passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Accidentally Slept With The Ruthless Billionaire - Rozdział #5 - autor Bill

Accidentally Slept With The Ruthless Billionaire

/

Rozdział 5

Rozdział 4: Zapłacę, cokolwiek to kosztuje

Ludzie, którzy znali Dave’a, nigdy nie spodziewaliby się zobaczyć go w tak zwyczajnych ubraniach, siedzącego w skromnej kawiarni naprzeciwko kobiety, która zdawała się kompletnie nie pasować do takiego otoczenia.

Taki pomysł wydawał się niemożliwy!

„Miło cię poznać. Jak masz na imię?” — zapytała Bianca, próbując się uśmiechnąć, chociaż czuła się zdenerwowana.

Dave poczuł ulgę, że go nie rozpoznała.

„Evans”, odpowiedział, podając jedynie nazwisko.

Bianca uznała, że nie chce zdradzać swojego pełnego imienia, co jej odpowiadało, więc nie pytała dalej.

„Panie Evans, czego się Pan napije?” — zapytała.

„Americano, poproszę.”

„Oczywiście.”

Bianca uśmiechnęła się i dała znak kelnerowi.

Dave skorzystał z okazji, żeby przyjrzeć się jej rysom: gładkie czoło, prosty nos, różowe usta i smukła szyja. U podstawy jej szyi widniał mały czerwony ślad, niczym rozkwitający kwiat.

Wspomnienia ich wspólnej nocy powróciły, sprawiając, że przełknął nerwowo ślinę. Pociągnął za kołnierzyk, czując duszność.

Gdy Bianca odwróciła się do niego po złożeniu zamówienia, przeszła od razu do rzeczy.

„Panie Evans, Pana wygląd pasuje do tego, czego szukam. Proszę teraz podać swoją cenę?”

Podać swoją cenę.

Przypominając sobie niewielką sumę pieniędzy, którą zostawiła na stoliku nocnym, Dave parsknął śmiechem.

„Najpierw porozmawiajmy o szczegółach pracy.”

„Oczywiście,” natychmiast wtrąciła Bianca, prostując się na krześle. Wyjaśniła: „Potrzebuję, żeby był Pan moim chłopakiem na przyjęciu zaręczynowym w przyszły weekend.”

Kiedy zobaczyła, jak wyraz twarzy przystojnego mężczyzny zmienia się z zaciekawienia na zdezorientowanie, Bianca zdała sobie sprawę, że powiedziała coś sprzecznego. Szybko dodała: „Wie Pan, niedawno dowiedziałam się, że mój narzeczony mnie zdradza. Ale nie mam dowodu, a mój tata mi nie wierzy. Zmusza mnie do ślubu z nim, więc musiałam dodać to ogłoszenie. Krótko mówiąc, Pana zadaniem jest zepsuć przyjęcie zaręczynowe.”

Dave wyglądał na zaskoczonego.

Nigdy nie wyobrażał sobie, że ta kobieta potrzebuje fikcyjnego chłopaka, by sabotować własne przyjęcie zaręczynowe.

Ponieważ mężczyzna milczał, Bianca pomyślała, że nie chce tej pracy. Próbowała go przekonać: „Wiem, że to trudne zadanie, ale jestem gotowa dobrze zapłacić. Proszę, dam podwójną stawkę.”

Bianca uważała, że znalezienie tak przystojnego mężczyzny jak on jest rzadkością, i zakładała, że skoro aplikuje na tę pracę, potrzebuje pieniędzy. Zaproponowała więc kuszącą nagrodę.

W końcu Dave podniósł wzrok i ich oczy się spotkały, co wprawiło Biancę w zakłopotanie.

Nie mogąc tego znieść, udawała, że pije wodę, unikając jego spojrzenia.

Ale kątem oka zauważyła, że mężczyzna wciąż na nią patrzy.

Przypomniało jej to mężczyznę z hotelu tamtej nocy.

Bianca potrząsnęła głową. „Nie, to niemożliwe.” Świat jest ogromny. Jakim cudem nieznajomy z tamtej nocy mógł zobaczyć jej ogłoszenie?

„Szanse na to są jak wygrana na loterii,” pomyślała.

Właśnie wtedy kelner przyniósł ich kawę.

Aby rozładować napięcie, Bianca upiła łyk kawy, Dave zrobił to samo.

