POV Stella
"Daphne, proszę..." - szlocham tak mocno, że ledwo mogę wykrztusić słowa, stojąc przed jej mieszkaniem o 11 rano, wyglądając jakbym przeszła emocjonalne tortury. "Potrzebuję... nie mogę-"
Drzwi otwierają się na oścież, zanim zdążę zapukać.
"O kurwa, Stella!" Oczy Daphne robią się wielkie, gdy widzi w jakim jestem stanie. "Co ci się, do cholery, stało?"
Jestem totalną katastrofą.
Tusz do rzęs spływa mi po policzkach czarnymi strużkami, włosy wyglądają jakbym włożyła palec do kontaktu, nadal mam na sobie wczorajsze ubrania, które pachną wstydem i żalem.
"On... Jake jest-" Nie potrafię nawet sklecić zdania.
Po prostu stoję tam, zawodząc jak banshee, zgięta wpół na jej progu.
"Dobra, dobra, chodź tutaj." Wciąga mnie do środka, obejmując ramionami, podczas gdy ja kompletnie się rozklejam. "Znowu pokłóciliście się z Piękniutkim? W końcu pokazał swoje prawdziwe oblicze?"
"To koniec!" Udaje mi się wykrztusić między szlochami. "Koniec. Ostateczny koniec. Nie mogę... nie mogę już tego robić!"
"Czekaj, co?" Odsuwa się, badając moją twarz tymi bystrymi oczami, które nic nie przeoczą. "Naprawdę koniec? Nie jak zwykle w stylu Rossa i Rachel, gdzie do wtorku znów będziecie razem?"
Opadam na jej kanapę, wciąż płacząc tak mocno, że ledwo mogę oddychać. "Martwy i pogrzebany koniec, Daph. Nigdy nie wrócę do tego manipulującego dupka."
"Dobra, mów. Co tym razem zrobił ten narcystyczny laluś?"
Piękniutki. Daphne nazywa tak Jake'a od pierwszego roku, i nie w pozytywnym znaczeniu.
Zawsze widziała na wylot jego wykreowaną perfekcję - idealnie potargane blond włosy, które pewnie kosztują więcej niż rata za mój samochód, niebieskie oczy i pewny siebie uśmiech, który sprawiał, że każda dziewczyna w szkole głupiała.
"Od dwóch lat powtarzam ci, że z nim jest coś nie tak," kontynuuje, siadając obok mnie. "Ta jego sztuczna lalusiowata fasada, sposób w jaki traktuje cię jak jakiś dodatek. Szczerze mówiąc, czekałam na ten moment."
"Wszyscy myśleli, że jesteśmy idealną parą," szlocham, głos mi się łamie. "Dwa lata, Daph. Od końca pierwszego roku. Wszyscy mówili, że jesteśmy sobie przeznaczeni..."
"Stella, zaczynasz mnie przerażać. Co się stało?"
Więc jej powiedziałam. Wszystko.
Jak Jake ciągle sprawiał, że czułam się niewystarczająca, jak chciał tylko pozycji misjonarskiej i nic poza tym, jak zmanipulował mnie, żebym zgodziła się na trójkąt, ale tylko z dziewczyną, którą on wybierze - Beccą.
Jak traktował mnie jak rekwizyt, skupiając się całkowicie na niej, jak obudziłam się i zobaczyłam go robiącego śniadanie dla innej dziewczyny w mojej koszulce.
Kiedy skończyłam, Daphne wyglądała, jakby była gotowa kogoś zamordować.
"Zmanipulował cię do pieprzonego trójkąta?" wybucha, krążąc jak tygrys w klatce. "Żartujesz sobie teraz? Ten manipulujący skurwysyn!"
"Daphne-"
"Nie, pierdolić to!" Teraz już w pełni się wścieka, gestykulując dziko. "Nienawidziłam tego dupka od pierwszego dnia. Chcesz eksperymentować z takimi rzeczami? Potrzebujesz mężczyzny, a nie jakiegoś chłopczyka, który nawet nie potrafi doprowadzić cię regularnie do orgazmu i myśli, że misjonarz to szczyt seksualnej kreatywności!"
