„No dalej, będzie fajnie” – powiedziała Bryn, podskakując po pokoju jakbyśmy szykowały się na bal maturalny.
Rzuciłam jej spojrzenie, które mówiło mniej więcej: Wolałabym zjeść piasek.
Ona tylko się uśmiechnęła złośliwie. „Musisz się przewietrzyć. Trochę odetchnąć. Wyglądać szałowo. Zszokować ludzi.”
Zaśmiałam się – niezręcznie, pusto. „Tak, szokowanie ludzi to trochę moja specjalność.”
A jednak, oto jestem. Przed lustrem. Wpatruję się w siebie, jakbym próbowała znaleźć wersję siebie, której nie nienawidzę.
Sukienka, którą pożyczyła mi Bryn, jest... obcisła. Za bardzo. Jakby była uszyta dla kogoś innego – kogoś węższego, gładszego, łatwiejszego do oglądania. Kolor jest ładny. Oceaniczny błękit, miękki i połyskujący. Kiedyś marzyłam o takich sukienkach, kiedy oglądałam imprezy z brzegu fal. Ludzie tańczący pod sznurami świateł, wirujący w ramionach innych, jakby to coś znaczyło.
Wtedy wydawało mi się to magiczne. Wtedy myślałam, że może pewnego dnia będę jedną z nich.
A teraz? Czuję się jak oszustka wciśnięta w taftę.
Chwytam za kardigan i narzucam go na siebie, mocno opinając klatkę piersiową, jakby to mogło sprawić, że wszystko – moje ciało, mój strach, ten wieczór – stanie się mniejsze. Do ogarnięcia. Jeśli wystarczająco mocno będę udawać, może dziewczyna w lustrze to nie ja.
Hol wygląda jak z bajki, która eksplodowała. Światła wszędzie. Muzyka dudniąca z ukrytych głośników. Goście? Modelki. Wszyscy opaleni, wyrzeźbieni, promieniejący. Jakby wszyscy wypełzli z tego samego filtru na Instagramie.
Trzymam się ścian, pocę się pod swetrem, udając swobodę, chociaż ledwo powstrzymuję nudności. Dostaję kilka spojrzeń. Nikt nic nie mówi, ale czuję to. Te spojrzenia. Ciche szepty. To spojrzenie, które mówi: co ona tu robi?
I wtedy go słyszę.
Oczywiście, że to on.
Głos Kierana przecina muzykę jak bicz.
„No patrzcie, jak ktoś próbował zapakować piłkę plażową na prezent. Ale sweter ładny.”
Śmiech rozlega się wokół – ostry, fałszywy, odbijający się echem w mojej głowie. Twarz mi płonie. Palce zaciskają się na rękawie kardiganu tak mocno, że aż bieleją kostki. Zastygam, marząc o niewidzialności. Marząc o morzu.
Szybko mrugam, szczęka spięta, próbuję się nie rozsypać.
A potem – Finn.
Nie mówi ani słowa. Po prostu pojawia się obok mnie i podaje mi drinka, cicho i pewnie, jakby wiedział, że potrzebuję wyjścia, ale nie chce robić sceny.
Kiwnęłam głową. Wdzięczna. Trzęsąca się.
I wtedy wypijam go duszkiem.
Zły pomysł.
Piecze natychmiast. Ostre, musujące. Ledwo zdążam nabrać powietrza, zanim sięgam po kolejnego.
Drugi drink wchodzi łatwiej.
Za łatwo.
Nagle pokój ma miękkie kontury. Jak akwarela. Jak rozmazanie.
Ból wciąż jest, ale przytłumiony. Jakby ktoś ściszył głośność moich myśli.
I wtedy decyduję.
Jeśli Kieran chce show, dam mu show.
Odsuwam się od ściany, nogi cięższe niż się spodziewałam. Ludzie podnoszą wzrok, gdy idę przez pokój, sukienka ciągnie się w złych miejscach, a serce wali mi jak bęben w piersi.
Opiera się o bar, śmiejąc się z czegoś, w czym nie brałam udziału.
Aż do teraz.
Staję przed nim.
Spogląda w górę, uśmiech już się formuje, póki nie widzi mojej twarzy. Coś miga w jego oczach.
Nie przestaję. Sięgam po guziki kardiganu i zaczynam je rozpinać. Jeden. Dwa. Trzy. Ręce mi się trzęsą. Żołądek się przewraca.
Ale nie przestaję.
Chcę, żeby zobaczył.
Nie obelgę. Nie żart. Mnie.
Prawdziwą dziewczynę, którą tak ciągle niszczy.
Jego wyraz twarzy zmienia się natychmiast. Uśmiech znika. Szczęka się napina.
