passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Accidentally Slept With The Ruthless Billionaire - Rozdział #7 - autor Bill

Accidentally Slept With The Ruthless Billionaire

/

Rozdział 7

Rozdział 6: Złota Karta VIP

„Już wychodzisz? Po co w ogóle przyszłaś do sklepu, skoro nie masz pieniędzy?” Głośny śmiech Carli wypełnił sklep, a nawet sprzedawczyni rzuciła Biance ukradkowe, dezaprobujące spojrzenie.

Bianca zacisnęła zęby, ale nie chciała wdawać się w kłótnię z kimś tak nierozsądnym jak Carla. Odwróciła się, żeby wyjść, ale Dave niespodziewanie przyciągnął ją z powrotem do sklepu.

„Panie Evans?” Bianca spojrzała na niego zdezorientowana, z szeroko otwartymi ze zdziwienia oczami.

„Rzeczywiście, nie mam przy sobie zbyt dużo pieniędzy, ale ktoś dał mi specjalną kartę tylko do tego centrum handlowego. Może tu zadziała.”

Mówiąc to, wyciągnął z kieszeni błyszczącą, złotą kartę.

„Co do licha?! Jak to możliwe?!”

Oczy Carli rozszerzyły się ze zdumienia. Ta karta była najwyższą kartą VIP w centrum handlowym. Mówiono, że jej właściciel musiał wydawać tutaj co najmniej pięć milionów dolarów rocznie. „Ten mężczyzna, ubrany w takie znoszone ubrania, wcale nie wyglądał na bogacza. Jak mógł mieć taką kartę?!”

Bianca też zauważyła kartę, którą trzymał Dave. Zaskoczona, zapytała cicho: „Panie Evans, czy ta karta jest prawdziwa?”

Dave nie mógł powstrzymać cichego śmiechu. To był pierwszy raz, kiedy ktoś powątpiewał w jego kartę.

Pochylił się i szepnął jej do ucha: „Nie jest prawdziwa. Tylko udaję.”

Słysząc to, Bianca poczuła ulgę. „Uff, przestraszyłeś mnie.”

To miało sens, że nie miał prawdziwej karty Supreme VIP. W końcu dlaczego bogaty facet miałby pracować jako chłopak do wynajęcia?

Mimo to nie mogła oderwać wzroku od złotej karty, która wyglądała jak prawdziwa, czysta złota karta. Nie mogła się powstrzymać i powiedziała: „Muszę przyznać, ta karta wygląda naprawdę autentycznie.”

Carla nie usłyszała ich cichej rozmowy. Stała tam, zszokowana i znieruchomiała.

Widząc kartę w ręku Dave’a, wszystkie ekspedientki natychmiast podbiegły z entuzjazmem.

„Proszę pani, proszę pana, tędy proszę!”

Asystentki, które wcześniej kręciły się przy Carli, popędziły do Bianki i Dave’a, zapraszając ich, by usiedli na sofie. Z troską podawały im kawę, całkowicie ignorując Carlę, która wciąż stała w sklepie!

Carla poczuła gniew i frustrację, zdając sobie sprawę, że na jej karcie jest tylko sto tysięcy dolarów, co było niczym w porównaniu z kartą Supreme VIP.

„Dlaczego Biance zawsze się tak szczęściło?”

Nagle Carla pożałowała, że była wcześniej niemiła dla Bianki. Może mogłaby pożyczyć od niej kartę Supreme VIP. Te luksusowe sklepy rzadko dawały rabaty, ale z tą kartą można było dostać 30% zniżki na wszystko w centrum handlowym!

Rozdrażniona i zawstydzona Carla wymknęła się, gdy nikt nie patrzył.

Widząc, jak Carla wychodzi, Bianca niezręcznie powiedziała ekspedientkom: „Przepraszam, tylko przechodziliśmy. Nie planujemy nic kupować.”

„W porządku,” powiedziały sprzedawczynie, wciąż uprzejmie. „Proszę się rozglądać. Gdyby czegoś państwo potrzebowali, proszę dać nam znać.”

Pełna poczucia winy Bianca skinęła głową i wstała z Dave’em. Teraz chciała tylko jak najszybciej wyjść, zanim ktoś odkryje, że karta jest fałszywa.

