passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Between Alpha and Beta - Rozdział #4 - autor Yan Stellar

Between Alpha and Beta

/

Rozdział 4

rozdział 3

„Ostrożnie z tą walizką”, warknął Nate do młodszych wilków, a jego irytacja iskrzyła w porannym powietrzu. „Jeśli uszkodzicie jej rzeczy, będziecie się tłumaczyć Alfie.”

Przemierzał domek mojej matki niczym uwięziony drapieżnik, zarządzając przeprowadzką z bezwzględną skutecznością. Każde ostre polecenie, każdy niecierpliwy gest krzyczały o jego pragnieniu, by być gdziekolwiek indziej.

„To pudełko idzie do głównego domu”, rzucił, ledwie zerkając na zawartość. „To też. Wszystko zabrać.”

W ciągu dwóch godzin całe moje życie zostało spakowane i przewiezione. Motywacja Nate’a, by skończyć jak najszybciej, zamieniła proces, który powinien trwać cały dzień, w wojskową operację.

„Twój pokój jest gotowy”, poinformował mnie oschle, już cofając się w stronę drzwi. „Skrzydło wschodnie, trzecie drzwi. Polecenia Gabriela były... bardzo szczegółowe.”

Pokój zaparł mi dech w piersiach. Miękkie kremowe ściany kąpane w porannym świetle wpadającym przez okna od podłogi do sufitu. Czteropostelowe łóżko dominowało przestrzeń, otulone jedwabiem w kolorze granatu, pasującym do puszystego dywanu.

Świeże białe róże wypełniały kryształowe wazony niemal na każdej powierzchni.

„Podoba ci się?” Głos Gabriela dobiegł z progu, ciepły i pełen troski. „Przygotowałem go specjalnie dla ciebie. Wschodnia ekspozycja daje ci widok na wschód słońca nad ziemiami watahy.”

„Jest piękny”, wyszeptałam, szczerze przytłoczona. „Nie musiałeś—”

„Oczywiście, że musiałem.” Podszedł do mnie, jego dłoń spoczęła na moich plecach. „Jesteś moją partnerką. Twoje poczucie komfortu ma dla mnie znaczenie.”

Skinęłam głową pod jego dotykiem, coś we mnie rozluźniło się, gdy wschód słońca zalał podłogę. Po raz pierwszy ten pokój wydawał się obietnicą, a nie klatką.

Kolejne dni okazały się objawieniem. Podczas gdy mama zawsze wydawała rozkazy—stań prosto, mów ciszej, nigdy nie okazuj słabości—Gabriel dawał mi wybór.

„Wolisz śniadanie na tarasie czy w jadalni?” zapytał pierwszego ranka.

„Jak wolisz, Alfa.”

„Katherine.” Jego kciuk musnął mój policzek. „Już ci mówiłem—teraz jestem po prostu Gabrielem, a zapytałem, czego ty chcesz.”

„Racja, przepraszam. W takim razie taras”, przyznałam. „Lubię poranne powietrze.”

„Więc taras.” Uśmiechnął się, odsunął mi krzesło, gdy dotarliśmy do skąpanej w słońcu przestrzeni. „Kawa nie jest za mocna? Mogę poprosić, żeby zrobili ci herbatę.”

„Kawa jest idealna.”

„Nie jest ci zimno? Mogę przynieść ci szal.”

Ta nieustanna uwaga, ta szczera troska—była upajająca. Po raz pierwszy w życiu czułam się ceniona, a nie kształtowana na siłę.

Trzy dni po naszym nowym początku znalazłam Gabriela w jego gabinecie z Nate’em i Colinem, egzekutorem watahy. Mapy pokrywały masywny dębowy stół, oznaczone czerwonymi krzyżami i taktycznymi notatkami.

„Wschodnia granica wciąż pozostaje podatna”, mówił Colin, jego poorane bliznami dłonie przesuwały się po liniach terytorium.

„Zwiększamy patrole”, przerwał Gabriel. „Podwójne zmiany na grzbiecie.”

