Bianca podeszła z uśmiechem i zapytała: – Czekałeś długo? Szczerze mówiąc, nie musisz przychodzić tak wcześnie. Zawsze jestem punktualna, więc wystarczy, że przyjdziesz na czas.
Dave szybko zmierzył Biancę wzrokiem. Miała na sobie zwykły T-shirt i jasne dżinsy. Jej włosy były związane w zgrabny kucyk, co nadawało jej młodzieńczy i uroczy wygląd.
– Nie jestem przyzwyczajony, żeby ktoś na mnie czekał. – Odwrócił się i wszedł do galerii handlowej.
Bianca wzruszyła ramionami i poszła za nim.
Po odwiedzeniu kilku sklepów z męską odzieżą Bianca nie mogła powstrzymać westchnienia. Ten mężczyzna był tak przystojny, że wyglądał świetnie w każdym stroju. Za każdym razem, gdy przymierzał garnitury, które mu wybierała, przyciągał wzrok wszystkich kobiet w sklepie, które patrzyły na niego bezwstydnie.
Oczywiście kobiety patrzyły też na Biancę, ich spojrzenia płonęły zazdrością.
– Panie Evans, myślę, że to ten. Co pan sądzi?
Bianca stanęła przed Davem i poprawiła mu krawat. Z satysfakcją przyglądała się wybranemu przez siebie garniturowi.
Kiedy podniosła głowę, napotkała intensywne spojrzenie Dave’a. Zorientowawszy się, że stoją bardzo blisko siebie, Bianca gwałtownie się zaczerwieniła i w pośpiechu cofnęła się o kilka kroków.
Jej reakcja sprawiła, że Dave lekko się uśmiechnął. Czując nagły przypływ figlarności, podszedł do niej bliżej. Bianca chciała się cofnąć, ale natychmiast natrafiła plecami na ścianę za sobą. Dave pochylił się, opierając dłoń o ścianę tuż przy jej uchu.
Serce Bianki waliło jak młotem.
Skrzyżowała ramiona i spojrzała na niego ostrożnie: – Co… co robisz?
Widząc jej nerwowość, Dave zaśmiał się i wskazał na ścianę za nią: – Jeśli się nie przesuniesz, jak mam zobaczyć, jak wyglądam?
Dopiero wtedy Bianca zorientowała się, że zasłania lustro!
Zarumieniła się jeszcze bardziej. Szybko odsunęła się na bok, zwiększając dystans między nimi.
– Panno Scott, czy często pomaga pani mężczyznom z krawatami? – zapytał Dave mimochodem, poprawiając mankiety.
Bianca zmarszczyła brwi zdezorientowana: – Dlaczego o to pytasz?
Dave zdjął marynarkę i spojrzał na Biancę spokojnie: – Skoro udajemy parę, czy nie powinienem lepiej cię poznać?
– Ach, słuszna uwaga. Porozmawiajmy podczas zakupów – odparła Bianca z przebiegłym uśmieszkiem. – A ty? Często chodzisz na zakupy z kobietami?
Dave zaniemówił.
Był zawsze zajęty i rzadko miał czas na rozrywki takie jak zakupy, zwłaszcza z kobietami.
Nie chcąc ciągnąć tematu, podał Biance marynarkę i powiedział: – Ta jest dobra.
Po zakupie garnituru Bianca i Dave spacerowali po galerii. W końcu znaleźli się w dziale damskiej odzieży.
– Muszę skorzystać z toalety. Rozejrzyj się swobodnie – powiedział Dave, zatrzymując się przy wejściu do sklepu.
Bianca skinęła głową i weszła do środka.
Od razu w oczy rzuciła jej się olśniewająca sukienka z wystawy.
Była to przepiękna biała suknia wieczorowa, ozdobiona srebrzystymi diamentami w talii i przy obszyciu. W świetle sklepowych lamp błyszczała niczym rozgwieżdżone niebo. Bianca zakochała się w niej od pierwszego wejrzenia, ale wiedziała, że będzie bardzo droga, więc z żalem postanowiła jej nie kupować.
Kiedy Bianca już miała wychodzić, usłyszała za sobą ostry głos wołający jej imię.
