passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Baby Daddy Roulette - Rozdział #3 - autor Yan Stellar

Baby Daddy Roulette

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Dzień trzeci mojego dobrowolnego wygnania i osiągnęłam szczyt żałosności: bluza z kapturem, która nie widziała pralki od wtorku, dresy z tajemniczą plamą i Cheerios prosto z pudełka, bo zmywanie naczyń wymaga wysiłku, którego aktualnie nie posiadam.

W mieszkaniu jest ciemno. Rolety opuszczone, telefon rozładowany gdzieś pod poduszkami na kanapie, a ja oglądam uczestników reality show, którzy wrzeszczą na siebie o to, kto zjadł czyj jogurt.

Przynajmniej ich problemy da się rozwiązać.

Zanim wyłączyłam telefon, kiedy jeszcze miałam w sobie tyle emocjonalnej energii, by stawić czoła światu, widziałam wiadomości.

Mateo napisał pierwszy, akapit ciepła i troski:

M. Velasco: Hej, Doktorze, tylko sprawdzam, czy wszystko w porządku. Jesteś okej? Jestem tu, jeśli czegoś potrzebujesz. Serio, czegokolwiek. Nawet jeśli to tylko ktoś, kto posiedzi z tobą i nie będzie rozmawiać. Jestem dobry w nierozmawianiu. (To kłamstwo, jestem w tym fatalny, ale dla ciebie bym spróbował.)

Potem Axel. Dwa słowa, typowa dla niego brutalna zwięzłość:

A. Nielsen: Przepraszam…

Zignorowałam obie. Usunęłam powiadomienia, nie czytając nawet całego podglądu. Bo konfrontacja z kimkolwiek z tej ekipy w tej chwili wydaje się wolontariatem do emocjonalnej waterboardingu, a w tym miesiącu już wyczerpałam limit tortur.

Klucz przekręca się w zamku zupełnie bez ostrzeżenia.

Nawet nie podnoszę wzroku znad pudełka płatków. "Jeśli jesteś seryjnym mordercą, w lodówce zostało tajskie. Bierz. Skończyłam."

"Jezus Maria, Selene." Głos Naomi przebija się przez mój stan dysocjacyjny, a nagle światła się zapalają i mrużę oczy jak wampir w samo południe. "Wyglądasz, jakbyś umarła kilka dni temu, a nikt nie poinformował o twoim ciele."

Moja młodsza siostra—dwadzieścia cztery lata, wiecznie na kofeinie, obecnie w różowych scrubsach—rzuca cztery torby z zakupami na blat i patrzy na mnie z tą sprawiedliwą furią, która mogłaby na nowo odpalić słońce.

"Jak w ogóle się—"

„Wysłałaś mi sms-a z napisem 'Jestem okej.' z kropką na końcu. Nigdy nie używasz kropek w wiadomościach, chyba że umierasz w środku.” Już rozpakowuje wino. Kilka butelek. „Jechałam cztery godziny, jak tylko to zobaczyłam. Powiedziałam przełożonemu, że to nagły wypadek w rodzinie, co technicznie nie jest kłamstwem, bo ty jesteś nagłym wypadkiem.”

„Jestem okej.”

„Jesz płatki z pudełka po ciemku o drugiej po południu. To przeciwieństwo bycia okej. To wołanie o pomoc z dodatkowym mlekiem.”

Nie myli się. Odkładam Cheeriosy na bok—ostrożnie, bo nawet w kryzysie dalej jestem tą osobą—i patrzę, jak wyciąga ser, krakersy, czekoladę i głośnik Bluetooth.

„Ogłaszam stan awaryjny: wino i destrukcja”, oznajmia Naomi, już otwierając butelkę. „Zrobiłam playlistę. Nazywa się 'Piosenki do rysowania kluczem po jego samochodzie.' Bardzo terapeutyczne. Dużo Carrie Underwood.”

„Nie będę rysować mu samochodu.”

„Nie z takim nastawieniem.” Wpycha mi do ręki kieliszek wina. „No już, mów. I chcę prawdziwą wersję, nie tę terapeutyczną, gdzie tłumaczysz wszystko klinicznym żargonem, żeby ominąć prawdziwe emocje.”

Wino smakuje na bogato. Naomi nigdy nie robi niczego na pół gwizdka. Biorę kolejny łyk, potem następny i nagle zaczynam mówić—prawdziwie mówić—a wszystko się ze mnie wylewa.