Kiedy już mieli wychodzić, drogę zastąpił im mężczyzna z pudełkiem na losy. Ukłonił się Dave’owi z szacunkiem i przedstawił się jako kierownik sklepu. „Dzień dobry, jestem kierownikiem. Dziś organizujemy losowanie i wszystkich naszych klientów zapraszamy do udziału.”

Podał Biance pudełko, mówiąc to.

Losowanie w ekskluzywnym sklepie? Bianca nigdy wcześniej o czymś takim nie słyszała. Spojrzała pytająco na Dave’a, a on skinął głową, by zgodziła się wziąć udział.

W końcu Bianca postanowiła spróbować. Sięgnęła do pudełka, wyciągnęła złożoną kartkę i podała ją kierownikowi.

„Och, wow! Wygrała pani główną nagrodę! Gratulacje! Otrzymuje pani voucher na darmowe zakupy u nas!”

Bianca nie mogła w to uwierzyć. Nigdy wcześniej nic nie wygrała, a teraz zgarnęła główną nagrodę. Czy to prawda czy tylko sen?

„Może pani wybrać dowolną rzecz z naszego sklepu,” powiedział kierownik z szerokim uśmiechem.

Biance zajęło chwilę, by otrząsnąć się z osłupienia. Bez wahania spojrzała na suknię wieczorową, na którą wcześniej spoglądała.

„Jest idealna na przyjęcie zaręczynowe,” powiedział Dave, podchodząc do niej i podziwiając śnieżnobiałą suknię.

Bianca skinęła głową i zapytała kierownika: „Czy mogę dostać właśnie tę?”

Kierownik spojrzał, gdzie wskazywała, i uśmiechnął się jeszcze szerzej. „Ma pani świetny gust. Ta suknia pochodzi z naszej najnowszej kolekcji i kosztuje 560 000 dolarów.”

„Co?! To aż tyle kosztuje?!” Bianca wiedziała, że będzie droga, ale nie spodziewała się, że aż tak! Zakłopotana, słabo zasugerowała: „Może powinnam wybrać coś innego?”

„Dlaczego? Weź tę. Myślę, że wygląda świetnie. A pan, co pan uważa?” Dave zwrócił się nagle do kierownika.

Kierownik natychmiast się spocił. Szybko zapewnił Biankę: „Oczywiście, że może ją pani wziąć! W końcu wygrała pani główną nagrodę!”

I tak Bianca i Dave opuścili centrum handlowe z kilkoma torbami zakupów w rękach.

Kiedy szli razem, Bianca nie mogła powstrzymać uśmiechu, myśląc o swoim niedawnym szczęściu. Spojrzała na Dave’a z podziwem. „Panie Evans, nie wiem czemu, ale czuję, że odkąd pana poznałam, moje szczęście się odmieniło.”

Dave zatrzymał się i spojrzał na nią. Ich spojrzenia się spotkały i przez chwilę jego serce zabiło mocniej.

W świetle zachodzącego słońca jego oczy wydawały się głębokie i łagodne, a na co dzień surowa twarz złagodniała.

„Czy próbujesz mi powiedzieć, że chcesz ze mną być?”

Jego oczy były piękne i tajemnicze jak obsydian, a Bianca zarumieniła się na te słowa. Spojrzała w dół, odgarniając kosmyk włosów za ucho, ale Dave zauważył, że jej ucho zrobiło się czerwone.

Ten prosty gest przypomniał mu dzień, gdy Bianca mocno go przytuliła w przyciemnionym pokoju hotelowym. Tamtej nocy, otoczona delikatnym kwiatowym zapachem, zapytała go cichym głosem, czy jest przystojny. Wtedy była odważna, sama zainicjowała pocałunek. „Więc czemu teraz jest taka nieśmiała?”

Nagle Bianca się zaśmiała. „Skoro jesteś taki pewny, że chcę z tobą być, może zaproszę cię dziś na kolację?”

Zanim Dave zdążył odpowiedzieć, zadzwonił jego telefon, przerywając rozmowę.

„Przepraszam, muszę odebrać,” powiedział.

Dave odszedł, by odebrać telefon.

„Halo, panie Evans, wideokonferencja zaraz się zaczyna.”

„Rozumiem.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7: Przyszedłem Cię Znaleźć

Po zakończeniu rozmowy Dave wrócił do Bianki z przepraszającym wyrazem twarzy. „Przepraszam, coś pilnego wyskoczyło. Nie mogę—”

„W porządku. Możemy przełożyć. Załatw to, co musisz.”

