mam dowodu, a mój tata mi nie wierzy. Zmusza mnie do ślubu z nim, więc musiałam dodać to ogłoszenie. Krótko mówiąc, Pana zadaniem jest zepsuć przyjęcie zaręczynowe.”
Dave wyglądał na zaskoczonego.
Nigdy nie wyobrażał sobie, że ta kobieta potrzebuje fikcyjnego chłopaka, by sabotować własne przyjęcie zaręczynowe.
Ponieważ mężczyzna milczał, Bianca pomyślała, że nie chce tej pracy. Próbowała go przekonać: „Wiem, że to trudne zadanie, ale jestem gotowa dobrze zapłacić. Proszę, dam podwójną stawkę.”
Bianca uważała, że znalezienie tak przystojnego mężczyzny jak on jest rzadkością, i zakładała, że skoro aplikuje na tę pracę, potrzebuje pieniędzy. Zaproponowała więc kuszącą nagrodę.
W końcu Dave podniósł wzrok i ich oczy się spotkały, co wprawiło Biancę w zakłopotanie.
Nie mogąc tego znieść, udawała, że pije wodę, unikając jego spojrzenia.
Ale kątem oka zauważyła, że mężczyzna wciąż na nią patrzy.
Przypomniało jej to mężczyznę z hotelu tamtej nocy.
Bianca potrząsnęła głową. „Nie, to niemożliwe.” Świat jest ogromny. Jakim cudem nieznajomy z tamtej nocy mógł zobaczyć jej ogłoszenie?
„Szanse na to są jak wygrana na loterii,” pomyślała.
Właśnie wtedy kelner przyniósł ich kawę.
Aby rozładować napięcie, Bianca upiła łyk kawy, Dave zrobił to samo.
„Dobrze. Wchodzę w to,” powiedział nagle Dave.
Gdy tylko odstawił filiżankę, odezwał się; jego głęboki, pociągający głos zaskoczył Biancę.
„Panie Evans, czy dobrze Pana zrozumiałam?” — zapytała zdziwiona Bianca.
Dave lekko skinął głową.
Zdecydował się zachować swoją tożsamość w tajemnicy i podążać za jej planem, dopóki nie zrozumie jej prawdziwych intencji.
„To świetnie! Proszę się nie martwić, zapłacę, ile będzie trzeba!” — powiedziała Bianca hojnie, uśmiechając się do niego z podekscytowaniem.
„Czego dokładnie Pani ode mnie oczekuje?” — zapytał Dave z lekkim zmarszczeniem brwi.
Bianca uważnie zmierzyła go wzrokiem, po czym powoli zmrużyła oczy.
„Coś nie tak?”
„Jutro kupię Panu lepsze ubrania,” zaproponowała Bianca, promiennie się uśmiechając.
Dave spojrzał na swój codzienny strój, a jego wyraz twarzy spochmurniał. „Czy ona myśli, że wygląda zbyt biednie, by z nią być?”
Bianca jednak nie zauważyła zmiany w jego wyrazie twarzy. Kontynuowała entuzjastycznie: „Już teraz wygląda Pan świetnie, ale chcę, żeby mój 'chłopak' wyglądał niesamowicie bogato i olśniewająco. Wtedy przyćmi wszystkich na przyjęciu zaręczynowym, łącznie z moim okropnym narzeczonym. Więc musi Pan nosić ubrania, które pasują do tego wizerunku. Proszę się nie martwić! Pokryję koszty, a ubrania może Pan później zatrzymać.”
Dave przestał bawić się filiżanką kawy w dłoniach.
Nigdy wcześniej nie pozwolił, by kobieta za niego płaciła.
„Skoro to dla mnie ubrania, ja za nie zapłacę,” zaproponował.
„Nie, nie, nalegam. Robi mi Pan ogromną przysługę.”
„Ale—”
„Żadnych dyskusji! Teraz ja tu rządzę, więc proszę mnie słuchać.”
W oczach Dave’a mignęło zaskoczenie, a jego spojrzenie na Biancę się zmieniło.
Rozmawiali jeszcze chwilę, po czym Bianca spojrzała na zegarek i powiedziała: „Panie Evans, robi się późno. Powinnam już iść. Do zobaczenia jutro w centrum handlowym, dobrze?”
Dave przytaknął. Na to Bianca wstała i wyszła.
Dave odczekał chwilę, zanim sam opuścił kawiarnię.
Nagle przed nim zatrzymał się elegancki, limitowany, szary Bugatti.
Asystent Dave’a, Zane Miller, szybko wysiadł i otworzył mu drzwi.
„Panie Evans, zauważyłem, że pani już wyszła, więc przyjechałem Pana odebrać.”
Bez słowa Dave podał Zane’owi swoją marynarkę, wsiadł do samochodu i wygodnie się rozsiadł.
Zane zajął miejsce kierowcy i wręczył Dave’owi papierową torbę. W środku znajdował się garnitur szyty na miarę.