„To zostawia odsłonięte północne przejście”, odparł Nate, pochylając się nad mapą. „Nie możemy bronić obu bez—”

„Bez wezwania rezerw”, powiedziałam z progu, studiując układ taktyczny. „Ale jeśli rozstawicie ich tutaj, na skrzyżowaniu, mogą zabezpieczyć oba podejścia.”

Wszyscy trzej odwrócili się, by się we mnie wpatrzyć. Wyraz twarzy Gabriela zmienił się ze zdziwienia w coś łagodniejszego.

„Katherine, kochanie.” Podszedł do mnie, jego dłonie delikatnie spoczęły na moich ramionach. „Nie musisz się tym przejmować.”

„Tylko pomyślałam—”

„I to doceniam.” Jego uśmiech był pobłażliwy, jakbym była dzieckiem, które wkradło się do rozmowy dorosłych. „Ale masz swoje obowiązki jako Luna. Przygotowania do ceremonii powitalnej, kalendarz towarzyski watahy. Te strategie obronne... naprawdę nie powinnaś się nimi zajmować.”

Głos Matki natychmiast zadźwięczał w mojej głowie.

'Wilki nie chcą walecznych partnerek. Chcą łagodnych. Nigdy nie kwestionuj, nigdy nie narzucaj się, nigdy nie pokazuj swojej prawdziwej inteligencji.'

„Oczywiście.” Schyliłam głowę, pozwalając włosom opaść na twarz, by ukryć wyraz moich uczuć. „Jakież to niemądre z mojej strony. Po prostu zobaczyłam mapy i zaciekawiłam się.”

„To nie głupota.” Gabriel uniósł moją brodę, całując mnie w czoło. „Twoja troska o watasze jest godna podziwu. Ale właśnie po to masz mnie, bym zajmował się tymi trudnymi sprawami, żebyś ty nie musiała.”

„Masz rację. Sprawdzę kalendarz towarzyski watahy.” Uśmiechnęłam się słodko, cofając się w stronę drzwi. „Zostawię was mężczyznom wasze ważne sprawy.”

Nate patrzył, jak się wycofuję, jego szare oczy błyszczały czymś, czego nie potrafiłam zidentyfikować.

Kolacja tego wieczoru była niemal intymną uroczystością—tylko Gabriel, Nate i ja w prywatnej jadalni. Światło świec tańczyło na ścianach, rzucając cienie na stół.

„Harmonogramy patroli zostały dostosowane”, zameldował Nate między kęsami krwistego steku. „Colin już wdraża nowe rotacje.”

„Dobrze.” Gabriel odnalazł moją dłoń na stole. „Chcę, by wszystko było zabezpieczone przed ceremonią.”

„A propos,” Nate zwrócił się do mnie z tym swoim znanym, szyderczym uśmiechem, „byłem pod wrażeniem twojej dzisiejszej obserwacji taktycznej, Kat. Skąd nauczyłaś się czytać wojskowe mapy?”

„Och, ja się właściwie na tym nie znam,” odparłam z pokorą, krojąc kurczaka z precyzją. „Po prostu przypomniało mi się coś z… książki, którą kiedyś czytałam.”

„Książki?” Jego ton ociekał sceptycyzmem. „Jakie książki uczą ustawiania obrony?”

„Romansy historyczne, właściwie.” Spojrzałam mu w oczy z niewinnością. „Wiesz, takie, gdzie bohater musi bronić zamku przed rywalami. Taka romantyka.”

„Romantyka,” powtórzył Nate beznamiętnie. „Racja.”

„Uważam, że to wspaniałe, jak ty i Gabriel współpracujecie,” kontynuowałam, mówiąc słodkim głosem. „Taki błyskotliwy Beta, zawsze trzy kroki do przodu.”

Moja stopa odnalazła jego piszczel pod stołem. Mocno.

Twarz Nate’a na chwilę wykrzywił grymas, jego kieliszek zadrżał, gdy docisnęłam obcas do jego kości. Ale nie mógł zareagować, nie mógł mnie wyzwać bez wyjaśniania, czemu Luna go atakuje.