Dave skinął głową. Po wymianie pożegnań zniknął w tłumie.

Bianca poczuła lekki zawód, ale szybko podniosła się na duchu i ruszyła w przeciwną stronę.

Gdy tylko zniknęła z pola widzenia, Dave zadzwonił do Zane’a, by odebrał go.

Ledwie Dave wsiadł do samochodu, Zane odezwał się z dumą: „Szefie, powinieneś być ze mnie dumny. Gdy właściciel centrum handlowego dowiedział się, że tu jesteś, chciał się z tobą spotkać. Ale powstrzymałem go i poprosiłem, żeby nie robił zamieszania.”

„Dobra robota,” odpowiedział Dave niedbale, pracując na laptopie. „Losy na loterię były źle wydrukowane. Zwróć uwagę na szczegóły następnym razem.”

„Ale nie miałem dużo czasu na przygotowanie”, zaczął Zane tłumaczyć, ale zobaczył surowe spojrzenie Dave’a w lusterku wstecznym. Przypomniawszy sobie, że Dave nie znosi wymówek, Zane szybko zmienił ton. „Będę bardziej uważny następnym razem. Ale czegoś nie rozumiem. Dlaczego chciałeś podarować sukienkę pannie Scott?”

Dave zamknął laptopa i spojrzał przez okno, z odległym wyrazem twarzy.

„Zrobiła dla mnie coś miłego. Chcę się zrewanżować.”

****

Następnego dnia Bianca wróciła do szkoły.

Po zajęciach poszła do biura doradcy i złożyła wymagane dokumenty.

Uniwersytet Crestmont był uznawany za jeden z najlepszych w mieście. Co roku wyróżniającego się absolwenta wybierano do otrzymania prestiżowego medalu przed ukończeniem studiów. Medal ten otwierał drzwi do najlepszych firm w mieście, a konkurencja była ostra. Ale Bianca była pewna, że go zdobędzie.

Przez cztery lata nieprzerwanie zajmowała czołowe miejsca w rankingu, publikowała wiele artykułów w szkolnych czasopismach, była aktywna w działaniach społecznych. Była najbardziej wszechstronną studentką w szkole.

„Naprawdę myślisz, że zostaniesz wybrana w tym roku? Ha! Marz dalej!”

Gdy tylko Bianca wyszła z budynku, za jej plecami rozległ się ostry głos.

Odwróciła się i zobaczyła stojącą niedaleko Mię Davis z założonymi rękami. Mia spojrzała na Biankę i powiedziała: „Wiesz, dlaczego zawsze zdobywam główną nagrodę w krajowym programie stypendialnym, a ty tylko drugą? Bo tam liczy się coś więcej niż tylko osiągnięcia. Twój charakter po prostu nie dorównuje, Bianca Scott.”

Mia i Bianca były na tym samym wydziale, ale nie w tej samej klasie. Obie wstąpiły do Samorządu Studenckiego i w tym samym czasie zostały liderkami grup. Mia zawsze traktowała Biankę jak rywalkę. Mimo że Bianca stale zajmowała pierwsze miejsce w szkolnych egzaminach i miała lepsze wyniki, to Mia zawsze zdobywała główną nagrodę w krajowym stypendium, zostawiając Biankę na drugim miejscu.

W szkole zaczęły krążyć plotki, że Bianca nigdy nie wygrywa przez swoje zachowanie.

W ciągu trzech lat studiów Bianca wiele razy próbowała zapytać doradcę i władze uczelni o wyjaśnienie, ale nigdy nie otrzymała jasnej odpowiedzi.

W przeszłości Bianca często pozwalała, by docinki Mii i plotki ze szkoły ją dotykały. Ale po zdradzie Harisa przysięgła, że nigdy więcej nie pozwoli nikomu się poniżać.

„Mia Davis, mówisz, że mój charakter jest wadliwy. Czy możesz podać choć jeden przykład mojego złego zachowania? Gdzie masz dowody? Rozpowiadasz plotki bez żadnych podstaw. Wielokrotnie oczerniałaś moje imię i wiesz co? To jest przestępstwo. Mogę cię pozwać za zniesławienie.”

