Po zakończeniu rozmowy Dave wrócił do Bianki z przepraszającym wyrazem twarzy. „Przepraszam, coś pilnego wyskoczyło. Nie mogę—”
„W porządku. Możemy przełożyć. Załatw to, co musisz.”
Dave skinął głową. Po wymianie pożegnań zniknął w tłumie.
Bianca poczuła lekki zawód, ale szybko podniosła się na duchu i ruszyła w przeciwną stronę.
Gdy tylko zniknęła z pola widzenia, Dave zadzwonił do Zane’a, by odebrał go.
Ledwie Dave wsiadł do samochodu, Zane odezwał się z dumą: „Szefie, powinieneś być ze mnie dumny. Gdy właściciel centrum handlowego dowiedział się, że tu jesteś, chciał się z tobą spotkać. Ale powstrzymałem go i poprosiłem, żeby nie robił zamieszania.”
„Dobra robota,” odpowiedział Dave niedbale, pracując na laptopie. „Losy na loterię były źle wydrukowane. Zwróć uwagę na szczegóły następnym razem.”
„Ale nie miałem dużo czasu na przygotowanie”, zaczął Zane tłumaczyć, ale zobaczył surowe spojrzenie Dave’a w lusterku wstecznym. Przypomniawszy sobie, że Dave nie znosi wymówek, Zane szybko zmienił ton. „Będę bardziej uważny następnym razem. Ale czegoś nie rozumiem. Dlaczego chciałeś podarować sukienkę pannie Scott?”
Dave zamknął laptopa i spojrzał przez okno, z odległym wyrazem twarzy.
„Zrobiła dla mnie coś miłego. Chcę się zrewanżować.”
****
Następnego dnia Bianca wróciła do szkoły.
Po zajęciach poszła do biura doradcy i złożyła wymagane dokumenty.
Uniwersytet Crestmont był uznawany za jeden z najlepszych w mieście. Co roku wyróżniającego się absolwenta wybierano do otrzymania prestiżowego medalu przed ukończeniem studiów. Medal ten otwierał drzwi do najlepszych firm w mieście, a konkurencja była ostra. Ale Bianca była pewna, że go zdobędzie.
Przez cztery lata nieprzerwanie zajmowała czołowe miejsca w rankingu, publikowała wiele artykułów w szkolnych czasopismach, była aktywna w działaniach społecznych. Była najbardziej wszechstronną studentką w szkole.
„Naprawdę myślisz, że zostaniesz wybrana w tym roku? Ha! Marz dalej!”
Gdy tylko Bianca wyszła z budynku, za jej plecami rozległ się ostry głos.
Odwróciła się i zobaczyła stojącą niedaleko Mię Davis z założonymi rękami. Mia spojrzała na Biankę i powiedziała: „Wiesz, dlaczego zawsze zdobywam główną nagrodę w krajowym programie stypendialnym, a ty tylko drugą? Bo tam liczy się coś więcej niż tylko osiągnięcia. Twój charakter po prostu nie dorównuje, Bianca Scott.”
Mia i Bianca były na tym samym wydziale, ale nie w tej samej klasie. Obie wstąpiły do Samorządu Studenckiego i w tym samym czasie zostały liderkami grup. Mia zawsze traktowała Biankę jak rywalkę. Mimo że Bianca stale zajmowała pierwsze miejsce w szkolnych egzaminach i miała lepsze wyniki, to Mia zawsze zdobywała główną nagrodę w krajowym stypendium, zostawiając Biankę na drugim miejscu.
W szkole zaczęły krążyć plotki, że Bianca nigdy nie wygrywa przez swoje zachowanie.
W ciągu trzech lat studiów Bianca wiele razy próbowała zapytać doradcę i władze uczelni o wyjaśnienie, ale nigdy nie otrzymała jasnej odpowiedzi.
W przeszłości Bianca często pozwalała, by docinki Mii i plotki ze szkoły ją dotykały. Ale po zdradzie Harisa przysięgła, że nigdy więcej nie pozwoli nikomu się poniżać.
„Mia Davis, mówisz, że mój charakter jest wadliwy. Czy możesz podać choć jeden przykład mojego złego zachowania? Gdzie masz dowody? Rozpowiadasz plotki bez żadnych podstaw. Wielokrotnie oczerniałaś moje imię i wiesz co? To jest przestępstwo. Mogę cię pozwać za zniesławienie.”