Jęki. Cheerleaderki. Sposób, w jaki Cassian westchnął, jakbym przerwała mu telekonferencję. Koledzy z drużyny, którzy nie chcieli spojrzeć mi w oczy. Pan Pop—pełen żalu—przy biurku. Czekoladowe ciasto rozbryzgujące się na marmurowych płytkach jak moje życie w jadalnej metaforze.

„I wiesz, co było najgorsze?” Głos mi się łamie. „Axel i Mateo próbowali mnie zatrzymać. Zastawili korytarz, wymyślali wymówki. To znaczy, że oni też wiedzieli. Wszyscy wiedzieli oprócz idiotki w pierścionku…”

Naomi milczy dokładnie trzy sekundy. Potem: „Nigdy go nie lubiłam.”

„Co?”

„Cassian. Nigdy go nie lubiłam. Pamiętasz, kiedy musiałaś odrzucić ofertę pracy przez niego? Nie chciał cię puścić.”

Milknę, przypominając sobie kłótnię, którą wtedy stoczyliśmy. Wtedy był przesłodzony: „jak mam być gwiazdą bez ciebie?”. Uległam wtedy, bo jak powiedzieć nie, kiedy miłość twojego życia błaga, żebyś została? A teraz czuję się jak największa idiotka. Cholera jasna.

„I jak się dla niego przeprowadziłaś? Poza tym, uśmiechał się jak sprzedawca samochodów. Jakby zawsze kalkulował prowizję od twojej sympatii.”

Śmieję się. To odruchowe, brzydkie, a w połowie przechodzi w szloch. Potem śmieję się i płaczę jednocześnie, podczas gdy Naomi obejmuje mnie ramionami pachnącymi szpitalnym antyseptykiem i waniliowym sprayem do ciała, a ja moczę jej fartuch sześcioma latami zaprzeczania.

„Oświadczył mi się na telebimie…” czknęłam. „Dwadzieścia tysięcy ludzi… Ogólnokrajowa telewizja…”

„I nadal jest śmieciem. Elegancki śmieć to wciąż śmieć, kochanie.”

Wino dalej się leje. Naomi zamawia pizzę—z podwójnym serem, bo podobno węglowodany leczą zdradę—a ja w końcu wypowiadam na głos to, co zjada mnie od środka, odkąd wyszłam z tamtej placówki.

„Moja tożsamość zawodowa jest całkowicie spleciona z tą organizacją. Sześć lat budowania reputacji, relacji z tymi zawodnikami, cała moja kariera... a oni wszyscy go kryli.”

Wpatruję się w logo Ravens na mojej bluzie. „Jak mam tam wrócić? Jak mam im spojrzeć w oczy?”

„Proste. Nie wracasz.”

„Naomi—”

„Mówię poważnie. Twoja reputacja nie jest związana z jednym klubem. Jesteś genialna. Wszyscy o tym wiedzą. Zabierz tę genialność gdzieś indziej. Tam, gdzie nie ma samouwielbionego Cassiana Drummonda na każdym billboardzie.”

Sprawia, że to brzmi łatwo. Jakbym mogła po prostu spakować sześć lat i zacząć od nowa.

"Poza tym," kontynuuje, sięgając po kolejny kawałek pizzy, "mój następny kontrakt pielęgniarki na wyjazd zaczyna się w grudniu w Seattle. Nowe miasto, świeży start, kawa, po której zapomnisz, że Filadelfia w ogóle istnieje. Po prostu mówię."

Seattle.

Deszcz i góry oraz trzy tysiące mil między mną a tamtą łazienką.

Ledwo rejestruję tę propozycję. Mój mózg wciąż utknął w pętli — jęki, westchnienie, diament uderzający o jego pierś, balon odlatujący jak moja przyszłość.

Mijają godziny. Butelki wina są puste. Naomi rozciągnięta na mojej kanapie, chrapie cicho z tłuszczem od pizzy na brodzie, a ja siedzę w ciemności z laptopem balansującym na kolanach.

List rezygnacyjny pisze się sam: Szanowny Panie Kowalski, ze skutkiem natychmiastowym rezygnuję ze stanowiska psychologa drużyny Philadelphia Ravens. Decyzja jest ostateczna i nie podlega negocjacjom. Życzę organizacji dalszych sukcesów. — Dr Selene Marlowe

Krótko. Profesjonalnie. Całkowicie pozbawione krzyku, który chciałabym wykrzyczeć.

