passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Before You Knew My Name - Rozdział #5 - autor Nina Soelian

Before You Knew My Name

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Oddział ratunkowy był tego popołudnia na szczęście spokojny. Priya i ja uzupełniałyśmy zapasy, poruszając się w znajomym rytmie dyżuru, który w końcu złapał swój właściwy bieg.

Szłam powoli korytarzem, już w myślach układając resztę zmiany: wykresy do zaktualizowania, pacjenci do sprawdzenia i ten uporczywy węzeł niepokoju o Xaviera, który wciąż spychałam na tył głowy.

Pchnęłam drzwi do sali numer cztery, nie podnosząc wzroku, i cofnęłam się gwałtownie.

„O CHOLERA—” ręka automatycznie powędrowała mi do ust. „Co ty tu robisz?!”

Jay siedział na kozetce, jakby był jej właścicielem, jedną ręką przyciskając zakrwawiony ręcznik do czoła, drugą przeglądając telefon. Gdy zobaczył moje dramatyczne wejście, uśmiechnął się tak, że to powinno być nielegalne.

„Hej, doktorze. Trochę ci to zajęło.”

Za mną Priya wydała z siebie dźwięk będący połączeniem śmiechu i zakrztuszenia. Czułam jej wzrok, który niemal wypalał mi dziurę w czaszce, pełen ledwo skrywanej radości. Mocniej przycisnęłam dłoń do klatki piersiowej, próbując uspokoić serce, i wpatrywałam się w nową ranę nad jego brwią.

Ciekawostka: pojawiał się tu ranny przynajmniej dwa razy w tygodniu i zawsze żądał, żebym to ja się nim zajęła. Odmawiał wizyty u kogokolwiek innego. Co jest kompletnie szalone, biorąc pod uwagę, że drużyna hokejowa ma do dyspozycji cały sztab medyczny 24/7 właśnie na takie przypadki.

Spojrzałam ostro na Jaya. „Masz przecież lekarzy zespołu.”

„Mam.” Nawet nie próbował udawać skruszonego.

„Którzy mogli ci to zszyć w szatni.”

„Pewnie mogli.” Przesunął ręcznik i ujrzałam skaleczenie — niezbyt głębokie, może wymagające najwyżej dwóch, trzech szwów. Zdecydowanie nie powód do wizyty na ostrym dyżurze. „Ale rany głowy są poważne. To może być wstrząs mózgu, krwotok wewnętrzny… Wszelkie katastrofalne powikłania.”

„Nie masz wstrząsu mózgu, panie Callahan.”

„Jay,” poprawił mnie, a w jego głosie zabrzmiało coś, co wywróciło mi żołądek do góry nogami. „Ile razy mam ci powtarzać? Może w końcu przejdziemy na ‘ty’ i mi pomożesz. Chyba umieram tutaj.”

Dramatycznie przycisnął dłoń do piersi, a ja zobaczyłam, jak Priya dosłownie gryzie pięść, by nie wybuchnąć śmiechem.

„Nie umierasz. Potrzebujesz tylko plasterka i trochę zdrowego rozsądku.”

„Potrzebuję ciebie.” Ostatnie słowo wypowiedział ciszej, nadając mu intymny, znaczący ton. „Tylko ty możesz mnie uratować, Summer. Nikt inny się nie nada.”

I wtedy się uśmiechnął. Nie zadziornie, raczej szczerze, z odrobiną psoty w kącikach ust, która sprawiła, że w moim brzuchu zaplątało się gorąco. To był ten typ uśmiechu, który mówił: ‘Wiem dokładnie, co robię, i wiem, że ty też to wiesz.’

Taki, który sprawił, że nagle wszystko złożyło się w całość z przerażającą jasnością.

O. Mój. Boże.

On… robi to specjalnie? Celowo się rani, żeby mieć pretekst, żeby tu przyjść? Żeby mnie zobaczyć?

Ta myśl powinna mnie zaniepokoić, powinna zapalić we mnie wszystkie czerwone lampki. Ale w piersi coś mi zadrgało — niebezpieczne ciepło, na które nie powinnam sobie pozwolić wobec faceta, który przez lata patrzył na mnie jak przez szkło.

Natychmiast je stłumiłam, chowając pod ciężarem dawnych ran i wypracowanej ostrożności.

Widzi cię dopiero teraz, bo w końcu jesteś wystarczająco ładna, żeby cię zauważyć.

Nie zapomnij o tym. Nigdy o tym nie zapomnij.

„Priya,” powiedziałam zaskakująco opanowanym głosem, „czy mogłabyś przynieść zestaw do szycia, podczas gdy ja ocenię obrażenia?”