„Twój strategiczny umysł jest naprawdę imponujący, Nate.” Przycisnęłam mocniej, obserwując, jak walczy o zachowanie spokoju. „Gabriel ma szczęście mieć kogoś tak inteligentnego jako swojego drugiego.”

„Katherine ma rację,” zgodził się Gabriel, nieświadomy przemocy pod stołem. „Nie mógłbym prowadzić tej watahy bez ciebie, bracie.”

„Z wzajemnością,” wydusił Nate przez zaciśnięte zęby.

W końcu go puściłam, biorąc delikatny łyk wina. „Wszyscy mamy szczęście, że chronią nas tak silni, zdolni mężczyźni.”

Oczy Nate’a obiecywały odwet, ale jego usta wykrzywiły się w wymuszonym uśmiechu. „A my mamy szczęście mieć taką... słodką Lunę, która nas inspiruje.”

Słowo „słodka” zabrzmiało jak przekleństwo.

„Jesteście obaj zbyt mili.” Dotknęłam dłoni Gabriela, obrazek skromnej, zadowolonej żony. „Chcę was tylko wspierać, jak potrafię.”

„I to robisz,” zapewnił mnie Gabriel, przysuwając moją dłoń do ust. „Po prostu będąc tutaj, będąc sobą.”

Nate wydał z siebie dźwięk, który mógł być śmiechem lub zdławionym kaszlem. „Tak, Kat będąca sobą to na pewno... coś .”

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 4

Minęły dwa tygodnie. Dwa tygodnie tonięcia w obecności Gabriela, a ja całkowicie się zatracałam. Właściwie nawet mi się to podobało.

Poranki zaczynały się wschodem słońca w wschodnim pokoju i kawą, którą upierał się robić—początkowo kiepską, perfekcyjną już trzeciego dnia.

W południe porywał mnie do swojego biurka na lunch i lekkie plotki. Popołudniami chodziliśmy po terytorium—przez sosny, przedstawiał mi starszyznę po imieniu, zatrzymywał się, by szczenięta mogły uczepić się jego nóg, aż śmiał się zbyt głośno, by choć trochę przypominał Alfę.

Wieczory na werandzie: jego troski, moje opowieści z klasy, więź wibrująca tak mocno, że słowa przestawały być potrzebne.

Co lubię? Jego stałość; to, jak słucha każdego słowa jakby było przysięgą; jak wita każdego wilka po imieniu, z kontaktem wzrokowym i podziękowaniem; dotyk na moim kręgosłupie, który uspokaja moją wilczycę. Siła bez okrucieństwa. Delikatność bez słabości.

Przerażające, jak łatwo zapragnąć życia w tym wszystkim.

"Znowu wstałaś wcześnie," wymamrotał Gabriel przy mojej szyi, oplatając mnie ramionami, gdy stałam przy jego kuchennym blacie.

Poranne światło złociło wszystko, także mężczyznę, który stał się moim pięknym nałogiem.

"Chciałam zrobić ci kawę."

Mój głos był urywany. Jego bliskość zawsze to robiła—zmieniała mnie w coś miękkiego, spragnionego.

Dotknij go bardziej, mruczała Elsie, bardziej zadowolona niż od lat. Nasz partner. Nasz idealny partner.

"Rozpieszczasz mnie." Jego dłonie objęły moją talię, a ja stopniałam, opierając się o jego klatkę piersiową.

To już nie była gra. Moje ciało łaknęło jego dotyku jak narkotyku.

"Ktoś powinien."

Słowa wyrwały mi się zanim zdążyłam je powstrzymać—zbyt szczere, zbyt prawdziwe. Gabriel obrócił mnie w swoich ramionach, a jego bursztynowe oczy płonęły intensywnością, która sprawiła, że ugięły mi się kolana.

"Katherine, przez cały ten czas z tobą... Nigdy nie sądziłem, że mogę czuć coś takiego."