Logo Ravens spogląda na mnie z nagłówka maila — ten głupi ptak z rozpostartymi skrzydłami, zwycięski i zarozumiały.

Spędziłam sześć lat pod tymi skrzydłami. Zbudowałam swoją karierę, odnalazłam tożsamość, zakochałam się w gwieździe drużyny, która sprawiła, że poczułam, iż wreszcie wszystko zrobiłam dobrze.

Mój kursor unosi się nad przyciskiem "wyślij".

Naomi mamrocze coś przez sen o wkłuciach centralnych i trudnych lekarzach prowadzących. Moje mieszkanie pachnie winem i żalem. Za oknem Filadelfia lśni światłami, obojętna na fakt, że właśnie rozpadło się całe moje życie.

Myślę o wiadomości od Cassiana. ‘Przestań dramatyzować.’

Myślę o twarzy pana Popa. O uciekających nowicjuszach. O Axelu i Mateo blokujących korytarz.

Myślę o dwudziestu tysiącach ludzi wiwatujących, gdy wsunął mi ten pierścionek na palec.

Klikam "wyślij". Potwierdzenie przychodzi natychmiast, zimne i automatyczne: 'Twoja wiadomość została wysłana.' Logo Kruków znika, gdy zamykam laptopa.

Mój telefon wciąż jest martwy, gdzieś pod kanapą. Naomi nadal śpi. A ja siedzę w ciemności o czwartej nad ranem, bez pracy i bez zobowiązań, patrząc przez okno na panoramę Filadelfii, jakbym obserwował cudze życie.

Może tak właśnie jest.

Może zawsze tak było.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

[Perspektywa Axela]

Mój rzut z wyskoku jest spieprzony.

Trzy dni, jak piłka odbija się od obręczy. Trener Bennett rzuca mi cały czas to spojrzenie—takie, które mówi, że w myślach właśnie oblicza moją wartość na rynku transferowym.

Problem nie leży w mojej technice. Problem w tym, że za każdym razem, gdy ustawiam się do rzutu, widzę Selenę przeciskającą się obok mnie na tym korytarzu. Z kawałkiem czekoladowego tortu w rękach, złotymi balonami przywiązanymi do nadgarstka.

Widzę jej twarz, kiedy wróciła—nie płakała, co było jeszcze gorsze. Była po prostu pusta. Wymazana.

Wiedziałem, co robi Cassian. Wszyscy wiedzieliśmy.

Mateo i ja próbowaliśmy ją zatrzymać. Wymyśliliśmy wymówki o procentach rzutów wolnych, a ona i tak przeszła tuż obok.

Piłka znów uderza w obręcz i mam ochotę cisnąć czymś przez okno.

"Zamierzasz dziś trafić, czy to performance art?" Mateo materializuje się obok mnie z dwoma Gatorade’ami.

Jego loki przyklejone są do czoła, a na twarzy ma ten wyraz, który oznacza, że za bardzo rozmyśla nad rzeczami, których nie da się naprawić.

"Spierdalaj."

"Zrozumiano." Rzuca mi butelkę mimo to. "Od wtorku jesteś nieobecny."

Wtorek. Dzień, w którym Selene weszła z domowym ciastem, a wyszła z życiem w kawałkach.

Nie odpowiadam, tylko piję Gatorade, jakby miał zalać obraz z mojej głowy.

Szanuję Selenę od dwóch lat. Nie taka grzeczna, zawodowa uprzejmość—prawdziwy szacunek. Taki, jaki okazuje się komuś, kto naprawdę cię widzi.

Dwa lata temu miałem "problemy z adaptacją". W ich rozumieniu: Axel Nielsen nie gra dobrze z innymi. Standardowe założenia o bogatym dzieciaku z Reykjaviku. Zimna ryba. Martwe oczy.

Selene wezwała mnie do swojego gabinetu i nie kazała tłumaczyć się. Po prostu siedziała w ciszy, aż byłem gotów mówić.

Nikt wcześniej tak nie zrobił.

Opowiedziałem jej o ojcu. O niekończących się porównaniach do starszego brata. O tym, że cokolwiek nie zrobiłem, nigdy nie było dość dobre. Słuchała, jakby moje słowa miały znaczenie.