„Dobrze. Wchodzę w to,” powiedział nagle Dave.

Gdy tylko odstawił filiżankę, odezwał się; jego głęboki, pociągający głos zaskoczył Biancę.

„Panie Evans, czy dobrze Pana zrozumiałam?” — zapytała zdziwiona Bianca.

Dave lekko skinął głową.

Zdecydował się zachować swoją tożsamość w tajemnicy i podążać za jej planem, dopóki nie zrozumie jej prawdziwych intencji.

„To świetnie! Proszę się nie martwić, zapłacę, ile będzie trzeba!” — powiedziała Bianca hojnie, uśmiechając się do niego z podekscytowaniem.

„Czego dokładnie Pani ode mnie oczekuje?” — zapytał Dave z lekkim zmarszczeniem brwi.

Bianca uważnie zmierzyła go wzrokiem, po czym powoli zmrużyła oczy.

„Coś nie tak?”

„Jutro kupię Panu lepsze ubrania,” zaproponowała Bianca, promiennie się uśmiechając.

Dave spojrzał na swój codzienny strój, a jego wyraz twarzy spochmurniał. „Czy ona myśli, że wygląda zbyt biednie, by z nią być?”

Bianca jednak nie zauważyła zmiany w jego wyrazie twarzy. Kontynuowała entuzjastycznie: „Już teraz wygląda Pan świetnie, ale chcę, żeby mój 'chłopak' wyglądał niesamowicie bogato i olśniewająco. Wtedy przyćmi wszystkich na przyjęciu zaręczynowym, łącznie z moim okropnym narzeczonym. Więc musi Pan nosić ubrania, które pasują do tego wizerunku. Proszę się nie martwić! Pokryję koszty, a ubrania może Pan później zatrzymać.”

Dave przestał bawić się filiżanką kawy w dłoniach.

Nigdy wcześniej nie pozwolił, by kobieta za niego płaciła.

„Skoro to dla mnie ubrania, ja za nie zapłacę,” zaproponował.

„Nie, nie, nalegam. Robi mi Pan ogromną przysługę.”

„Ale—”

„Żadnych dyskusji! Teraz ja tu rządzę, więc proszę mnie słuchać.”

W oczach Dave’a mignęło zaskoczenie, a jego spojrzenie na Biancę się zmieniło.

Rozmawiali jeszcze chwilę, po czym Bianca spojrzała na zegarek i powiedziała: „Panie Evans, robi się późno. Powinnam już iść. Do zobaczenia jutro w centrum handlowym, dobrze?”

Dave przytaknął. Na to Bianca wstała i wyszła.

Dave odczekał chwilę, zanim sam opuścił kawiarnię.

Nagle przed nim zatrzymał się elegancki, limitowany, szary Bugatti.

Asystent Dave’a, Zane Miller, szybko wysiadł i otworzył mu drzwi.

„Panie Evans, zauważyłem, że pani już wyszła, więc przyjechałem Pana odebrać.”

Bez słowa Dave podał Zane’owi swoją marynarkę, wsiadł do samochodu i wygodnie się rozsiadł.

Zane zajął miejsce kierowcy i wręczył Dave’owi papierową torbę. W środku znajdował się garnitur szyty na miarę.

Rzucając okiem na znoszoną marynarkę, którą Dave właśnie zdjął, Zane westchnął cicho. Marynarka zupełnie nie pasowała do stylu jego szefa.

„Panie Evans, myślę, że powinniśmy się tej marynarki pozbyć.”

Ale gdy tylko Zane zamierzał wysiąść z auta z marynarką, powstrzymał go chłodny głos.

„Zostaw ją.”

„Po co?”

„Będzie mi potrzebna jutro.”

Zane był zbyt zaskoczony, by zareagować. Mając do wyboru tyle luksusowych ubrań, dlaczego jego szef chciałby założyć tę tanią marynarkę?

Kręcąc głową z niedowierzaniem, Zane nie mógł pojąć decyzji szefa. „Chyba postradał zmysły!”

Tego wieczoru Bianca wysłała Dave’owi wiadomość, by potwierdzić godzinę ich spotkania następnego dnia. Po wysłaniu wiadomości wsunęła się pod kołdrę i szybko zasnęła.

Następnego dnia o dokładnie trzeciej przybyła do wskazanego centrum handlowego.

Było to jedno z najlepszych miejsc na zakupy w mieście, mogące pochwalić się kolekcją renomowanych międzynarodowych marek.

„Dzień dobry, panie Evans,” przywitała Dave’a Bianca, gdy zobaczyła go czekającego przy głównym wejściu. Miał ręce w kieszeniach i był ubrany w tę samą marynarkę, co dzień wcześniej.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5: Musi być niespełna rozumu

Bianca podeszła z uśmiechem i zapytała: – Czekałeś długo? Szczerze mówiąc, nie musisz przychodzić tak wcześnie. Zawsze jestem punktualna, więc wystarczy, że przyjdziesz na czas.

Dave szybko zmierzył Biancę wzrokiem. Miała na sobie zwykły T-shirt i jasne dżinsy. Jej włosy były związane w zgrabny kucyk, co nadawało jej młodzieńczy i uroczy wygląd.

– Nie jestem przyzwyczajony, żeby ktoś na mnie czekał. – Odwrócił się i wszedł do galerii handlowej.

Bianca wzruszyła ramionami i poszła za nim.

Po odwiedzeniu kilku sklepów z męską odzieżą Bianca nie mogła powstrzymać westchnienia. Ten mężczyzna był tak przystojny, że wyglądał świetnie w każdym stroju. Za każdym razem, gdy przymierzał garnitury, które mu wybierała, przyciągał wzrok wszystkich kobiet w sklepie, które patrzyły na niego bezwstydnie.

Oczywiście kobiety patrzyły też na Biancę, ich spojrzenia płonęły zazdrością.

– Panie Evans, myślę, że to ten. Co pan sądzi?

Bianca stanęła przed Davem i poprawiła mu krawat. Z satysfakcją przyglądała się wybranemu przez siebie garniturowi.

Kiedy podniosła głowę, napotkała intensywne spojrzenie Dave’a. Zorientowawszy się, że stoją bardzo blisko siebie, Bianca gwałtownie się zaczerwieniła i w pośpiechu cofnęła się o kilka kroków.

Jej reakcja sprawiła, że Dave lekko się uśmiechnął. Czując nagły przypływ figlarności, podszedł do niej bliżej. Bianca chciała się cofnąć, ale natychmiast natrafiła plecami na ścianę za sobą. Dave pochylił się, opierając dłoń o ścianę tuż przy jej uchu.

Serce Bianki waliło jak młotem.

Skrzyżowała ramiona i spojrzała na niego ostrożnie: – Co… co robisz?

Widząc jej nerwowość, Dave zaśmiał się i wskazał na ścianę za nią: – Jeśli się nie przesuniesz, jak mam zobaczyć, jak wyglądam?

Dopiero wtedy Bianca zorientowała się, że zasłania lustro!

Zarumieniła się jeszcze bardziej. Szybko odsunęła się na bok, zwiększając dystans między nimi.

– Panno Scott, czy często pomaga pani mężczyznom z krawatami? – zapytał Dave mimochodem, poprawiając mankiety.

Bianca zmarszczyła brwi zdezorientowana: – Dlaczego o to pytasz?

Dave zdjął marynarkę i spojrzał na Biancę spokojnie: – Skoro udajemy parę, czy nie powinienem lepiej cię poznać?

– Ach, słuszna uwaga. Porozmawiajmy podczas zakupów – odparła Bianca z przebiegłym uśmieszkiem. – A ty? Często chodzisz na zakupy z kobietami?

Dave zaniemówił.

Był zawsze zajęty i rzadko miał czas na rozrywki takie jak zakupy, zwłaszcza z kobietami.

Nie chcąc ciągnąć tematu, podał Biance marynarkę i powiedział: – Ta jest dobra.

Po zakupie garnituru Bianca i Dave spacerowali po galerii. W końcu znaleźli się w dziale damskiej odzieży.

– Muszę skorzystać z toalety. Rozejrzyj się swobodnie – powiedział Dave, zatrzymując się przy wejściu do sklepu.

Bianca skinęła głową i weszła do środka.

Od razu w oczy rzuciła jej się olśniewająca sukienka z wystawy.

Była to przepiękna biała suknia wieczorowa, ozdobiona srebrzystymi diamentami w talii i przy obszyciu. W świetle sklepowych lamp błyszczała niczym rozgwieżdżone niebo. Bianca zakochała się w niej od pierwszego wejrzenia, ale wiedziała, że będzie bardzo droga, więc z żalem postanowiła jej nie kupować.

Kiedy Bianca już miała wychodzić, usłyszała za sobą ostry głos wołający jej imię.

– Hej, Bianco!

Odwróciła się i zobaczyła kobietę zmierzającą w jej stronę. Miała na sobie obcisłą, bezramienną sukienkę i szła z pewnością siebie.

To była Carla Bentley, rywalka Bianki z liceum!

Jeszcze w szkole Bianca uchodziła za najładniejszą dziewczynę w klasie, co wzbudzało zazdrość Carli. Gdy Bianca zaczęła spotykać się z szkolnym przystojniakiem, zazdrość Carli przerodziła się w niechęć. Od tego czasu Carla robiła wszystko, by uprzykrzyć Biance życie. Po liceum ich drogi się rozeszły – aż do teraz.

– Hej, Bianco! Dawno się nie widziałyśmy. – Carla podeszła do Bianki z mocnym makijażem i jaskrawoczerwoną szminką, zatrzymując się tuż przed nią. Rzuciła okiem na sukienkę, którą oglądała Bianca, i prychnęła: – Podoba ci się ta sukienka? Czemu jej nie kupisz?

Potem Carla zakryła usta, jakby nagle sobie o czymś przypomniała. Zmieniła ton na fałszywie przepraszający i powiedziała: – Ups, moja wina. Zapomniałam, że w tym sklepie ubrania są drogie. Pewnie cię na nie nie stać.

Bianca tylko się uśmiechnęła, słysząc te słowa: – Minęły lata, Carlo, a ty wciąż jesteś tak samo niemiła jak kiedyś.

– Ty… – Carla natychmiast się skrzywiła, poczuła się urażona, ale jej złość przerwał widok wysokiego, przystojnego mężczyzny idącego w ich stronę.

Carla nie mogła oderwać wzroku od jego twarzy i tajemniczej aury. Szybko się opanowała, wygładziła włosy, mając nadzieję, że zwróci na nią uwagę.

Ku jej zaskoczeniu, ten niesamowity mężczyzna nawet na nią nie spojrzał. Patrzyła, jak zmierza prosto do Bianki.

– Kto to, Bianco? – spytała Carla słodko, udając cichą, delikatną dziewczynę.

Bianca oparła się na ramieniu Dave’a i chwyciła go pod ramię, mówiąc czule: – To mój chłopak. I jak? Przystojny, prawda?

Dave spojrzał na nią krótko i nic nie powiedział.

Carla zaniemówiła z wrażenia. Nie spodziewała się, że Bianca może mieć tak przystojnego chłopaka. Gdy pomyślała o swoim własnym chłopaku – otyłym i łysiejącym – ogarnęła ją zazdrość.

Zlustrowała Dave’a od stóp do głów. Wtedy zauważyła jego starą skórzaną kurtkę i nagle przyszła jej do głowy pewna myśl.

– Co z tego, że jest przystojny, skoro nie stać go nawet na porządne rzeczy? Mężczyzna jest wart tyle, ile ma pieniędzy. Inaczej jego kobieta tylko się będzie męczyć. Spójrz na siebie. Nawet nie stać cię na sukienkę, którą podziwiasz. Jakie to żałosne – wysyczała Carla złośliwie, a na jej twarzy pojawił się złośliwy uśmiech.

Po czym wyjęła z torebki kartę bankową i pomachała nią przed Biancą.

– Mój chłopak to co innego. Mówiłam mu, że mam już dość ubrań, a on i tak nalegał, żebym kupiła sobie więcej. Popatrz! Dał mi kartę kredytową i kazał kupić, co tylko zechcę. Nie wiem, jak wydam tyle pieniędzy!

Kiedy ekspedientka to usłyszała, natychmiast podeszła do Carli z szerokim uśmiechem i zaczęła opowiadać jej o nowej kolekcji.

Carla była z siebie dumna, ale co chwila zerkała na Dave’a. Drażniło ją, że nawet teraz nie zwracał na nią uwagi. Zamiast tego cały czas patrzył na Biancę. „Co ona w sobie ma?”

– Potrafię zadbać o siebie. Po co miałabym polegać na mężczyźnie? – odparła spokojnie Bianca. Po czym, trzymając Dave’a pod ramię, powiedziała: – Chodźmy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6: Złota Karta VIP

„Już wychodzisz? Po co w ogóle przyszłaś do sklepu, skoro nie masz pieniędzy?” Głośny śmiech Carli wypełnił sklep, a nawet sprzedawczyni rzuciła Biance ukradkowe, dezaprobujące spojrzenie.

Bianca zacisnęła zęby, ale nie chciała wdawać się w kłótnię z kimś tak nierozsądnym jak Carla. Odwróciła się, żeby wyjść, ale Dave niespodziewanie przyciągnął ją z powrotem do sklepu.

„Panie Evans?” Bianca spojrzała na niego zdezorientowana, z szeroko otwartymi ze zdziwienia oczami.

„Rzeczywiście, nie mam przy sobie zbyt dużo pieniędzy, ale ktoś dał mi specjalną kartę tylko do tego centrum handlowego. Może tu zadziała.”

Mówiąc to, wyciągnął z kieszeni błyszczącą, złotą kartę.

„Co do licha?! Jak to możliwe?!”

Oczy Carli rozszerzyły się ze zdumienia. Ta karta była najwyższą kartą VIP w centrum handlowym. Mówiono, że jej właściciel musiał wydawać tutaj co najmniej pięć milionów dolarów rocznie. „Ten mężczyzna, ubrany w takie znoszone ubrania, wcale nie wyglądał na bogacza. Jak mógł mieć taką kartę?!”

Bianca też zauważyła kartę, którą trzymał Dave. Zaskoczona, zapytała cicho: „Panie Evans, czy ta karta jest prawdziwa?”

Dave nie mógł powstrzymać cichego śmiechu. To był pierwszy raz, kiedy ktoś powątpiewał w jego kartę.

Pochylił się i szepnął jej do ucha: „Nie jest prawdziwa. Tylko udaję.”

Słysząc to, Bianca poczuła ulgę. „Uff, przestraszyłeś mnie.”

To miało sens, że nie miał prawdziwej karty Supreme VIP. W końcu dlaczego bogaty facet miałby pracować jako chłopak do wynajęcia?

Mimo to nie mogła oderwać wzroku od złotej karty, która wyglądała jak prawdziwa, czysta złota karta. Nie mogła się powstrzymać i powiedziała: „Muszę przyznać, ta karta wygląda naprawdę autentycznie.”

Carla nie usłyszała ich cichej rozmowy. Stała tam, zszokowana i znieruchomiała.

Widząc kartę w ręku Dave’a, wszystkie ekspedientki natychmiast podbiegły z entuzjazmem.

„Proszę pani, proszę pana, tędy proszę!”

Asystentki, które wcześniej kręciły się przy Carli, popędziły do Bianki i Dave’a, zapraszając ich, by usiedli na sofie. Z troską podawały im kawę, całkowicie ignorując Carlę, która wciąż stała w sklepie!

Carla poczuła gniew i frustrację, zdając sobie sprawę, że na jej karcie jest tylko sto tysięcy dolarów, co było niczym w porównaniu z kartą Supreme VIP.

„Dlaczego Biance zawsze się tak szczęściło?”

Nagle Carla pożałowała, że była wcześniej niemiła dla Bianki. Może mogłaby pożyczyć od niej kartę Supreme VIP. Te luksusowe sklepy rzadko dawały rabaty, ale z tą kartą można było dostać 30% zniżki na wszystko w centrum handlowym!

Rozdrażniona i zawstydzona Carla wymknęła się, gdy nikt nie patrzył.

Widząc, jak Carla wychodzi, Bianca niezręcznie powiedziała ekspedientkom: „Przepraszam, tylko przechodziliśmy. Nie planujemy nic kupować.”

„W porządku,” powiedziały sprzedawczynie, wciąż uprzejmie. „Proszę się rozglądać. Gdyby czegoś państwo potrzebowali, proszę dać nam znać.”

Pełna poczucia winy Bianca skinęła głową i wstała z Dave’em. Teraz chciała tylko jak najszybciej wyjść, zanim ktoś odkryje, że karta jest fałszywa.

Kiedy już mieli wychodzić, drogę zastąpił im mężczyzna z pudełkiem na losy. Ukłonił się Dave’owi z szacunkiem i przedstawił się jako kierownik sklepu. „Dzień dobry, jestem kierownikiem. Dziś organizujemy losowanie i wszystkich naszych klientów zapraszamy do udziału.”

Podał Biance pudełko, mówiąc to.

Losowanie w ekskluzywnym sklepie? Bianca nigdy wcześniej o czymś takim nie słyszała. Spojrzała pytająco na Dave’a, a on skinął głową, by zgodziła się wziąć udział.

W końcu Bianca postanowiła spróbować. Sięgnęła do pudełka, wyciągnęła złożoną kartkę i podała ją kierownikowi.

„Och, wow! Wygrała pani główną nagrodę! Gratulacje! Otrzymuje pani voucher na darmowe zakupy u nas!”

Bianca nie mogła w to uwierzyć. Nigdy wcześniej nic nie wygrała, a teraz zgarnęła główną nagrodę. Czy to prawda czy tylko sen?

„Może pani wybrać dowolną rzecz z naszego sklepu,” powiedział kierownik z szerokim uśmiechem.

Biance zajęło chwilę, by otrząsnąć się z osłupienia. Bez wahania spojrzała na suknię wieczorową, na którą wcześniej spoglądała.

„Jest idealna na przyjęcie zaręczynowe,” powiedział Dave, podchodząc do niej i podziwiając śnieżnobiałą suknię.

Bianca skinęła głową i zapytała kierownika: „Czy mogę dostać właśnie tę?”

Kierownik spojrzał, gdzie wskazywała, i uśmiechnął się jeszcze szerzej. „Ma pani świetny gust. Ta suknia pochodzi z naszej najnowszej kolekcji i kosztuje 560 000 dolarów.”

„Co?! To aż tyle kosztuje?!” Bianca wiedziała, że będzie droga, ale nie spodziewała się, że aż tak! Zakłopotana, słabo zasugerowała: „Może powinnam wybrać coś innego?”

„Dlaczego? Weź tę. Myślę, że wygląda świetnie. A pan, co pan uważa?” Dave zwrócił się nagle do kierownika.

Kierownik natychmiast się spocił. Szybko zapewnił Biankę: „Oczywiście, że może ją pani wziąć! W końcu wygrała pani główną nagrodę!”

I tak Bianca i Dave opuścili centrum handlowe z kilkoma torbami zakupów w rękach.

Kiedy szli razem, Bianca nie mogła powstrzymać uśmiechu, myśląc o swoim niedawnym szczęściu. Spojrzała na Dave’a z podziwem. „Panie Evans, nie wiem czemu, ale czuję, że odkąd pana poznałam, moje szczęście się odmieniło.”

Dave zatrzymał się i spojrzał na nią. Ich spojrzenia się spotkały i przez chwilę jego serce zabiło mocniej.

W świetle zachodzącego słońca jego oczy wydawały się głębokie i łagodne, a na co dzień surowa twarz złagodniała.

„Czy próbujesz mi powiedzieć, że chcesz ze mną być?”

Jego oczy były piękne i tajemnicze jak obsydian, a Bianca zarumieniła się na te słowa. Spojrzała w dół, odgarniając kosmyk włosów za ucho, ale Dave zauważył, że jej ucho zrobiło się czerwone.

Ten prosty gest przypomniał mu dzień, gdy Bianca mocno go przytuliła w przyciemnionym pokoju hotelowym. Tamtej nocy, otoczona delikatnym kwiatowym zapachem, zapytała go cichym głosem, czy jest przystojny. Wtedy była odważna, sama zainicjowała pocałunek. „Więc czemu teraz jest taka nieśmiała?”

Nagle Bianca się zaśmiała. „Skoro jesteś taki pewny, że chcę z tobą być, może zaproszę cię dziś na kolację?”

Zanim Dave zdążył odpowiedzieć, zadzwonił jego telefon, przerywając rozmowę.

„Przepraszam, muszę odebrać,” powiedział.

Dave odszedł, by odebrać telefon.

„Halo, panie Evans, wideokonferencja zaraz się zaczyna.”

„Rozumiem.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Accidentally Slept With The Ruthless Billionaire

Accidentally Slept With The Ruthless Billionaire

659 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

659

Treść

Aa