„Hej—” zaczyna, podchodząc, głos cichy i wściekły. „Co ty wyprawiasz?”
Śmieję się. Brzmi to na złamane. Niedbałe.
„Tego właśnie chciałeś?” bełkoczę. „Dobra zabawa? Wielkie odsłonięcie?”
Palce ślizgają mi się na ostatnim guziku.
Zanim zdążę całkiem zdjąć kardigan, on się rusza.
Szybko.
Chwyta oba jego końce i zaciąga mocno, dłonie ściskają stanowczo. Nie szorstko, ale też nie delikatnie. Jakby próbował coś naprawić, nie psując bardziej.
Jego twarz jest teraz tuż przy mojej.
Głos mu cichnie. „Nie rób tego.”
Mrugam, kręci mi się w głowie. Pokój przechyla się na bok. Tracę równowagę. I nagle moje palce zaplątują się w jego kurtkę, trzymam się, bo grawitacja już mi nie sprzyja.
„Chciałam ci tylko pokazać…” szepczę, głos mam gruby i drżący, „…że nie jestem tym, co powiedziałeś.”
I wtedy uginają mi się kolana.
Świat wiruje.
I upadam. Prosto na niego.
A on mnie łapie. Nie tak, jakby tego chciał.
Ale tak, jakby nie mógł inaczej.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Impreza jest duchem, którego nie mogę się pozbyć.
Nawiedza tył moich powiek, migocząc za każdym razem, gdy mrugam. Głos Kierana przecina mnie jak ostrze. Mój kardigan zsuwający się z ramion. Błysk jego twarzy, kiedy mnie złapał. Nie śmiał się. Nie kpił. Po prostu... szczęka zaciśnięta, wściekły.
To była złość? Obrzydzenie?
Litość?
Cokolwiek to było, żeruje mi w głowie przez całą noc. Sen nie miał szans. Przewracałam się z boku na bok godzinami, tonąc we wspomnieniu każdego śmiechu, każdego spojrzenia, każdej sekundy ciszy po tym, jak wpadłam na niego jak jakaś smutna, pijana klisza.
Rano czuję się jak przeżute drewno wyrzucone przez morze.
Wleczę się na dół, mając nadzieję przemknąć niezauważona, może zniknąć w jakimś zapomnianym kącie przy basenie.
Nie mam tyle szczęścia.
Finn dostrzega mnie z połowy trawnika, w rękach dwie lemoniady i ten sam głupi, złotouchy uśmiech, jakby na świecie nie mogło się dziać nic złego.
— Hej! Przeżyłaś. To dobry znak.
Jęczę. — Ledwo. Jestem prawie pewna, że jestem martwa w środku.
Śmieje się, podając mi napój. — Spoko. Czyli po prostu zwykły klimat martwej dziewczyny, nic dramatycznego.
Uśmiecham się naprawdę — mało, sztywno, ale szczerze. On to ułatwia. Kiedy Finn na mnie patrzy, nie czuję się jak żart, który widzą inni. Nie czuję się jak pointa.
Ale wszechświat nie pozwala mi nawet na tę chwilę.
Powietrze się zmienia. Zimny dreszcz na karku.
I wtedy on tam jest.
Kieran.
Opiera się o słupek jakby był częścią architektury. Koszula rozpięta do połowy, oczy ostre, nieprzeniknione. Jest za blisko. Zbyt intensywnie. Serce mi wali.
Uśmiech Finna gaśnie na moment.
Kieran patrzy prosto na mnie i temperatura spada.
— Już trzeźwa, rozdymko? — mówi głośno i swobodnie. Zbyt swobodnie. — Czy mamy trzymać kardigany pod kluczem, tak na wszelki wypadek?
Te słowa uderzają jak policzek. Moje palce zaciskają się na lemoniadzie.
Powiedział to specjalnie głośno. Żeby wszyscy usłyszeli.
Finn robi krok do przodu. — Serio, Kieran? Nie masz nic lepszego do roboty niż znęcać się nad dziewczyną, która już miała ciężką noc?
Kieran wzrusza ramionami, niewzruszony. — Och, przepraszam. Zraniłem jej uczucia? Może następnym razem pokaże coś komuś, kogo to w ogóle obchodzi.
Wzdrygam się. Policzki płoną. Gardło mi się zaciska.
Szczęka Finna się napina. — Nie możesz się tak do niej odzywać.
Po tych słowach zapada cisza. Finn stoi już między nami, pięści zaciśnięte przy bokach, ale Kieran nawet na niego nie patrzy.
Patrzy na mnie.