Kiedy skończyłem, powiedziała: "Nie musisz być swoim bratem. Musisz być najlepszą wersją siebie. Tą, którą ty chcesz być."

Zaśmiałem się. Naprawdę się zaśmiałem.

W zeszłym roku Mateo miał swoje problemy—rodzinne dramaty, kłopoty z pieniędzmi. Znalazłem go w szatni o drugiej w nocy, po prostu siedział. Zrobiłem to, czego nauczyła mnie Selene: usiadłem obok. Nie gadałem. Po prostu byłem, dopóki nie był gotów.

Od tamtej pory jest między nami cicha (głównie z mojej strony) więź, której nie umiem nazwać.

Zwłaszcza że, i nie musi tego mówić głośno, bo nie jestem ślepy, dr Marlowe jest… kimś ważniejszym dla nas niż tylko drużynową terapeutką.

Te spojrzenia, dotknięcia, ciągłe szukanie jej towarzystwa, kiedy tylko to możliwe i odpowiednie. Nigdy nie naciskam, nie próbuję zabierać miejsca Cashowi. Ale też nigdzie się nie wybieram.

Więc tak. Jestem wściekły na Cassiana. Ale też jestem wściekły na siebie, że nie zrobiłem więcej.

Że nie złapałem Selene za rękę i nie powiedziałem jej prawdy tam, na korytarzu, niech się dzieje, co chce.

Trening się kończy. Pod prysznicem próbuję zmyć z siebie trzy dni poczucia winy, kiedy Mateo pojawia się przy mojej szafce. Już ubrany, kręci kluczami na palcu. "Chodź."

"Gdzie?"

"Wiesz gdzie ."

Wiem. Oboje wiemy.

To ten rodzaj niewypowiedzianego porozumienia, które pojawia się, gdy dzieliło się pokoje hotelowe i nocne rozmowy oraz szczególną odmianę niechęci zarezerwowaną dla kolegów z drużyny traktujących kobiety jak kolekcjonerskie gadżety.

Piętnaście minut później znajdujemy Cassiana na siłowni, robiącego bicepsy przed lustrem. Sam. Podziwia się, jakby przesłuchiwał do reklamy perfum.

Widząc nas w odbiciu, nawet nie przerywa serii. "Jeśli przyszliście mnie pouczać o Selene, darujcie. Znowu robi sceny."

Mateo jest pierwszy przy nim. Widzę, jak jego ramiona się napinają—dokładnie tak, jak rok temu, gdy brat zadzwonił po pieniądze, których nie miał. Opanowany. Groźny.

"Sceny," powtarza Mateo, jakby sprawdzał, czy w tym słowie nie ma trucizny. "Tego się trzymasz?"

Cassian ostrożnie odkłada ciężar. Odwraca się. Uśmiecha się tym swoim firmowym uśmiechem, który sprzedał milion koszulek, ale żadnej prawdziwej relacji.

"Słuchaj, rozumiem. Macie z nią jakiś dziwny układ. Ale Selene wiedziała, na co się pisze. Jestem twarzą tej drużyny. To się wiąże z przywilejami."

Coś w mojej głowie pęka. Przekraczam dystans i przyciskam go do szafek tak mocno, że aż blacha dzwoni. Jego głowa odskakuje, a przez jedną piękną sekundę widzę w jego oczach prawdziwy strach.

"Powiedz jej imię jeszcze raz," mówię lodowatym, płaskim tonem. "Spróbuj, kurwa."

"Jezu, Axel—"

"Imię. Powiedz je."

Uśmiech Cassiana gaśnie. Dobrze. Chcę, żeby zgasł. Chcę, żeby roztrzaskał się jak to ciasto na podłodze łazienki.

Mateo staje obok mnie i gdy mówi, jego głos jest zimny w sposób, który słyszałem tylko raz—tamtej nocy, gdy kazał bratu wykasować jego numer.

"Twój problem, Cash, to przekonanie, że wszyscy grają w twoją grę. Myślisz, że wszyscy liczymy punkty według tych samych zasad. Ale niektórzy z nas naprawdę dbają o kogoś poza sobą."

"Wzruszające." Cassian próbuje być sarkastyczny, ale głos mu się łamie. "Skończyliście? Muszę wrócić do treningu."