– Hej, Bianco!
Odwróciła się i zobaczyła kobietę zmierzającą w jej stronę. Miała na sobie obcisłą, bezramienną sukienkę i szła z pewnością siebie.
To była Carla Bentley, rywalka Bianki z liceum!
Jeszcze w szkole Bianca uchodziła za najładniejszą dziewczynę w klasie, co wzbudzało zazdrość Carli. Gdy Bianca zaczęła spotykać się z szkolnym przystojniakiem, zazdrość Carli przerodziła się w niechęć. Od tego czasu Carla robiła wszystko, by uprzykrzyć Biance życie. Po liceum ich drogi się rozeszły – aż do teraz.
– Hej, Bianco! Dawno się nie widziałyśmy. – Carla podeszła do Bianki z mocnym makijażem i jaskrawoczerwoną szminką, zatrzymując się tuż przed nią. Rzuciła okiem na sukienkę, którą oglądała Bianca, i prychnęła: – Podoba ci się ta sukienka? Czemu jej nie kupisz?
Potem Carla zakryła usta, jakby nagle sobie o czymś przypomniała. Zmieniła ton na fałszywie przepraszający i powiedziała: – Ups, moja wina. Zapomniałam, że w tym sklepie ubrania są drogie. Pewnie cię na nie nie stać.
Bianca tylko się uśmiechnęła, słysząc te słowa: – Minęły lata, Carlo, a ty wciąż jesteś tak samo niemiła jak kiedyś.
– Ty… – Carla natychmiast się skrzywiła, poczuła się urażona, ale jej złość przerwał widok wysokiego, przystojnego mężczyzny idącego w ich stronę.
Carla nie mogła oderwać wzroku od jego twarzy i tajemniczej aury. Szybko się opanowała, wygładziła włosy, mając nadzieję, że zwróci na nią uwagę.
Ku jej zaskoczeniu, ten niesamowity mężczyzna nawet na nią nie spojrzał. Patrzyła, jak zmierza prosto do Bianki.
– Kto to, Bianco? – spytała Carla słodko, udając cichą, delikatną dziewczynę.
Bianca oparła się na ramieniu Dave’a i chwyciła go pod ramię, mówiąc czule: – To mój chłopak. I jak? Przystojny, prawda?
Dave spojrzał na nią krótko i nic nie powiedział.
Carla zaniemówiła z wrażenia. Nie spodziewała się, że Bianca może mieć tak przystojnego chłopaka. Gdy pomyślała o swoim własnym chłopaku – otyłym i łysiejącym – ogarnęła ją zazdrość.
Zlustrowała Dave’a od stóp do głów. Wtedy zauważyła jego starą skórzaną kurtkę i nagle przyszła jej do głowy pewna myśl.
– Co z tego, że jest przystojny, skoro nie stać go nawet na porządne rzeczy? Mężczyzna jest wart tyle, ile ma pieniędzy. Inaczej jego kobieta tylko się będzie męczyć. Spójrz na siebie. Nawet nie stać cię na sukienkę, którą podziwiasz. Jakie to żałosne – wysyczała Carla złośliwie, a na jej twarzy pojawił się złośliwy uśmiech.
Po czym wyjęła z torebki kartę bankową i pomachała nią przed Biancą.
– Mój chłopak to co innego. Mówiłam mu, że mam już dość ubrań, a on i tak nalegał, żebym kupiła sobie więcej. Popatrz! Dał mi kartę kredytową i kazał kupić, co tylko zechcę. Nie wiem, jak wydam tyle pieniędzy!
Kiedy ekspedientka to usłyszała, natychmiast podeszła do Carli z szerokim uśmiechem i zaczęła opowiadać jej o nowej kolekcji.
Carla była z siebie dumna, ale co chwila zerkała na Dave’a. Drażniło ją, że nawet teraz nie zwracał na nią uwagi. Zamiast tego cały czas patrzył na Biancę. „Co ona w sobie ma?”
– Potrafię zadbać o siebie. Po co miałabym polegać na mężczyźnie? – odparła spokojnie Bianca. Po czym, trzymając Dave’a pod ramię, powiedziała: – Chodźmy.