Bianca mówiła spokojnie. Miała delikatny uśmiech, ale jej oczy były zimne i przeszywające.
Mia była zszokowana. Bianca nigdy wcześniej nie stawała w swojej obronie, gdy ją drażniono. Jak to możliwe, że teraz się odcina, a nawet grozi?
Ale Bianca miała rację; Mia nie miała żadnych dowodów, co sprawiło, że zawahała się na moment. Mimo to spróbowała zachować pewność siebie i arogancję.
„To ja zdobędę ten medal. Poczekaj, sama zobaczysz!”
Mówiąc to, Mia odeszła, wyglądając na dumną.
Bianca patrzyła, jak odchodzi, jej twarz lekko posmutniała.
Odkąd zaczęła studia, Bianca marzyła o pracy w Phoenix Entertainment, największej firmie rozrywkowej w mieście. Ale dostać się tam było naprawdę trudno. Bianca liczyła, że zdobycie nagrody dla najlepszego absolwenta pomoże jej tam znaleźć pracę. Jeśli nie wygra, jej szanse będą nikłe.
Dlatego była zdeterminowana, by tym razem nie przegrać z Mią.
Zamyślona, Bianca ruszyła w stronę bramy uczelni. Nagle przed nią zatrzymała się czarna Honda, blokując jej drogę.
Z samochodu wysiadł Haris i podszedł do Bianki z łagodnym uśmiechem.
„Co ty tutaj robisz?”
Bianca zmarszczyła brwi i spojrzała na Harisa nieufnie.
Nie widziała go od tamtej nocy, gdy uciekła.
„Próbowałem się do ciebie dodzwonić przez ostatnie dni, ale nie odbierałaś. Dlatego postanowiłem cię znaleźć.”
Haris rzeczywiście dzwonił do niej wiele razy, ale nigdy nie odebrała. Starając się zachować spokój, mimo że czuła odrazę na jego widok, odpowiedziała: „Och, ostatnio byłam bardzo zajęta, więc rzadko sprawdzam telefon.”
Kiedy skończyła mówić, Haris nagle wyciągnął rękę, by ją złapać.
Nadal czujna, Bianca odruchowo się odsunęła, czując obrzydzenie.
„Jesteś na mnie zła?” Haris zmarszczył brwi i spojrzał w dół, wyglądając jak smutny szczeniak. „Byłaś wtedy tak pijana, nie wiedziałem, gdzie mieszkasz, więc zabrałem cię do pobliskiego hotelu. Potem musiałem pilnie coś załatwić, a gdy wróciłem, już cię nie było. Szukałem cię całą noc! Wiesz, jak się martwiłem?”
Zmartwiony? Tak naprawdę martwił się tylko o to, że nie udało mu się zniszczyć jej życia tamtej nocy! Przez usta Bianki przemknął zimny uśmiech, ale szybko wróciła do zwykłej niewinnej miny, by nie wzbudzić podejrzeń Harisa.
„Nie jestem zła,” powiedziała łagodnie.
Uspokojony, że Bianca nie jest zła, Haris uśmiechnął się do niej szeroko. „Nie masz już dziś zajęć? Zabiorę cię na kolację.”
Bianca szybko pokręciła głową. „Przepraszam, jestem na diecie. Nie jem kolacji.”
„To niedobrze. I tak już jesteś taka szczupła, nie musisz się odchudzać.”
Mówiąc to, Haris próbował złapać Biankę za ramię.
„Chodź, wsiadaj do samochodu.”
W tym momencie rektor uczelni i inni przedstawiciele otaczali mężczyznę w swobodnym garniturze, wyprowadzając go przez bramę szkoły.
Mężczyzna spojrzał w stronę Bianki, którą młody mężczyzna próbował wciągnąć do samochodu.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Zszokowany, Justin szybko wyciągnął telefon i wybrał numer.
– Co? – przez telefon odezwał się głęboki głos Dave’a.
– Dave, jestem na Uniwersytecie Crestmont. Nie uwierzysz, kogo właśnie widziałem.
– Mów szybko, o co chodzi.
Justin zawahał się, po czym powiedział: – Bianca Scott. Widziałem, jak jakiś facet wciąga ją do samochodu, i nie wyglądała na zadowoloną.
Zapadła cisza. Potem Dave się rozłączył.
Justin był trochę zaskoczony. Może nie powinien się wtrącać. Wyglądało na to, że Dave nie jest zainteresowany Biancą. Justin wzruszył ramionami i poszedł inną drogą z władzami uczelni.