Pochylam się tak blisko, że czuję jego drogie perfumy. "Jeśli jeszcze raz się do niej zbliżysz, jeśli napiszesz, jeśli choćby pomyślisz o niej w sposób, który mi się nie spodoba… zrobię wszystko, żeby zniszczyć wszystko, co dla ciebie ważne. Zacznę od twojej twarzy, piękniutki."

Puszczam go i zatacza się, łapie równowagę, próbuje przywołać z powrotem uśmieszek. Nie do końca mu wychodzi. W oczach ma coś niepewnego, coś, co wie, że właśnie przekroczył granicę, której nawet jego status gwiazdy nie zmaże.

Zostawiamy go tam. Nie oglądamy się.

Nasz ulubiony bar nazywa się Siódmy Krąg, co bywa ironiczne albo trafne—zależnie od nocy. Rezerwujemy naszą lożę, a Sasha przynosi whisky bez pytania.

"No to się wydarzyło," mówi Mateo.

"Wydarzyło."

"Lepiej ci?"

"Nie." Wypijam pół whisky na raz. "Trzeba było zrobić to trzy dni temu."

"Próbowaliśmy powstrzymać ją przed zobaczeniem… To już coś."

"Za mało."

Mateo przez chwilę milczy, kręcąc szklanką. Potem: "Zrezygnowała."

Te słowa uderzają jak cios. Ostrożnie odstawiam szklankę, bo inaczej mógłbym nią rzucić. "Co?"

"Wysłała maila trzy dni temu. Ze skutkiem natychmiastowym. Kończy z Ravenami."

Oczywiście, że tak. Czemu miałaby zostać w miejscu, które wybrało ego Cassiana ponad jej człowieczeństwo? Myślę o jej wiadomościach—tych, które wysłałem i których nie odebrała.

To przeprosiny, które brzmiały żałośnie nawet, gdy je pisałem.

"Powinniśmy coś zrobić," mówi nagle Mateo.

"Co niby?"

"Coś prawdziwego. Zanim odejdzie. Coś, co powie… nie wiem. Że naprawdę nam zależało. Że nie wszyscy tutaj to Cassian pierdolony Drummond."

Ma rację. Tak to działa—Mateo ma pomysły, szalone, kreatywne impulsy, które brzmią jak bzdura, dopóki nie wypalą. Ja mam determinację, upór do końca.

"Co masz na myśli?"

Jego uśmiech to czysty chaos. "Znam typa, który załatwi nam lampki choinkowe na już."

Stukam szklanką w jego. "Robimy to."

Spędzamy następną godzinę na planowaniu. Mój rzut z wyskoku dalej leży. Ale pierwszy raz od trzech dni czuję, że celuję we właściwy kosz.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

[Perspektywa Selene]

Dwa tygodnie bezrobocia i obsesyjnego sprzątania mieszkania później odkryłam, że mam czterdzieści siedem kubków do kawy. Sześć lat "zasłużyłam na to" zakupoterapii robi swoje.

Jest północ, gdy wpadam do mieszkania z ramionami pełnymi toreb z jedzeniem na wynos i winem, które wrzeszczy "dbam o siebie". Bolą mnie stopy od chodzenia w kółko. Dumę boli bardziej.

Moja dusza jest na podtrzymaniu życia od Urodzinowej Katastrofy, ale hej, przynajmniej kanapa wciąż mnie kocha.

Sięgam do włącznika światła, ale światła eksplodują, zanim go dotknę.

"NIESPODZIANKA!"

Tuziąc głosów wrzeszczy jednocześnie, a ja upuszczam każdą torbę. Złote balony—te cholerne złote balony znowu—wypełniają mój sufit. Wszędzie girlandy światełek. Pudełka po pizzy zajmują każdą powierzchnię.

Nad moją kanapą wisi ręcznie malowany transparent: DZIĘKUJEMY, DOKTORZE.

Połowa składu Philadelphia Ravens jest upchnięta w moim mieszkaniu.

Nie ma Cassiana. Oczywiście. Ale wszyscy inni—faceci, których przez sześć lat utrzymywałam w zdrowiu psychicznym. Zawodnicy, których odwodziłam od metaforycznych krawędzi, wyprowadzałam z ataków paniki i prowadziłam przez taki lęk przed występem, że dorosły facet potrafił się popłakać.

Wszyscy są tutaj. W moim salonie. O północy.

Patrzą na mnie, jakbym umierała, a nie tylko rezygnowała z pracy.