"Niby gdzie mam znaleźć tego magicznego dojrzałego mężczyznę?" śmieję się gorzko przez łzy.
"Dosłownie wszędzie, tylko nie w naszym liceum, na początek." Siada obok mnie, przechodząc w tryb ochronny. "Słuchaj, zostajesz tutaj. Moja siostra wyjechała na studia w zeszłym miesiącu, więc jej pokój jest wolny. Jakoś to ogarniemy."
"Nie mogę się tak po prostu wprowadzić-"
"Możesz i to zrobisz. Nie pozwolę ci wrócić do tego mieszkania, gdzie Piękniutki może się pojawić i znów tobą manipulować."
Wycieram nos rękawem jak prawdziwa dama.
"Chcę zemsty, Daph. Chcę, żeby poczuł się tak upokorzony jak ja."
"Teraz mówisz moim językiem," uśmiecha się złowieszczo. "Ten narcystyczny dupek zasługuje na wszystko, co go czeka."
* * *
Następnego ranka siedzę w kuchni Daphne, ubrana w jej ciuchy, próbując udawać, że moje życie się kompletnie nie rozpadło, kiedy wspomina o szkole.
"A tak przy okazji, dostajemy dziś nowego nauczyciela francuskiego," mówi, przesuwając kawę po blacie. "Podobno jego żona już tam pracuje - znasz panią Marshall? Uczy literatury angielskiej."
Kiwam głową niewyraźnie. Pani Marshall jest młoda, pewnie po trzydziestce, ma w sobie tę naturalną elegancję, która sprawia, że wszyscy uczniowie są lekko onieśmieleni i dziwnie nią zafascynowani.
"Świetnie," mamroczę. "Właśnie tego mi trzeba. Kolejny przedmiot do oblania w trakcie mojego kryzysu egzystencjalnego."
Wchodząc na lekcję francuskiego, spodziewam się jakiegoś nudnego faceta w średnim wieku z łatami na łokciach i przerzedzonymi włosami.
Zamiast tego, dosłownie przestaję oddychać.
Pan Marshall stoi na przodzie klasy i cholera, ten facet jest boski. Jak, oszałamiająco boski.
Ciemne włosy wyglądające jakby ciągle przeczesywał je palcami, wyrazista szczęka i te intensywne zielone oczy, które zdają się przenikać na wskroś.
Ma na sobie dopasowaną koszulę z podwiniętymi rękawami i dostrzegam coś, co wygląda jak tatuaże wystające spod materiału.
Tak nie powinni wyglądać nauczyciele. Tak wyglądają mężczyźni z romansów.
"Bonjour, classe," mówi z promiennym uśmiechem, w jego głosie pobrzmiewa lekki akcent, który sprawia, że mój żołądek robi dziwne salta. "Nazywam się Dominic Marshall i będę waszym nauczycielem francuskiego w tym semestrze."
Porusza się po klasie z czarującą elegancją i cichą pewnością siebie, która jest kompletnie inna niż pewna siebie postawa Jake'a.
To nie jest chłopiec, który się popisuje - to mężczyzna, który nie musi nikomu niczego udowadniać.
"Wiem, że rozpoczęcie nauki z nowym nauczycielem w środku semestru może być trudne," kontynuuje, jego oczy na moment spotykają moje, "ale wierzę w poznawanie moich uczniów. Zrozumienie tego, co was motywuje, co was interesuje poza samą odmianą czasowników."
Zatrzymuje się przed moją ławką i przysięgam, że moje serce się zatrzymuje.
"Panna...?"
"Ortega. Stella Ortega," udaje mi się wyszeptać.
Uśmiecha się - nie tym wyćwiczonym uśmiechem lalusia jak Jake, ale ciepło i szczerze.
"Stella. Piękne imię. Powiedz mi, co cię przyciąga do francuskiego?"
To takie proste pytanie. Akademickie. Profesjonalne. Ale sposób, w jaki je zadaje, jak na mnie patrzy, jakby moja odpowiedź naprawdę się liczyła, jakbym była warta wysłuchania...