Ale Justin miał rację; Bianca naprawdę nie chciała być z Harisem. Chciała odmówić, ale bała się, że stanie się podejrzliwy.
Kiedy poczuła się bezradna, zadzwonił jej telefon.
– Przepraszam, muszę odebrać.
Bianca szybko złapała za telefon, mając nadzieję, że to pomoże jej wyjść z tej sytuacji. Kiedy zobaczyła, kto dzwoni, serce zaczęło jej szybciej bić.
– Dzień dobry, panie Evans – powiedziała cicho, zakrywając dłońmi telefon, żeby Haris nie słyszał.
Głos Dave’a był spokojny. – Wczoraj wspomniałaś o kolacji. Teraz mam czas.
Spojrzała na Harisa za kierownicą, po czym poluzowała uścisk na telefonie i przybrała zmartwioną minę. – Czy to może poczekać? Trochę jestem zajęta.
– Jeśli jesteś zajęta, w porządku – odparł Dave.
– Nie, nie, w porządku. Zaraz przyjdę.
Bianca nagle podniosła głos, czym zaskoczyła Harisa, który przysłuchiwał się rozmowie.
Po zakończeniu rozmowy spojrzała na Harisa, jej oczy złagodniały.
– Przepraszam, Haris. Muszę natychmiast wyjść. Coś ważnego się wydarzyło.
Haris wyglądał na zmartwionego. – Co takiego pilnego?
– Chodzi o moją kampanię na najlepszego absolwenta w tym roku. Wiesz, jak bardzo mi na tym zależy, prawda?
Po tych słowach Bianca odsunęła jego dłoń i pospiesznie odeszła.
Samo przebywanie w pobliżu Harisa sprawiało, że czuła mdłości. Bała się, że jeśli zostanie choć chwilę dłużej, zwymiotuje.
Po odejściu od Harisa, Bianca zadzwoniła do Dave’a.
– Panie Evans, dziękuję! Bardzo mi pan pomógł. Mój narzeczony nagle pojawił się w szkole, a kiedy pan zadzwonił, był tuż obok mnie. Powiedziałam to wszystko, żeby go zmylić. Gdyby pan nie zadzwonił, nie wiem, co bym zrobiła!
– Cieszę się, że mogłem pomóc. – Dave uśmiechnął się. Dobrze było usłyszeć wyjaśnienie Bianki. – Na co masz ochotę?
Bianca, idąc, odpowiedziała: – Na cokolwiek chcesz. Ja stawiam.
– Naprawdę?
– Tak. Ty wybierasz restaurację, ja płacę.
Pół godziny później Bianca dotarła do restauracji wybranej przez Dave’a. On już czekał na nią przy drzwiach.
Dave miał na sobie czarną koszulę i spodnie, co dodawało mu chłodnego, tajemniczego uroku.
Przywitali się, a Dave otworzył Biance drzwi.
W środku Bianca była zachwycona pięknem restauracji. Nad głową zwisał olśniewający kryształowy żyrandol, rzucający kolorowe światło. W powietrzu rozbrzmiewała delikatna muzyka saksofonowa. Włoski wystrój i kelnerzy w smokingach dopełniały elegancji.
Oszłupiała, Bianca podążyła za Dave’em do loży przy oknie i usiedli.
Bianca zauważyła luksusową atmosferę i domyśliła się, że jedzenie musi być drogie. Ale gdy zobaczyła menu, nie mogła uwierzyć własnym oczom.
– Eee, panie Evans, czy na pewno ten lokal to dobry wybór? – rzuciła nerwowo w stronę Dave’a.
Każde danie kosztowało ponad tysiąc dolarów, znacznie więcej, niż mogła sobie pozwolić. Było jej wstyd, że musi o tym wspomnieć.
– Co się stało? – Dave wyglądał na nieświadomego sytuacji.
– No... – Bianca nerwowo dotknęła nosa. – Trochę tu drogo.
Dave spojrzał na menu w jej rękach i uniósł brew. – Nie mówiłaś, że mogę wybrać dowolną restaurację?
Bianca poczuła się uwięziona. Faktycznie tak powiedziała, ale nie spodziewała się, że wybierze tak ekskluzywne miejsce. Czyżby przez to, że kupiła mu wczoraj garnitur, myślał, że jest bogata?
Dave z zainteresowaniem obserwował jej zmieszaną minę. Była taka urocza, jej policzki aż zaczerwieniły się jak pomidory. Nerwowo przygryzała wargę, przeglądając menu, od czasu do czasu zerkając na niego, by sprawdzić jego reakcję. W końcu Dave przestał ją drażnić.
– Nie martw się. Mam kupon. Dostaniemy 90% zniżki – powiedział.
Bianca była w szoku. – Wow! – spojrzała na Dave’a z niedowierzaniem.
– Dlaczego tak na mnie patrzysz? – zapytał Dave, zaintrygowany.
Bianca nachyliła się i szepnęła: – Panie Evans, proszę szczerze powiedzieć. Czy gonią pana bogate kobiety?
Nie mogła zrozumieć, jak zdobył kupon do tak wytwornej restauracji, i to jeszcze na 90% zniżki!
Dave westchnął i potarł skronie.
Obawiając się, że mogła go urazić, Bianca pospiesznie przeprosiła. – Przepraszam, nie chciałam być wścibska. Proszę się nie gniewać. Już nie będę pytać.
– W porządku – odparł spokojnie Dave. – Nie, żadna bogata kobieta mnie nie ściga.
Uspokojona, że Dave się nie obraził, Bianca skupiła się na menu. Z tak dużą zniżką śmiało zamówiła najlepsze dania restauracji.
Podając menu kelnerowi, zobaczyła znajomą twarz wchodzącą z starszym mężczyzną. To była Mia!
Przyglądając się mężczyźnie, Bianca rozpoznała w nim Samuela Ballarda, dziekana wydziału.
Bianca siedziała twarzą do drzwi, więc jeśli Mia i Samuel ją zauważą, od razu się zorientują, że tu jest. Myśląc szybko, schyliła się obok Dave’a, zasłaniając twarz dłońmi.
Widząc jej dziwne zachowanie, Dave zerknął na drzwi i od razu zrozumiał. Pochylił się, by zasłonić Biankę przed wzrokiem.
Rzeczywiście, Mia i Samuel usiedli przy sąsiednim stoliku, ale nie zauważyli Bianki.
W tym czasie kelner przyniósł ich zamówienie; Bianca trzymała głowę nisko i uważnie nasłuchiwała.
Usłyszała, jak Mia mówi: – Kochanie, musisz mi pomóc. Nie możesz dopuścić, by Bianca została najlepszą studentką!
Samuel uśmiechnął się uspokajająco. – Nie martw się o nią. Dopilnuję, żeby tobie przypadło to wyróżnienie.
– Jesteś najlepszy! – Mia pocałowała Samuela w policzek.
Samuel objął ją w talii i znacząco powiedział: – Zostań ze mną dziś wieczorem. Jeśli mnie uszczęśliwisz, dostaniesz, co tylko zechcesz.
– Jesteś taki niegrzeczny! – Mia z udawaną kokieterią uderzyła go w pierś.
Dłoń Bianki zastygła w bezruchu. Teraz zrozumiała, dlaczego nigdy nie zdobyła głównej nagrody stypendialnej i czemu uczelnia nigdy nie udzielała jej jasnych odpowiedzi. Mia miała protektora!
W Biance aż zagotowała się krew. Zacisnęła mocno widelec, nie odzywając się, a jej twarz pociemniała z furii.
Zauważając posępną minę Bianki, Dave szepnął: – Wydaje się, że rozmawiają o tobie. Znasz ich?
Bianca trzymała głowę nisko, wzrok wbity w talerz, kipiąc złością. – Ta kobieta to Mia Davis. Jesteśmy na tym samym wydziale. Mężczyzna z nią to Samuel Ballard, nasz dziekan. Mia zawsze wygrywała ze mną stypendium, chociaż miałam lepsze wyniki. Teraz już wiem – on jej pomaga, bo jest jej sponsorem. Chciałam zostać wybitnym absolwentem w tym roku, ale teraz to wydaje się niemożliwe.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Twarz Dave’a pociemniała na wieść o tym.
Był głównym sponsorem Uniwersytetu Crestmont i od lat finansował ich stypendia. Justin zajmował się sprawami ze szkołą, więc Dave się tego nie spodziewał.
Nagle usłyszeli gniewny wybuch przy sąsiednim stoliku. „To wasza specjalność! Dlaczego nie jest dostępna? Czy wy w ogóle prowadzicie biznes, skoro nie możecie podać swojego popisowego dania?”