"Co…" Głos więźnie mi w gardle. "Co to jest?"

"Impreza pożegnalna," oznajmia Marcus, nowy silny skrzydłowy. Ma na głowie imprezową czapeczkę. "Chyba nie myślałaś, że pozwolimy ci odejść bez pożegnania, prawda?"

"Przynieśliśmy tequilę," dorzuca ktoś inny.

"Jest też drogie wino," rozlega się głos Mateo, i dostrzegam go z tyłu, opierającego się o moją półkę z książkami z jego firmowym uśmieszkiem. "Ja ogarnąłem wino. Oni ogarnęli wsparcie emocjonalne. Podział obowiązków."

Obok niego Axel prezentuje się jak nordycki bóg, który przez przypadek trafił do sitcomu. Jego lodowatoniebieskie oczy odnajdują moje po drugiej stronie pokoju i coś we mnie pęka.

Oni to zorganizowali. Oboje.

Wiem to po tym, jak stoją—nieco z boku od reszty, obserwując mnie jakby bali się, że ucieknę.

I może naprawdę ucieknę.

"Przemówienie!" ktoś krzyczy, i nagle ktoś wciska mi do ręki butelkę czegoś bursztynowego.

"Ja nie— Nie jestem dobra w—"

"Przegadałaś mnie przez rozwód," mówi Terry, rzucający obrońca. Oczy ma mokre. Dorosły facet. Płacze. O północy. W moim mieszkaniu. "Kiedy myślałem, że stracę dzieci, pomogłaś mi wymyślić, jak być lepszym ojcem. Jak być, nawet kiedy boli."

"Uratowałaś moją karierę," dodaje Marcus. "Kiedy byłem gotów zrezygnować, sprawiłaś, że uwierzyłem, że dam radę."

Nie przestają. Jeden po drugim.

Opowieści o nocnych telefonach i nagłych sesjach, i o tym, jak przejechałam trzy godziny, żeby usiąść z czyjąś babcią, bo nie mógł opuścić treningu, a potrzebował rodziny przy sobie.

Zaraz rozpłaczę się na oczach tuzina zawodowych sportowców i nic nie mogę na to poradzić.

"Za Doktora!" Ktoś podnosi butelkę. "Jedyną osobę, która mogła sprawić, że Cassian Drummond wygląda jak jeszcze większy dupek w porównaniu!"

Pokój wybucha śmiechem. Kieliszki stukają. Tequila leje się strumieniami. Ktoś puszcza playlistę i nagle moje mieszkanie wypełnia się okropnym tańcem i jeszcze gorszym śpiewem.

Piję. Piję, żeby rozmyć krawędzie, złagodzić pożegnanie, sprawić, by to wszystko mniej przypominało koniec, a bardziej szaloną przerwę w przedstawieniu.

Mijają godziny. Tłum się przerzedza. O trzeciej nad ranem zostają tylko trzy osoby.

Ja. Axel. Mateo.

Siedzimy na podłodze w salonie, opierając się o kanapę, ze splątanymi nogami. Butelka tequili między nami jest prawie pusta. Głowę mam przyjemnie otumanioną.

"Przepraszam," mówię. Słowa wydają się ważne. Konieczne. "Że ignorowałam wasze wiadomości. Po… wszystkim. Próbowaliście mnie powstrzymać, a ja po prostu…"

"Nie masz za co przepraszać," przerywa mi Axel. Jego głos jest cichy. Ostateczny. "Powinniśmy byli bardziej się postarać."

"I tak byście mnie nie powstrzymali." Biorę kolejnego shota. "I tak bym się dowiedziała. Lepiej zerwać plaster na raz niż zdejmować go powoli."

"To przerażająca metafora," mówi Mateo, ale się uśmiecha. "Naprawdę jesteś terapeutką."

"Byłam terapeutką. Jestem terapeutką? Gramatyka jest trudna, gdy jest się pijanym i bezrobotnym."

"Zrezygnowałaś. To nie to samo, co być bezrobotnym." Mateo przesuwa się bliżej. Jego ramię dotyka mojego. "To wybór siebie zamiast toksycznej sytuacji. To… zdrowe."

"Na pewno? Bo jestem psychologiem, który powinien widzieć ludzi, a Cassiana w ogóle nie zobaczyłam." To wyznanie smakuje gorzko. "Sześć lat… Jak mogłam to przeoczyć?"