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Już wychodzisz? Po co w ogóle przyszłaś do sklepu, skoro nie masz pieniędzy?” Głośny śmiech Carli wypełnił sklep, a nawet sprzedawczyni rzuciła Biance ukradkowe, dezaprobujące spojrzenie.
Bianca zacisnęła zęby, ale nie chciała wdawać się w kłótnię z kimś tak nierozsądnym jak Carla. Odwróciła się, żeby wyjść, ale Dave niespodziewanie przyciągnął ją z powrotem do sklepu.
„Panie Evans?” Bianca spojrzała na niego zdezorientowana, z szeroko otwartymi ze zdziwienia oczami.
„Rzeczywiście, nie mam przy sobie zbyt dużo pieniędzy, ale ktoś dał mi specjalną kartę tylko do tego centrum handlowego. Może tu zadziała.”
Mówiąc to, wyciągnął z kieszeni błyszczącą, złotą kartę.
„Co do licha?! Jak to możliwe?!”
Oczy Carli rozszerzyły się ze zdumienia. Ta karta była najwyższą kartą VIP w centrum handlowym. Mówiono, że jej właściciel musiał wydawać tutaj co najmniej pięć milionów dolarów rocznie. „Ten mężczyzna, ubrany w takie znoszone ubrania, wcale nie wyglądał na bogacza. Jak mógł mieć taką kartę?!”
Bianca też zauważyła kartę, którą trzymał Dave. Zaskoczona, zapytała cicho: „Panie Evans, czy ta karta jest prawdziwa?”
Dave nie mógł powstrzymać cichego śmiechu. To był pierwszy raz, kiedy ktoś powątpiewał w jego kartę.
Pochylił się i szepnął jej do ucha: „Nie jest prawdziwa. Tylko udaję.”
Słysząc to, Bianca poczuła ulgę. „Uff, przestraszyłeś mnie.”
To miało sens, że nie miał prawdziwej karty Supreme VIP. W końcu dlaczego bogaty facet miałby pracować jako chłopak do wynajęcia?
Mimo to nie mogła oderwać wzroku od złotej karty, która wyglądała jak prawdziwa, czysta złota karta. Nie mogła się powstrzymać i powiedziała: „Muszę przyznać, ta karta wygląda naprawdę autentycznie.”
Carla nie usłyszała ich cichej rozmowy. Stała tam, zszokowana i znieruchomiała.
Widząc kartę w ręku Dave’a, wszystkie ekspedientki natychmiast podbiegły z entuzjazmem.
„Proszę pani, proszę pana, tędy proszę!”
Asystentki, które wcześniej kręciły się przy Carli, popędziły do Bianki i Dave’a, zapraszając ich, by usiedli na sofie. Z troską podawały im kawę, całkowicie ignorując Carlę, która wciąż stała w sklepie!
Carla poczuła gniew i frustrację, zdając sobie sprawę, że na jej karcie jest tylko sto tysięcy dolarów, co było niczym w porównaniu z kartą Supreme VIP.
„Dlaczego Biance zawsze się tak szczęściło?”
Nagle Carla pożałowała, że była wcześniej niemiła dla Bianki. Może mogłaby pożyczyć od niej kartę Supreme VIP. Te luksusowe sklepy rzadko dawały rabaty, ale z tą kartą można było dostać 30% zniżki na wszystko w centrum handlowym!
Rozdrażniona i zawstydzona Carla wymknęła się, gdy nikt nie patrzył.
Widząc, jak Carla wychodzi, Bianca niezręcznie powiedziała ekspedientkom: „Przepraszam, tylko przechodziliśmy. Nie planujemy nic kupować.”
„W porządku,” powiedziały sprzedawczynie, wciąż uprzejmie. „Proszę się rozglądać. Gdyby czegoś państwo potrzebowali, proszę dać nam znać.”
Pełna poczucia winy Bianca skinęła głową i wstała z Dave’em. Teraz chciała tylko jak najszybciej wyjść, zanim ktoś odkryje, że karta jest fałszywa.