Okazało się, że ulubiona potrawa Mii się skończyła. Kiedy kelner jej to powiedział, naprawdę się zdenerwowała.
„Bardzo mi przykro, proszę pani, ale to danie się skończyło. Mogę zaproponować coś innego?” – powiedział kelner, próbując jej pomóc.
Mia rozejrzała się i zobaczyła stolik Bianki. Wskazała na jej potrawę i krzyknęła: „Oni to mają! Dlaczego ja nie mogę?”
Ale gdy przyjrzała się lepiej, zobaczyła Biankę i zszokowana zamarła.
„B-Bianka? Co ty tu robisz?”
Skoro Mia ją zauważyła, Bianka wstała ze swojego miejsca.
Mia wyglądała na zdezorientowaną i unikała kontaktu wzrokowego. „Ty... Słyszałaś, co właśnie powiedzieliśmy?”
„Każde słowo” – odpowiedziała Bianka ostro, z zimnym wyrazem twarzy.
Mia wpadła w panikę i zwróciła się do Samuela. „Widzisz? Mówiłam ci! Bianka nie tylko flirtuje z chłopakami w szkole, ale także spotyka się z bogatymi facetami poza nią!”
W końcu tylko zamożni ludzie mogli pozwolić sobie na posiłek w tej eleganckiej restauracji. A mężczyzna siedzący obok Bianki wyglądał na osobę z wyższych sfer, emanując powagą i chłodnym spokojem. Jego prosty czarny strój tylko dodawał mu klasy.
Mia była jeszcze bardziej zirytowana, gdy zobaczyła przystojnego mężczyznę przy Biance.
Nagle Samuel podszedł i spojrzał na Biankę z wściekłością.
Widząc, jak Mia przekręca fakty i rzuca oskarżenia, Bianka miała ochotę roześmiać się z frustracji.
„Mia, może ładnie wyglądasz, ale twoja osobowość jest okropna. Wiesz dobrze, kto tu naprawdę zachowuje się źle.”
Potem Bianka przeniosła wzrok na Samuela i zgromiła go bez litości: „A ty… jesteś dziekanem naszego wydziału, a romansujesz z własną studentką. Jakby to nie było wystarczająco obrzydliwe, prześladowałeś innych, bardziej zasługujących studentów, by zapewnić korzyści swojej kochance. Nie zasługujesz, by być nauczycielem!”
Po tych słowach tłum wokół spojrzał na Mię i Samuela z jawną dezaprobatą.
„Obrzydliwe! Jak dziekan może być zamieszany w coś takiego ze studentką?”
„A ona? Kim ona w ogóle jest, żeby oskarżać tamtą dziewczynę? Przecież ta młoda para jest w sobie zakochana. Idealnie do siebie pasują! Ale ta dziewczyna ze swoim starszym facetem – aż ciężko na to patrzeć!”
Komentarze ludzi zawstydziły Mię, a jej twarz poczerwieniała. Była tak rozgniewana, że podniosła rękę, by spoliczkować Biankę!
Ale zanim zdążyła to zrobić, ktoś mocno złapał ją za nadgarstek.
Dave szybko interweniował, łapiąc Mię za nadgarstek, zanim mogła uderzyć Biankę. Bez wysiłku odparł jej cios, przez co Mia cofnęła się o kilka kroków.
Bianka patrzyła na niego ze zdumieniem, zaskoczona, że stanął w jej obronie.
Samuel ruszył naprzód agresywnie, wskazując na Dave’a. „Jak śmiesz ją popychać! Każę cię wyrzucić z tej restauracji, łajdaku!”
Potem zwrócił się do Bianki, z gniewnym wyrazem twarzy. „A ty! Nie pokazuj się jutro na zajęciach. Zostajesz wydalona!”
Bianka nie ustąpiła, skrzyżowała ręce z wyzywającą miną. „Tak? Na jakiej podstawie?” – zapytała śmiało, patrząc mu prosto w oczy.
Na to Samuel cofnął się niepewnie, a jego twarz poczerwieniała. Zająknął się: „J-ja jestem dziekanem! Mam prawo cię wydalić!”
Nie patrząc nawet na Samuela, Dave spokojnie zwrócił się do stojącego obok kelnera: „Proszę wezwać kierownika. Jest tu zamieszanie i chcę, by się tym zajął.”
Kelner nerwowo skinął głową i pospiesznie odszedł po menadżera.