"Gabriel—"

"Pozwól mi skończyć." Jego kciuk przesunął po mojej dolnej wardze i zadrżałam. "Każdego ranka budzę się przerażony, że to tylko sen. Że znikniesz. Że coś tak doskonałego nie może być prawdziwe."

Serce waliło mi w piersi. Gdy patrzył na mnie w ten sposób, jakbym była czymś najcenniejszym, jakbym była wszystkim, maska przestawała być maską.

"Nigdzie się nie wybieram," wyszeptałam.

"Obiecaj mi." Jego czoło oparło się o moje. "Obiecaj, że zawsze będziesz dokładnie taka, jak teraz. Moja delikatna Katherine. Moja słodka partnerka."

Ironia powinna mnie udusić. Zamiast tego uniosłam dłoń do jego twarzy, czując lekko szorstki zarost. "Obiecuję."

Wtedy mnie pocałował, powoli i głęboko, a Elsie śpiewała z radości. Jego dłonie splątały się w moich włosach, a ja przywarłam mocniej, spragniona jeszcze większego kontaktu. Smakował miętą, kawą i domem.

Z progu Nate głośno odchrząknął. "Przepraszam, że przerywam poranne obmacywanie, ale mamy tę wideokonferencję z Północną Sforą."

Gabriel przytrzymał mnie blisko, składając jeszcze jeden pocałunek na moich ustach.

"Zaraz cię znajdę," obiecał, przesuwając kciukiem po mojej linii żuchwy.

Gdy odszedł z Nate’em, Elsie zawyła z tęsknoty. ‘Potrzebujemy go. On jest nasz.’

Obowiązki zabrały go na cały dzień; zmierzch sprowadził go z powrotem.

Tego wieczoru Gabriel trzymał mnie za rękę, gdy spacerowaliśmy po ogrodach sfory, a zachodzące słońce malowało niebo na różowo i złoto. Członkowie sfory kłaniali się z szacunkiem, gdy przechodziliśmy obok.

"Sfora akceptuje cię całkowicie," powiedział Gabriel, zatrzymując się pod starym dębem. "Widzą to, co ja widzę—swoją przyszłą Lunę."

"Daleko mi do Luny—"

"Przestań." Przyciągnął mnie do siebie, obejmując twarz dłonią. "Jesteś wszystkim. Delikatna, dobra, wspierająca. Po latach wilczyc oblegających mnie dla władzy, jesteś jak woda na pustyni."

Więź partnerska pulsowała między nami, elektryzująca i nieubłagana. Gdy patrzył na mnie w ten sposób, zapominałam o maskach i udawaniu. Liczył się tylko on.

"Gabriel, ja—"

Pocałował mnie znów, głodno i zaborczo, przyciskając mnie do drzewa. Poddałam się temu całkowicie, zaciskając dłonie na jego koszuli, przyciągając go bliżej. Elsie zawyła z aprobatą.

"Muszę ci coś powiedzieć," wyszeptał przy moich ustach, jego głos był chropawy.

"Co takiego?"

Odrobinę się odsunął, jego wyraz twarzy spoważniał. "Chodźmy do mojego gabinetu. Nate też powinien to usłyszeć."

Droga powrotna była napięta. W jego gabinecie Nate już czekał, skrzyżowane ramiona.

Gabriel nalał sobie whiskey, zanim się do nas odwrócił. "Podjąłem decyzję w sprawie zaręczyn."

"Wreszcie," mruknął Nate.

Żołądek mi się ścisnął. O co znowu chodzi z tymi zaręczynami?

"Jutro jadę do Silver Ridge Pack.” Gabriel ujął moje dłonie, jego uścisk był stanowczy, ale uspokajający. „Zerwę zaręczyny z Evelyn osobiście, twarzą w twarz. To honorowe."

Te słowa uderzyły mnie jak kubeł zimnej wody. "Zaręczyny?"

"Przepraszam, powinienem był ci powiedzieć wcześniej.” Twarz Gabriela stężała. „Byłem zaręczony z Evelyn Barrett, córką Alfy Luki Barretta. Polityczny sojusz między naszymi stadami."