Kiedy już mieli wychodzić, drogę zastąpił im mężczyzna z pudełkiem na losy. Ukłonił się Dave’owi z szacunkiem i przedstawił się jako kierownik sklepu. „Dzień dobry, jestem kierownikiem. Dziś organizujemy losowanie i wszystkich naszych klientów zapraszamy do udziału.”
Podał Biance pudełko, mówiąc to.
Losowanie w ekskluzywnym sklepie? Bianca nigdy wcześniej o czymś takim nie słyszała. Spojrzała pytająco na Dave’a, a on skinął głową, by zgodziła się wziąć udział.
W końcu Bianca postanowiła spróbować. Sięgnęła do pudełka, wyciągnęła złożoną kartkę i podała ją kierownikowi.
„Och, wow! Wygrała pani główną nagrodę! Gratulacje! Otrzymuje pani voucher na darmowe zakupy u nas!”
Bianca nie mogła w to uwierzyć. Nigdy wcześniej nic nie wygrała, a teraz zgarnęła główną nagrodę. Czy to prawda czy tylko sen?
„Może pani wybrać dowolną rzecz z naszego sklepu,” powiedział kierownik z szerokim uśmiechem.
Biance zajęło chwilę, by otrząsnąć się z osłupienia. Bez wahania spojrzała na suknię wieczorową, na którą wcześniej spoglądała.
„Jest idealna na przyjęcie zaręczynowe,” powiedział Dave, podchodząc do niej i podziwiając śnieżnobiałą suknię.
Bianca skinęła głową i zapytała kierownika: „Czy mogę dostać właśnie tę?”
Kierownik spojrzał, gdzie wskazywała, i uśmiechnął się jeszcze szerzej. „Ma pani świetny gust. Ta suknia pochodzi z naszej najnowszej kolekcji i kosztuje 560 000 dolarów.”
„Co?! To aż tyle kosztuje?!” Bianca wiedziała, że będzie droga, ale nie spodziewała się, że aż tak! Zakłopotana, słabo zasugerowała: „Może powinnam wybrać coś innego?”
„Dlaczego? Weź tę. Myślę, że wygląda świetnie. A pan, co pan uważa?” Dave zwrócił się nagle do kierownika.
Kierownik natychmiast się spocił. Szybko zapewnił Biankę: „Oczywiście, że może ją pani wziąć! W końcu wygrała pani główną nagrodę!”
I tak Bianca i Dave opuścili centrum handlowe z kilkoma torbami zakupów w rękach.
Kiedy szli razem, Bianca nie mogła powstrzymać uśmiechu, myśląc o swoim niedawnym szczęściu. Spojrzała na Dave’a z podziwem. „Panie Evans, nie wiem czemu, ale czuję, że odkąd pana poznałam, moje szczęście się odmieniło.”
Dave zatrzymał się i spojrzał na nią. Ich spojrzenia się spotkały i przez chwilę jego serce zabiło mocniej.
W świetle zachodzącego słońca jego oczy wydawały się głębokie i łagodne, a na co dzień surowa twarz złagodniała.
„Czy próbujesz mi powiedzieć, że chcesz ze mną być?”
Jego oczy były piękne i tajemnicze jak obsydian, a Bianca zarumieniła się na te słowa. Spojrzała w dół, odgarniając kosmyk włosów za ucho, ale Dave zauważył, że jej ucho zrobiło się czerwone.
Ten prosty gest przypomniał mu dzień, gdy Bianca mocno go przytuliła w przyciemnionym pokoju hotelowym. Tamtej nocy, otoczona delikatnym kwiatowym zapachem, zapytała go cichym głosem, czy jest przystojny. Wtedy była odważna, sama zainicjowała pocałunek. „Więc czemu teraz jest taka nieśmiała?”
Nagle Bianca się zaśmiała. „Skoro jesteś taki pewny, że chcę z tobą być, może zaproszę cię dziś na kolację?”
Zanim Dave zdążył odpowiedzieć, zadzwonił jego telefon, przerywając rozmowę.
„Przepraszam, muszę odebrać,” powiedział.
Dave odszedł, by odebrać telefon.
„Halo, panie Evans, wideokonferencja zaraz się zaczyna.”
