passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Between Two Cowboys - Rozdział #3 - autor Yan Stellar

Between Two Cowboys

/

Rozdział 3

Rozdział 2

* Sześć lat temu *

Lustro nie kłamało.

Obróciłam się bokiem, wygładzając głęboko zieloną sukienkę na biodrach. Krągłości tam, gdzie kiedyś były kanciaste nastoletnie linie. Kasztanowe włosy opadające na ramiona zamiast zaczesanych w koński ogon. Dym i pewność w moich zielonych oczach.

Rąbek sięgał do połowy uda—wystarczająco wysoko, żeby zrobić wrażenie—a moje najlepsze kowbojki dodały mi dwa cale, których nie potrzebowałam, ale i tak chciałam.

Wyglądałam teraz jak kobieta. I czułam się jak kobieta.

Dwadzieścia dwa lata, świeżo po ukończeniu weterynarii trzy stany dalej, wracająca do domu na staż pod okiem starego doktora Perkinsa. Ojciec nalegał, żebym dziś poszła na festyn dożynkowy. Zagrała idealną córkę ranczera. Uśmiechała się do sąsiadów.

Ryan miał dyżur i nie mógł tam być, by mnie pilnować.

Ale Kameron Banks i Colt McKenna mieli być.

Pochyliłam się bliżej lustra, nakładając kolejną warstwę tuszu do rzęs. Dziewczyna, która opuściła to miasteczko cztery lata temu, nie poznałaby mnie. Tamta była chuda i zdesperowana, bazgrająca w pamiętniku pełnym marzeń, które mogły ją zniszczyć.

Wciąż pamiętam tamten dzień, jakby to było wczoraj.

Druga klasa liceum. Parking pod szkołą. Moja wypchana torba pękła, a notatnik wypadł na beton. Dziewczyna Kamerona—złośliwa cheerleaderka Esther—złapała go, zanim zdążyłam się poruszyć.

Przekartkowała strony z okrutnym uśmiechem, a ja stałam jak sparaliżowana.

— O mój Boże. — Głos Jessiki poniósł się przez parking. — Posłuchajcie tego! ' Oczy Kamerona są jak letnie niebo. Śni mi się, że mnie całuje. ' Wygląda na to, że nasza brzydka kaczątko się w tobie zakochało, Kam!

Śmiech był duszący. Dwadzieścia, trzydzieści dzieciaków, wszyscy ryczeli, gdy moje pismo było prezentowane jak dowód na procesie. A Kameron—piękny, beztroski Kameron—stał tam i śmiał się razem z nimi.

Nie powstrzymał tego. Nawet nie wydawał się zakłopotany.

Kochałam Kamerona Banksa przez dwa lata zanim to się stało.

Zaczęło się, gdy miałam czternaście lat—tego lata, kiedy przyszedł pracować jako pomocnik na ranczu. Siedział przy naszym stole, śmiejąc się z Ryanem. Oswajał źrebięta z beztroskim uśmiechem, jakby niebezpieczeństwo było całym sensem.

Najlepszy jeździec w hrabstwie, wszyscy mówili. Urodzony do rodeo. Miał w sobie ten naturalny blask, który sprawiał, że każdy chciał być bliżej, mając nadzieję, że trochę tego światła na nich spadnie.

Nie byłam inna. Tylko dyskretniejsza.

Dwa lata kochałam go po cichu. Pisałam o nim w tamtym pamiętniku, bo nie mogłam nikomu powiedzieć. Potem Esther przeczytała te słowa trzydziestu rozbawionym twarzom i dwa lata skrywanego uczucia stały się żartem.

Ryan znalazł mnie płaczącą w mojej ciężarówce godzinę później.

Nie przytulił mnie. Nie zapytał, czy wszystko w porządku. Po prostu skrzyżował ramiona i powiedział: "Trzymaj się z dala od Kamerona. Chłopcy tacy jak on tylko złamią ci serce."

Nie "Przepraszam". Nie "Porozmawiam z nim". Nigdy nie skonfrontował się z Kameronem. Ich przyjaźń trwała bez zakłóceń.

Moje upokorzenie nie było warte trudnej rozmowy.

A potem był Colt.