Jakbym była czymś, czego nie potrafi rozgryźć. Czymś, co go irytuje, bo nie zna odpowiedzi.
Jego wzrok jest zimniejszy niż ocean.
Powinnam być wściekła. Powinnam coś powiedzieć — cokolwiek. Ale słowa znowu się ukryły, zakopane głęboko pod wstydem, wściekłością i czymś jeszcze gorszym.
Czymś, czego nie powinno tam być.
Bo nie chcę tylko, żeby przestał.
Chcę, żeby to powiedział naprawdę.
Chcę, żeby spojrzał na mnie i nie widział żartu.
Boże, nienawidzę się za to.
Kieran parska, odrywa się od słupka jakby był znudzony. — Nieważne. Postaraj się nie potknąć o własny dramat.
Odchodzi, nie czekając na odpowiedź, zostawiając za sobą ciszę, która przygniata mi klatkę piersiową.
Finn odwraca się do mnie, brwi zmarszczone. — Wszystko w porządku?
Nie.
— Tak — odpowiadam.
— Nie musisz słuchać ani słowa, które mówi.
Kiwnęłam głową, nie ufając swojemu głosowi.
— On po prostu — Finn wzdycha. — Kieran. Zawsze taki był. Nie potrafi być w porządku, chyba że chce zaimponować komuś bogatszemu.
Parskam śmiechem, co wywołuje u niego uśmiech. Ale mój śmiech szybko gaśnie.
Bo nadal czuję wzrok Kierana.
Mruczę coś o sprawdzeniu stacji z ręcznikami i zmykam, zanim Finn zdąży zaproponować, że pójdzie ze mną.
Kiedy odchodzę, serce wali mi w piersi jakby chciało mnie ostrzec.
Nie wiem, kogo teraz bardziej się boję — Kierana czy siebie samej.
Bo kiedy tak na mnie patrzył?
Nie czułam, że mnie wyśmiewa.
Czułam, że jest wściekły. Że jest zazdrosny. Że to ma znaczenie.
I to sprawia, że boli mnie klatka piersiowa.
To sprawia, że siebie nienawidzę.
— Przestań, Aqua — szepczę pod nosem. — To tylko facet, który uważa cię za żart. Pamiętasz?
Ale tamto spojrzenie?
Tego też nie umiem przestać pamiętać.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Słońce jest wysoko i leniwe, rozlewając ciepło na wszystko jak miód. Bryn i ja siedzimy pod dużą, pasiastą parasolką z topniejącymi lodami na patyku i piaskiem na stopach, obserwując, jak świat udaje, że jest idealny.
Powinnam czuć się zrelaksowana.
Nie czuję.
Bo Finn jest tam, przy wieży ratowników, bez koszulki, skąpany w słońcu, rzuca frisbee z dwójką dzieci, jakby był żywą reklamą lata. Jego skóra jest opalona, włosy rozczochrane akurat na tyle, by wyglądały, jakby tak miało być, a kiedy się śmieje, to taki śmiech, że ludzie się odwracają i uśmiechają, nawet nie wiedząc czemu.
Jest przystojny. To oczywiste. Każdy, kto ma puls, by to zauważył.
Ale ja? Ja zauważam — i potem... nic.
Żadnych motyli. Żadnych miękkich kolan. Żadnej muzyki w głowie.
Tylko podziw. Jak dla sztuki. Bezpieczny dystans.
Powinno być inaczej. Jest miły. Jest bezpieczny. Rozmawia ze mną jak z człowiekiem, jakby nie uważał mnie za żart chodzący w pożyczonym ciele. A mimo to czuję... nic.
Nie tak jak—
Bryn przerywa mi myśl.
„Jakieś przebłyski?” pyta, oblizując sok pomarańczowy z kciuka.
„Co?”
„Twoja pamięć,” mówi, rzucając mi szybkie, boczne spojrzenie. „Coś wraca?”
Zawieszam się. Kłamstwo już czai się w gardle.
Bo tak — rzeczy wracają.
Małe kawałki. Śliskie fragmenty stamtąd, skąd pochodzę. Zimna, słona woda. Połysk koralowca. Moje siostry — albo dziewczyny, które kiedyś czuły się jak siostry — krążące wokół mnie, śmiejące się. Ukłucie słowa „rozdymka” odbijającego się przez wodę. Pamiętam, jak odchodziłam. Pamiętam, dlaczego uciekłam. Pamiętam, jak to było wreszcie wynurzyć się na powierzchnię i nie oglądać się za siebie.
I pamiętam, co musiałam oddać, żeby to zrobić.
Ale nie mogę jej tego powiedzieć.
Więc robię to, w czym coraz lepiej się odnajduję.