Bianca mówiła spokojnie. Miała delikatny uśmiech, ale jej oczy były zimne i przeszywające.

Mia była zszokowana. Bianca nigdy wcześniej nie stawała w swojej obronie, gdy ją drażniono. Jak to możliwe, że teraz się odcina, a nawet grozi?

Ale Bianca miała rację; Mia nie miała żadnych dowodów, co sprawiło, że zawahała się na moment. Mimo to spróbowała zachować pewność siebie i arogancję.

„To ja zdobędę ten medal. Poczekaj, sama zobaczysz!”

Mówiąc to, Mia odeszła, wyglądając na dumną.

Bianca patrzyła, jak odchodzi, jej twarz lekko posmutniała.

Odkąd zaczęła studia, Bianca marzyła o pracy w Phoenix Entertainment, największej firmie rozrywkowej w mieście. Ale dostać się tam było naprawdę trudno. Bianca liczyła, że zdobycie nagrody dla najlepszego absolwenta pomoże jej tam znaleźć pracę. Jeśli nie wygra, jej szanse będą nikłe.

Dlatego była zdeterminowana, by tym razem nie przegrać z Mią.

Zamyślona, Bianca ruszyła w stronę bramy uczelni. Nagle przed nią zatrzymała się czarna Honda, blokując jej drogę.

Z samochodu wysiadł Haris i podszedł do Bianki z łagodnym uśmiechem.

„Co ty tutaj robisz?”

Bianca zmarszczyła brwi i spojrzała na Harisa nieufnie.

Nie widziała go od tamtej nocy, gdy uciekła.

„Próbowałem się do ciebie dodzwonić przez ostatnie dni, ale nie odbierałaś. Dlatego postanowiłem cię znaleźć.”

Haris rzeczywiście dzwonił do niej wiele razy, ale nigdy nie odebrała. Starając się zachować spokój, mimo że czuła odrazę na jego widok, odpowiedziała: „Och, ostatnio byłam bardzo zajęta, więc rzadko sprawdzam telefon.”

Kiedy skończyła mówić, Haris nagle wyciągnął rękę, by ją złapać.

Nadal czujna, Bianca odruchowo się odsunęła, czując obrzydzenie.

„Jesteś na mnie zła?” Haris zmarszczył brwi i spojrzał w dół, wyglądając jak smutny szczeniak. „Byłaś wtedy tak pijana, nie wiedziałem, gdzie mieszkasz, więc zabrałem cię do pobliskiego hotelu. Potem musiałem pilnie coś załatwić, a gdy wróciłem, już cię nie było. Szukałem cię całą noc! Wiesz, jak się martwiłem?”

Zmartwiony? Tak naprawdę martwił się tylko o to, że nie udało mu się zniszczyć jej życia tamtej nocy! Przez usta Bianki przemknął zimny uśmiech, ale szybko wróciła do zwykłej niewinnej miny, by nie wzbudzić podejrzeń Harisa.

„Nie jestem zła,” powiedziała łagodnie.

Uspokojony, że Bianca nie jest zła, Haris uśmiechnął się do niej szeroko. „Nie masz już dziś zajęć? Zabiorę cię na kolację.”

Bianca szybko pokręciła głową. „Przepraszam, jestem na diecie. Nie jem kolacji.”

„To niedobrze. I tak już jesteś taka szczupła, nie musisz się odchudzać.”

Mówiąc to, Haris próbował złapać Biankę za ramię.

„Chodź, wsiadaj do samochodu.”

W tym momencie rektor uczelni i inni przedstawiciele otaczali mężczyznę w swobodnym garniturze, wyprowadzając go przez bramę szkoły.

Mężczyzna spojrzał w stronę Bianki, którą młody mężczyzna próbował wciągnąć do samochodu.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8: Czy Ich Znasz?

Zszokowany, Justin szybko wyciągnął telefon i wybrał numer.

– Co? – przez telefon odezwał się głęboki głos Dave’a.

– Dave, jestem na Uniwersytecie Crestmont. Nie uwierzysz, kogo właśnie widziałem.

– Mów szybko, o co chodzi.

Justin zawahał się, po czym powiedział: – Bianca Scott. Widziałem, jak jakiś facet wciąga ją do samochodu, i nie wyglądała na zadowoloną.

Zapadła cisza. Potem Dave się rozłączył.