Piersi ścisnęły mi się z bólu. "Jesteś zaręczony z kimś innym?.."

"Byłem zaręczony. W chwili, gdy cię znalazłem, to ustalenie przestało obowiązywać." Jego dłonie mocniej ścisnęły moje. "Więź partnerów przewyższa każdy polityczny kontrakt. Ale muszę to załatwić uczciwie, twarzą w twarz. Barrett na to zasługuje, nawet jeśli nie spodoba mu się wynik."

"Jak długo…?"

"Prawie rok," przyznał Gabriel. "Ale to nigdy nie było prawdziwe, Katherine. Nigdy nie było miłości. Tylko obowiązek. Ty jesteś moją partnerką, moją prawdziwą partnerką. To wszystko zmienia."

"Barrett tego nie zaakceptuje," powiedział natychmiast Nate. "Niszczysz sojusz ze stadem, które ma trzy razy więcej wojowników niż my!"

"Katherine jest moją partnerką," powtórzył Gabriel stanowczo. "To przewyższa każde polityczne ustalenie."

"A czy przewyższa przetrwanie twojego stada?" głos Nate’a stał się ostry. "Bo tym właśnie ryzykujesz!"

Energia Alfy Gabriela wypełniła pokój. "Decyzja została podjęta." Potem zwrócił się do mnie, łagodząc wyraz twarzy. "Negocjacje mogą potrwać tygodnie, być może miesiąc. Barrett będzie trudny w rozmowie."

"Miesiąc?" Więź partnerów już bolała na myśl o rozłące.

"I tu dochodzę do kolejnej kwestii." Gabriel spojrzał na Nate’a. "Potrzebuję, żebyś ją chronił, gdy mnie nie będzie. Może dojść do odwetu."

"Absolutnie nie!" powiedzieliśmy jednocześnie z Nate’em.

Wymieniliśmy głośne spojrzenie, zanim zaczęłam protestować dalej.

"Nie potrzebuję—" ugryzłam się w język, połykając kolejne słowa. Nigdy nie kwestionuj, nigdy się nie narzucaj, Kathrine, pamiętaj? "To znaczy… zrobisz, jak uważasz."

"To szaleństwo…" ciągnął Nate. "Chcesz, żebym niańczył twoją ukochaną partnerkę, podczas gdy ty możesz rozpętać wojnę?"

"Chcę, żebyś chronił moją partnerkę," rozkazał Gabriel. "Tylko tobie ufam, jeśli chodzi o jej bezpieczeństwo."

Coś przemknęło po twarzy Nate’a—ból albo rezygnacja, nie potrafiłam rozpoznać.

Zapadła długa cisza, zanim w końcu powiedział: "Dobrze. Będę jej pilnował."

‘Nie pozwól mu odejść,’ błagała Elsie. ‘Potrzebujemy naszego partnera blisko.’

Następnego ranka wszystko przyszło za szybko. Stałam przy samochodzie Gabriela w delikatnej niebieskiej sukience, starając się nie płakać. Stado zebrało się, żeby pożegnać swojego Alfę.

Gabriel przyciągnął mnie do siebie, całując głęboko, zaborczo, zaznaczając przede wszystkimi, że jestem jego.

"Bądź grzeczna z Nate’em," powiedział, gdy w końcu się odsunął. "Słuchaj go. Ja wszystkim się zajmę i wrócę do ciebie tak szybko, jak tylko będę mógł."

Skinęłam głową, nie mogąc przemówić przez zaciśnięte gardło.

Wsiadł do auta, a ja patrzyłam, dopóki nie zniknął z oczu. Pustka przyszła natychmiast—fizyczny ból tam, gdzie więź rozciągała się do granic.

"Więc," odezwał się Nate z ciemnym rozbawieniem, "wygląda na to, że utknęłaś ze mną, księżniczko. Tylko ty i ja… każdego dnia, nie wiadomo jak długo."