Rzucając okiem na znoszoną marynarkę, którą Dave właśnie zdjął, Zane westchnął cicho. Marynarka zupełnie nie pasowała do stylu jego szefa.
„Panie Evans, myślę, że powinniśmy się tej marynarki pozbyć.”
Ale gdy tylko Zane zamierzał wysiąść z auta z marynarką, powstrzymał go chłodny głos.
„Zostaw ją.”
„Po co?”
„Będzie mi potrzebna jutro.”
Zane był zbyt zaskoczony, by zareagować. Mając do wyboru tyle luksusowych ubrań, dlaczego jego szef chciałby założyć tę tanią marynarkę?
Kręcąc głową z niedowierzaniem, Zane nie mógł pojąć decyzji szefa. „Chyba postradał zmysły!”
Tego wieczoru Bianca wysłała Dave’owi wiadomość, by potwierdzić godzinę ich spotkania następnego dnia. Po wysłaniu wiadomości wsunęła się pod kołdrę i szybko zasnęła.
Następnego dnia o dokładnie trzeciej przybyła do wskazanego centrum handlowego.
Było to jedno z najlepszych miejsc na zakupy w mieście, mogące pochwalić się kolekcją renomowanych międzynarodowych marek.
„Dzień dobry, panie Evans,” przywitała Dave’a Bianca, gdy zobaczyła go czekającego przy głównym wejściu. Miał ręce w kieszeniach i był ubrany w tę samą marynarkę, co dzień wcześniej.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Bianca podeszła z uśmiechem i zapytała: – Czekałeś długo? Szczerze mówiąc, nie musisz przychodzić tak wcześnie. Zawsze jestem punktualna, więc wystarczy, że przyjdziesz na czas.
Dave szybko zmierzył Biancę wzrokiem. Miała na sobie zwykły T-shirt i jasne dżinsy. Jej włosy były związane w zgrabny kucyk, co nadawało jej młodzieńczy i uroczy wygląd.
– Nie jestem przyzwyczajony, żeby ktoś na mnie czekał. – Odwrócił się i wszedł do galerii handlowej.
Bianca wzruszyła ramionami i poszła za nim.
Po odwiedzeniu kilku sklepów z męską odzieżą Bianca nie mogła powstrzymać westchnienia. Ten mężczyzna był tak przystojny, że wyglądał świetnie w każdym stroju. Za każdym razem, gdy przymierzał garnitury, które mu wybierała, przyciągał wzrok wszystkich kobiet w sklepie, które patrzyły na niego bezwstydnie.
Oczywiście kobiety patrzyły też na Biancę, ich spojrzenia płonęły zazdrością.
– Panie Evans, myślę, że to ten. Co pan sądzi?
Bianca stanęła przed Davem i poprawiła mu krawat. Z satysfakcją przyglądała się wybranemu przez siebie garniturowi.
Kiedy podniosła głowę, napotkała intensywne spojrzenie Dave’a. Zorientowawszy się, że stoją bardzo blisko siebie, Bianca gwałtownie się zaczerwieniła i w pośpiechu cofnęła się o kilka kroków.
Jej reakcja sprawiła, że Dave lekko się uśmiechnął. Czując nagły przypływ figlarności, podszedł do niej bliżej. Bianca chciała się cofnąć, ale natychmiast natrafiła plecami na ścianę za sobą. Dave pochylił się, opierając dłoń o ścianę tuż przy jej uchu.
Serce Bianki waliło jak młotem.
Skrzyżowała ramiona i spojrzała na niego ostrożnie: – Co… co robisz?
Widząc jej nerwowość, Dave zaśmiał się i wskazał na ścianę za nią: – Jeśli się nie przesuniesz, jak mam zobaczyć, jak wyglądam?
Dopiero wtedy Bianca zorientowała się, że zasłania lustro!
Zarumieniła się jeszcze bardziej. Szybko odsunęła się na bok, zwiększając dystans między nimi.
– Panno Scott, czy często pomaga pani mężczyznom z krawatami? – zapytał Dave mimochodem, poprawiając mankiety.
Bianca zmarszczyła brwi zdezorientowana: – Dlaczego o to pytasz?
Dave zdjął marynarkę i spojrzał na Biancę spokojnie: – Skoro udajemy parę, czy nie powinienem lepiej cię poznać?
– Ach, słuszna uwaga. Porozmawiajmy podczas zakupów – odparła Bianca z przebiegłym uśmieszkiem. – A ty? Często chodzisz na zakupy z kobietami?
Dave zaniemówił.
Był zawsze zajęty i rzadko miał czas na rozrywki takie jak zakupy, zwłaszcza z kobietami.
Nie chcąc ciągnąć tematu, podał Biance marynarkę i powiedział: – Ta jest dobra.
Po zakupie garnituru Bianca i Dave spacerowali po galerii. W końcu znaleźli się w dziale damskiej odzieży.