Justin był trochę zaskoczony. Może nie powinien się wtrącać. Wyglądało na to, że Dave nie jest zainteresowany Biancą. Justin wzruszył ramionami i poszedł inną drogą z władzami uczelni.

Ale Justin miał rację; Bianca naprawdę nie chciała być z Harisem. Chciała odmówić, ale bała się, że stanie się podejrzliwy.

Kiedy poczuła się bezradna, zadzwonił jej telefon.

– Przepraszam, muszę odebrać.

Bianca szybko złapała za telefon, mając nadzieję, że to pomoże jej wyjść z tej sytuacji. Kiedy zobaczyła, kto dzwoni, serce zaczęło jej szybciej bić.

– Dzień dobry, panie Evans – powiedziała cicho, zakrywając dłońmi telefon, żeby Haris nie słyszał.

Głos Dave’a był spokojny. – Wczoraj wspomniałaś o kolacji. Teraz mam czas.

Spojrzała na Harisa za kierownicą, po czym poluzowała uścisk na telefonie i przybrała zmartwioną minę. – Czy to może poczekać? Trochę jestem zajęta.

– Jeśli jesteś zajęta, w porządku – odparł Dave.

– Nie, nie, w porządku. Zaraz przyjdę.

Bianca nagle podniosła głos, czym zaskoczyła Harisa, który przysłuchiwał się rozmowie.

Po zakończeniu rozmowy spojrzała na Harisa, jej oczy złagodniały.

– Przepraszam, Haris. Muszę natychmiast wyjść. Coś ważnego się wydarzyło.

Haris wyglądał na zmartwionego. – Co takiego pilnego?

– Chodzi o moją kampanię na najlepszego absolwenta w tym roku. Wiesz, jak bardzo mi na tym zależy, prawda?

Po tych słowach Bianca odsunęła jego dłoń i pospiesznie odeszła.

Samo przebywanie w pobliżu Harisa sprawiało, że czuła mdłości. Bała się, że jeśli zostanie choć chwilę dłużej, zwymiotuje.

Po odejściu od Harisa, Bianca zadzwoniła do Dave’a.

– Panie Evans, dziękuję! Bardzo mi pan pomógł. Mój narzeczony nagle pojawił się w szkole, a kiedy pan zadzwonił, był tuż obok mnie. Powiedziałam to wszystko, żeby go zmylić. Gdyby pan nie zadzwonił, nie wiem, co bym zrobiła!

– Cieszę się, że mogłem pomóc. – Dave uśmiechnął się. Dobrze było usłyszeć wyjaśnienie Bianki. – Na co masz ochotę?

Bianca, idąc, odpowiedziała: – Na cokolwiek chcesz. Ja stawiam.

– Naprawdę?

– Tak. Ty wybierasz restaurację, ja płacę.

Pół godziny później Bianca dotarła do restauracji wybranej przez Dave’a. On już czekał na nią przy drzwiach.

Dave miał na sobie czarną koszulę i spodnie, co dodawało mu chłodnego, tajemniczego uroku.

Przywitali się, a Dave otworzył Biance drzwi.

W środku Bianca była zachwycona pięknem restauracji. Nad głową zwisał olśniewający kryształowy żyrandol, rzucający kolorowe światło. W powietrzu rozbrzmiewała delikatna muzyka saksofonowa. Włoski wystrój i kelnerzy w smokingach dopełniały elegancji.

Oszłupiała, Bianca podążyła za Dave’em do loży przy oknie i usiedli.

Bianca zauważyła luksusową atmosferę i domyśliła się, że jedzenie musi być drogie. Ale gdy zobaczyła menu, nie mogła uwierzyć własnym oczom.

– Eee, panie Evans, czy na pewno ten lokal to dobry wybór? – rzuciła nerwowo w stronę Dave’a.

Każde danie kosztowało ponad tysiąc dolarów, znacznie więcej, niż mogła sobie pozwolić. Było jej wstyd, że musi o tym wspomnieć.

– Co się stało? – Dave wyglądał na nieświadomego sytuacji.

– No... – Bianca nerwowo dotknęła nosa. – Trochę tu drogo.

Dave spojrzał na menu w jej rękach i uniósł brew. – Nie mówiłaś, że mogę wybrać dowolną restaurację?