W mojej głowie brzmi to jak: Co cię do mnie przyciąga?
Och, uwielbiam być w swoich urojeniach.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Stella
Dłubię w mojej żałosnej stołówkowej sałatce, gdy Jake podchodzi z tym szczególnym rodzajem męskiej bezczelności, która każe kwestionować ewolucyjny postęp ludzkości.
"Stella, musimy porozmawiać."
Cała stołówka nie zatrzymuje się na to ogłoszenie, ale czuję, jak spojrzenia kierują się w naszą stronę. Głos Jake'a niesie się, jak zawsze. To jeden z tych perfekcyjnie projektowanych głosów przystojniaków, które wymagają uwagi.
"Jasne," mówię, nie odrywając wzroku od zwiędłej sałaty.
"Myślę, że powinniśmy się rozstać."
Teraz stołówka cichnie. Nie naprawdę cicho, ale ta dziwna filmowa cisza, gdzie szum tła zanika i praktycznie słychać, jak telefony przełączają się w tryb nagrywania.
"Spoko," mówię, dźgając pomidorka koktajlowego. "I tak już zabrałam swoje rzeczy."
Jego twarz robi tę dziwną, zdezorientowaną minę szczeniaka. "Co?"
"Moje rzeczy. Z twojego domu. Już ich nie ma. Od dwóch dni."
"Ja... co?"
Boże, on naprawdę jest zdezorientowany.
Ten piękny, głupi mężczyzna nawet nie zauważył, że jego dziewczyna od prawie dwóch lat spakowała swoje rzeczy i wyprowadziła się z jego domu. Ta bezczelność jest niemal imponująca.
"Jake," mówi Daphne, jej głos niebezpiecznie spokojny, "czy ty serio nie zauważyłeś, że cała egzystencja Stelli zniknęła z twojego pokoju?"
"To znaczy, myślałem—"
"Nic nie myślałeś," przerywa Daphne. "Bo myślenie wymaga komórek mózgowych."
Becca podsuwa się obok Jake'a jak jakaś tania disneyowska złoczyńca. "Może gdyby Stella nie była taka nudna, Jake zwróciłby na nią więcej uwagi."
Oh, więc teraz to robimy. Publicznie. Fantastycznie.
"Wiecie co?" Głos Jake'a staje się głośniejszy, bardziej teatralny. "Tak, dokładnie tak. Stella była cholernie nudna. Typu, tak cholernie nudna w łóżku. Chciała tylko dziwnych rzeczy, których normalni ludzie nie robią."
Teraz cała pieprzona stołówka słucha. Ludzie dosłownie odwracają się na krzesłach. Ktoś prawdopodobnie relacjonuje tę katastrofę na żywo na Twitterze.
"Dlatego jestem teraz z Beccą," kontynuuje, jego głos niesie się przez salę jak jakiś obłąkany miejski herold. "Przynajmniej ona jest normalna. Przynajmniej nie chce próbować dziwnych pruderyj
ych rzeczy, a potem udawać, że to ja jestem problemem."
Czuję, jak moja twarz płonie. Nie ze wstydu—z wściekłości.
"Przepraszam?" W końcu podnoszę wzrok.
"Słyszałaś go. Jesteś pruderyjną, Stella. Serio, rzeczy, o których mi opowiadał, że chciałaś spróbować, były super dziwne. Nic dziwnego, że musiał znaleźć kogoś innego," powiedziała Becca z obrzydzeniem na swojej pieprzonej twarzy.
Wtedy zauważyłam, jak Alex Rivera, kolega Jake'a z drużyny hokejowej, wstaje od swojego stolika po drugiej stronie sali i podchodzi do naszej małej dramatycznej sceny.
"Stary, co jest z tobą nie tak?"
"Trzymaj się z daleka od tego, Alex," warczy Jake.
"Nie, serio. Naprawdę wyciągasz swoje związkowe gówno przed wszystkimi jak jakiś psychopata?"
"Nie musisz bronić moich resztek, Alex," mówi Jake z tym ohydnym uśmieszkiem.
