[Perspektywa Axela]
Mój rzut z wyskoku jest spieprzony.
Trzy dni, jak piłka odbija się od obręczy. Trener Bennett rzuca mi cały czas to spojrzenie—takie, które mówi, że w myślach właśnie oblicza moją wartość na rynku transferowym.
Problem nie leży w mojej technice. Problem w tym, że za każdym razem, gdy ustawiam się do rzutu, widzę Selenę przeciskającą się obok mnie na tym korytarzu. Z kawałkiem czekoladowego tortu w rękach, złotymi balonami przywiązanymi do nadgarstka.
Widzę jej twarz, kiedy wróciła—nie płakała, co było jeszcze gorsze. Była po prostu pusta. Wymazana.
Wiedziałem, co robi Cassian. Wszyscy wiedzieliśmy.
Mateo i ja próbowaliśmy ją zatrzymać. Wymyśliliśmy wymówki o procentach rzutów wolnych, a ona i tak przeszła tuż obok.
Piłka znów uderza w obręcz i mam ochotę cisnąć czymś przez okno.
"Zamierzasz dziś trafić, czy to performance art?" Mateo materializuje się obok mnie z dwoma Gatorade’ami.
Jego loki przyklejone są do czoła, a na twarzy ma ten wyraz, który oznacza, że za bardzo rozmyśla nad rzeczami, których nie da się naprawić.
"Spierdalaj."
"Zrozumiano." Rzuca mi butelkę mimo to. "Od wtorku jesteś nieobecny."
Wtorek. Dzień, w którym Selene weszła z domowym ciastem, a wyszła z życiem w kawałkach.
Nie odpowiadam, tylko piję Gatorade, jakby miał zalać obraz z mojej głowy.
Szanuję Selenę od dwóch lat. Nie taka grzeczna, zawodowa uprzejmość—prawdziwy szacunek. Taki, jaki okazuje się komuś, kto naprawdę cię widzi.
Dwa lata temu miałem "problemy z adaptacją". W ich rozumieniu: Axel Nielsen nie gra dobrze z innymi. Standardowe założenia o bogatym dzieciaku z Reykjaviku. Zimna ryba. Martwe oczy.
Selene wezwała mnie do swojego gabinetu i nie kazała tłumaczyć się. Po prostu siedziała w ciszy, aż byłem gotów mówić.
Nikt wcześniej tak nie zrobił.
Opowiedziałem jej o ojcu. O niekończących się porównaniach do starszego brata. O tym, że cokolwiek nie zrobiłem, nigdy nie było dość dobre. Słuchała, jakby moje słowa miały znaczenie.
Kiedy skończyłem, powiedziała: "Nie musisz być swoim bratem. Musisz być najlepszą wersją siebie. Tą, którą ty chcesz być."
Zaśmiałem się. Naprawdę się zaśmiałem.
W zeszłym roku Mateo miał swoje problemy—rodzinne dramaty, kłopoty z pieniędzmi. Znalazłem go w szatni o drugiej w nocy, po prostu siedział. Zrobiłem to, czego nauczyła mnie Selene: usiadłem obok. Nie gadałem. Po prostu byłem, dopóki nie był gotów.
Od tamtej pory jest między nami cicha (głównie z mojej strony) więź, której nie umiem nazwać.
Zwłaszcza że, i nie musi tego mówić głośno, bo nie jestem ślepy, dr Marlowe jest… kimś ważniejszym dla nas niż tylko drużynową terapeutką.
Te spojrzenia, dotknięcia, ciągłe szukanie jej towarzystwa, kiedy tylko to możliwe i odpowiednie. Nigdy nie naciskam, nie próbuję zabierać miejsca Cashowi. Ale też nigdzie się nie wybieram.
Więc tak. Jestem wściekły na Cassiana. Ale też jestem wściekły na siebie, że nie zrobiłem więcej.
Że nie złapałem Selene za rękę i nie powiedziałem jej prawdy tam, na korytarzu, niech się dzieje, co chce.
Trening się kończy. Pod prysznicem próbuję zmyć z siebie trzy dni poczucia winy, kiedy Mateo pojawia się przy mojej szafce. Już ubrany, kręci kluczami na palcu. "Chodź."
"Gdzie?"
"Wiesz gdzie ."
Wiem. Oboje wiemy.
To ten rodzaj niewypowiedzianego porozumienia, które pojawia się, gdy dzieliło się pokoje hotelowe i nocne rozmowy oraz szczególną odmianę niechęci zarezerwowaną dla kolegów z drużyny traktujących kobiety jak kolekcjonerskie gadżety.
Piętnaście minut później znajdujemy Cassiana na siłowni, robiącego bicepsy przed lustrem. Sam. Podziwia się, jakby przesłuchiwał do reklamy perfum.
Widząc nas w odbiciu, nawet nie przerywa serii. "Jeśli przyszliście mnie pouczać o Selene, darujcie. Znowu robi sceny."
Mateo jest pierwszy przy nim. Widzę, jak jego ramiona się napinają—dokładnie tak, jak rok temu, gdy brat zadzwonił po pieniądze, których nie miał. Opanowany. Groźny.
"Sceny," powtarza Mateo, jakby sprawdzał, czy w tym słowie nie ma trucizny. "Tego się trzymasz?"
Cassian ostrożnie odkłada ciężar. Odwraca się. Uśmiecha się tym swoim firmowym uśmiechem, który sprzedał milion koszulek, ale żadnej prawdziwej relacji.
"Słuchaj, rozumiem. Macie z nią jakiś dziwny układ. Ale Selene wiedziała, na co się pisze. Jestem twarzą tej drużyny. To się wiąże z przywilejami."
Coś w mojej głowie pęka. Przekraczam dystans i przyciskam go do szafek tak mocno, że aż blacha dzwoni. Jego głowa odskakuje, a przez jedną piękną sekundę widzę w jego oczach prawdziwy strach.
"Powiedz jej imię jeszcze raz," mówię lodowatym, płaskim tonem. "Spróbuj, kurwa."
"Jezu, Axel—"
"Imię. Powiedz je."
Uśmiech Cassiana gaśnie. Dobrze. Chcę, żeby zgasł. Chcę, żeby roztrzaskał się jak to ciasto na podłodze łazienki.
Mateo staje obok mnie i gdy mówi, jego głos jest zimny w sposób, który słyszałem tylko raz—tamtej nocy, gdy kazał bratu wykasować jego numer.
"Twój problem, Cash, to przekonanie, że wszyscy grają w twoją grę. Myślisz, że wszyscy liczymy punkty według tych samych zasad. Ale niektórzy z nas naprawdę dbają o kogoś poza sobą."
"Wzruszające." Cassian próbuje być sarkastyczny, ale głos mu się łamie. "Skończyliście? Muszę wrócić do treningu."
Pochylam się tak blisko, że czuję jego drogie perfumy. "Jeśli jeszcze raz się do niej zbliżysz, jeśli napiszesz, jeśli choćby pomyślisz o niej w sposób, który mi się nie spodoba… zrobię wszystko, żeby zniszczyć wszystko, co dla ciebie ważne. Zacznę od twojej twarzy, piękniutki."
Puszczam go i zatacza się, łapie równowagę, próbuje przywołać z powrotem uśmieszek. Nie do końca mu wychodzi. W oczach ma coś niepewnego, coś, co wie, że właśnie przekroczył granicę, której nawet jego status gwiazdy nie zmaże.
Zostawiamy go tam. Nie oglądamy się.
Nasz ulubiony bar nazywa się Siódmy Krąg, co bywa ironiczne albo trafne—zależnie od nocy. Rezerwujemy naszą lożę, a Sasha przynosi whisky bez pytania.
"No to się wydarzyło," mówi Mateo.
"Wydarzyło."
"Lepiej ci?"
"Nie." Wypijam pół whisky na raz. "Trzeba było zrobić to trzy dni temu."
"Próbowaliśmy powstrzymać ją przed zobaczeniem… To już coś."
"Za mało."
Mateo przez chwilę milczy, kręcąc szklanką. Potem: "Zrezygnowała."
Te słowa uderzają jak cios. Ostrożnie odstawiam szklankę, bo inaczej mógłbym nią rzucić. "Co?"
"Wysłała maila trzy dni temu. Ze skutkiem natychmiastowym. Kończy z Ravenami."
Oczywiście, że tak. Czemu miałaby zostać w miejscu, które wybrało ego Cassiana ponad jej człowieczeństwo? Myślę o jej wiadomościach—tych, które wysłałem i których nie odebrała.
To przeprosiny, które brzmiały żałośnie nawet, gdy je pisałem.
"Powinniśmy coś zrobić," mówi nagle Mateo.
"Co niby?"
"Coś prawdziwego. Zanim odejdzie. Coś, co powie… nie wiem. Że naprawdę nam zależało. Że nie wszyscy tutaj to Cassian pierdolony Drummond."
Ma rację. Tak to działa—Mateo ma pomysły, szalone, kreatywne impulsy, które brzmią jak bzdura, dopóki nie wypalą. Ja mam determinację, upór do końca.
"Co masz na myśli?"
Jego uśmiech to czysty chaos. "Znam typa, który załatwi nam lampki choinkowe na już."
Stukam szklanką w jego. "Robimy to."
Spędzamy następną godzinę na planowaniu. Mój rzut z wyskoku dalej leży. Ale pierwszy raz od trzech dni czuję, że celuję we właściwy kosz.
Przesuń w górę, aby kontynuować
[Perspektywa Selene]
Dwa tygodnie bezrobocia i obsesyjnego sprzątania mieszkania później odkryłam, że mam czterdzieści siedem kubków do kawy. Sześć lat "zasłużyłam na to" zakupoterapii robi swoje.
Jest północ, gdy wpadam do mieszkania z ramionami pełnymi toreb z jedzeniem na wynos i winem, które wrzeszczy "dbam o siebie". Bolą mnie stopy od chodzenia w kółko. Dumę boli bardziej.
Moja dusza jest na podtrzymaniu życia od Urodzinowej Katastrofy, ale hej, przynajmniej kanapa wciąż mnie kocha.
Sięgam do włącznika światła, ale światła eksplodują, zanim go dotknę.
"NIESPODZIANKA!"
Tuziąc głosów wrzeszczy jednocześnie, a ja upuszczam każdą torbę. Złote balony—te cholerne złote balony znowu—wypełniają mój sufit. Wszędzie girlandy światełek. Pudełka po pizzy zajmują każdą powierzchnię.
Nad moją kanapą wisi ręcznie malowany transparent: DZIĘKUJEMY, DOKTORZE.
Połowa składu Philadelphia Ravens jest upchnięta w moim mieszkaniu.
Nie ma Cassiana. Oczywiście. Ale wszyscy inni—faceci, których przez sześć lat utrzymywałam w zdrowiu psychicznym. Zawodnicy, których odwodziłam od metaforycznych krawędzi, wyprowadzałam z ataków paniki i prowadziłam przez taki lęk przed występem, że dorosły facet potrafił się popłakać.
Wszyscy są tutaj. W moim salonie. O północy.
Patrzą na mnie, jakbym umierała, a nie tylko rezygnowała z pracy.
"Co…" Głos więźnie mi w gardle. "Co to jest?"
"Impreza pożegnalna," oznajmia Marcus, nowy silny skrzydłowy. Ma na głowie imprezową czapeczkę. "Chyba nie myślałaś, że pozwolimy ci odejść bez pożegnania, prawda?"
"Przynieśliśmy tequilę," dorzuca ktoś inny.
"Jest też drogie wino," rozlega się głos Mateo, i dostrzegam go z tyłu, opierającego się o moją półkę z książkami z jego firmowym uśmieszkiem. "Ja ogarnąłem wino. Oni ogarnęli wsparcie emocjonalne. Podział obowiązków."
Obok niego Axel prezentuje się jak nordycki bóg, który przez przypadek trafił do sitcomu. Jego lodowatoniebieskie oczy odnajdują moje po drugiej stronie pokoju i coś we mnie pęka.
Oni to zorganizowali. Oboje.
Wiem to po tym, jak stoją—nieco z boku od reszty, obserwując mnie jakby bali się, że ucieknę.
I może naprawdę ucieknę.
"Przemówienie!" ktoś krzyczy, i nagle ktoś wciska mi do ręki butelkę czegoś bursztynowego.
"Ja nie— Nie jestem dobra w—"
"Przegadałaś mnie przez rozwód," mówi Terry, rzucający obrońca. Oczy ma mokre. Dorosły facet. Płacze. O północy. W moim mieszkaniu. "Kiedy myślałem, że stracę dzieci, pomogłaś mi wymyślić, jak być lepszym ojcem. Jak być, nawet kiedy boli."
"Uratowałaś moją karierę," dodaje Marcus. "Kiedy byłem gotów zrezygnować, sprawiłaś, że uwierzyłem, że dam radę."
Nie przestają. Jeden po drugim.
Opowieści o nocnych telefonach i nagłych sesjach, i o tym, jak przejechałam trzy godziny, żeby usiąść z czyjąś babcią, bo nie mógł opuścić treningu, a potrzebował rodziny przy sobie.
Zaraz rozpłaczę się na oczach tuzina zawodowych sportowców i nic nie mogę na to poradzić.
"Za Doktora!" Ktoś podnosi butelkę. "Jedyną osobę, która mogła sprawić, że Cassian Drummond wygląda jak jeszcze większy dupek w porównaniu!"
Pokój wybucha śmiechem. Kieliszki stukają. Tequila leje się strumieniami. Ktoś puszcza playlistę i nagle moje mieszkanie wypełnia się okropnym tańcem i jeszcze gorszym śpiewem.
Piję. Piję, żeby rozmyć krawędzie, złagodzić pożegnanie, sprawić, by to wszystko mniej przypominało koniec, a bardziej szaloną przerwę w przedstawieniu.
Mijają godziny. Tłum się przerzedza. O trzeciej nad ranem zostają tylko trzy osoby.
Ja. Axel. Mateo.
Siedzimy na podłodze w salonie, opierając się o kanapę, ze splątanymi nogami. Butelka tequili między nami jest prawie pusta. Głowę mam przyjemnie otumanioną.
"Przepraszam," mówię. Słowa wydają się ważne. Konieczne. "Że ignorowałam wasze wiadomości. Po… wszystkim. Próbowaliście mnie powstrzymać, a ja po prostu…"
"Nie masz za co przepraszać," przerywa mi Axel. Jego głos jest cichy. Ostateczny. "Powinniśmy byli bardziej się postarać."
"I tak byście mnie nie powstrzymali." Biorę kolejnego shota. "I tak bym się dowiedziała. Lepiej zerwać plaster na raz niż zdejmować go powoli."
"To przerażająca metafora," mówi Mateo, ale się uśmiecha. "Naprawdę jesteś terapeutką."
"Byłam terapeutką. Jestem terapeutką? Gramatyka jest trudna, gdy jest się pijanym i bezrobotnym."
"Zrezygnowałaś. To nie to samo, co być bezrobotnym." Mateo przesuwa się bliżej. Jego ramię dotyka mojego. "To wybór siebie zamiast toksycznej sytuacji. To… zdrowe."
"Na pewno? Bo jestem psychologiem, który powinien widzieć ludzi, a Cassiana w ogóle nie zobaczyłam." To wyznanie smakuje gorzko. "Sześć lat… Jak mogłam to przeoczyć?"
"Może go widziałaś," mówi Mateo powoli, "i kochałaś mimo wszystko. To nie słabość. To po prostu… ludzkie."
Axel łapie mnie za rękę w ciemności. Ściska raz. "Zasługiwałaś na więcej."
Tequila sprawia, że wszystko wydaje się znaczące. Ważne. Jakby ta chwila—trzy osoby na podłodze pokrytej tłuszczem z pizzy i sflaczałymi balonami—była dokładnie tym miejscem, gdzie powinnam być.
"Teoria Gestalt," oznajmiam, bo ewidentnie pijana Selene lubi wykłady. "Niedokończone sprawy gniją. Pętla zostaje otwarta i nie możesz ruszyć dalej, dopóki jej nie zamkniesz. Potrzebuję…"
Wymachuję wolną ręką w powietrzu. "Potrzebuję, żeby Cassian poczuł ból tak jak ja. Może wtedy naprawdę udałoby mi się zamknąć tę pętlę."
"Co by go zabolało?" pyta Mateo. Brzmi naprawdę ciekawie.
"Nie wiem. Publiczne upokorzenie? Żeby wszyscy wiedzieli, co zrobił? Żeby dowiedział się, że przespałam się z jego kolegami z drużyny?" Śmieję się i brzmi to trochę maniakalnie. "To by go zniszczyło. Jego ego by tego nie zniosło."
Pokój zamiera. Nikt się nie śmieje. Nikt się nie rusza.
Dociera do mnie, co właśnie powiedziałam. Tequila nagle wydaje się fatalnym pomysłem.
Głos Mateo jest ostrożny. Wyważony. "Naprawdę byś tego chciała?"
"Chcieć czego? Seksu na złość z kolegami mojego byłego narzeczonego? To—" Przerywam.
Patrzę na nich. Naprawdę patrzę.
Axel patrzy na mnie tymi lodowatoniebieskimi oczami, które widzą wszystko. Mateo jest tak blisko, że widzę złote plamki w jego piwnych tęczówkach.
"Zauważyłam was," mówię cicho. "Obu. Jak Axel patrzył na mnie na odprawach, jakby zapamiętywał każdy szczegół. I jak ty, Mateo, znajdowałeś preteksty, żeby odwiedzać mój gabinet, nawet gdy nie miałeś wizyt."
"Po prostu cię lubiłem," przyznaje Mateo. Jego głos jest szorstki. Prawdziwy. "Chciałem mieć powód, żeby być blisko ciebie."
Axel nic nie mówi. Jest już o krok, tak blisko, że czuję od niego ciepło, a jego oczy zadają pytanie, którego jego usta nie umieją uformować.
"Naprawdę tego chcesz?" pyta w końcu Axel.
Nie odpowiadam słowami. Po prostu skracam dystans i całuję go.
Na początku jest powoli—testująco, pytająco. Potem jego dłoń wędruje na tył mojej szyi, pocałunek się pogłębia i nagle nie ma już w nim nic powolnego. Jego usta smakują tequili i czegoś ciemniejszego, i z radością się w tym topię.
Potem Mateo całuje mnie w usta i to jest inne—delikatniejsze, bardziej figlarne, jego język muska moją dolną wargę, zanim się otwieram. Ciepło wszędzie. Narastająca potrzeba.
Potem znów Axel, tym razem bardziej namiętnie, jakby rywalizował z przyjacielem. Jego zęby łapią moją wargę aż do bólu. Usta Mateo suną po mojej szyi, zostawiając ślad, który jutro na pewno będzie widoczny.
"Sypialnia?" ktoś proponuje.
Nie wiem kto. Nie obchodzi mnie to. "Tak…"
To słowo wypływa ze mnie niespokojnie. Zdesperowanie. Pewnie.
Gdzieś w moim przesiąkniętym tequilą mózgu wiem, że to fatalny pomysł. Wiem, że będą konsekwencje. Wiem, że jutro obudzę się i będę musiała zmierzyć się z tym, co to znaczy.
Ale dziś w nocy jestem po prostu Selene. Nie dr Marlowe. Nie była narzeczona Cassiana. Po prostu kobietą, która chce poczuć się dobrze po tygodniach poczucia, że jest śmieciem.
Dziś w nocy wybieram siebie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Drzwi sypialni zamykają się za nami z cichym kliknięciem, a ten dźwięk brzmi ostatecznie, jak ostatnia strona rozdziału, którego nie jestem gotowa jeszcze skończyć czytać.
Przez ułamek sekundy nikt się nie rusza. Jedynym światłem jest bladoniebieska poświata z ulicznych lamp, przesączająca się przez półprzymknięte żaluzje i malująca złote pasy na kościach policzkowych Mateo, a oczy Axela zamienia w lodowcową wodę.
Mateo jest pierwszy, który się przełamuje. Przeciąga dłoń przez swoje loki i wypuszcza powietrze, jakby wstrzymywał oddech od tygodni.
„Selene.” Moje imię brzmi miękko, ostrożnie. „Ostatnia szansa, żeby nas wyrzucić. Bez urazy. Przysięgam na mój rzut.”
Powinnam się zaśmiać. Powinnam powiedzieć coś błyskotliwego i neutralnego, jak przystało na terapeutkę, żeby znów wszyscy poczuli się bezpiecznie. Zamiast tego sięgam w górę, zaciskam pięść na materiale jego koszulki i ściągam go w dół, aż jego usta zderzają się z moimi.
To jedyna odpowiedź, jakiej potrzebuje.
Mateo całuje tak, jak gra: kreatywnie, instynktownie, trochę nieprzyzwoicie. Jego język sunie po moim, drażniąc się, potem domagając, a jego dłonie już poznają mapę mojej talii, bioder, miejsca, gdzie bluzka styka się ze skórą.
Smakuje tequilą i limonką, którą wcześniej podawaliśmy sobie z rąk do rąk, a ja chcę w tym utonąć.
Za mną materac ugina się lekko. Axel nie powiedział ani słowa, ale czuję go: ponad dwa metry świadomego ciepła osiadającego przy moich plecach. Jego dłonie przesuwają się w górę moich boków, powoli, jakby zapamiętywał kształt mojego ciała przez materiał.
Nie ma niezręcznego przestępowania z nogi na nogę, żadnego przypadkowego łokcia. Przez lata dzielili pokoje hotelowe; dokładnie wiedzą, ile przestrzeni potrzebuje ten drugi. Ta sama choreografia jest tu teraz, swobodna, i to jest porażające.
Mateo odsuwa się tylko na tyle, by uśmiechnąć się szeroko przy moich ustach. „Mówiłem, że nas nie wyrzuci.”
Odpowiedź Axela to niski pomruk po islandzku: szorstkie sylaby wibrujące przy muszli mojego ucha, sprawiające, że nogi uginają się pode mną, chociaż nie rozumiem ani jednego słowa. Potem jego usta są już na mojej szyi, zęby muskają skórę wystarczająco mocno, by obiecać ślad na jutro.
Guziki rozpryskują się. Moja bluzka znika gdzieś po drugiej stronie pokoju. Za nią leci koszulka Matea, potem Axela, i nagle wszędzie jest skóra: ciepła, opalona i marmurowo blada, oraz ciemny tusz nordyckich run Axela napinających się na mięśniach, gdy się porusza.
Sięgam znów po Matea i pozwala mi na to, ale Axel łapie mnie za nadgarstki, zanim nawiążę kontakt, łagodnie unieruchamiając je ponad moją głową, przyciskając do wezgłowia.
Drewno jest chłodne przy moich kostkach; jego uścisk – wręcz przeciwnie.
"Popatrz na mnie," mówi Axel, głosem jak żwir i dym. Jego oczy są teraz płynne, cały lód stopniał w coś niebezpiecznego. "Jesteś pewna?"
Kiwnęłam głową, bez tchu. "Nie waż się teraz przestać."
Wydaje z siebie dźwięk: pół śmiechu, pół modlitwy, i przygniata swoje usta do moich.
Ten pocałunek jest inny: kontrolowany, brudny, zamierzony. Całuje jak człowiek, który głodował, aż w końcu mógł ucztować. Jego wolna dłoń zsuwa się po moim ciele, kciukiem głaszcze dolną część piersi, a ja wyginam się ku niemu, nieświadomie.
Usta Matea odnajdują mój obojczyk, potem niżej, język śledzi koronkową krawędź stanika, aż zaczynam drżeć.
"Smakujesz lepiej, niż sobie wyobrażałem," mamrocze na mojej skórze, a ta wibracja trafia prosto między moje nogi. "I wyobrażałem sobie to często, Doktor. Aż wstyd przyznać, jak często."
Śmieję się – naprawdę się śmieję, podczas gdy zęby Axela muskają moją szyję, a palce Matea zahaczają o zamek moich dżinsów. Ten dźwięk zaskakuje nas wszystkich troje.
„Jest i ona”, mówi Mateo, uśmiechając się do mnie szeroko; jego piwne oczy błyszczą nawet w półmroku. „Wiedziałem, że odzyskamy ten prawdziwy uśmiech.”
Axel puszcza moje nadgarstki tylko po to, by wsunąć obie potężne dłonie pod moje uda i unieść mnie. Moje plecy opadają na materac i nagle leżę płasko na prześcieradle, a nade mną pochylają się dwaj mężczyźni, skupieni na mnie tak, jakby byłam jedyną rzeczą we wszechświecie.
Mateo wspina się w górę mojego ciała, całując każdy centymetr, który mija, aż w końcu opiera się nade mną. „Powiedz, czego chcesz, Selene.”
„Ciebie,” szepczę. „Was obu. Teraz.”
Jęczy tak, jakby go to zraniło, i znów mnie całuje — głęboko i nieprzyzwoicie — podczas gdy dłonie Axela zsuwają moje dżinsy z bioder. Chłodne powietrze muska rozgrzaną skórę, a potem usta Axela odnajdują moje udo od wewnątrz, powolne, rozmyślne, mówiące po islandzku bardziej, niż jestem w stanie to poczuć w kościach.
Jego broda drapie cudownie, a język zatacza leniwe kręgi coraz wyżej, aż zaczynam się wić, błagać bez słów.
Mateo przesuwa się na bok, robiąc miejsce Axelowi, ale nie przestaje: jego palce obracają moim sutkiem przez koronkę tak długo, aż dyszę. Gdy biustonosz znika, jego usta zastępują dłoń — gorące, wilgotne i doskonałe.
Gryzie na tyle mocno, że moje biodra podskakują, a potem koi pieczenie delikatnymi liźnięciami, które sprawiają, że jęczę jego imię.
Tracę rachubę, kto gdzie jest. Jest tylko doznanie: broda Axela drapiąca wrażliwą skórę, loki Mateo łaskoczące mój brzuch, cztery dłonie, które nigdy nie są w tym samym miejscu dwa razy.
Czyjeś palce wsuwają się we mnie: dwa, potem trzy, wyginając się idealnie, podczas gdy kciuk zatacza kręgi na moim łechtaczce, aż drżę, ociekam, błagam.
„Proszę…” wzdycham, sama nie wiedząc, o co proszę.
„Mamy cię,” szepcze Mateo przy mojej piersi. „Puść się, kochanie.”
Axel przesuwa się wyżej, zastępując palce swoim kutasem: powolny, gruby nacisk, który rozciąga mnie, sprawia, że przewracam oczami. Zatrzymuje się, czoło przyciśnięte do mojego, pozwalając mi przyzwyczaić się do tego uczucia. „Oddychaj.”
Robię to, a on wsuwa się do końca jednym długim pchnięciem, które całkowicie opróżnia mi umysł.
Mateo patrzy na nas, źrenice rozszerzone, leniwie się masturbuje. „Jezu, jesteście piękni.”
Axel zaczyna się poruszać: głębokie, miarowe pchnięcia trafiają w każdy idealny punkt, a Mateo pochyla się, by mnie pocałować w trakcie, łapiąc każdy jęk.
Potem się zamieniają, płynnie, jakby to wcześniej wyćwiczyli w innym życiu.
Teraz we mnie jest Mateo, szybciej, zadziornie, poruszając biodrami tak, że widzę gwiazdy. Axel za mną, klatka piersiowa przy moich plecach, jedna dłoń rozłożona na moim brzuchu, druga wplątana w moje włosy, gdy warczy pochwały, których nie muszę tłumaczyć.
Pierwsza dochodzę ja: mocno, oślepiająco, krzycząc w ramię Mateo, podczas gdy Axel trzyma mnie przez fale rozkoszy. Jego dłoń naciska nisko na mój brzuch, jakby przywłaszczał sobie samą przyjemność.
Oni dochodzą chwilę później, jeden po drugim, jakby celowo to zsynchronizowali.
Później w pokoju zostają tylko splątane kończyny i ciężkie oddechy. Szare światło wczesnego świtu wpełza po suficie.
Mateo jest na wpół śpiący, ramię zarzucone na mój brzuch, twarz wtulona w moją szyję. Co kilka sekund mamrocze coś, co może jest po angielsku, może po hiszpańsku, a może to po prostu czyste zadowolenie.
Axel leży obok mnie na plecach, jedna dłoń spoczywa na moim biodrze, druga patrzy w sufit, jakby oczekiwał od niego odpowiedzi. Kciukiem rysuje leniwe kółka na mojej skórze.
Unoszę się gdzieś ponad swoim ciałem, lżejsza niż przez ostatnie tygodnie.
Mój mózg: ten, który wszystko analizuje do granic, wreszcie, cudownie milczy.
Głos Mateo jest senny i chropowaty przy moim obojczyku. „Powinniśmy byli zrobić to już miesiące temu…"
Palce Axela odnajdują moje w ciemności. Ściska je raz, mocno, dając oparcie. Nie mówi nic. Nie musi.
Jutro będę roztrząsać każdą sekundę tego. Jutro spanikuję o profesjonalizm, reputację i o to, co się stanie, kiedy liga się dowie.
Dziś w nocy jestem po prostu Selene, a Selene jest wolna.
Przesuń w górę, aby kontynuować