Odwróciłam się do niego, zachowując spokój mimo niepokoju Elsie. "Jestem wdzięczna za twoją ochronę, Nate."

"Widzisz…" Zbliżył się, głos mu zniżał. "Gabriela tu nie ma, żeby dla niego grać. Więc mam propozycję—ty przestaniesz udawać, a ja przestanę ci to wytykać."

"Nie rozumiem, o czym mówisz."

"Zobaczymy, jak długo uda ci się to utrzymać, gdy zostaniemy sami," Nate zaśmiał się chłodno i odwrócił w stronę domu stada, podczas gdy ja stałam nieruchomo, patrząc jak odchodzi.

Miesiąc samotności z jedyną osobą, która przejrzała mnie na wylot.

Z jedyną osobą, która wciąż działa mi na nerwy.

To będzie piekło…

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 5

Następny dzień mojej nowej rzeczywistości zaczął się o świcie. Nate opierał się o framugę drzwi mojej sypialni, trzymając w ręku kawę, wyglądając na zbyt rozbawionego jak na kogoś, kto właśnie porzucił swoje obowiązki Bety, by mnie pilnować.

— Dzień dobry, księżniczko. Gotowa na kolejny dzień bycia rozkoszną?

— Dzień dobry, Nate. — Wyszłam w delikatnej, różowej sukience, obraz kobiecej łagodności. — Mam nadzieję, że dobrze spałeś.

— Jak dziecko, wiedząc, że każdą chwilę będę mógł patrzeć, jak udajesz idiotkę.

Odepchnął się od framugi i ruszył korytarzem.

— Colin zajmuje się porannymi patrolami. Jake pilnuje raportów z granic. Niesamowite, ile nagle mam wolnego czasu…

Kiedy weszliśmy do jadalni stada, pomieszczenie tętniło porannymi rozmowami. Skierowałam się do stanowiska z kawą, gdzie kilka osób z watahy dyskutowało o cotygodniowym zaopatrzeniu.

— Znowu brakuje nam materiałów medycznych — mówił Tom, a frustracja była wyraźna w jego głosie. — Zamówienie się pomyliło. Dostaliśmy dwanaście paczek gazy, ale żadnego środka odkażającego.

— Nie możemy po prostu zamówić jeszcze raz? — zapytała Sarah.

— Nie wcześniej niż w kolejnym cyklu budżetowym — jęknął Tom. — Chyba że ktoś wie, jak rozciągnąć to, co mamy.

Od razu w myślach znalazłam rozwiązanie. Sięgnęłam jednak po cukier, mieszając kawę z delikatnymi ruchami.

— To brzmi skomplikowanie — powiedziałam cicho. — Jestem pewna, że coś wymyślisz, Tom.

Wtedy przy moim ramieniu pojawił się Nate.

— Katherine, czy wczoraj nie wspominałaś mi czegoś o zarządzaniu zapasami? Coś o domowych sztuczkach twojej matki?

Zamarłam, łyżeczka zawisła nad filiżanką. — Nie przypominam sobie…

— Ależ na pewno. — Jego uśmiech był czystym złem. — Coś o proporcjach rozcieńczania? A może o schematach dystrybucji? Pomóż mi sobie przypomnieć.

Wszyscy spojrzeli na mnie wyczekująco, a w oczach Toma zabłysła nadzieja.

— Cóż… — odezwałam się ostrożnie — mama zawsze mówiła, że można coś rozcieńczyć, żeby starczyło na dłużej. Ale to pewnie niezbyt przydatne w przypadku środków medycznych. To chyba niebezpieczne, prawda?

— Właściwie — powiedział Tom powoli — nasz środek odkażający jest skoncentrowany. Moglibyśmy go rozcieńczyć do standardowej mocy i potroić zapasy.

— Och! — klasnęłam w dłonie, jakby właśnie wynalazł ogień. — Jakie to sprytne, Tom! Nigdy bym na to nie wpadła.

Śmiech Nate’a ledwo zamaskowany był kaszlnięciem.