„Rozumiem.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Po zakończeniu rozmowy Dave wrócił do Bianki z przepraszającym wyrazem twarzy. „Przepraszam, coś pilnego wyskoczyło. Nie mogę—”
„W porządku. Możemy przełożyć. Załatw to, co musisz.”
Dave skinął głową. Po wymianie pożegnań zniknął w tłumie.
Bianca poczuła lekki zawód, ale szybko podniosła się na duchu i ruszyła w przeciwną stronę.
Gdy tylko zniknęła z pola widzenia, Dave zadzwonił do Zane’a, by odebrał go.
Ledwie Dave wsiadł do samochodu, Zane odezwał się z dumą: „Szefie, powinieneś być ze mnie dumny. Gdy właściciel centrum handlowego dowiedział się, że tu jesteś, chciał się z tobą spotkać. Ale powstrzymałem go i poprosiłem, żeby nie robił zamieszania.”
„Dobra robota,” odpowiedział Dave niedbale, pracując na laptopie. „Losy na loterię były źle wydrukowane. Zwróć uwagę na szczegóły następnym razem.”
„Ale nie miałem dużo czasu na przygotowanie”, zaczął Zane tłumaczyć, ale zobaczył surowe spojrzenie Dave’a w lusterku wstecznym. Przypomniawszy sobie, że Dave nie znosi wymówek, Zane szybko zmienił ton. „Będę bardziej uważny następnym razem. Ale czegoś nie rozumiem. Dlaczego chciałeś podarować sukienkę pannie Scott?”
Dave zamknął laptopa i spojrzał przez okno, z odległym wyrazem twarzy.
„Zrobiła dla mnie coś miłego. Chcę się zrewanżować.”
****
Następnego dnia Bianca wróciła do szkoły.
Po zajęciach poszła do biura doradcy i złożyła wymagane dokumenty.
Uniwersytet Crestmont był uznawany za jeden z najlepszych w mieście. Co roku wyróżniającego się absolwenta wybierano do otrzymania prestiżowego medalu przed ukończeniem studiów. Medal ten otwierał drzwi do najlepszych firm w mieście, a konkurencja była ostra. Ale Bianca była pewna, że go zdobędzie.
Przez cztery lata nieprzerwanie zajmowała czołowe miejsca w rankingu, publikowała wiele artykułów w szkolnych czasopismach, była aktywna w działaniach społecznych. Była najbardziej wszechstronną studentką w szkole.
„Naprawdę myślisz, że zostaniesz wybrana w tym roku? Ha! Marz dalej!”
Gdy tylko Bianca wyszła z budynku, za jej plecami rozległ się ostry głos.
Odwróciła się i zobaczyła stojącą niedaleko Mię Davis z założonymi rękami. Mia spojrzała na Biankę i powiedziała: „Wiesz, dlaczego zawsze zdobywam główną nagrodę w krajowym programie stypendialnym, a ty tylko drugą? Bo tam liczy się coś więcej niż tylko osiągnięcia. Twój charakter po prostu nie dorównuje, Bianca Scott.”
Mia i Bianca były na tym samym wydziale, ale nie w tej samej klasie. Obie wstąpiły do Samorządu Studenckiego i w tym samym czasie zostały liderkami grup. Mia zawsze traktowała Biankę jak rywalkę. Mimo że Bianca stale zajmowała pierwsze miejsce w szkolnych egzaminach i miała lepsze wyniki, to Mia zawsze zdobywała główną nagrodę w krajowym stypendium, zostawiając Biankę na drugim miejscu.
W szkole zaczęły krążyć plotki, że Bianca nigdy nie wygrywa przez swoje zachowanie.
W ciągu trzech lat studiów Bianca wiele razy próbowała zapytać doradcę i władze uczelni o wyjaśnienie, ale nigdy nie otrzymała jasnej odpowiedzi.
W przeszłości Bianca często pozwalała, by docinki Mii i plotki ze szkoły ją dotykały. Ale po zdradzie Harisa przysięgła, że nigdy więcej nie pozwoli nikomu się poniżać.
„Mia Davis, mówisz, że mój charakter jest wadliwy. Czy możesz podać choć jeden przykład mojego złego zachowania? Gdzie masz dowody? Rozpowiadasz plotki bez żadnych podstaw. Wielokrotnie oczerniałaś moje imię i wiesz co? To jest przestępstwo. Mogę cię pozwać za zniesławienie.”
Bianca mówiła spokojnie. Miała delikatny uśmiech, ale jej oczy były zimne i przeszywające.
Mia była zszokowana. Bianca nigdy wcześniej nie stawała w swojej obronie, gdy ją drażniono. Jak to możliwe, że teraz się odcina, a nawet grozi?
Ale Bianca miała rację; Mia nie miała żadnych dowodów, co sprawiło, że zawahała się na moment. Mimo to spróbowała zachować pewność siebie i arogancję.
„To ja zdobędę ten medal. Poczekaj, sama zobaczysz!”
Mówiąc to, Mia odeszła, wyglądając na dumną.
Bianca patrzyła, jak odchodzi, jej twarz lekko posmutniała.
Odkąd zaczęła studia, Bianca marzyła o pracy w Phoenix Entertainment, największej firmie rozrywkowej w mieście. Ale dostać się tam było naprawdę trudno. Bianca liczyła, że zdobycie nagrody dla najlepszego absolwenta pomoże jej tam znaleźć pracę. Jeśli nie wygra, jej szanse będą nikłe.
Dlatego była zdeterminowana, by tym razem nie przegrać z Mią.
Zamyślona, Bianca ruszyła w stronę bramy uczelni. Nagle przed nią zatrzymała się czarna Honda, blokując jej drogę.
Z samochodu wysiadł Haris i podszedł do Bianki z łagodnym uśmiechem.
„Co ty tutaj robisz?”
Bianca zmarszczyła brwi i spojrzała na Harisa nieufnie.
Nie widziała go od tamtej nocy, gdy uciekła.
„Próbowałem się do ciebie dodzwonić przez ostatnie dni, ale nie odbierałaś. Dlatego postanowiłem cię znaleźć.”
Haris rzeczywiście dzwonił do niej wiele razy, ale nigdy nie odebrała. Starając się zachować spokój, mimo że czuła odrazę na jego widok, odpowiedziała: „Och, ostatnio byłam bardzo zajęta, więc rzadko sprawdzam telefon.”
Kiedy skończyła mówić, Haris nagle wyciągnął rękę, by ją złapać.
Nadal czujna, Bianca odruchowo się odsunęła, czując obrzydzenie.
„Jesteś na mnie zła?” Haris zmarszczył brwi i spojrzał w dół, wyglądając jak smutny szczeniak. „Byłaś wtedy tak pijana, nie wiedziałem, gdzie mieszkasz, więc zabrałem cię do pobliskiego hotelu. Potem musiałem pilnie coś załatwić, a gdy wróciłem, już cię nie było. Szukałem cię całą noc! Wiesz, jak się martwiłem?”
Zmartwiony? Tak naprawdę martwił się tylko o to, że nie udało mu się zniszczyć jej życia tamtej nocy! Przez usta Bianki przemknął zimny uśmiech, ale szybko wróciła do zwykłej niewinnej miny, by nie wzbudzić podejrzeń Harisa.
„Nie jestem zła,” powiedziała łagodnie.
Uspokojony, że Bianca nie jest zła, Haris uśmiechnął się do niej szeroko. „Nie masz już dziś zajęć? Zabiorę cię na kolację.”
Bianca szybko pokręciła głową. „Przepraszam, jestem na diecie. Nie jem kolacji.”
„To niedobrze. I tak już jesteś taka szczupła, nie musisz się odchudzać.”
Mówiąc to, Haris próbował złapać Biankę za ramię.
„Chodź, wsiadaj do samochodu.”
W tym momencie rektor uczelni i inni przedstawiciele otaczali mężczyznę w swobodnym garniturze, wyprowadzając go przez bramę szkoły.
Mężczyzna spojrzał w stronę Bianki, którą młody mężczyzna próbował wciągnąć do samochodu.
Przesuń w górę, aby kontynuować