Colt był inny. Na początku miły. Pomógł mi naprawić ciężarówkę, gdy zdechła na południowym pastwisku. Nauczył mnie trenować konie, prowadząc moje ręce na wodzach z cierpliwością.

Zaczęłam wierzyć, że mnie widzi—naprawdę widzi—jako coś więcej niż młodszą siostrę Ryana. Potem pewnego wieczoru przyszłam go szukać do głównego domu. Okno kuchni było otwarte, a ich głosy niosły się na zewnątrz.

— Ma na mnie oko, stary. — Głos Colta, niski i rozbawiony. — Lata za mną jak szczeniak. To cholernie żałosne.

Ryan się zaśmiał. — Ma szesnaście lat, McKenna. Nie schlebiaj sobie.

Od tamtej pory przestałam jeść w głównym domu. Później złożyłam papiery na uczelnię trzy stany dalej i nie obejrzałam się za siebie.

Ale dziś wieczorem postanowiłam, że mam dość bycia żartem.

Brzydkie kaczątko wypiękniało i jest gotowe, by sprawić, żeby prześladowcy zadławili się własnymi słowami.

Festyn dożynkowy był już zatłoczony, kiedy przyjechałam. Światełka wisiały pod krokwiami stodoły. Kapela country grała coś powolnego i tęsknego. Powietrze było przesiąknięte zapachem siana, whisky i możliwości.

Głowy się odwracały, gdy wchodziłam i po raz pierwszy od lat poczułam się silna.

Wypatrzyłam ich po drugiej stronie zatłoczonej stodoły—Kameron oparty o bar z tym leniwym uśmieszkiem, Colt stojący osobno pod tylną ścianą z cichą intensywnością.

Obaj mężczyźni zmienili się przez te lata po liceum. Ciemne loki Kamerona sięgały już za kołnierz, a ramiona Colta stały się szerokie i budziły respekt.

Zauważyli mnie w tym samym momencie. Brwi Kamerona uniosły się, a szczęka Colta natychmiast się zacisnęła, gdy podeszłam do baru i zamówiłam whisky.

Niech sami do mnie przyjdą, mam dość chodzenia za nimi.

Pierwszy podszedł Kameron, przysiadając na stołku obok mnie z tym diabelskim uśmiechem, który zbyt dobrze pamiętałam. — No, no. Mała z Ivory Hill wyrosła na piękność.

Wzięłam powolny łyk whisky, pozwalając, by pieczenie osiadło, zanim odpowiedziałam.

— Tak? Ostatnim razem, gdy rozmawialiśmy, wydawało ci się, że niczego nie potrafię. Co to wtedy powiedziałeś na imprezie u Tommy'ego Beckera? "Idź do domu, kaczątko, zanim coś ci się stanie"?

— Miałem osiemnaście lat i byłem głupi. Ty miałaś ile, szesnaście? Ryan by mnie zabił, gdybym pozwolił ci zostać.

— Ryana dziś tu nie ma.

— Nie ma. — Jego lodowatoniebieskie oczy przesunęły się po mojej sukience w dół, potem z powrotem w górę. Tym razem wolniej. — Nie ma.

— To powiedz mi, Kameron. — Odwróciłam się na stołku, by spojrzeć mu w twarz. — Nadal uważasz, że nie dałabym sobie z tobą rady?

Jego oczy pociemniały. — Ivory…

— Ona to nie zabawka, Banks.

Głos Colta dobiegł mnie z drugiej strony. Nie słyszałam, jak podszedł, ale nagle był obok, tak blisko, że czułam jego zapach. Jego piwne oczy były utkwione w Kameronie z czymś, co wyglądało na ostrzeżenie.

— Kto powiedział, że się bawię? — Uśmiech Kamerona nie zgasł, ale w jego głosie pojawiła się nuta ostrości.

— Bo cię znam. — Colt mówił cicho, spokojnie.

Nie poruszył się, nie mrugnął nawet—po prostu stał, emanując cichą intensywnością jak rozgrzany od słońca kamień.

Lodowatoniebieskie oczy Kamerona zwęziły się, ten łatwy urok zadrżał, a pod spodem pojawiło się coś ciemniejszego. — Znasz dzieciaka, którym byłem. Ludzie się zmieniają.

— Nie aż tak bardzo. — Wzrok Colta na ułamek sekundy padł na mnie, po czym znów przykuł Kamerona.

Między nimi aż iskrzyło, dopóki nie odstawiłam szklanki za mocno i obaj spojrzeli na mnie.

— Wiecie, co jest zabawne? — powiedziałam. — Stoicie tu i rozmawiacie o mnie, jakbym wciąż była tą głupią dziewczynką, która chodziła za wami i liczyła, że ją zauważycie. Jakby to nie ode mnie zależało, czego chcę.

Wyraz twarzy Colta się zmienił. Przemknęło przez niego coś jakby wyrzuty sumienia. — Ivory, to nie tak, że—

— Nie? Bo z mojej perspektywy nic się nie zmieniło. Nadal mówicie nade mną. Nadal decydujecie, co jest najlepsze dla siostrzyczki Ryana.

Zamówiłam u barmana kolejną whisky.

— A ja spędziłam cztery lata z dala od tego miasteczka, stając się kimś, kto nie potrzebuje waszej ochrony ani pozwolenia.

Kameron pochylił się bliżej. — To czego potrzebujesz, ogniki?

Pytanie zawisło między nami, gdy kapela zaczęła grać coś jeszcze wolniejszego, a pary przesunęły się na parkiet. Wypiłam whisky jednym długim łykiem i spojrzałam na nich obu.

Kameron ze swoim szelmowskim uśmiechem i beztroskim urokiem. Colt z cichą intensywnością i opanowaniem.

Dwaj mężczyźni, przez których latami czułam się mała, zdesperowana i niewidzialna.

Dwaj mężczyźni, którzy teraz patrzyli na mnie, jakbym była jedyną kobietą w tym pomieszczeniu.

— Może ja chcę się pobawić — powiedziałam.

Słowa smakowały jak zemsta. Jak siła. Jak kłamstwo, które mówiłam sama sobie, bo prawda—że jakaś część mnie wciąż za nimi tęskni, wciąż chce, żeby mnie wybrali—była zbyt niebezpieczna, by ją przyznać.

Przez ułamek sekundy żaden z nich się nie odezwał. Potem Colt przesunął się bliżej.

— Chcesz się bawić? — jego głos zniżył się, ochrypły. — To się bawmy.

Śmiech Kamerona był mroczny. — No proszę. Robi się ciekawie…

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Whiskey lało się strumieniami. Oni też.

Kameron w końcu pociągnął mnie na parkiet, jego dłoń spoczęła na moim biodrze. Silne palce wciskały się w krągłość przez cienki materiał, rozprowadzając powoli i nieznośnie słodkie ciepło po mojej skórze jak pożar.

— Trzęsiesz się, iskierko — wyszeptał mi do ucha.

— Nie boję się ciebie, Kameron Banks.

— Nigdy nie powiedziałem, że się boisz, skarbie. Ale twoje ciało mówi mi coś, czego twoje usta nie chcą.

Zanim zdołał przyciągnąć mnie bliżej swojego twardego, dużego ciała, czyjaś dłoń objęła mój nadgarstek. Colt wyrwał mnie z uchwytu Kamerona i obrócił w swoim kierunku, przyciągając do siebie tak blisko, że aż nieprzyzwoicie.

Tak blisko, bym czuła każdą twardą płaszczyznę jego ciała przyciśniętą do mnie.

Jego kciuk kreślił powolne kółka na moim kręgosłupie, a moje zdradzieckie ciało wtuliło się w ten dotyk. Materiał jego koszuli był ciepły pod moimi dłońmi, którymi oparłam się o jego tors.

Kameron nie cofnął się. Przeciwnie, przysunął się bliżej, aż zostałam całkiem zakleszczona między ich ciałami. Jego klatka piersiowa napierała na moje plecy, a dłonie ułożył po obu stronach moich bioder, skutecznie mnie więżąc.

— Nie musisz mu nic udowadniać — powiedział Colt chropowatym głosem.

— Może właśnie chce — rzucił Kameron wyzywająco, patrząc Coltowi prosto w oczy ponad moim ramieniem, a jego kciuk kreślił szalone kółka na mojej talii.

Nie mogłam złapać oddechu. Dłonie Colta zsunęły się niżej, zatrzymując się na dole pleców, podczas gdy palce Kamerona zaciskały się na mojej talii.

Obaj byli ode mnie dużo wyżsi, szersi w ramionach, sprawiając, że czułam się drobna i otoczona w sposób, który sprawiał, że ciepło zbierało mi się nisko w brzuchu.

— M-mogę mówić za siebie — wydusiłam, choć mój głos był zdyszany.

— To mów — mruknął Kameron, jego usta musnęły moje ucho.

Za mną czułam każdy twardy fragment jego klatki piersiowej, jego biodra napierały na mnie tak mocno, że nie mogłam zebrać myśli.

Colt pochylił się, tak blisko, że jego oddech owiał moją twarz. — Powiedz nam, czego chcesz, Ivory.

Ta bliskość była oszałamiająca. Tonęłam w ich zapachu—woda kolońska, whiskey i coś wyjątkowo męskiego, co sprawiało, że uginały mi się kolana.

— Jesteście obaj... — nie umiałam dokończyć, przytłoczona tym, jak moje ciało reagowało, a policzki paliły mnie coraz mocniej.

Wtedy zobaczyłam panią Patterson, która patrzyła zza stołu z napojami. Stary Tom Wheeler szeptał coś do żony. Trzy kobiety z dawnej grupy kościelnej mojej mamy miały głowy złączone.

Całe miasteczko patrzyło, jak jestem wciśnięta między dwóch mężczyzn.

Do rana to będzie jedyny temat rozmów.

— Potrzebuję powietrza. — Odsunęłam się. — Wszyscy się gapią.

Przepchnęłam się przez tłum i wypadłam w chłodną noc. Gwiazdy wirowały nade mną, kiedy oparłam się o ścianę stodoły, próbując złapać oddech. Whiskey szumiało mi w żołądku, sprawiając, że świat chylił się na bok.

Żałosne.

To ja miałam mieć dziś kontrolę. To ja miałam sprawić, by pragnęli tego, czego nie mogą mieć—by poczuli to, co ja czułam tyle lat temu, a potem odejść.

Zamiast tego całe moje ciało wciąż drżało od dotyku dłoni Colta na moich biodrach, od oddechu Kamerona przy moim uchu.

Jeden taniec i już byłam mokra i rozpalona jak zakochana nastolatka, którą zapamiętali.

Tyle z siły. Tyle z zemsty.

Oparłam czoło o chłodne drewno i nienawidziłam siebie za to, że wciąż ich pragnę.

— Już uciekasz? — usłyszałam za sobą głos Kamerona.

Odwróciłam głowę i zobaczyłam, że obaj za mną poszli. Kameron z tym wkurzającym uśmiechem i Colt ze zaciśniętą szczęką.

— Wróćcie do środka, zanim ktoś zauważy, że was nie ma. Nic mi nie jest.

— Niech zauważą, mam to gdzieś. I nie jest ci dobrze. — Kameron podszedł bliżej. — Po prostu się chowasz, jak zawsze.

Colt stanął między nami, zasłaniając mnie swoim szerokim ciałem przed Kameronem. — Odsuń się, Banks. Jesteś pijany i gadasz bzdury.

— Nie mów za nią — warknął Kameron. — To twój problem, McKenna. Myślisz, że wiesz, co najlepsze dla wszystkich.

— Lepsze to niż patrzeć, jak bawisz się nią jak jedną z twoich buckle bunnies.

— Przynajmniej jestem szczery w tym, czego chcę, potrafię przyznać, że jej pragnę. Ty cały wieczór rozbierasz ją wzrokiem, za bardzo się boisz, żeby jej dotknąć.

— Nic o mnie nie wiesz. Nikt z was — powiedziałam, próbując zakończyć to szaleństwo.

„Wiem, że latami wzdygałaś za nami.” Kameron podszedł bliżej, górując nade mną. „Wiem, że wyjechałaś z miasta, bo nie mogłaś już znieść bycia niewidzialną. I wiem, że wróciłaś dziś wieczorem w tej wymówce za sukienkę, bo chciałaś, żebyśmy w końcu zobaczyli, co traciliśmy.”

Moje dłonie zacisnęły się w pięści. „Myślisz, że ubrałam się dla ciebie? Ubrałam się dla siebie. Bo nie jestem już tą żałosną dziewczynką!”

„To udowodnij,” rzucił wyzwanie, jego oddech owiał moją twarz. „Przestań uciekać i pokaż, że nie boisz się tego, czego pragniesz, iskierko.”

Coś we mnie pękło. Złość przemieniła się w coś mroczniejszego, bardziej niebezpiecznego. Podrażnienie i stary ból odpłynęły, zostawiając tylko pragnienie. Czyste i niezmącone.

Chcieli dowodu? Dam im dowód.

Chwyciłam Kamerona za koszulę obiema dłońmi, przyciągając go do swojego poziomu. Przycisnęłam usta do jego, ale to nie był słodki pocałunek zakochanej dziewczyny. Całowałam go mocno, ugryzłam jego dolną wargę tak, że jęknął, potem ukołysałam ją językiem, całkowicie przejmując kontrolę nad pocałunkiem.

Oderwałam się nagle, zostawiając go dyszącego i z szeroko otwartymi oczami. „Nadal myślisz, że jestem niewinną siostrzyczką Ryana?”

Nie czekając na odpowiedź, odwróciłam się do Colta, który patrzył, zaciśniętymi pięściami przy bokach, wyglądając na kompletnie rozbitego. Stanęłam na palcach, przyciskając całe ciało do jego, czując już jego twardość na swoim brzuchu.

Zamiast od razu go pocałować, przesunęłam wargami po jego szczęce, w dół szyi, odnalazłam puls i zassałam tak mocno, że zostawiłam ślad.

Jęknął, jego dłonie uwolniły się, by chwycić mnie za biodra. „Ivory—”

„Cicho,” szepnęłam mu w usta, zanim je zajęłam, całując go powoli i brudno, tak jak nauczyłam się, że lubią mężczyźni, obracając językiem o jego, aż całkowicie stracił kontrolę i obrócił nas, dociskając mnie do ściany.

„Powinniśmy przestać,” wyszeptał na moich ustach.

„Nie waż się teraz przestać.”

Chwiejnym krokiem odeszliśmy od stodoły, zbyt pijani, by prowadzić, zbyt zdesperowani, by się przejmować. Stary pokój z siodłami wyłonił się jak sen.

Zakurzone siodła. Końskie derki rzucone w rogu. Skóra i siano. Gruby kutas Kamerona napinał się w jego dżinsach, gdy przyparł mnie do poszarpanej ściany, jego usta były żarem na mojej szyi, zęby muskały puls.

„Powiedz mi, żebym przestał,” warknął, ale jego dłonie już odsuwały na bok moje majtki, palce ślizgały się w mojej wilgoci. „Powiedz, a przestanę.”

„Nie przestawaj. Nigdy nie przestawaj.” Wysapałam, wyginając się do niego, gdy wsunął we mnie dwa palce, kręcąc nimi tak, że jęknęłam.

Colt był za mną, brutalnie i sprawnie zdejmował ze mnie sukienkę, jego szorstkie dłonie sunęły po moich udach, kciuki wbijały się w miękkie pośladki.

Usta Kamerona były wszędzie—na moim gardle, na piersiach, jego język igrał z moimi sutkami, aż bolały. Kutasa Colta, grubego i ciężkiego, czułam przy plecach, gdy jego dłonie przesunęły się do przodu, by szczypać i kręcić moim łechtaczką w rytm z palcami Kamerona.

Położyli mnie na końskich derkach, szorstka tkanina drażniła moją skórę, gdy zdzierali z siebie ubrania.

To było jeszcze lepsze niż najbrudniejsze fantazje, które przez lata o nich snułam.

Nie dostałam tylko jednego z nich. Obydwaj byli moi. I to było doskonałe.

Dłonie wielbiące moje ciało, palce wplątane w moje włosy, chropowate głosy szepczące świństwa do ucha—jak bardzo jestem ciasna, jak o tym marzyli, jak nie przestaną, dopóki nie będę krzyczeć.

I krzyczałam. Raz za razem.

Straciłam rachubę, gdzie jeden się kończy, a drugi zaczyna. Dłonie, usta, wyszeptane imiona. Rozkosz narastała, aż rozpadłam się między nimi. Wiele razy tej nocy, aż nasze ciała odmówiły posłuszeństwa i zasnęliśmy w swoich objęciach.

Świt przeciskał się przez szczeliny w drewnianych ścianach, gdy się obudziłam. Siano wplątane w moje włosy. Sukienka zmięta obok. I wtedy dotarło do mnie, że jestem sama.

Wstyd zalał mi pierś, ale pod nim—niezaprzeczalna ulga.

Nie wiedziałam, jak mogłabym spojrzeć im w oczy po tym, co zrobiliśmy. Po tym, czego sama błagałam. Po tym, co sprawili, że czułam.

Drżącymi dłońmi włożyłam sukienkę, derki wciąż trzymały ich ciepło, ich zapach.

Odeszli bez słowa.

Stanęłam w progu, patrząc, jak słońce maluje niebo na różowo i złoto, i nie potrafiłam zdecydować, czy jestem wdzięczna, czy kompletnie rozbita.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Przechodziłam przez swoje dyżury w klinice doktora Perkinsa jak duch.

Trzy dni od święta zbiorów. Trzy dni badania koni i bydła, podczas gdy moje ciało wciąż nosiło wspomnienia, których nie potrafiłam się pozbyć.

Tego popołudnia znalazłam pretekst, żeby zajrzeć do głównego domu na naszym ranczu, gdzie zwykle pomagali. Ojciec siedział przy kuchennym stole, pochylony nad księgą rachunkową, z okularami do czytania zsuniętymi na nos.

— Hej, tato. — Oparłam się o futrynę drzwi. — Masz chwilę?

— Zawsze dla ciebie, skarbie. Co cię trapi?

— Muszę skoordynować swoje obchody weterynaryjne z pracownikami rancza w tym tygodniu. Doktor Perkins chce, żebym sama zajęła się bydłem na północnych pastwiskach, a nie chcę nikomu przeszkadzać.

Pokiwał głową, nie podnosząc wzroku. — Dam ci grafik. Większość chłopaków pracuje przy ogrodzeniach do piątku.

Świetnie. To właśnie to wejście, którego potrzebuję.

Starałam się brzmieć swobodnie, próbując wymyślić, jak się z nimi spotkać. — A co z Banksem i McKenną? Nadal pracują na północnych pastwiskach?

Ojciec w końcu spojrzał na mnie. Coś przemknęło po jego twarzy — zaskoczenie, może ciekawość, dlaczego pytam. Gdyby tylko wiedział…

— Kameron wyjechał na rodeo, powiedział mi wczoraj przed wyjazdem. Jacyś łowcy talentów widzieli, jak jeździł na targach powiatowych w zeszłym miesiącu. Podobno dali mu propozycję nie do odrzucenia.

Żołądek zapadł mi się gdzieś w głąb i mocniej ścisnęłam futrynę. — A Colt?

Tata wzruszył ramionami i wrócił do księgi. — McKenna dostał propozycję stanowiska kierowniczego na ranczu w Teksasie. Wyjechał tego samego ranka co Banks. Nawet nie dał właściwego wypowiedzenia. Po prostu spakował się i odjechał o świcie.

Tego samego ranka, wczoraj. Oboje. Zniknęli.

Nawet nie… Kurwa.

— To niewygodne — wydusiłam. — Dobrzy pracownicy są trudni do znalezienia.

— Powiedz mi coś o tym. Musiałem się nieźle nagimnastykować, żeby pokryć ich pracę. — Pokręcił głową. — Nigdy bym nie pomyślał, że ci dwaj się ulotnią, ale chyba nigdy tak naprawdę nie zna się ludzi.

Tak, najwyraźniej nigdy się nie zna.

Więc po prostu się wymknęłam, zanim moja twarz mogłaby mnie zdradzić, a ojciec zorientowałby się, że wydarzyło się coś między jego samotną jedynaczką a dwoma gorącymi, nieokiełznanymi kowbojami.

Nikt nigdy się nie dowie.

* * *

Następne dwa miesiące były dość brutalne, bo rzuciłam się w wir pracy.

Każde chore zwierzę, każdy pilny telefon, każda okazja, żeby udowodnić coś doktorowi Perkinsowi — wykorzystywałam wszystko. Jeśli tylko będę wystarczająco zajęta, wystarczająco wykończona, może uda mi się zapomnieć smak whiskey i dźwięk mojego imienia na ich ustach.

Przestać pamiętać, jak to było w końcu dostać to, czego pragnęłam tak długo, tylko po to, by stracić to o świcie.

Znaki były oczywiste, wrzeszczały do mnie w języku, którego odmawiałam tłumaczyć.

Poranna kawa, która nagle sprawiała, że miałam odruch wymiotny. Świat przechylający się na bok, gdy zbyt szybko wstawałam. Dżinsy robiące się coraz ciaśniejsze, mimo że ledwo jadłam.

Obwiniałam wszystko inne — stres, zmęczenie, złamane serce. Wszystko, tylko nie prawdę.

Aż do tego ranka, kiedy badałam klacz pani Henderson i stodoła zaczęła wirować. Ledwo zdążyłam wybiec na zewnątrz, zanim opróżniłam żołądek za ogrodzeniem.

Wtedy przypomniałam sobie, że nie dostanę okresu.

Matematyka była okrutnym żartem.

Osiem tygodni od święta zbiorów. Osiem tygodni od kiedy wtuliłam się między dwóch kowbojów i udawałam, że mogę grać w ich grę bez konsekwencji.

Pojechałam do apteki, potem siedziałam na zimnych kafelkach w łazience godzinę później, a przede mną leżały cztery pozytywne testy ciążowe, ustawione jak wyrok.

Ręce nie przestawały mi się trząść. — Kurwa. Kurwa. Kurwa.

Nie… To niemożliwe, prawda? Od jednej nieprzemyślanej nocy? Tak po prostu? Muszę mieć pewność, potrzebuję niepodważalnego potwierdzenia. Te testy mogą być po prostu tanim (wcale nie tanim) gównem w końcu.

Musiałam się upewnić, zanim pozwolę sobie całkowicie się rozsypać.

Zadzwoniłam do kliniki i umówiłam się na USG. Potem zadzwoniłam do Marisol.

W ciągu ostatnich miesięcy stała się moją najbliższą przyjaciółką, odkąd jej matka otworzyła piekarnię i wysyłała ją na nasze ranczo po dobrą mąkę i jajka.

Wszechświat naprawdę ma osobliwe poczucie humoru.

Ta złośliwa cheerleaderka z mojego liceum, która kiedyś nie miała najmniejszego powodu, by zadawać się z takim brzydkim kaczątkiem jak ja, teraz prowadzi kawiarnię swojej rodziny i jakoś stała się moją deską ratunku.

Jest też jedyną osobą, która wie o tamtej nocy podczas święta plonów.

Wyciągnęła ze mnie mój sekret pewnej nocy kilka tygodni temu, kiedy zostałam za długo przy jej ladzie po ciężkim dniu pracy, pijąc piwo i udając, że się nie rozsypuję.

Opowiedziałam jej wszystko, a Marisol była wtedy naprawdę słodka i wspierająca. Obiecała, że nie powie nikomu, dała mi słowa, których potrzebowałam, i przy okazji nie szczędziła mi brutalnych porcji rzeczywistości.

Kocham tę dziewczynę, naprawdę.

Teraz to ona upierała się, by mnie wspierać i zawieźć do kliniki swoją starą ciężarówką, jej dłoń odnalazła moją, gdy nie mogłam przestać drżeć.

Techniczka od USG była wesoła, dopóki nagle nie przestała. Jej twarz zmieniła się z profesjonalnie uprzejmej w coś innego, gdy przesuwała głowicę po moim wciąż płaskim brzuchu.

— Interesujące — mruknęła.

— Interesujące dobrze czy interesujące źle? — zażądała Marisol.

Lekarka wpadła do gabinetu, przejęła głowicę i zniszczyła moje życie pięcioma słowami: — Gratulacje. Będziesz miała trojaczki.

W pokoju zapadła cisza, poza dźwiękiem trzech szybkich uderzeń serca wypełniających głośniki. Bum-bum-bum-bum-bum-bum.

— Przepraszam, co? — mój głos był zduszony.

— Trzy wyraźne zarodki. Trzy bicie serca. Wszystkie mają dokładnie osiem tygodni.

Śmiech Marisol graniczył z histerią. — O jasna cholera. Ty naprawdę nigdy nie robisz niczego na pół gwizdka, co?

— Jesteście pewni? — wyszeptałam. — Nie ma pomyłki?

— Żadnej pomyłki. Trzy zdrowe serca. Będziesz musiała umawiać regularne wizyty — ciąże mnogie wymagają starannego monitorowania. Masz pytania?

Miałam tysiąc pytań. Żadne z nich nie dotyczyło opieki medycznej.

Troje dzieci. Jedna noc z dwoma mężczyznami. Nie sposób wiedzieć, który kowboj jest ojcem.

Ale wieści w małych miasteczkach rozchodzą się szybciej, niż się spodziewałam. Zwłaszcza gdy twój brat jest zastępcą szeryfa.

Ryan czekał na moim ganku, gdy Marisol mnie odwoziła. Wciąż w mundurze, wyglądał jak sędzia, ława przysięgłych i kat w jednym.

— Do środka — rozkazał. — Teraz.

— Miło cię widzieć, kochany braciszku.

Poszedł za mną, trzaskając drzwiami tak mocno, że zatrzęsły się zdjęcia na ścianie. — Trojaczki, Ivory? Trojaczki?

Świetnie, zaczyna się. Ale nie mam na to siły. — Wygląda na to.

— Kto jest ojcem?

Nalałam sobie wody, ręce drżały mi już tylko trochę. — To nie twoja sprawa.

— Jak to nie?! — chwycił mnie za ramię, zmuszając, żebym na niego spojrzała. — Moja młodsza siostra jest w ciąży z trojgiem dzieci i nie powie, kto jej to zrobił?

— Zrobił mi to? Nikt mi niczego nie zrobił. Jestem dorosłą kobietą i podjęłam decyzję.

— Decyzję, która zrujnuje ci życie. Masz dwadzieścia dwa lata. Dopiero zaczęłaś karierę. Troje dzieci, Ivory. Troje. — jego głos się podniósł. — Nie możesz ich zatrzymać.

Nie mogłam uwierzyć, że on za mnie decyduje. — Słucham?

— Słyszałaś mnie. To szaleństwo. Nawet nie powiesz nam, kto jest ojcem.

— Przestań. — Odsunęłam się. — Naprawdę każesz mi zrobić aborcję?

— Każę ci być realistką. Nie masz wsparcia, nie masz męża, nie—

— Mam siebie. I to wystarczy!

Drzwi wejściowe otworzyły się. Mój ojciec wszedł do środka, twarz miał poważną.

Słyszał. Oczywiście, że słyszał.

— Ivory. — Jego głos był cichszy niż głos Ryana, ale rozczarowanie w nim bolało bardziej. — Twój brat ma rację. To... dużo jak na jedną osobę. Może powinnaś rozważyć wszystkie opcje.

— Moje opcje. — Spojrzałam na nich — na ojca z zatroskanymi oczami i brata pełnego świętego oburzenia. — Chcecie, żebym pozbyła się dzieci, bo są niewygodne? Bo nie podam nazwiska faceta, który uczyni to akceptowalnym?

— Chcemy dla ciebie jak najlepiej — powiedział tata.

— Nie. Chcecie tego, co najłatwiejsze. Tego, co nie przyniesie rodzinie wstydu, nie skomplikuje wam życia. — Ruszyłam do drzwi i otworzyłam je szeroko. — Oboje. Wynocha.

— Ivory… — zaczął Ryan.

— Wynocha. Teraz.

Wyszli. Ryan rzucił mi ostatnie ostrzegawcze spojrzenie, ojciec westchnął ciężko, jakby postarzał się o dziesięć lat. Zamknęłam drzwi i oparłam się o nie plecami.

Moje dłonie odnalazły mój brzuch — wciąż płaski, wciąż skrywający trzy rozwijające się życia.

— Jesteśmy tylko my — wyszeptałam do nich. — Ale obiecuję wam, to wystarczy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Between Two Cowboys

Between Two Cowboys

120 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

120

Treść

Aa