— Tak, Tom. Błyskotliwy wniosek. Całkowicie samodzielny.

Później, gdy siedzieliśmy z radą starszych podczas cotygodniowego zebrania, Elder Patricia wyjaśniała zawiłą historię sojuszy stada, gdy pomyliła szczegóły.

— Sojusz z watahą Riverside został zawarty w 1987 roku — powiedziała pewnie. — Po sporze terytorialnym z Silver Creek.

Przygryzłam język.

To było w 1997 roku, a spór dotyczył Stone Mountain, nie Silver Creek. Ten błąd wpłynie na trzy kolejne fakty historyczne, które zamierzała przywołać.

— Fascynujące — powiedział Nate, obserwując mnie uważnie. — Katherine, przecież mówiłaś mi, jak bardzo kochasz historię stada. Nie masz pytań do Elder Patricii?

— Och, nie chciałabym przeszkadzać — odmówiłam łagodnie. — To wszystko jest dla mnie za trudne.

— Ależ skąd — rozpromieniła się Elder Patricia. — Pytaj śmiało, kochanie.

— Cóż — odezwałam się niepewnie — powiedziała pani 1987, ale wydawało mi się, że widziałam 1997 w jednej z książek, które pokazywał mi Gabriel. Ale pewnie źle pamiętam.

— 1997? Nie, to niemożliwe… zaraz. — Twarz Patricii spoważniała, gdy sięgnęła po księgę i zaczęła wertować strony. — Ojej. Masz rację, kochanie. 1997. Jaka jesteś spostrzegawcza!

— Po prostu szczęśliwy traf — powiedziałam słodko.

— Jasne — mruknął Nate. — Szczęście. Tak jak twoja szczęśliwa zgadula z zarządzaniem zapasami. Jesteś naj szczęśliwszą zgadywaczką , jaką znam.

Elder Patricia kontynuowała lekcję historii, myląc jeszcze kilka dat. Za każdym razem patrzyła na mnie z nadzieją, a ja podawałam coraz bardziej absurdalne sposoby, jak mogłabym przypadkiem mieć rację.

„Pamiętam, bo 1997 ma dwie dziewiątki, a dziewiątka to moja ulubiona liczba!”

Albo: „Stone Mountain zaczyna się na 'S' jak 'Silver', więc łatwo pomylić!”

„Na miłość Bogini Księżyca…” – warknęła Elsie w mojej głowie. „Ośmieszasz nas, przestań.”

Jakby to był pierwszy raz, co?

Szczęka Nate’a była zaciśnięta tak mocno pod koniec spotkania, że zaczęłam się martwić o jego zęby. Patricia natomiast była zachwycona swoją „pomocną” przyszłą Luną, zanim w końcu wróciliśmy do domu Gabriela.

Gdy tylko zamknęły się drzwi, fasada cierpliwości Nate’a zniknęła bez śladu.

„Traktat został podpisany zimą, bo myślałaś o śniegu?” – jego głos był niebezpiecznie cichy. – „To naprawdę najlepsze, co przyszło ci do głowy?”

„Starsza Patricia wydawała się doceniać mój wkład”, odparłam łagodnie, kierując się do kuchni.

Podążył za mną, niemal mnie osaczając. „Znałaś każdą pojedynczą datę, którą pomyliła. Aż drżałaś, żeby ją poprawić.”

„Wydaje ci się.”

Sięgnęłam po szklankę, ale złapał mnie za nadgarstek.

„Nie, wcale nie.” Jego uścisk był stanowczy, choć niebolesny. „Dokładnie wiem, co robisz, Kat. Udajesz słodką, głupiutką dziewczynę, bo to daje ci władzę. Tak jak każda inna wilczyca, która rzucała się na Gabriela przed tobą.”

Zachowałam neutralny wyraz twarzy. „Puść mój nadgarstek, Beta.”

Odsunął rękę gwałtownie, ale nie cofnął się nawet o krok, patrząc na mnie z góry.