"Może go widziałaś," mówi Mateo powoli, "i kochałaś mimo wszystko. To nie słabość. To po prostu… ludzkie."

Axel łapie mnie za rękę w ciemności. Ściska raz. "Zasługiwałaś na więcej."

Tequila sprawia, że wszystko wydaje się znaczące. Ważne. Jakby ta chwila—trzy osoby na podłodze pokrytej tłuszczem z pizzy i sflaczałymi balonami—była dokładnie tym miejscem, gdzie powinnam być.

"Teoria Gestalt," oznajmiam, bo ewidentnie pijana Selene lubi wykłady. "Niedokończone sprawy gniją. Pętla zostaje otwarta i nie możesz ruszyć dalej, dopóki jej nie zamkniesz. Potrzebuję…"

Wymachuję wolną ręką w powietrzu. "Potrzebuję, żeby Cassian poczuł ból tak jak ja. Może wtedy naprawdę udałoby mi się zamknąć tę pętlę."

"Co by go zabolało?" pyta Mateo. Brzmi naprawdę ciekawie.

"Nie wiem. Publiczne upokorzenie? Żeby wszyscy wiedzieli, co zrobił? Żeby dowiedział się, że przespałam się z jego kolegami z drużyny?" Śmieję się i brzmi to trochę maniakalnie. "To by go zniszczyło. Jego ego by tego nie zniosło."

Pokój zamiera. Nikt się nie śmieje. Nikt się nie rusza.

Dociera do mnie, co właśnie powiedziałam. Tequila nagle wydaje się fatalnym pomysłem.

Głos Mateo jest ostrożny. Wyważony. "Naprawdę byś tego chciała?"

"Chcieć czego? Seksu na złość z kolegami mojego byłego narzeczonego? To—" Przerywam.

Patrzę na nich. Naprawdę patrzę.

Axel patrzy na mnie tymi lodowatoniebieskimi oczami, które widzą wszystko. Mateo jest tak blisko, że widzę złote plamki w jego piwnych tęczówkach.

"Zauważyłam was," mówię cicho. "Obu. Jak Axel patrzył na mnie na odprawach, jakby zapamiętywał każdy szczegół. I jak ty, Mateo, znajdowałeś preteksty, żeby odwiedzać mój gabinet, nawet gdy nie miałeś wizyt."

"Po prostu cię lubiłem," przyznaje Mateo. Jego głos jest szorstki. Prawdziwy. "Chciałem mieć powód, żeby być blisko ciebie."

Axel nic nie mówi. Jest już o krok, tak blisko, że czuję od niego ciepło, a jego oczy zadają pytanie, którego jego usta nie umieją uformować.

"Naprawdę tego chcesz?" pyta w końcu Axel.

Nie odpowiadam słowami. Po prostu skracam dystans i całuję go.

Na początku jest powoli—testująco, pytająco. Potem jego dłoń wędruje na tył mojej szyi, pocałunek się pogłębia i nagle nie ma już w nim nic powolnego. Jego usta smakują tequili i czegoś ciemniejszego, i z radością się w tym topię.

Potem Mateo całuje mnie w usta i to jest inne—delikatniejsze, bardziej figlarne, jego język muska moją dolną wargę, zanim się otwieram. Ciepło wszędzie. Narastająca potrzeba.

Potem znów Axel, tym razem bardziej namiętnie, jakby rywalizował z przyjacielem. Jego zęby łapią moją wargę aż do bólu. Usta Mateo suną po mojej szyi, zostawiając ślad, który jutro na pewno będzie widoczny.

"Sypialnia?" ktoś proponuje.

Nie wiem kto. Nie obchodzi mnie to. "Tak…"

To słowo wypływa ze mnie niespokojnie. Zdesperowanie. Pewnie.

Gdzieś w moim przesiąkniętym tequilą mózgu wiem, że to fatalny pomysł. Wiem, że będą konsekwencje. Wiem, że jutro obudzę się i będę musiała zmierzyć się z tym, co to znaczy.

Ale dziś w nocy jestem po prostu Selene. Nie dr Marlowe. Nie była narzeczona Cassiana. Po prostu kobietą, która chce poczuć się dobrze po tygodniach poczucia, że jest śmieciem.

Dziś w nocy wybieram siebie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Baby Daddy Roulette

Baby Daddy Roulette

75 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

75

Treść

Aa