Wkrótce menadżer się pojawił. Na początku wyglądał na zirytowanego, ale gdy zobaczył Dave’a, jego wyraz twarzy zmienił się na zszokowany i przestraszony. Kto odważyłby się robić aferę przy kimś takim?
Podchodząc ostrożnie, menadżer już miał przywitać się z Dave’em, gdy ten posłał mu ostrzegawcze spojrzenie, natychmiast go uciszając.
Restaurator, błyskawicznie pojmując sytuację, zwrócił się do Mii i Samuela z autorytetem: „Przykro mi, ale otrzymaliśmy skargę na wasze zachowanie. Muszę poprosić o opuszczenie lokalu.”
Mia i Samuel byli zaskoczeni. „Kim pan w ogóle jest? Jesteśmy płacącymi klientami! Klient ma zawsze rację!”
„Jestem właścicielem i mam prawo odmówić obsługi,” odpowiedział restaurator stanowczo.
Dał znak stojącym nieopodal ochroniarzom, którzy podeszli do Mii i Samuela.
„Wychodzicie spokojnie, czy mamy was wyprowadzić?”
Mia i Samuel wymienili niepewne spojrzenia, zdając sobie sprawę, że są w mniejszości i nie mają szans. Zdecydowali się wyjść po cichu, zamiast zaostrzać konflikt.
Wychodząc, burczeli pod nosem z wściekłości, a Dave zwrócił się do Bianki z uspokajającym uśmiechem. „Wszystko w porządku?” – zapytał łagodnie.
Bianka skinęła głową, wciąż nieco roztrzęsiona, ale wdzięczna. „Dziękuję, panie Evans. Doceniam pana pomoc.”
Dave skinął poważnie, ale z ciepłem. „Zawsze. Chodźmy stąd.”
Gdy szli ulicą, napięcie związane z restauracyjną sceną powoli opadało.
Bianka spojrzała na Dave’a z ciekawością. „Naprawdę mnie pan zaskoczył, panie Evans. Nie spodziewałam się, że pan zareaguje.”
Dave cicho się zaśmiał. „Chyba mam talent do pakowania się w niespodziewane sytuacje. Ale poważnie, nie mogłem tego zignorować. Nikt nie zasługuje na takie traktowanie.”
Bianka przytaknęła. „Naprawdę doceniam pana pomoc. Był pan bardzo opanowany.”
Znaleźli przytulną kawiarnię w pobliżu i zasiedli w rogu przy stoliku. Dave zamówił dwie kawy i przez chwilę milczeli, popijając napoje.
W końcu Bianka przerwała ciszę. „Czemu zdecydował się pan mi pomóc?”
Dave odchylił się w fotelu, zamyślony. „Zawsze stawałaś w obronie tego, co słuszne, nawet gdy to trudne. Nie mogłem stać z boku i patrzeć, jak ktoś cię niesprawiedliwie oskarża.”
Bianka uśmiechnęła się wdzięcznie. „Doceniam to, Dave. To dla mnie wiele znaczy.”
Rozmawiali jeszcze dłużej, poruszając lżejsze tematy i ciesząc się swoim towarzystwem.
Bianka nie mogła przestać zerkać na Dave’a. Czuła, jak serce bije jej szybciej.
'To niesamowity facet, szkoda, że to tylko zwykły pracownik biurowy', pomyślała.
Dave zauważył jej milczenie i spojrzał na nią, przyłapując ją na wpatrywaniu się w niego. Uniósł brew, rozbawiony jej skupioną uwagą.
„Coś mam na twarzy?” – zapytał Dave żartobliwie.
Bianka zarumieniła się i szybko odwróciła wzrok. „N-nie, nic. Po prostu o czymś myślałam. O szkole, wie pan.”
Dave skinął głową. „Dalej się martwisz tym, co się stało w restauracji? Nie stresuj się. Wszystko się wyjaśni i nie wyrzucą cię ze szkoły.”
Bianka uśmiechnęła się blado. „Panie Evans, tylko pan chce mnie pocieszyć. Nie zna pan Mii. Zrobi wszystko, by zniszczyć moją reputację.”
Dave wyciągnął rękę i delikatnie ujął jej dłoń. „Daj spokój, jesteś silniejsza, niż by się wydawało. Poza tym nie zrobiłaś nic złego. Nie ma się czego bać.”
Przesuń w górę, aby kontynuować