„Ale przecież mamy już tutaj zestaw do—” Moje wymowne spojrzenie powiedziało wszystko. „OCH. No tak. Zestaw do szycia, który zostawiłyśmy w czwórce. Zaraz wracam.”

Powietrze zgęstniało, gdy drzwi się za nami zamknęły.

Priya jest fatalną aktorką. Może właśnie dlatego nie wybrała tej kariery.

W milczeniu zebrałam potrzebne rzeczy, podczas gdy Jay siedział na kozetce i obserwował mnie z niepokojącą intensywnością. „To może szczypać,” zaczęłam czyścić ranę, skupiając się na zadaniu, a nie na jego bliskości.

Albo na jego miękkich, ciemnych włosach, albo lekko haczykowatym nosie, albo pełnych ustach, albo…

„Dostałem w twarz zamrożonym krążkiem pędzącym dziewięćdziesiąt mil na godzinę. Poradzę sobie z odrobiną szczypania,” przerwał moim niestosownym myślom, a potem na chwilę zamilkł, patrząc mi w twarz, po czym: „Lubisz hokeja? Zorientowałem się, że nigdy cię o to nie zapytałem.”

„Nie mam nic przeciwko.” Środek odkażający odsłonił czyste cięcie, łatwe do zszycia. „Wychowałam się, oglądając go. Mój starszy brat grał, więc nie miałam dużego wyboru.”

„Twój brat grał w hokeja?” W jego głosie pojawiło się żywsze zainteresowanie. „Na jakim poziomie? Może go znam?”

Zawahałam się, igła zawisła tuż nad jego skórą. „Możliwe, świat jest mały. Nie ruszaj się, zaraz cię znieczulę.”

Zastrzyk sprawił, że lekko się skrzywił, ale mówił dalej mimo dyskomfortu. „Okej, więc dorastałaś oglądając hokej… To znaczy, że masz swoją drużynę. Każdy, kto wychował się na hokeju, taką ma. Kto jest twój?”

Pytanie było tak szczere, tak autentycznie ciekawe, że prawie się uśmiechnęłam. „Boston Bruins.”

„Bruins? Boston?” Twarz Jaya przybrała wyraz przesadzonej zdrady. „Zabijasz mnie, Summer. To nasz największy rywal! Siedzę tu, krwawię, pozwalam ci wbijać we mnie igły, a ty mi mówisz, że kibicujesz wrogowi? Myślałem, że mamy coś wyjątkowego…”

„Myliłeś się.” Zaczęłam pierwszy szew, utrzymując głos w klinicznym tonie, choć rozbawienie groziło, że się przebije. „I nie powiedziałam, że im teraz kibicuję. Powiedziałam, że dorastałam, oglądając ich mecze.”

Na jego twarzy pojawił się powolny uśmiech. „Wciąż sprawdzasz wyniki Bruinsów, przyznaj się.”

„Nie przyznam się do niczego.”

„Twoje milczenie mówi wszystko, doktor Ellis.”

Skupiłam się na szwach, na precyzyjnym ruchu igły przez skórę, na wszystkim oprócz tego, jak jego oczy nieustannie szukały moich, jakby byłam zagadką, której nie potrafił rozwiązać.

„Ciągle to robisz,” powiedziałam cicho. „Patrzysz na mnie.”

Nie odwrócił wzroku, kiedy spojrzałam w dół. „Wciąż wydajesz się znajoma, Summer. Nie w tandetny sposób, tylko… coś prawdziwego. Jakbyśmy już się kiedyś spotkali, w innym życiu czy coś.”

„Może po prostu masz déjà vu,” odparłam, kończąc ostatni szew i nie pozwalając, by wspomnienia wypłynęły na powierzchnię. „Mózg tworzy połączenia, których tak naprawdę nie ma. To nic nie znaczy.”

„A może znaczy wszystko, a my musimy dopiero to rozgryźć.”

Odłożyłam igłę, sięgnęłam po bandaż. „Już po wszystkim. Trzymaj ranę w czystości, wróć za tydzień, żeby zdjąć szwy. Spróbuj więcej nie dostać w twarz.”

Jego dłoń złapała mnie w talii, gdy zaczęłam się odsuwać—delikatna i ciepła. Jego zrogowaciałe palce spoczęły kilka centymetrów wyżej niż moje biodra i zamarłam, bezradnie patrząc, jak druga ręka powoli unosi się i odgarnia kosmyk włosów za moje ucho.