Zamykam oczy i kłamię.
„Nie. Nic.”
Patrzy na mnie przez chwilę, jakby widziała przez wszystko. Ale Bryn jest dobra. Odpuszcza.
„Finn był dla mnie miły,” mówię szybko, zmieniając temat. „To... fajne.”
„Miły?” powtarza, uśmiechając się z przekąsem. „Jest słodki. I zdecydowanie mu się podobasz.”
Śmieję się. Nie dlatego, że to śmieszne — to tak absurdalne, że nie umiem inaczej. „Tak, jasne. Na pewno umiera z chęci, by spotykać się z dziewczyną, która chowa się pod za dużymi kardiganami i poci się przy każdym publicznym wystąpieniu.”
„Jesteś niedorzeczna,” mówi, szturchając mnie łokciem. „Nie widzisz siebie jasno.”
„Nie. Widzę siebie zbyt jasno. I to jest problem.”
Mówię to płasko, ale mój głos łamie się na końcach. Ona nie dyskutuje. Wie, że lepiej nie próbować.
Cisza rozciąga się między nami, ciepła i lepka, aż coś się zmienia.
To nie bryza. Nie światło.
To ja.
Moja skóra mrowi, zanim jeszcze podnoszę wzrok.
I wtedy go widzę.
Kieran.
Opiera się o balustradę tarasu, okulary przeciwsłoneczne skrywają oczy, wyraz twarzy nieczytelny. Też bez koszulki — oczywiście — a jego ciało jest szczupłe i wyrzeźbione, jakby nigdy nie musiał się starać. Usta układają mu się w ten leniwy grymas, ten, który mówi, że już zdecydował, że jest od ciebie lepszy, i czeka tylko, aż to zrozumiesz.
Czuję, jak żołądek mi opada.
Nie tak jak z Finnem.
To gorzej. To ostre. Ciężkie. Fizyczne.
Nienawidzę tego.
Nienawidzę, jak moje ciało reaguje, zanim mózg zdąży zakwestionować to przyciąganie. Nienawidzę, że chcę wiedzieć, co myśli, kiedy patrzy na mnie w ten sposób — jakbym była czymś pomiędzy zagadką a zagrożeniem pożarowym.
Bryn podąża za moim spojrzeniem. „A ten?”
Wypuszczam powietrze powoli. „Wolałby się utopić, niż mnie polubić.”
Unosi brew, niewzruszona.
„Nie przesadzam,” mówię. „Jestem jego ulubioną obelgą. Osobistą godziną komedii. Gdyby jutro potrąciła mnie łódka, pewnie świętowałby.”
„Pewna?” pyta. „Bo patrzy na ciebie często.”
„No tak, ale rekiny też.”
Uśmiecha się z przekąsem, ale nic nie mówi. Po prostu zlizuje resztki loda i wyciera ręce w serwetkę.
A potem to mówi. Cicho. Zbyt cicho.
„Czasem chłopcy mówią najgorsze rzeczy, kiedy czują najwięcej.”
Jęczę, jakby mnie coś zabolało fizycznie. „Błagam, nie zaczynaj. Zwłaszcza o nim.”
„Ale—”
„Nie,” przerywam jej. „Takie myślenie kończy się pisaniem smutnych wierszy o drugiej w nocy. Kieran nic do mnie nie czuje. On czuje coś na mój temat. To nie to samo.”
Bryn nie kłóci się ze mną. Po prostu patrzy na mnie tym irytującym, cichym, mądrym wzrokiem.
I tak, zerkam znowu. Zniknął. Tak po prostu. Taras pusty. Jakby zniknął w tej samej chwili, kiedy zaczęłam się zastanawiać.
Wzdycham, wycierając lepkie ręce w serwetkę, choć i tak nie pomaga.
„On nie jest... taki,” mówię cicho. „Cokolwiek czuje, to nie dotyczy mnie.”
Bryn wzrusza ramionami. „Może nie. A może po prostu nie wie, co z tym zrobić.”
Kręcę głową. „A może powinnam przestać przejmować się tym, co sądzi o mnie facet, który nazywa mnie potworem morskim.”
Uśmiecha się szeroko. „Też ważne.”
Siedzimy jeszcze chwilę, pozwalając słońcu spływać po ramionach, a falom zabierać nasze słowa.
Ale nawet gdy próbuję się z nią śmiać, to uczucie nie znika.
Spojrzenie Kierana.
Skręt w żołądku.
Ta część mnie, która nienawidzi tego, jak bardzo chce, żeby zobaczył coś innego, gdy na mnie patrzy.
Przesuń w górę, aby kontynuować