Słowo "resztki" uderza jak fizyczny policzek. Widzę, jak szczęka Alexa się zaciska.
"Właściwie, pierdol się," mówi Alex, podchodząc bliżej. "Jesteś kawałkiem gówna, Jake. Zawsze byłeś."
Daphne wstaje tak szybko, że jej krzesło się przesuwa. "Zaraz walnę cię w twoją piękną twarz, dupku."
"Daphne, nie—"
"Właściwie, tak. Tak, zrobię to!"
"Nie omawiamy preferencji seksualnych uczniów podczas lunchu, panno Thompson."
Pan Marshall pojawia się jak jakiś akademicki superbohater. Jego głos jest spokojny, profesjonalny, ale jest w nim ta ukryta stal, która sprawia, że wszyscy natychmiast milkną.
"Ja tylko mówiłam—" zaczyna Becca.
"Właśnie demonstrowałaś głęboki brak dojrzałości i podstawowej świadomości społecznej," kontynuuje, wciąż perfekcyjnie uprzejmy. "Być może gdybyś uznała konwencjonalną intymność za mniej... ograniczającą... mogłabyś zrozumieć, że eksploracja jest oznaką intelektualnej ciekawości, nie aberracji."
Kurwa. Czy on właśnie nazwał Beccę nudną w najbardziej elegancki możliwy sposób?
Twarz Becci robi się czerwona. "Nie sądzę—"
"Nie, nie sądzisz. To właśnie jest problem."
A potem po prostu... znika. Jak jakiś edukacyjny ninja.
"Cholera," mówi Alex, wsuwając się na miejsce naprzeciwko mnie.
Ma ten klasyczny wygląd hokeisty—szerokie ramiona, lekko krzywy nos od zbyt wielu bójek, wiecznie rozczochrane brązowe włosy.
"To było brutalne," mruczy.
"Dzięki za komentarz, Alex."
"Mówię poważnie. Zasługujesz na coś lepszego niż to cyrkowe przedstawienie."
Patrzę na Jake'a, który wciąż stoi jak zepsuty robot, i na Beccę, która wygląda, jakby chciała złożyć skargę do dyrektora. Oboje wpatrują się w oddalającą się sylwetkę naszego nauczyciela.
"Dzięki", mówię w końcu do Alexa. "Naprawdę. Za obronę".
"Ten dupek nazwał cię resztkami? Pieprzenie", dodał, zanim odszedł.
Po lunchu idziemy z Daphne na francuski, gdy nagle wybucha:
"O MÓJ BOŻE, widziałaś to? Pan Marshall totalnie zniszczył Beccę!"
"Po prostu zachował się profesjonalnie—"
"Profesjonalnie, jasne! Nazwał ją nudną! W najbardziej wyrafinowany możliwy sposób! Praktycznie powiedział, że ona jest nijaka, a ty jesteś interesująca!"
"Daphne, przestań".
"Nie, serio! Bronił twojego honoru jak jakiś akademicki rycerz!"
"Powstrzymał publiczną kłótnię o życie seksualne uczniów. To dosłownie jego praca".
"Czasami jesteś taka tępa".
Reszta dnia czuje się jak brnięcie przez melasę, podczas gdy wszyscy udają, że nie byli właśnie świadkami publicznej sekcji mojego związku.
Ludzie rzucają mi te spojrzenia - po części współczujące, po części zafascynowane, jakbym była wypadkiem samochodowym, od którego nie mogą oderwać wzroku.
Ale nie mam najmniejszej ochoty być tą tragiczną byłą dziewczyną, która się użala, podczas gdy on paraduje ze swoim ulepszeniem. To nie w moim stylu.
Podjęłam więc decyzję. Piękną decyzję napędzaną złością.
Po tej nuklearnej eksplozji publicznego upokorzenia, robię to, co zrobiłaby każda racjonalna osoba: rzucam się w naukę jak opętana.
Okazuje się, że gdy twoje całe życie towarzyskie imploduje, masz szokująco dużo czasu na naukę. Kto by pomyślał?
Zaczynam faktycznie czytać zadane teksty zamiast pobieżnie przeglądać streszczenia jak degeneratka.
Robię notatki, które nie wyglądają, jakby napisała je wiewiórka na kofeinie.
Podnoszę rękę na lekcjach, uczestniczę w dyskusjach, zadaję pytania, które nie są tylko "Czy to będzie na teście?"
Lekcje francuskiego stają się moim sanktuarium. Dyskusje pana Marshalla o Baudelairze i Sartrze stają się naprawdę fascynujące, gdy nie spędzasz całej lekcji na mentalnym zabijaniu swojego byłego albo zastanawianiu się, czy właśnie pieprzy się z Beccą w toalecie.
Ciągle patrzę na pana Marshalla, próbując ustalić, czy Daphne ma rację, czy po prostu projektuję.
Wyjaśnia tryb łączący, ale ja mogę myśleć tylko o tym, jak zamknął Beccę.
"Panno Ortega, mogłaby pani zostać na moment?"
Moje serce głupio podskakuje. Daphne puszcza mi przesadne oko wychodząc. Przewracam oczami, ale szczerze mówiąc, zaczynam rozumieć, dlaczego ciągle robi te miny.
Kiedy wszyscy wychodzą, klasa wydaje się jakby mniejsza. Bardziej intymna.
"Chciałem sprawdzić, jak się pani czuje", mówi, opierając się o biurko. "To spotkanie w stołówce w zeszłym tygodniu było... nieprzyjemne".
"Jest w porządku".
"Na pewno? Publiczne upokorzenie zwykle zostawia ślady".
"Jestem twardsza niż wyglądam".
"Nie wątpię w to". Uśmiecha się. "Wydaje mi się, że jest pani osobą, która głęboko odczuwa. To nie słabość - to głębia".
"To jakaś francuska rzecz? Ta analiza głębi?"
"To literacka rzecz. Francuscy pisarze rozumieją, że najciekawsze postacie to te, które odmawiają akceptacji powierzchownej egzystencji".
Moje serce znowu dziwnie podskakuje. "Powierzchownej egzystencji?"
"Godzenia się na przeciętność. Akceptowania mierności. Nigdy nie przekraczania granic ani nie badania tego, co kryje się pod powierzchnią".
On mówi o literaturze. Oczywiście. Ale sposób, w jaki na mnie patrzy...
"A co jeśli przekraczanie granic prowadzi do zranienia?"
"Wtedy wiesz, że żyjesz. Alternatywą jest istnienie w stanie wiecznej... powiedzmy... nudy?"
To samo słowo, którego użył opisując Beccę. Zbieg okoliczności?
"Panie Marshall?"
"Tak?"
"Czy wciąż rozmawiamy o francuskiej filozofii?"
Waha się, a w jego oczach coś błyska. "Rozmawiamy o czymkolwiek, o czym potrzebuje pani rozmawiać, panno Ortega".
Mój mózg się zawiesza. Ten mężczyzna - ten oszałamiająco atrakcyjny, onieśmielający intelektualnie mężczyzna - rozmawia ze mną, jakbym była warta wysłuchania.
Jakby moje myśli miały znaczenie. Jakbym nie była tylko jakąś nudną dziewczyną, która nie potrafiła nawet utrzymać zainteresowania swojego licealnego chłopaka.
"Powinnam iść", mówię, ale się nie ruszam.
"Oczywiście. Ale Stello?"
Użycie mojego imienia wysyła elektryczny impuls wzdłuż kręgosłupa.
"Tak?"
"Nie pozwól nikomu przekonać się, że ciekawość jest wadą. To prawdopodobnie twoja największa siła".
Wychodzę z tej klasy czując się, jakbym unosiła się w powietrzu. Albo może tonęła.
Trudno określić różnicę, gdy twój nauczyciel właśnie zwrócił się do ciebie po imieniu i patrzył na ciebie, jakbyś była najciekawszą rzeczą w pomieszczeniu.
To niebezpieczne terytorium. Wiem o tym.
I po raz pierwszy od dni, w ogóle nie myślę o Jake'u.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Stella
"Nie idę," powiedziałam stanowczo, opadając z powrotem na łóżko Daphne, jakbym ważyła tysiąc emocjonalnych kilogramów. "Możesz mnie przeciągnąć przez kampus na łańcuchu, a i tak się nie pojawię."
Daphne nawet nie mrugnęła. "Nie kuś mnie tym pomysłem z łańcuchem, kochana."
Jęknęłam w jej poduszkę. "Mówię poważnie."
"Ja też," powiedziała, gwałtownie otwierając drzwi szafy. "Idziesz. I założysz coś wystarczająco seksownego, żeby nawiedzać sny Jake'a."
"Nie." Odwróciłam twarz. "Stanowcze nie."
Zignorowała mnie. "Wiesz, kto będzie tam dziś wieczorem?" powiedziała, wyciągając czarną mini sukienkę, jakby była święta. "Jake. Becca. I... Czekaj na to... Alex."
Powoli uniosłam wzrok. "Alex Rivera?"
"Tak, Stella. Ten ludzki golden retriever. Facet, który cię bronił. Facet, który patrzy na ciebie, jakby chciał wytatuować twoje imię na swoich mięśniach brzucha."
Pomachała sukienką w powietrzu.
"Ty. On. Kieliszek czegoś wykwintnego. Uśmieszek w kierunku Jake'a. Niech zaczną się gry zazdrości."
"Nie wykorzystam Alexa, żeby wzbudzić zazdrość Jake'a."
Uniosła brew. "Czemu nie? Jake wykorzystał ciebie, żeby pobudzić swojego penisa dla Beccy."
Au.
Usiadłam, krzyżując ramiona. "To żałosne."
"Nie," powiedziała ostro. "Żałosne jest siedzenie w mojej bluzie i płakanie po jakimś chłopaku, który powiedział, że jesteś zbyt delikatna na ostry seks, ale błagał, żebyś pozwoliła innej dziewczynie ujeżdżać go w twoim łóżku."
Skrzywiłam się. "To nie fair."
"To dokładnie fair."
Wpatrywałam się w ścianę. "To tylko głupie przyjęcie. W domu naszego nauczyciela."
"W domu pana Marshalla," poprawiła Daphne. "Dosłownie rezydencji. Ten facet emanuje zakazanymi fantazjami. A ty..." wskazała na mnie, jakbym była dowodem numer jeden. "Musisz wreszcie wyjść z własnej głowy, zanim zaczniesz wysyłać Jake'owi długie wiadomości o drugiej w nocy."
Zawahałam się. "A co jeśli mnie zobaczy i będzie mu wszystko jedno?"
"To będziesz wyglądać gorąco, pić drogie wino, flirtować z Alexem i udowodnisz sobie, że Jake od początku był niewłaściwym facetem."
Przełknęłam ślinę. "Nie chcę wpaść na Beccę."
"To nie wpadaj. Wejdź tam, jakbyś była właścicielką tego miejsca." Daphne rzuciła we mnie sukienką. "Załóż to. Zepsujmy komuś wieczór."
* * *
Kiedy wjechałyśmy na długi podjazd, żałowałam wszystkiego.
"To nie jest dom," szepnęłam, wpatrując się przez przednią szybę. "To Wersal z lepszym oświetleniem."
Czarne żelazne bramy. Bluszcz pnący się po kremowym kamieniu. Okna na tyle wysokie, że zmieściłoby się w nich pionowo całe mieszkanie Daph.
Alex był już na schodach, ubrany w dżinsy i miękką czarną koszulę z guzikami, która jakimś cudem sprawiała, że jego hokejowe ramiona wyglądały jeszcze potężniej.
"Wyglądasz niesamowicie," powiedział, jego wzrok zatrzymał się odrobinę za długo na moich nogach.
Zaczerwieniłam się. "To wina Daphne."
"Możesz ją obwiniać ile chcesz," powiedział. "Cieszę się po prostu, że przyszłaś."
Daphne nachyliła się. "Pamiętaj o misji: sącz, uśmiechaj się, sabotuj."
W środku powietrze pachniało cedrem i starymi pieniędzmi. Jazz delikatnie płynął przez pomieszczenia, mieszając się z brzękiem kryształowych kieliszków wypełnionych musującym cydrem i cichym śmiechem.
Pan Marshall wszedł w pełny tryb wyrafinowanego gospodarza - materiałowe serwetki, prawdziwe talerze zamiast papierowych i przekąski, które wyglądały jak z magazynu.
Ludzie nie pili z plastikowych kubków, sączyli wyszukane bezalkoholowe drinki i dyskutowali o francuskiej literaturze, jakby to był jakiś elitarny salon.
"To nie jest domówka," mruknęłam.
"To," szepnęła Daphne, zaplatając swoje ramię z moim, "jest starannie zaplanowana okazja do zemsty."
Kiwnęłam głową w stronę kąta. "Jest tutaj."
Jake. W szarej koszulce henley, która niesprawiedliwie dobrze na nim leżała. Becca u jego boku, przytulona do niego jak kotka w rui.
Alex podążył za moim wzrokiem. "Chcesz, żebym poszedł się przywitać?"
"Boże, nie."
"Za późno," powiedziała Daphne, już ciągnąc mnie w stronę kuchni. "Chodź. Znajdźmy ci coś wykwintnego do dramatycznego trzymania, podczas gdy będziesz go ignorować."
Granatowy drink pomógł. Podobnie jak ciepło dłoni Alexa muskającej moją co kilka minut.
Przyłapałam Jake'a patrzącego dwa razy - raz, gdy Alex zaśmiał się z czegoś, co powiedziałam, i drugi raz, gdy nachyliłam się, żeby szepnąć coś w odpowiedzi.
Dobrze. Ale potrzebowałam powietrza.
"Pójdę poszukać łazienki," wymamrotałam, wymykając się z kuchni.
Wędrowałam korytarzem, przez wyłożone aksamitem przejścia i pokoje wypełnione książkami i sztuką. Korytarz otwierał się w pobliżu tylnej części domu, cichszy, ciemniejszy.
Moje obcasy miękko odbijały się echem od marmuru, gdy kątem oka zauważyłam wąskie drzwi, półskryte obok regału na książki. Zaintrygowana, pchnęłam je i zamarłam.
To nie była szafa. To było... coś innego.
Czerwone światło zalewało pokój. Ściany wyłożone czarnymi, lśniącymi i onieśmielającymi półkami.
Skórzane kajdanki. Jedwabne liny. Tapicerowana ławka. Krzyż. Różne zabawki, niektóre małe, inne... mechaniczne. Wszystko uporządkowane. Czyste. Piękne.
Na środku, przykryta aksamitem, leżała obroża.
Srebrna. Z delikatnymi, grawerowanymi zawijasami. Kobieca. Pełna kontroli. Obok niej delikatny, różowy gadżet, który wyglądał bardziej jak dzieło sztuki niż grzech.
Moje palce poruszyły się, zanim mózg zdążył to przetworzyć.
Dotknęłam obroży. Przyłożyłam ją do szyi. Była zimna. I pasowała.
Wtedy usłyszałam kroki.
Cholera!
Spanikowałam, serce podeszło mi do gardła, wepchnęłam zabawkę i obrożę do torebki. Nie myślałam. Po prostu zareagowałam. Drzwi zatrzasnęły się za mną szybko. Moje obcasy zbyt głośno stukały, gdy zbiegałam po schodach.
Z powrotem w salonie wszystko wydawało się zbyt jasne. Daphne leżała na kanapie, rozciągnięta na czyichś kolanach.
A przy kominku stała ona. Zoey Marshall.
Jedwab w kolorze wina. Czarne spodnie. Błyszczący kok. Postawa jak z okładki Vogue'a. Jej wzrok natychmiast mnie odnalazł i już nie wypuścił.
Podchodziła do mnie powoli. „Cześć. Jesteś w klasie mojego męża, prawda?”
Wyschło mi w gardle. „T-Tak. Stella Ortega.”
Uśmiechnęła się — krótko, ostro, wyrachowanie. Nieuprzejmie. Nie ciepło. Wystarczająco, by przypomnieć mi, kto tu rządzi.
Jej spojrzenie przemknęło po mojej torebce. Ledwie na sekundę. I przysięgam, że krew odpłynęła mi z głowy do stóp.
„Mam nadzieję, że dobrze się bawisz dziś wieczorem,” powiedziała głosem gładkim jak wino — i równie niebezpiecznym.
Gardło mi się zacisnęło. „Tak, dziękuję. Jest pięknie,” wymamrotałam, potykając się o słowa jak dziecko uczące się mówić.
Mój głos był zbyt wysoki. Uśmiech zbyt spięty. Serce waliło mi w żebra jakby chciało się wyrwać.
Nie mogłam tu zostać. Nie z jej wzrokiem śledzącym każdy mój ruch. Nie z torebką, która paliła mnie w bok jak grzeszny sekret.
Wymamrotałam coś o bólu głowy, skurczach, piekle, Merkurym w retrogradacji. Każda wymówka, byle tylko wyjść z tego domu i nie wyznać, co ukradłam.
W swoim pokoju nawet nie zapaliłam światła. Wysypałam zawartość torebki na łóżko jakby była radioaktywna. Zabawka wytoczyła się, miękka różowa, błyszcząca w świetle księżyca jakby chciała, żeby ją dotknąć.
Jakby już wiedziała, co zrobię.
Moje dłonie drżały, gdy ją podnosiłam. Była cięższa niż powinna — obciążona wstydem, ciekawością i czymś głębszym, ciemniejszym. Palcami śledziłam jej smukły kształt, łagodną krzywiznę, idealne dopasowanie do mojej dłoni.
Była elegancka. Kobieca. Piękna.
Najpierw przyłożyłam ją do policzka, jak pocałunek. Zimna na mojej rozpalonej skórze. Głupi, romantyczny gest.
Potem niżej — do obojczyka, po zboczu piersi, w zagłębienie brzucha. Zabrakło mi tchu. Nogi się poruszyły.
Każda część mnie napięła się z oczekiwaniem, głodem i winą.
Wsunęłam się pod kołdrę, prześcieradła chłodne na udach, serce waliło tak głośno, że zagłuszało myśli. Zawahałam się jeszcze sekundę, wstyd, ale moje ciało już podjęło decyzję za mnie.
Zabawka przycisnęła się między moje uda, dokładnie tam, gdzie ból pulsował odkąd weszłam do tego ukrytego pokoju.
Przygryzłam wargę. Moje biodra szarpnęły się. Kolana rozchyliły się instynktownie, zachłannie. To było elektryzujące, natychmiastowe, gorące i tylko moje.
I nie myślałam o Jake'u. Ani razu.
Nie o jego leniwych pocałunkach czy połowicznych pieszczotach, ani o tym jak zawsze pytał, czy już jestem blisko, gdy nawet nie zaczęłam. Nigdy nie patrzył na mnie jak na swoją. Nigdy nie dotykał mnie tak, jakbym była warta rozplątania.
A pan Marshall? Wyobrażałam sobie jego głos w uchu, niski, rozkazujący.
„Dobra dziewczynka. Właśnie tak.”
Wyobrażałam sobie jego dłoń wplatającą się w moje włosy, ciągnącą, prowadzącą. Jego usta sunące po mojej szyi. Jego ciężar przygniatający mnie do materaca.
Moje uda zacisnęły się mocniej, plecy wygięły, oddech rwał się w desperackich, poszarpanych westchnieniach.
Poruszałam się bez skrępowania. Jakbym była obserwowana, chwalona, posiadana. Jakby był tuż obok, mówił mi co robić, a ja pragnęłam się podporządkować.
Moje ciało rozpadło się w ciszy, fale rozkoszy przetoczyły się przeze mnie mocniej niż cokolwiek, co dał mi Jake. A w ostrym, bezdechowym poświcie wyszeptałam to w ciemność jak modlitwę. Jak spowiedź.
„Proszę, Panie..."
Przesuń w górę, aby kontynuować