Ten dotyk przeszył mnie prądem. Opuszki jego palców musnęły małżowinę, zsunęły się po linii żuchwy i przez zawieszony moment istnieliśmy w wszechświecie, gdzie przeszłość nie miała znaczenia.

Potem rzeczywistość wróciła z hukiem i odskoczyłam zbyt gwałtownie, prawie strącając tackę z narzędziami. Po twarzy Jaya przemknęło coś—dezorientacja, zainteresowanie, cień bólu, który szybko ukrył.

„Mam innych pacjentów,” zdołałam powiedzieć, głosem bardziej pewnym, niż się czułam. „Wypis będzie czekał na recepcji.”

Nie czekałam na jego reakcję. Po prostu wyszłam z gabinetu, serce waliło mi w piersi, a jego dotyk wciąż palił na skórze.

Przy stanowisku pielęgniarek panował zwyczajny popołudniowy gwar plotek, kiedy podeszłam, z kubkiem wody w dłoni i desperacką potrzebą, by złapać się czegoś normalnego. Priya stała w centrum małej grupki, wszyscy mówili ściszonymi głosami—oznaka, że na tapecie było czyjeś życie prywatne.

„—nigdy go nie widać na żadnej imprezie pracowniczej,” mówiła jedna z pielęgniarek. „Zawsze ma jakąś wymówkę, wiesz? To dziwne.”

„Może po prostu ceni prywatność,” zasugerowała asystentka medyczna. „Niektórzy nie lubią mieszać pracy z życiem osobistym.”

„Summer.” Priya spojrzała na mnie, gdy dołączyłam do kręgu, w jej wyrazie było coś ostrożnego. „Rozmawiałyśmy właśnie o doktorze Hale’u. Jessica uważa, że jest potajemnie wampirem, bo nikt nigdy nie widział nikogo z jego prywatnego życia.”

Krew mi zamarła. „To niedorzeczne… Jest po prostu profesjonalny, nie ma nic złego w utrzymywaniu granic.”

„Przepraszam, że przeszkadzam.” Odwróciłam się i zobaczyłam kobietę, która podeszła z uprzejmym uśmiechem. „Mój mąż pracuje na tym piętrze, a ja akurat potrzebuję wizyty. Nie umawiałam się konkretnie z nim, ale jestem pewna, że mnie przyjmie.”

„Oczywiście,” powiedziała Jessica. „Dam mu znać. Jak się nazywa?”

„Xavier.” Uśmiech kobiety się rozszerzył—ciepły i całkowicie powalający. „Doktor Xavier Hale.”

Świat się zachwiał, rzeczywistość zorganizowała się na nowo wokół prawdy, której nigdy nie podejrzewałam. Usłyszałam czyjąś odpowiedź—kierunek do jego gabinetu, coś o sprawdzeniu grafiku—ale słowa docierały do mnie przez wodę, zniekształcone i bez znaczenia.

Xavier miał żonę.

Sześć miesięcy potajemnych dotyków i szeptanych obietnic oraz wiary, że jestem wyjątkiem. Tą wyjątkową, wartą ryzyka. Sześć miesięcy myślenia, że nasza tajemnica jest romantyczna—konieczna, tymczasowa, prowadząca do czegoś prawdziwego.

To nie było romantyczne, zawsze byłam tą drugą. Po prostu o tym nie wiedziałam.

Żona odeszła z wdzięcznym machnięciem ręki, by zaskoczyć mężczyznę, który jeszcze dwie noce temu był we mnie, w moim łóżku. Dłoń Priyi chwyciła mój łokieć, stabilizująco, ale nie czułam nic poza zimnem rozlewającym się po klatce piersiowej.

„Summer.” Jej głos był cichy, naglący. „Summer, oddychaj. Musisz oddychać.”

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Gabinet Xaviera wyglądał inaczej w surowym świetle zdrady.

To samo mahoniowe biurko, na którym mnie pochylał i sprawiał, że zapominałam własnego imienia. Ta sama skórzana kanapa, na której godzinami rozmawialiśmy o przyszłości, o życiu, które zbudujemy, gdy nadejdzie odpowiedni moment. Te same żaluzje, które zawsze zasłaniały się, gdy drzwi się zamykały, zmieniając to miejsce w nasz sekretny świat podczas przerw.

Stałam przy drzwiach, utrzymując dystans, którego nigdy wcześniej nie potrzebowałam.

Moja dłoń spoczywała na klamce—jeszcze nie byłam gotowa odejść, ale musiałam wiedzieć, że mogę. Xavier pozostał za swoim biurkiem, patrząc na mnie z ostrożnym wyrazem twarzy człowieka, który już szykuje swoją obronę.