„Myślisz, że tego nie widziałem? Słodkie i bezradne dziewczyny są kochane bardziej niż te, które pokazują swoją inteligencję. To one dostają Alfę, pozycję, władzę. Ale ty jesteś sprytniejsza od większości z nich, prawda? Kalkulujesz każdy ruch, każde słowo.”

„Masz bujną wyobraźnię”, powiedziałam, odwracając się, by nalać sobie wody.

„To nie wyobraźnia. To rozpoznawanie schematów.” Jego głos stał się jeszcze zimniejszy. „Każda ambitna kobieta, która chciała być przy Gabrielu, grała w jakąś wersję tej gry. Słodka, bezradna, potrzebująca ochrony. Ty jesteś tylko lepsza, bo naprawdę masz dość rozumu, by to wiarygodnie odegrać.”

Odstawiłam szklankę i stanęłam naprzeciw niego.

„Wiesz, kogo ludzie nie lubią, Nate? Aroganckich wszystkowiedzących, którzy sądzą, że przejrzeli wszystkich na wylot.”

„A więc jednak coś prawdziwego w tobie jest”, powiedział z samozadowoleniem.

„Nie muszę ci się tłumaczyć”, odparłam spokojnie. „Możesz myśleć, co chcesz o moich motywacjach. Twoje zdanie nic dla mnie nie znaczy.”

„Naprawdę?” Zbliżył się jeszcze. „Bo wydajesz się bardzo zainwestowana w utrzymanie tej maskarady. Co się stanie, gdy Gabriel odkryje, że jego słodka mała partnerka okłamywała go od pierwszego dnia?”

„Gabriel widzi to, co chce widzieć”, odpowiedziałam. „Mężczyźni zawsze tak mają. Chcą miękkiej, delikatnej, kogoś, kto sprawi, że poczują się silni. Jeśli ci to przeszkadza, miej pretensje do społeczeństwa, nie do mnie.”

„Czyli przyznajesz. Tu chodzi o władzę, nie o miłość.”

Zaśmiałam się, dźwięk był zaskakująco gorzki.

„Miłość? Więź partnerska może wywołać silne, nieodparte przyciąganie, ale prawdziwa miłość wymaga czasu. Teraz Gabriel kocha ideę, przedstawienie. Tak samo, jak ty nienawidzisz założenia, które sam sobie o mnie stworzyłeś.”

„To udowodnij, że się mylę”, rzucił wyzwanie. „Zrzuć maskę.”

„Po co miałabym to robić? Żebyś poczuł się lepiej? Żeby coś udowodnić Bercie mojego partnera?” Pokręciłam głową. „Nic ci nie jestem winna, Nate. Ani szczerości, ani autentyczności, ani nawet jednej prawdziwej emocji.”

„W porządku.” Jego szczęka zadrżała. „Graj dalej w swoje gierki. Ale obiecuję ci, księżniczko, że każdy dzień zamienię w koszmar, aż ta maska pęknie. Każdy posiłek, każde spotkanie, każda interakcja z watahą – będę tuż obok, drażniąc twoją idealną fasadę.”

„Możesz próbować”, powiedziałam cicho. „Ale możesz nie polubić tego, co zobaczysz pod spodem. Niektóre maski istnieją z jakiegoś powodu, Beto Williams.”

„Zaryzykuję.” Cofnął się w stronę drzwi. „To jeszcze nie koniec, Katherine. Tak czy inaczej, sprawię, że pokażesz, kim naprawdę jesteś. Gabriel zasługuje na to, by wiedzieć, z kim naprawdę się związał.”

„Gabriel zasługuje na szczęście”, odparłam. „A w tej chwili to ja daję mu szczęście. Ty możesz powiedzieć to samo?”

Pytanie zawisło między nami, wypełnione sugestiami, których żadne z nas nie chciało rozważać.

„To jeszcze nie koniec”, powtórzył.

„Nie”, zgodziłam się, odwracając się od niego. „To dopiero początek.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Between Alpha and Beta

Between Alpha and Beta

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa