Minęły dwa tygodnie. Dwa tygodnie tonięcia w obecności Gabriela, a ja całkowicie się zatracałam. Właściwie nawet mi się to podobało.
Poranki zaczynały się wschodem słońca w wschodnim pokoju i kawą, którą upierał się robić—początkowo kiepską, perfekcyjną już trzeciego dnia.
W południe porywał mnie do swojego biurka na lunch i lekkie plotki. Popołudniami chodziliśmy po terytorium—przez sosny, przedstawiał mi starszyznę po imieniu, zatrzymywał się, by szczenięta mogły uczepić się jego nóg, aż śmiał się zbyt głośno, by choć trochę przypominał Alfę.
Wieczory na werandzie: jego troski, moje opowieści z klasy, więź wibrująca tak mocno, że słowa przestawały być potrzebne.
Co lubię? Jego stałość; to, jak słucha każdego słowa jakby było przysięgą; jak wita każdego wilka po imieniu, z kontaktem wzrokowym i podziękowaniem; dotyk na moim kręgosłupie, który uspokaja moją wilczycę. Siła bez okrucieństwa. Delikatność bez słabości.
Przerażające, jak łatwo zapragnąć życia w tym wszystkim.
"Znowu wstałaś wcześnie," wymamrotał Gabriel przy mojej szyi, oplatając mnie ramionami, gdy stałam przy jego kuchennym blacie.
Poranne światło złociło wszystko, także mężczyznę, który stał się moim pięknym nałogiem.
"Chciałam zrobić ci kawę."
Mój głos był urywany. Jego bliskość zawsze to robiła—zmieniała mnie w coś miękkiego, spragnionego.
Dotknij go bardziej, mruczała Elsie, bardziej zadowolona niż od lat. Nasz partner. Nasz idealny partner.
"Rozpieszczasz mnie." Jego dłonie objęły moją talię, a ja stopniałam, opierając się o jego klatkę piersiową.
To już nie była gra. Moje ciało łaknęło jego dotyku jak narkotyku.
"Ktoś powinien."
Słowa wyrwały mi się zanim zdążyłam je powstrzymać—zbyt szczere, zbyt prawdziwe. Gabriel obrócił mnie w swoich ramionach, a jego bursztynowe oczy płonęły intensywnością, która sprawiła, że ugięły mi się kolana.
"Katherine, przez cały ten czas z tobą... Nigdy nie sądziłem, że mogę czuć coś takiego."
"Gabriel—"
"Pozwól mi skończyć." Jego kciuk przesunął po mojej dolnej wardze i zadrżałam. "Każdego ranka budzę się przerażony, że to tylko sen. Że znikniesz. Że coś tak doskonałego nie może być prawdziwe."
Serce waliło mi w piersi. Gdy patrzył na mnie w ten sposób, jakbym była czymś najcenniejszym, jakbym była wszystkim, maska przestawała być maską.
"Nigdzie się nie wybieram," wyszeptałam.
"Obiecaj mi." Jego czoło oparło się o moje. "Obiecaj, że zawsze będziesz dokładnie taka, jak teraz. Moja delikatna Katherine. Moja słodka partnerka."
Ironia powinna mnie udusić. Zamiast tego uniosłam dłoń do jego twarzy, czując lekko szorstki zarost. "Obiecuję."
Wtedy mnie pocałował, powoli i głęboko, a Elsie śpiewała z radości. Jego dłonie splątały się w moich włosach, a ja przywarłam mocniej, spragniona jeszcze większego kontaktu. Smakował miętą, kawą i domem.
Z progu Nate głośno odchrząknął. "Przepraszam, że przerywam poranne obmacywanie, ale mamy tę wideokonferencję z Północną Sforą."
Gabriel przytrzymał mnie blisko, składając jeszcze jeden pocałunek na moich ustach.
"Zaraz cię znajdę," obiecał, przesuwając kciukiem po mojej linii żuchwy.
Gdy odszedł z Nate’em, Elsie zawyła z tęsknoty. ‘Potrzebujemy go. On jest nasz.’
Obowiązki zabrały go na cały dzień; zmierzch sprowadził go z powrotem.
Tego wieczoru Gabriel trzymał mnie za rękę, gdy spacerowaliśmy po ogrodach sfory, a zachodzące słońce malowało niebo na różowo i złoto. Członkowie sfory kłaniali się z szacunkiem, gdy przechodziliśmy obok.
"Sfora akceptuje cię całkowicie," powiedział Gabriel, zatrzymując się pod starym dębem. "Widzą to, co ja widzę—swoją przyszłą Lunę."
"Daleko mi do Luny—"
"Przestań." Przyciągnął mnie do siebie, obejmując twarz dłonią. "Jesteś wszystkim. Delikatna, dobra, wspierająca. Po latach wilczyc oblegających mnie dla władzy, jesteś jak woda na pustyni."
Więź partnerska pulsowała między nami, elektryzująca i nieubłagana. Gdy patrzył na mnie w ten sposób, zapominałam o maskach i udawaniu. Liczył się tylko on.
"Gabriel, ja—"
Pocałował mnie znów, głodno i zaborczo, przyciskając mnie do drzewa. Poddałam się temu całkowicie, zaciskając dłonie na jego koszuli, przyciągając go bliżej. Elsie zawyła z aprobatą.
"Muszę ci coś powiedzieć," wyszeptał przy moich ustach, jego głos był chropawy.
"Co takiego?"
Odrobinę się odsunął, jego wyraz twarzy spoważniał. "Chodźmy do mojego gabinetu. Nate też powinien to usłyszeć."
Droga powrotna była napięta. W jego gabinecie Nate już czekał, skrzyżowane ramiona.
Gabriel nalał sobie whiskey, zanim się do nas odwrócił. "Podjąłem decyzję w sprawie zaręczyn."
"Wreszcie," mruknął Nate.
Żołądek mi się ścisnął. O co znowu chodzi z tymi zaręczynami?
"Jutro jadę do Silver Ridge Pack.” Gabriel ujął moje dłonie, jego uścisk był stanowczy, ale uspokajający. „Zerwę zaręczyny z Evelyn osobiście, twarzą w twarz. To honorowe."
Te słowa uderzyły mnie jak kubeł zimnej wody. "Zaręczyny?"
"Przepraszam, powinienem był ci powiedzieć wcześniej.” Twarz Gabriela stężała. „Byłem zaręczony z Evelyn Barrett, córką Alfy Luki Barretta. Polityczny sojusz między naszymi stadami."
Piersi ścisnęły mi się z bólu. "Jesteś zaręczony z kimś innym?.."
"Byłem zaręczony. W chwili, gdy cię znalazłem, to ustalenie przestało obowiązywać." Jego dłonie mocniej ścisnęły moje. "Więź partnerów przewyższa każdy polityczny kontrakt. Ale muszę to załatwić uczciwie, twarzą w twarz. Barrett na to zasługuje, nawet jeśli nie spodoba mu się wynik."
"Jak długo…?"
"Prawie rok," przyznał Gabriel. "Ale to nigdy nie było prawdziwe, Katherine. Nigdy nie było miłości. Tylko obowiązek. Ty jesteś moją partnerką, moją prawdziwą partnerką. To wszystko zmienia."
"Barrett tego nie zaakceptuje," powiedział natychmiast Nate. "Niszczysz sojusz ze stadem, które ma trzy razy więcej wojowników niż my!"
"Katherine jest moją partnerką," powtórzył Gabriel stanowczo. "To przewyższa każde polityczne ustalenie."
"A czy przewyższa przetrwanie twojego stada?" głos Nate’a stał się ostry. "Bo tym właśnie ryzykujesz!"
Energia Alfy Gabriela wypełniła pokój. "Decyzja została podjęta." Potem zwrócił się do mnie, łagodząc wyraz twarzy. "Negocjacje mogą potrwać tygodnie, być może miesiąc. Barrett będzie trudny w rozmowie."
"Miesiąc?" Więź partnerów już bolała na myśl o rozłące.
"I tu dochodzę do kolejnej kwestii." Gabriel spojrzał na Nate’a. "Potrzebuję, żebyś ją chronił, gdy mnie nie będzie. Może dojść do odwetu."
"Absolutnie nie!" powiedzieliśmy jednocześnie z Nate’em.
Wymieniliśmy głośne spojrzenie, zanim zaczęłam protestować dalej.
"Nie potrzebuję—" ugryzłam się w język, połykając kolejne słowa. Nigdy nie kwestionuj, nigdy się nie narzucaj, Kathrine, pamiętaj? "To znaczy… zrobisz, jak uważasz."
"To szaleństwo…" ciągnął Nate. "Chcesz, żebym niańczył twoją ukochaną partnerkę, podczas gdy ty możesz rozpętać wojnę?"
"Chcę, żebyś chronił moją partnerkę," rozkazał Gabriel. "Tylko tobie ufam, jeśli chodzi o jej bezpieczeństwo."
Coś przemknęło po twarzy Nate’a—ból albo rezygnacja, nie potrafiłam rozpoznać.
Zapadła długa cisza, zanim w końcu powiedział: "Dobrze. Będę jej pilnował."
‘Nie pozwól mu odejść,’ błagała Elsie. ‘Potrzebujemy naszego partnera blisko.’
Następnego ranka wszystko przyszło za szybko. Stałam przy samochodzie Gabriela w delikatnej niebieskiej sukience, starając się nie płakać. Stado zebrało się, żeby pożegnać swojego Alfę.
Gabriel przyciągnął mnie do siebie, całując głęboko, zaborczo, zaznaczając przede wszystkimi, że jestem jego.
"Bądź grzeczna z Nate’em," powiedział, gdy w końcu się odsunął. "Słuchaj go. Ja wszystkim się zajmę i wrócę do ciebie tak szybko, jak tylko będę mógł."
Skinęłam głową, nie mogąc przemówić przez zaciśnięte gardło.
Wsiadł do auta, a ja patrzyłam, dopóki nie zniknął z oczu. Pustka przyszła natychmiast—fizyczny ból tam, gdzie więź rozciągała się do granic.
"Więc," odezwał się Nate z ciemnym rozbawieniem, "wygląda na to, że utknęłaś ze mną, księżniczko. Tylko ty i ja… każdego dnia, nie wiadomo jak długo."
Odwróciłam się do niego, zachowując spokój mimo niepokoju Elsie. "Jestem wdzięczna za twoją ochronę, Nate."
"Widzisz…" Zbliżył się, głos mu zniżał. "Gabriela tu nie ma, żeby dla niego grać. Więc mam propozycję—ty przestaniesz udawać, a ja przestanę ci to wytykać."
"Nie rozumiem, o czym mówisz."
"Zobaczymy, jak długo uda ci się to utrzymać, gdy zostaniemy sami," Nate zaśmiał się chłodno i odwrócił w stronę domu stada, podczas gdy ja stałam nieruchomo, patrząc jak odchodzi.
Miesiąc samotności z jedyną osobą, która przejrzała mnie na wylot.
Z jedyną osobą, która wciąż działa mi na nerwy.
To będzie piekło…
Przesuń w górę, aby kontynuować
Następny dzień mojej nowej rzeczywistości zaczął się o świcie. Nate opierał się o framugę drzwi mojej sypialni, trzymając w ręku kawę, wyglądając na zbyt rozbawionego jak na kogoś, kto właśnie porzucił swoje obowiązki Bety, by mnie pilnować.
— Dzień dobry, księżniczko. Gotowa na kolejny dzień bycia rozkoszną?
— Dzień dobry, Nate. — Wyszłam w delikatnej, różowej sukience, obraz kobiecej łagodności. — Mam nadzieję, że dobrze spałeś.
— Jak dziecko, wiedząc, że każdą chwilę będę mógł patrzeć, jak udajesz idiotkę.
Odepchnął się od framugi i ruszył korytarzem.
— Colin zajmuje się porannymi patrolami. Jake pilnuje raportów z granic. Niesamowite, ile nagle mam wolnego czasu…
Kiedy weszliśmy do jadalni stada, pomieszczenie tętniło porannymi rozmowami. Skierowałam się do stanowiska z kawą, gdzie kilka osób z watahy dyskutowało o cotygodniowym zaopatrzeniu.
— Znowu brakuje nam materiałów medycznych — mówił Tom, a frustracja była wyraźna w jego głosie. — Zamówienie się pomyliło. Dostaliśmy dwanaście paczek gazy, ale żadnego środka odkażającego.
— Nie możemy po prostu zamówić jeszcze raz? — zapytała Sarah.
— Nie wcześniej niż w kolejnym cyklu budżetowym — jęknął Tom. — Chyba że ktoś wie, jak rozciągnąć to, co mamy.
Od razu w myślach znalazłam rozwiązanie. Sięgnęłam jednak po cukier, mieszając kawę z delikatnymi ruchami.
— To brzmi skomplikowanie — powiedziałam cicho. — Jestem pewna, że coś wymyślisz, Tom.
Wtedy przy moim ramieniu pojawił się Nate.
— Katherine, czy wczoraj nie wspominałaś mi czegoś o zarządzaniu zapasami? Coś o domowych sztuczkach twojej matki?
Zamarłam, łyżeczka zawisła nad filiżanką. — Nie przypominam sobie…
— Ależ na pewno. — Jego uśmiech był czystym złem. — Coś o proporcjach rozcieńczania? A może o schematach dystrybucji? Pomóż mi sobie przypomnieć.
Wszyscy spojrzeli na mnie wyczekująco, a w oczach Toma zabłysła nadzieja.
— Cóż… — odezwałam się ostrożnie — mama zawsze mówiła, że można coś rozcieńczyć, żeby starczyło na dłużej. Ale to pewnie niezbyt przydatne w przypadku środków medycznych. To chyba niebezpieczne, prawda?
— Właściwie — powiedział Tom powoli — nasz środek odkażający jest skoncentrowany. Moglibyśmy go rozcieńczyć do standardowej mocy i potroić zapasy.
— Och! — klasnęłam w dłonie, jakby właśnie wynalazł ogień. — Jakie to sprytne, Tom! Nigdy bym na to nie wpadła.
Śmiech Nate’a ledwo zamaskowany był kaszlnięciem.
— Tak, Tom. Błyskotliwy wniosek. Całkowicie samodzielny.
Później, gdy siedzieliśmy z radą starszych podczas cotygodniowego zebrania, Elder Patricia wyjaśniała zawiłą historię sojuszy stada, gdy pomyliła szczegóły.
— Sojusz z watahą Riverside został zawarty w 1987 roku — powiedziała pewnie. — Po sporze terytorialnym z Silver Creek.
Przygryzłam język.
To było w 1997 roku, a spór dotyczył Stone Mountain, nie Silver Creek. Ten błąd wpłynie na trzy kolejne fakty historyczne, które zamierzała przywołać.
— Fascynujące — powiedział Nate, obserwując mnie uważnie. — Katherine, przecież mówiłaś mi, jak bardzo kochasz historię stada. Nie masz pytań do Elder Patricii?
— Och, nie chciałabym przeszkadzać — odmówiłam łagodnie. — To wszystko jest dla mnie za trudne.
— Ależ skąd — rozpromieniła się Elder Patricia. — Pytaj śmiało, kochanie.
— Cóż — odezwałam się niepewnie — powiedziała pani 1987, ale wydawało mi się, że widziałam 1997 w jednej z książek, które pokazywał mi Gabriel. Ale pewnie źle pamiętam.
— 1997? Nie, to niemożliwe… zaraz. — Twarz Patricii spoważniała, gdy sięgnęła po księgę i zaczęła wertować strony. — Ojej. Masz rację, kochanie. 1997. Jaka jesteś spostrzegawcza!
— Po prostu szczęśliwy traf — powiedziałam słodko.
— Jasne — mruknął Nate. — Szczęście. Tak jak twoja szczęśliwa zgadula z zarządzaniem zapasami. Jesteś naj szczęśliwszą zgadywaczką , jaką znam.
Elder Patricia kontynuowała lekcję historii, myląc jeszcze kilka dat. Za każdym razem patrzyła na mnie z nadzieją, a ja podawałam coraz bardziej absurdalne sposoby, jak mogłabym przypadkiem mieć rację.
„Pamiętam, bo 1997 ma dwie dziewiątki, a dziewiątka to moja ulubiona liczba!”
Albo: „Stone Mountain zaczyna się na 'S' jak 'Silver', więc łatwo pomylić!”
„Na miłość Bogini Księżyca…” – warknęła Elsie w mojej głowie. „Ośmieszasz nas, przestań.”
Jakby to był pierwszy raz, co?
Szczęka Nate’a była zaciśnięta tak mocno pod koniec spotkania, że zaczęłam się martwić o jego zęby. Patricia natomiast była zachwycona swoją „pomocną” przyszłą Luną, zanim w końcu wróciliśmy do domu Gabriela.
Gdy tylko zamknęły się drzwi, fasada cierpliwości Nate’a zniknęła bez śladu.
„Traktat został podpisany zimą, bo myślałaś o śniegu?” – jego głos był niebezpiecznie cichy. – „To naprawdę najlepsze, co przyszło ci do głowy?”
„Starsza Patricia wydawała się doceniać mój wkład”, odparłam łagodnie, kierując się do kuchni.
Podążył za mną, niemal mnie osaczając. „Znałaś każdą pojedynczą datę, którą pomyliła. Aż drżałaś, żeby ją poprawić.”
„Wydaje ci się.”
Sięgnęłam po szklankę, ale złapał mnie za nadgarstek.
„Nie, wcale nie.” Jego uścisk był stanowczy, choć niebolesny. „Dokładnie wiem, co robisz, Kat. Udajesz słodką, głupiutką dziewczynę, bo to daje ci władzę. Tak jak każda inna wilczyca, która rzucała się na Gabriela przed tobą.”
Zachowałam neutralny wyraz twarzy. „Puść mój nadgarstek, Beta.”
Odsunął rękę gwałtownie, ale nie cofnął się nawet o krok, patrząc na mnie z góry.
„Myślisz, że tego nie widziałem? Słodkie i bezradne dziewczyny są kochane bardziej niż te, które pokazują swoją inteligencję. To one dostają Alfę, pozycję, władzę. Ale ty jesteś sprytniejsza od większości z nich, prawda? Kalkulujesz każdy ruch, każde słowo.”
„Masz bujną wyobraźnię”, powiedziałam, odwracając się, by nalać sobie wody.
„To nie wyobraźnia. To rozpoznawanie schematów.” Jego głos stał się jeszcze zimniejszy. „Każda ambitna kobieta, która chciała być przy Gabrielu, grała w jakąś wersję tej gry. Słodka, bezradna, potrzebująca ochrony. Ty jesteś tylko lepsza, bo naprawdę masz dość rozumu, by to wiarygodnie odegrać.”
Odstawiłam szklankę i stanęłam naprzeciw niego.
„Wiesz, kogo ludzie nie lubią, Nate? Aroganckich wszystkowiedzących, którzy sądzą, że przejrzeli wszystkich na wylot.”
„A więc jednak coś prawdziwego w tobie jest”, powiedział z samozadowoleniem.
„Nie muszę ci się tłumaczyć”, odparłam spokojnie. „Możesz myśleć, co chcesz o moich motywacjach. Twoje zdanie nic dla mnie nie znaczy.”
„Naprawdę?” Zbliżył się jeszcze. „Bo wydajesz się bardzo zainwestowana w utrzymanie tej maskarady. Co się stanie, gdy Gabriel odkryje, że jego słodka mała partnerka okłamywała go od pierwszego dnia?”
„Gabriel widzi to, co chce widzieć”, odpowiedziałam. „Mężczyźni zawsze tak mają. Chcą miękkiej, delikatnej, kogoś, kto sprawi, że poczują się silni. Jeśli ci to przeszkadza, miej pretensje do społeczeństwa, nie do mnie.”
„Czyli przyznajesz. Tu chodzi o władzę, nie o miłość.”
Zaśmiałam się, dźwięk był zaskakująco gorzki.
„Miłość? Więź partnerska może wywołać silne, nieodparte przyciąganie, ale prawdziwa miłość wymaga czasu. Teraz Gabriel kocha ideę, przedstawienie. Tak samo, jak ty nienawidzisz założenia, które sam sobie o mnie stworzyłeś.”
„To udowodnij, że się mylę”, rzucił wyzwanie. „Zrzuć maskę.”
„Po co miałabym to robić? Żebyś poczuł się lepiej? Żeby coś udowodnić Bercie mojego partnera?” Pokręciłam głową. „Nic ci nie jestem winna, Nate. Ani szczerości, ani autentyczności, ani nawet jednej prawdziwej emocji.”
„W porządku.” Jego szczęka zadrżała. „Graj dalej w swoje gierki. Ale obiecuję ci, księżniczko, że każdy dzień zamienię w koszmar, aż ta maska pęknie. Każdy posiłek, każde spotkanie, każda interakcja z watahą – będę tuż obok, drażniąc twoją idealną fasadę.”
„Możesz próbować”, powiedziałam cicho. „Ale możesz nie polubić tego, co zobaczysz pod spodem. Niektóre maski istnieją z jakiegoś powodu, Beto Williams.”
„Zaryzykuję.” Cofnął się w stronę drzwi. „To jeszcze nie koniec, Katherine. Tak czy inaczej, sprawię, że pokażesz, kim naprawdę jesteś. Gabriel zasługuje na to, by wiedzieć, z kim naprawdę się związał.”
„Gabriel zasługuje na szczęście”, odparłam. „A w tej chwili to ja daję mu szczęście. Ty możesz powiedzieć to samo?”
Pytanie zawisło między nami, wypełnione sugestiami, których żadne z nas nie chciało rozważać.
„To jeszcze nie koniec”, powtórzył.
„Nie”, zgodziłam się, odwracając się od niego. „To dopiero początek.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Poranek po naszej konfrontacji spędziłam w kuchni, rozważając wszystko na nowo.
Pokazałam Nate’owi zbyt wiele. Dałam mu amunicję, by użył jej przeciwko mnie, by przekonał Gabriela, że jestem zagrożeniem, a nie wartością dla watahy.
"Kawa?" zaproponowałam, kiedy Nate wszedł, starając się utrzymać neutralny ton głosu.
Zatrzymał się w progu, podejrzliwość biła od niego z każdej linii ciała.
"Jaki masz teraz plan?"
"Żadnego. Po prostu kawa." Nalałam dwie filiżanki, przesuwając jedną przez blat. "Przemyślałam to, co powiedziałeś. Może powinniśmy spróbować współistnieć w pokoju. Dla dobra Gabriela."
"Jasne. Dla Gabriela." Wziął kawę, ale nie pił, obserwując mnie, jakbym miała go otruć. "To kolejny teatr, prawda?"
"Dla ciebie wszystko to teatr," powiedziałam, siadając naprzeciwko niego. "Nie można po prostu zaproponować kawy bez ukrytych motywów?"
"Nie ty."
No to zaczynamy od nowa…
Nadchodzący tydzień stał się próbą wytrwałości. Każdego ranka robiłam kawę dla nas obojga. Każdego popołudnia pytałam go o zdanie w sprawach watahy — naprawdę słuchając jego odpowiedzi.
Kiedy wspomniał, że tęskni za Gabrielem podczas wieczornych patroli, chodziłam z nim w towarzyszącym milczeniu.
"Dlaczego to robisz?" zapytał trzeciego dnia, gdy przyniosłam mu lunch podczas jego treningu z młodszymi wilkami.
"Bo jesteś ważny dla Gabriela, a to znaczy, że jesteś ważny dla mnie," powiedziałam po prostu. "I może masz rację. Może byłam zbyt zamknięta."
"To tylko kolejna maska," warknął, choć wziął kanapkę. "Słodka Kat, próbująca przekonać złego, wrednego Betę."
"A może," powiedziałam, patrząc jak młode wilki sparują, "próbuję ci pokazać, że bycie wielowymiarowym nie oznacza bycia fałszywym. Ludzie mogą być zarówno delikatni, jak i silni, Nate."
Zaśmiał się gorzko. "Zachowaj filozofię dla kogoś, kto w nią uwierzy."
Piątego dnia znalazłam go w gabinecie Gabriela, otoczonego grafikami patroli i mapami terytoriów.
"Wschodnia granica," powiedziałam, studiując oznaczenia. "Za bardzo rozciągasz patrole."
"I oto nadchodzi prawdziwa Kat," mruknął. "Nie możesz się powstrzymać, co?"
"Próbuję pomóc." Wskazałam na mapę. "Gdybyś przesunął grafik tutaj i tutaj, patrol byłby skuteczniejszy bez przemęczania strażników."
"Dlaczego miałabyś mi pomagać?"
"Bo chroniąc watahę, chronię Gabriela. I wbrew temu, co myślisz, naprawdę mi na nim zależy." Spojrzałam mu prosto w oczy. "Wiąź mogła nas połączyć, ale to, co do niego czuję, jest prawdziwe."
"Uczucia oparte na kłamstwach nie są prawdziwe," odparł Nate, ale mimo to poprawił grafik według mojej sugestii.
Siódmy dzień przyniósł katastrofę.
Byłam w szkole watahy, ucząc najmłodsze szczenięta liter. Nate opierał się o ścianę, mój stały cień, gdy mała Emma zadała pytanie, które odpaliło lont.
"Pani Katherine, czemu Beta Nate pani nie lubi?"
W sali zapanowała cisza. Osiem par niewinnych oczu patrzyło na mnie, czekając.
"Beta Nate i ja wciąż się poznajemy," odpowiedziałam ostrożnie. "Czasem dorośli potrzebują czasu, by się zaprzyjaźnić."
"Ale patrzy na panią groźnie," dodał Tommy. "Jakby pani zrobiła coś złego."
"Może tak było," odezwał się Nate z kąta, jego głos zabrzmiał wyraźnie. "Może pani Katherine nie jest tak miła, jak udaje."
Szczeniaki zaniemówiły, a moje dłonie zacisnęły się na książeczce.
"Nate," ostrzegłam cicho.
"Co? Zadały pytanie." Odepchnął się od ściany, podchodząc powoli. "Nie powinniśmy uczyć szczeniąt uczciwości, Katherine? Bycia autentycznym?"
"To nie miejsce—"
"Nie? A gdzie jest miejsce? Bo wydaje się, że wszędzie grasz." Jego głos stwardniał. "W domu watahy, na zebraniach, nawet tutaj z dziećmi. Kiedy przestaniesz udawać?"
"Przestań," powiedziałam, wstając powoli. "Nie przy nich."
"Dlaczego? Boisz się, że oni też cię przejrzą? Boisz się, że te niewinne szczeniaki zrozumieją, iż ich przyszła Luna jest—"
"DOŚĆ!"
Słowo wyrwało się z mojego gardła z taką siłą, że kilka szczeniąt zapiszczało. Całe moje ciało drżało od ledwo powstrzymywanej furii.
"Chcesz mnie atakować? Proszę bardzo. Ale nie tutaj. Nie przy dzieciach, które nie mają nic wspólnego z twoją osobistą vendettą."
Szczeniaki skuliły się razem, niektóre zaczęły płakać. Widok ich strachu coś w nas obojgu złamał i wspomniałam, jak twarz Nate’a pobladła.
"Kochani, przepraszam," powiedział spokojnie, klękając przy nich. "Beta Nate po prostu... miał zły dzień. Czasem dorośli się kłócą, ale to nie wasza wina."
"Pani Katherine naprawdę nie jest zła, prawda?" zapytała zapłakana Emma.
Zmuszona, by się opanować, uklękłam obok nich.
"Nie, kochanie. Nie jestem zła na was. Nigdy na was." Przytuliłam zapłakane dzieci. "Beta Nate i ja czasem się nie zgadzamy, ale oboje bardzo kochamy tę watahę i was wszystkich."
"Nawet siebie nawzajem?" zapytał z nadzieją Tommy.
Nate i ja spojrzeliśmy na siebie ponad morzem małych główek.
"Pracujemy nad tym," powiedział cicho Nate. "Przepraszam, Katherine. To było... posunąłem się za daleko."
Reszta godziny minęła w wymuszonej normalności. Czytaliśmy bajki, ćwiczyliśmy litery i udawaliśmy, że brzydka scena nie miała miejsca.
Ale szkoda już się stała, a droga powrotna do rezydencji Gabriela dłużyła się w duszącej ciszy. Gdy tylko przekroczyliśmy próg, Nate spróbował coś powiedzieć.
"Katherine, co do wcześniejszego—"
"Nie." Mój głos zabrzmiał pusto.
"Muszę przeprosić jak należy. Używanie szczeniąt w ten sposób, straszenie ich… to było nie do usprawiedliwienia."
"Tak." Odłożyłam torbę drżącymi dłońmi. "Te dzieci patrzą na nas z podziwem. Ufały nam, że będziemy bezpieczni, stabilni."
"Wiem. Dałem się ponieść podejrzliwości." Podszedł bliżej, w jego głosie brzmiało szczere poczucie winy. "Cokolwiek myślę o twoich motywach, szczeniaki na to nie zasłużyły."
"Nie, nie zasłużyły." Łzy, które długo powstrzymywałam, nagle mnie przytłoczyły. "Wiesz jak to jest? Każdego dnia, w każdej chwili, być obserwowaną, ocenianą i wciąż niewystarczającą? Nigdy nie być dość dobrą, nigdy nie być właściwą, zawsze podejrzewaną o coś?"
"Katherine—"
"Starałam się!" Łzy płynęły swobodnie. "Cały ten tydzień próbowałam ci pokazać, że nie jestem jakąś złoczyńczynią. Że może jestem po prostu kobietą, która robi, co może w niemożliwej sytuacji. Ale dla ciebie to nigdy nie wystarczyło!"
Wyciągnął rękę, może by pocieszyć, ale odsunęłam się gwałtownie.
"Jestem zmęczona, Nate." Słowa zabrzmiały łamliwie. "Jestem tak zmęczona walką z tobą, udowadnianiem czegoś, rozdarciem między tym, kim jestem, a kim inni chcą, bym była."
"Pozwól—"
"Nie." Cofnęłam się w stronę swojego pokoju, łzy wciąż płynęły. "Nie dam rady teraz. Ja po prostu... muszę pobyć sama. Proszę. Zostaw mnie dziś w spokoju."
"Kat, zaczekaj!"
Ale już zamykałam drzwi, osuwając się pod nie, gdy szlochy wstrząsały moim ciałem. Przez drewno słyszałam, jak stoi tam jeszcze chwilę, zanim w końcu jego kroki się oddaliły.
Jutro odbuduję swoje mury. Jutro znów będę silna.
Dziś musiałam się rozpaść.
Przesuń w górę, aby kontynuować