"Jesteś żonaty." Mój głos był płaski, kliniczny. Spojrzałam na jego lewą rękę—naga, tak jak każdego dnia, odkąd go znałam. "Zdejmowałeś obrączkę przed naszymi zmianami? Chowałeś ją w szafce?"

"Skąd ty—"

"A może przestałeś ją nosić już dawno temu, żeby udawać, że małżeństwo nie istnieje? Żebyś mógł zdradzać i patrzeć sobie w oczy w lustrze, wmawiając sobie, że tak naprawdę nie kłamiesz?"

"Summer…"

"Miałeś żonę przez cały ten czas." Przerwałam mu, zanim jego spokojny, racjonalny głos zdążyłby zacząć tkać wyjaśnienia, którym mogłabym zapragnąć uwierzyć. "I pozwoliłeś mi zostać kochanką, nie dając mi nawet wyboru."

Xavier powoli wypuścił powietrze, opierając dłonie płasko na biurku, jakby próbował się uziemić.

"Wiem, jak to wygląda, wiem, że jesteś zła i masz do tego pełne prawo. Ale proszę, pozwól mi powiedzieć ci prawdę."

"Prawdę." Zaśmiałam się, a w tym śmiechu była gorycz, którą niemal czułam na języku. "To dobre, z twoich ust. Kiedy dokładnie zamierzałeś mi powiedzieć? Za kolejne sześć miesięcy? Za rok? Czy w ogóle miałeś mi powiedzieć, czy tylko liczyłeś, że nigdy się nie dowiem?"

"Miałem ci powiedzieć. Próbowałem tylko znaleźć odpowiedni moment, właściwy sposób."

Powoli wstał, przeszedł naokoło biurka z ostrożnością kogoś, kto zbliża się do zranionego zwierzęcia.

"Wiem, że to brzmi jak wymówka, ale Summer… Moje małżeństwo od lat nie istnieje. Camille i ja jesteśmy obcymi ludźmi, których łączy kredyt hipoteczny. Nie byliśmy mężem i żoną w żadnym prawdziwym sensie jeszcze zanim cię poznałem."

"To czemu to ukrywałeś?" Głos mi się załamał, mimo moich starań, by nad nim panować. "Jeśli to skończone, jeśli nic dla ciebie nie znaczy, czemu nie mogłeś mi powiedzieć od początku?"

"Bo rozwód jeszcze się nie zakończył. Bo wciąż jestem z nią związany prawnie, a jeśli dowie się o nas zanim wszystko uporządkuję, może zniszczyć wszystko."

Zatrzymał się kilka kroków ode mnie, na tyle blisko, że czułam jego perfumy. Ten znajomy, drzewny zapach, który kiedyś dawał mi poczucie bezpieczeństwa.

"Więc to chodzi o ochronę mnie." Sarkazm był jak cięcie. "Jakie to szlachetne."

"To naprawdę chodzi o ochronę ciebie. Twoja kariera dopiero się zaczyna—czy masz pojęcie, co stałoby się z twoją reputacją, gdyby wyszło na jaw, że spałaś ze swoim żonatym mentorem? Nie pozwolę, by to cię spotkało, nie pozwolę, by moje błędy zniszczyły to, na co tak ciężko pracowałaś."

Najgorsze było to, jak rozsądnie to brzmiało, jak logicznie.

Xavier zawsze był w tym dobry—sprawiał, że wszystko wydawało się wyważone, przemyślane, dla dobra ogółu. Kiedyś mnie to uspokajało. Teraz widziałam w tym to, czym naprawdę było: wyrafinowaną formę kontroli ubraną w troskę.

"Nie będę brudną tajemnicą, którą ukrywasz, podczas gdy próbujesz poukładać sobie prawdziwe życie, Xavier." Słowa były spokojne, ostateczne. "Nie będę kochanką, nie będę tą drugą."

"Nie jesteś tą drugą. Jesteś jedyną."

Zbliżył się jeszcze bardziej, a powinnam była się cofnąć, powinnam była zachować dystans, który sobie obiecałam. Ale moje stopy jakby wrosły w podłogę, gdy jego dłoń uniosła się i z czułością otuliła moją twarz.

"Jesteś jedyną kobietą, której pragnę, Summer. Jedynej, o której myślę, śnię, której potrzebuję. Camille to tylko papierologia—ty jesteś wszystkim innym."

Jego kciuk musnął mój policzek i nienawidziłam tego, jak moje ciało reagowało na jego dotyk. Tego, że sześć miesięcy przyzwyczajeń sprawiło, że szukałam jego ciepła, mimo wszystkiego, co teraz wiedziałam.

"Potrzebuję tylko jeszcze trochę czasu, słoneczko," wyszeptał. "Jeszcze kilka miesięcy, żeby wszystko uporządkować, żeby rozwód przebiegł gładko i nikt z nas nie ucierpiał. A potem wyjdziemy z ukrycia, przestaniemy się chować. Zabiorę cię na kolację do najlepszej restauracji w mieście i pozwolę wszystkim zobaczyć, że jesteś moja."

Chciałam mu wierzyć. Ale chcieć było łatwiej niż zaakceptować, że byłam głupia. Łatwiej niż przyznać, że oddałam sześć miesięcy swojego życia mężczyźnie, który przez cały ten czas mnie okłamywał.

"Cierpliwości," powiedział cicho, składając pocałunek na moim czole. "Jeszcze odrobina cierpliwości, a obiecuję ci—takie życie nie będzie trwało wiecznie."

Nie odsunęłam się. Stałam w jego ramionach, wdychając jego znajomy zapach, czując miarowe bicie jego serca przy mojej piersi.

I nienawidziłam się za to.

***

Mieszkanie Priyi tego wieczoru pachniało indyjskim jedzeniem na wynos i nieuchronnym osądem.

"Chcę mieć pewność, że dobrze rozumiem." Wskazała we mnie pałeczką, siedząc po drugiej stronie stolika kawowego. "Dowiedziałaś się, że on ma żonę, którą ukrywał przez sześć miesięcy, a twoją reakcją było... pozwolić mu się wytłumaczyć i nie zerwać z nim?"

"Powiedziałam mu, że potrzebuję czasu do namysłu." Przesuwałam pad thai po talerzu, nie jedząc go. "Po prostu... nie zakończyłam tego oficjalnie."

"Czas na przemyślenie czego? On jest żonaty, Summer. To nie jest szara strefa, nie 'problem z komunikacją' ani 'zły timing'. To inny człowiek, z którym jest prawnie związany, podczas gdy zakradał się z tobą do schowków na środki czystości."

"Powiedział, że to małżeństwo już się skończyło. Że są praktycznie w separacji, tylko jeszcze nie formalnie. Pracuje nad rozwodem, ale to skomplikowane, bo..."

"O mój Boże, słyszysz siebie?"

Priya odłożyła pałeczki z głośnym stukotem.

"Brzmisz jak każda kobieta z każdego filmu na Lifetime tuż przed tym, jak wszystko się wali. 'On zostawi żonę dla mnie. To skomplikowane. Potrzebuje tylko więcej czasu.' Summer, faceci, którzy naprawdę odchodzą od żon, nie potrzebują sześciu miesięcy tajnych romansów najpierw."

Te słowa trafiły w miejsce już obolałe i wrażliwe. Odstawiłam swój talerz, apetyt całkowicie zniknął.

"Wiem, że to źle wygląda. Wiem, że brzmi jak największy banał. Ale Priya, nie znasz go tak jak ja. Sposób, w jaki na mnie patrzy, rzeczy, które mówi... to wydaje się prawdziwe. To wydaje się czymś więcej niż romansem."

"Pewnie, że wydaje się prawdziwe. Tak to działa." Jej głos zmiękł, stracił część ostrości. "Nie chcę być okrutna, Summer. Staram się być twoją przyjaciółką. A jako przyjaciółka mówię ci—ta sytuacja to totalny burdel."

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, telefon zabrzęczał powiadomieniem o nowym mailu. Zerknęłam na ekran automatycznie, spodziewając się spamu albo aktualizacji grafiku, ale linijka z nadawcą sprawiła, że zamarło mi serce.

"Co?" Priya pochyliła się do przodu. "Co się stało?"

Otworzyłam maila zdrętwiałymi palcami, przeglądając oficjalny nagłówek, formalny język, słowa, które wywróciły wszystko do góry nogami.

"To od drużyny hokejowej. Drużyny Nathana." Spojrzałam na Priyę, czując kłębiące się w piersi trudne emocje. "Oferują mi pracę na część etatu w ich zespole medycznym."

"O ja pier..." Priya wyrwała mi telefon z rąk, czytając maila sama. "Summer, to jest ogromna sprawa! Prawdziwa szansa—dobre pieniądze, rozwój kariery, doświadczenie poza szpitalem... To może być dokładnie to, czego potrzebujesz!"

"To może być też katastrofa." Odebrałam jej telefon, wpatrując się w tekst bez zrozumienia. "Nathan będzie tam codziennie, obserwując każdy mój ruch. A Jay ostatnio pojawia się w szpitalu z podejrzanymi kontuzjami."

"A propos Jaya..." Wyraz twarzy Priyi stał się bardziej dociekliwy. "Wspominałaś o nim chyba z siedemset razy w tym tygodniu. Chcesz mi powiedzieć, co tam się naprawdę dzieje?"

"Nic się nie dzieje. On po prostu..."

Szukałam słów, które nie sprawią, że zabrzmię jak zagubiona nastolatka.

"On jest zagadkowy. W liceum w ogóle mnie nie zauważał, a teraz nagle nie może oderwać ode mnie wzroku, nie przestaje szukać pretekstów, żeby być blisko. To mnie złości, schlebia mi i sprawia, że jestem podejrzliwa jednocześnie. Nie wiem, czego ode mnie chce."

"Może chce ciebie." Priya wzruszyła ramionami. "Może ten piękniś w końcu zyskał trochę głębi i nauczył się patrzeć poza powierzchowność."

"A może po prostu lubi pogoń. Może jestem interesująca, bo jestem pierwszą kobietą, która nie rzuciła mu się do stóp, gdy tylko się uśmiechnął."

"Też możliwe." Priya uśmiechnęła się szeroko. "Ale musisz przyznać—między żonatym doktorem-dziadkiem, który trzyma cię w schowkach, a młodym seksownym hokeistą, który nie przestaje szukać okazji, by cię zobaczyć... jedna z tych opcji jest zdecydowanie mniej żałosna."

"Kiedy przestaniesz nazywać Xaviera 'dziadkiem'?"

"Facet ma trzydzieści sześć lat, jest starszym lekarzem i ukrywa żonę. Jeśli but ortopedyczny pasuje..." Uchyliła się przed poduszką, którą w nią rzuciłam, śmiejąc się. "Tylko mówię—może Jay też nie jest odpowiedzią, ale przynajmniej jest przystojny, bogaty i oficjalnie singiel, według Internetu."

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Poranne światło rozlewało się po mieście blado i chłodno. Moje stopy uderzały o chodnik w równym rytmie—most, nabrzeże, ta sama pętla, którą biegałam od czasów studiów medycznych, kiedy musiałam uciec od własnych myśli.

Palące pieczenie w płucach miało uciszyć mój umysł, miało zastąpić chaos czymś prostym i fizycznym. Nie działało.

Wciąż słyszałam w głowie głos Xaviera.

Małżeństwo jest martwe. Jesteś jedyną kobietą, której pragnę. Jeszcze trochę cierpliwości.

Każde z tych wyjaśnień brzmiało rozsądnie w oderwaniu, ale razem tworzyły wzorzec, którego nie potrafiłam już nie zauważać. Wzorzec opóźnień, wymówek i obietnic, które nigdy do końca się nie spełniały.

A pod tym wszystkim, ropiejące jak zakażenie, którego nie mogłam oczyścić—oferta do zespołu. Wciąż bez odpowiedzi, piąty dzień czekająca w mojej skrzynce odbiorczej jak bomba, której bałam się rozbroić lub zdetonować.

Przyspieszyłam, próbując uciec przed własną niepewnością. Zimne powietrze paliło mi gardło i przyjęłam ten ból z ulgą. Przynajmniej był prosty, przynajmniej miał sens.

Wtedy ktoś dopasował krok do mojego.

— Ładny poranek na bieganie. — Głos Jaya był irytująco swobodny, ledwie zdyszany, mimo że bez trudu dotrzymywał mi kroku. — Trochę zimno, może, ale zawsze lubiłem nabrzeże o tej porze dnia. Coś w tym świetle na wodzie… Bardzo filmowo.

Prawie się potknęłam. — Co ty tu robisz? Śledzisz mnie teraz?

— Po prostu biegam. Tak jak ty. Mieszkam jakieś sześć przecznic stąd. To też moja zwykła trasa—niesamowity zbieg okoliczności, prawda?

Uśmiechnął się, pełen swobodnej pewności siebie i sportowej gracji.

— Właściwie widywałem cię tu już kilka razy, ale zawsze wyglądałaś na tak skupioną, że nie chciałem przeszkadzać. Dziś pomyślałem, co najgorszego może się stać? Powiesz mi, żebym się odczepił, podleczę urażoną dumę, życie toczy się dalej.

— Odczep się. — Ale nie zwolniłam, a on też nie.

Jego obecność nie powinna mieć znaczenia—był tylko pacjentem, kolegą z drużyny mojego brata, komplikacją, której nie potrzebowałam. Ale moje tętno przyspieszyło w sposób niezwiązany z wysiłkiem, i nienawidziłam siebie za to, że to zauważyłam.

— Widzisz, mówisz to, ale nie przyspieszasz, żeby mnie zgubić. To znaczy, że jakaś część ciebie wcale nie nienawidzi mojego towarzystwa. — Bez problemu dopasował się do mojego tempa, długie nogi pochłaniały kolejne metry. — Jak tam lekarskie życie? Uratowałaś ostatnio komuś życie? Przeprowadziłaś jakieś cudowne operacje?

— Jestem stażystką. Głównie aktualizuję dokumentację i staram się nikogo nie zabić.

— Skromność, to lubię. — Przez chwilę milczał i pomyślałam, że może dał sobie spokój z rozmową. — Ale dlaczego w ogóle chciałaś być lekarzem? To był zawsze plan, czy pewnego dnia obudziłaś się i zdecydowałaś, że chcesz spędzić sto lat w szkole, ucząc się, jak dźgać ludzi igłami?

Pytanie mnie zaskoczyło. Z mojego doświadczenia wynikało, że rozmowy zawsze jakoś wracały do Nathana. Na rodzinnych spotkaniach krewni zasypywali mnie pytaniami o jego sezon, statystyki, czy zamierza się wkrótce oświadczyć Madison.

Kiedy poznawałam nowych ludzi i w jakiś sposób dowiadywali się, że mam brata w NHL, dynamika zmieniała się natychmiast. Stawałam się łącznikiem do kogoś ciekawszego, ważniejszego.

Jak to jest mieć sławnego brata? Możesz załatwić mi bilety? Jest wolny?

Nikt nie pytał o moje zainteresowania czy problemy, o moje marzenia, czego chciałabym od własnego życia.

A Jay właśnie mnie o to zapytał. Jakby moja odpowiedź naprawdę się liczyła.

— Chciałam pomagać ludziom — powiedziałam ostrożnie. — I podobała mi się wizja posiadania odpowiedzi. Medycyna jest skomplikowana, ale są w niej zasady, protokoły. Jeśli zrobisz X, uzyskasz Y. Lubiłam tę pewność.

— Ale? — Zerknął na mnie, a w jego spojrzeniu pojawiło się coś poważniejszego. — Tam na pewno jest jakieś ‚ale’.

— Ale prawdziwe życie nie jest takie proste — odparłam, patrząc przed siebie. — Ludzie kłamią na temat objawów. Ignorują zalecenia lekarskie. Podejmują decyzje, które im szkodzą, nawet jeśli wiedzą lepiej—na przykład zgłaszają się z podejrzanymi urazami kilka razy w tygodniu.

Zapadła chwila ciszy, po czym Jay się zaśmiał—jasno i bez cienia żenady w zimnym porannym powietrzu. — Wow, okej. Po prostu tak mnie podsumujesz?

— Jeśli pasuje ci te niezrozumiale częste urazy głowy…

— To były prawdziwe kontuzje — zaprotestował, ale już się uśmiechał. — W większości prawdziwe. Hokej to niebezpieczny sport, dr Ellis. Ludzie ciągle odnoszą kontuzje.

— Mhm. I wszyscy proszą dokładnie o tę samą lekarkę? Za każdym razem?

— Co mogę powiedzieć? Mam doskonały gust, jeśli chodzi o personel medyczny.

Pokręciłam głową, ale nie mogłam całkiem powstrzymać uśmiechu, który próbował wykręcić mi usta.

Przez chwilę biegliśmy w ciszy, nabrzeże rozciągało się obok nas w odcieniach szarości i srebra. Czułam, jak co jakiś czas na mnie zerka, wyczuwałam pytania narastające za jego uważnym wyrazem twarzy.

— Mogę cię o coś osobistego zapytać? — Nie poczekał na pozwolenie. — Oferta od drużyny… Jeszcze nie odpowiedziałaś. Wiem, bo trener Torres wspominał o tym wczoraj, powiedział, że zaczyna myśleć, że nie jesteś zainteresowana. Dlaczego się wahasz?

— Skąd wiesz, że nie odpowiedziałam? To nie twoja sprawa.

— Masz rację, nie moja. Ale i tak pytam. — Patrzył przed siebie, dając mi iluzję prywatności, choć tak naprawdę wnikał w moje sprawy. — O co chodzi? O grafik? Dojazdy? O to, że musiałabyś spędzać czas z bandą spoconych sportowców, którzy uważają, że lodowe kąpiele to cecha osobowości?

— To skomplikowane. — Słowa zabrzmiały ostrzej, niż zamierzałam, próbując ukryć fakt, że to on jest główną przyczyną. — Są rzeczy, o których nie wiesz, sprawy, z którymi się zmagam i które nie mają nic wspólnego z samą pracą.

— Okej.

Przez chwilę milczał. Pomyślałam, że może w końcu udało mi się go uciszyć.

Można pomarzyć.

— A może — i śmiało możesz kazać mi spadać, jeśli się mylę — może wahasz się, bo nie sądzisz, że jesteś wystarczająco dobra.

Zatrzymałam się tak gwałtownie, że minął mnie o trzy kroki, zanim zorientował się i zawrócił z irytującym uśmiechem. Serio? Naprawdę mnie teraz prowokuje? Ten arogancki...

Oddychałam ciężko, ale nie ze zmęczenia. — Nic o mnie nie wiesz.

Złość była dobra — czysta, ostra i łatwiejsza niż skomplikowany bałagan wszystkiego innego.

— Nie masz prawa mnie analizować na podstawie kilku rozmów i kilku szwów. Nie możesz tak po prostu pojawić się w moim życiu znikąd i udawać, że rozumiesz, z czym się mierzę.

— Po prostu cię teraz wkurzam, wyluzuj. I masz rację, nie wiem o tobie wszystkiego.

Stał teraz tuż przede mną, nie ustępując mimo furi, którą słychać było w moim głosie, górował nade mną wszystkimi swoimi absurdalnie ładnymi mięśniami w obcisłej koszulce i z jasnoniebiesko-zielonymi oczami.

— Ale wiem, że jesteś utalentowana — naprawdę utalentowana, nie tylko kompetentna. Zachowałaś spokój, gdy większość stażystów by spanikowała.

— Nie...

— Wiem też — ciągnął, przerywając mi protest — że to ja cię poleciłem na to stanowisko. Powiedziałem trenerowi Torresowi o lekarce, która mnie leczyła w St. Caroline's. Powiedziałem mu, że jest bystra, opanowana i dokładnie taka osoba, jakiej potrzebujemy w zespole.

Złość ze mnie odpłynęła, zostawiając po sobie coś surowego i niepewnego.

— Chciałem, żebyś tam była, Summer. Właśnie ty. Ze względu na to, kim jesteś i jaka jesteś, i zasłużyłaś na tę szansę. — Zawahał się, coś zmieniło się w jego spojrzeniu. — I tak, okej… Może mam też inne motywy.

Serce mi zadrżało. — Jakie inne motywy?

— Takie, że mógłbym cię widywać częściej. — Powiedział to otwarcie, z uśmiechem, bez śladu zażenowania. — Takie, w których to ty jesteś w moim świecie, zamiast żebym ja musiał szukać wymówek, żeby pojawić się w twoim. Nie wstydzę się tego przyznać, Summer. Interesujesz mnie, naprawdę bardzo. Myślę, że już o tym wiesz.

Otworzyłam usta, by odpowiedzieć, ale żadne słowa nie przyszły.

Rozbroił mnie tak skutecznie, że stałam nad brzegiem wody z niczym poza zimnym wiatrem i nieprzyjemnym uczuciem bycia ściganą. Otwarcie, szczerze, przez kogoś, kto nie ukrywał swoich intencji za wymówkami czy sekretami.

Jay odsunął się na krok, z lekkim uśmiechem na ustach. Potem odwrócił się i zaczął biec tyłem, patrząc na mnie z irytującą pewnością siebie.

— Pomyśl o tym, Summer. Oferta jest prawdziwa, szansa jest prawdziwa i ja też jestem prawdziwy. Cokolwiek cię powstrzymuje? — Rozłożył szeroko ramiona, wciąż oddalając się ode mnie. — To pewnie nie jest tak straszne, jak ci się wydaje. Czasem po prostu trzeba skoczyć i zaufać, że po drodze wymyślisz, jak wylądować.

Odwrócił się i przyspieszył, znikając za zakrętem, zanim zdążyłam sformułować odpowiedź.

Jay Callahan mnie ścigał.

Chłopak, który nigdy mnie nie zauważał, który tysiąc razy mijał moją szafkę, nie dostrzegając mojego istnienia, teraz gonił kobietę, którą się stałam.

I mimo wszystko — mimo obietnic Xaviera, sekretów, które ukrywałam, i starego bólu, który wciąż pulsował pod moją opanowaną fasadą — jakaś zdradziecka część mnie chciała, żeby mnie złapał.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Before You Knew My Name

Before You Knew My Name

47 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

47

Treść

Aa