– Muszę skorzystać z toalety. Rozejrzyj się swobodnie – powiedział Dave, zatrzymując się przy wejściu do sklepu.
Bianca skinęła głową i weszła do środka.
Od razu w oczy rzuciła jej się olśniewająca sukienka z wystawy.
Była to przepiękna biała suknia wieczorowa, ozdobiona srebrzystymi diamentami w talii i przy obszyciu. W świetle sklepowych lamp błyszczała niczym rozgwieżdżone niebo. Bianca zakochała się w niej od pierwszego wejrzenia, ale wiedziała, że będzie bardzo droga, więc z żalem postanowiła jej nie kupować.
Kiedy Bianca już miała wychodzić, usłyszała za sobą ostry głos wołający jej imię.
– Hej, Bianco!
Odwróciła się i zobaczyła kobietę zmierzającą w jej stronę. Miała na sobie obcisłą, bezramienną sukienkę i szła z pewnością siebie.
To była Carla Bentley, rywalka Bianki z liceum!
Jeszcze w szkole Bianca uchodziła za najładniejszą dziewczynę w klasie, co wzbudzało zazdrość Carli. Gdy Bianca zaczęła spotykać się z szkolnym przystojniakiem, zazdrość Carli przerodziła się w niechęć. Od tego czasu Carla robiła wszystko, by uprzykrzyć Biance życie. Po liceum ich drogi się rozeszły – aż do teraz.
– Hej, Bianco! Dawno się nie widziałyśmy. – Carla podeszła do Bianki z mocnym makijażem i jaskrawoczerwoną szminką, zatrzymując się tuż przed nią. Rzuciła okiem na sukienkę, którą oglądała Bianca, i prychnęła: – Podoba ci się ta sukienka? Czemu jej nie kupisz?
Potem Carla zakryła usta, jakby nagle sobie o czymś przypomniała. Zmieniła ton na fałszywie przepraszający i powiedziała: – Ups, moja wina. Zapomniałam, że w tym sklepie ubrania są drogie. Pewnie cię na nie nie stać.
Bianca tylko się uśmiechnęła, słysząc te słowa: – Minęły lata, Carlo, a ty wciąż jesteś tak samo niemiła jak kiedyś.
– Ty… – Carla natychmiast się skrzywiła, poczuła się urażona, ale jej złość przerwał widok wysokiego, przystojnego mężczyzny idącego w ich stronę.
Carla nie mogła oderwać wzroku od jego twarzy i tajemniczej aury. Szybko się opanowała, wygładziła włosy, mając nadzieję, że zwróci na nią uwagę.
Ku jej zaskoczeniu, ten niesamowity mężczyzna nawet na nią nie spojrzał. Patrzyła, jak zmierza prosto do Bianki.
– Kto to, Bianco? – spytała Carla słodko, udając cichą, delikatną dziewczynę.
Bianca oparła się na ramieniu Dave’a i chwyciła go pod ramię, mówiąc czule: – To mój chłopak. I jak? Przystojny, prawda?
Dave spojrzał na nią krótko i nic nie powiedział.
Carla zaniemówiła z wrażenia. Nie spodziewała się, że Bianca może mieć tak przystojnego chłopaka. Gdy pomyślała o swoim własnym chłopaku – otyłym i łysiejącym – ogarnęła ją zazdrość.
Zlustrowała Dave’a od stóp do głów. Wtedy zauważyła jego starą skórzaną kurtkę i nagle przyszła jej do głowy pewna myśl.
– Co z tego, że jest przystojny, skoro nie stać go nawet na porządne rzeczy? Mężczyzna jest wart tyle, ile ma pieniędzy. Inaczej jego kobieta tylko się będzie męczyć. Spójrz na siebie. Nawet nie stać cię na sukienkę, którą podziwiasz. Jakie to żałosne – wysyczała Carla złośliwie, a na jej twarzy pojawił się złośliwy uśmiech.
Po czym wyjęła z torebki kartę bankową i pomachała nią przed Biancą.
– Mój chłopak to co innego. Mówiłam mu, że mam już dość ubrań, a on i tak nalegał, żebym kupiła sobie więcej. Popatrz! Dał mi kartę kredytową i kazał kupić, co tylko zechcę. Nie wiem, jak wydam tyle pieniędzy!
Kiedy ekspedientka to usłyszała, natychmiast podeszła do Carli z szerokim uśmiechem i zaczęła opowiadać jej o nowej kolekcji.
Carla była z siebie dumna, ale co chwila zerkała na Dave’a. Drażniło ją, że nawet teraz nie zwracał na nią uwagi. Zamiast tego cały czas patrzył na Biancę. „Co ona w sobie ma?”
– Potrafię zadbać o siebie. Po co miałabym polegać na mężczyźnie? – odparła spokojnie Bianca. Po czym, trzymając Dave’a pod ramię, powiedziała: – Chodźmy.
Przesuń w górę, aby kontynuować