Bianca poczuła się uwięziona. Faktycznie tak powiedziała, ale nie spodziewała się, że wybierze tak ekskluzywne miejsce. Czyżby przez to, że kupiła mu wczoraj garnitur, myślał, że jest bogata?

Dave z zainteresowaniem obserwował jej zmieszaną minę. Była taka urocza, jej policzki aż zaczerwieniły się jak pomidory. Nerwowo przygryzała wargę, przeglądając menu, od czasu do czasu zerkając na niego, by sprawdzić jego reakcję. W końcu Dave przestał ją drażnić.

– Nie martw się. Mam kupon. Dostaniemy 90% zniżki – powiedział.

Bianca była w szoku. – Wow! – spojrzała na Dave’a z niedowierzaniem.

– Dlaczego tak na mnie patrzysz? – zapytał Dave, zaintrygowany.

Bianca nachyliła się i szepnęła: – Panie Evans, proszę szczerze powiedzieć. Czy gonią pana bogate kobiety?

Nie mogła zrozumieć, jak zdobył kupon do tak wytwornej restauracji, i to jeszcze na 90% zniżki!

Dave westchnął i potarł skronie.

Obawiając się, że mogła go urazić, Bianca pospiesznie przeprosiła. – Przepraszam, nie chciałam być wścibska. Proszę się nie gniewać. Już nie będę pytać.

– W porządku – odparł spokojnie Dave. – Nie, żadna bogata kobieta mnie nie ściga.

Uspokojona, że Dave się nie obraził, Bianca skupiła się na menu. Z tak dużą zniżką śmiało zamówiła najlepsze dania restauracji.

Podając menu kelnerowi, zobaczyła znajomą twarz wchodzącą z starszym mężczyzną. To była Mia!

Przyglądając się mężczyźnie, Bianca rozpoznała w nim Samuela Ballarda, dziekana wydziału.

Bianca siedziała twarzą do drzwi, więc jeśli Mia i Samuel ją zauważą, od razu się zorientują, że tu jest. Myśląc szybko, schyliła się obok Dave’a, zasłaniając twarz dłońmi.

Widząc jej dziwne zachowanie, Dave zerknął na drzwi i od razu zrozumiał. Pochylił się, by zasłonić Biankę przed wzrokiem.

Rzeczywiście, Mia i Samuel usiedli przy sąsiednim stoliku, ale nie zauważyli Bianki.

W tym czasie kelner przyniósł ich zamówienie; Bianca trzymała głowę nisko i uważnie nasłuchiwała.

Usłyszała, jak Mia mówi: – Kochanie, musisz mi pomóc. Nie możesz dopuścić, by Bianca została najlepszą studentką!

Samuel uśmiechnął się uspokajająco. – Nie martw się o nią. Dopilnuję, żeby tobie przypadło to wyróżnienie.

– Jesteś najlepszy! – Mia pocałowała Samuela w policzek.

Samuel objął ją w talii i znacząco powiedział: – Zostań ze mną dziś wieczorem. Jeśli mnie uszczęśliwisz, dostaniesz, co tylko zechcesz.

– Jesteś taki niegrzeczny! – Mia z udawaną kokieterią uderzyła go w pierś.

Dłoń Bianki zastygła w bezruchu. Teraz zrozumiała, dlaczego nigdy nie zdobyła głównej nagrody stypendialnej i czemu uczelnia nigdy nie udzielała jej jasnych odpowiedzi. Mia miała protektora!

W Biance aż zagotowała się krew. Zacisnęła mocno widelec, nie odzywając się, a jej twarz pociemniała z furii.

Zauważając posępną minę Bianki, Dave szepnął: – Wydaje się, że rozmawiają o tobie. Znasz ich?

Bianca trzymała głowę nisko, wzrok wbity w talerz, kipiąc złością. – Ta kobieta to Mia Davis. Jesteśmy na tym samym wydziale. Mężczyzna z nią to Samuel Ballard, nasz dziekan. Mia zawsze wygrywała ze mną stypendium, chociaż miałam lepsze wyniki. Teraz już wiem – on jej pomaga, bo jest jej sponsorem. Chciałam zostać wybitnym absolwentem w tym roku, ale teraz to wydaje się niemożliwe.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Accidentally Slept With The Ruthless Billionaire

Accidentally Slept With The Ruthless Billionaire

659 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

659

Treść

Aa