passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Between Two Cowboys - Rozdział #4 - autor Yan Stellar

Between Two Cowboys

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Whiskey lało się strumieniami. Oni też.

Kameron w końcu pociągnął mnie na parkiet, jego dłoń spoczęła na moim biodrze. Silne palce wciskały się w krągłość przez cienki materiał, rozprowadzając powoli i nieznośnie słodkie ciepło po mojej skórze jak pożar.

— Trzęsiesz się, iskierko — wyszeptał mi do ucha.

— Nie boję się ciebie, Kameron Banks.

— Nigdy nie powiedziałem, że się boisz, skarbie. Ale twoje ciało mówi mi coś, czego twoje usta nie chcą.

Zanim zdołał przyciągnąć mnie bliżej swojego twardego, dużego ciała, czyjaś dłoń objęła mój nadgarstek. Colt wyrwał mnie z uchwytu Kamerona i obrócił w swoim kierunku, przyciągając do siebie tak blisko, że aż nieprzyzwoicie.

Tak blisko, bym czuła każdą twardą płaszczyznę jego ciała przyciśniętą do mnie.

Jego kciuk kreślił powolne kółka na moim kręgosłupie, a moje zdradzieckie ciało wtuliło się w ten dotyk. Materiał jego koszuli był ciepły pod moimi dłońmi, którymi oparłam się o jego tors.

Kameron nie cofnął się. Przeciwnie, przysunął się bliżej, aż zostałam całkiem zakleszczona między ich ciałami. Jego klatka piersiowa napierała na moje plecy, a dłonie ułożył po obu stronach moich bioder, skutecznie mnie więżąc.

— Nie musisz mu nic udowadniać — powiedział Colt chropowatym głosem.

— Może właśnie chce — rzucił Kameron wyzywająco, patrząc Coltowi prosto w oczy ponad moim ramieniem, a jego kciuk kreślił szalone kółka na mojej talii.

Nie mogłam złapać oddechu. Dłonie Colta zsunęły się niżej, zatrzymując się na dole pleców, podczas gdy palce Kamerona zaciskały się na mojej talii.

Obaj byli ode mnie dużo wyżsi, szersi w ramionach, sprawiając, że czułam się drobna i otoczona w sposób, który sprawiał, że ciepło zbierało mi się nisko w brzuchu.

— M-mogę mówić za siebie — wydusiłam, choć mój głos był zdyszany.

— To mów — mruknął Kameron, jego usta musnęły moje ucho.

Za mną czułam każdy twardy fragment jego klatki piersiowej, jego biodra napierały na mnie tak mocno, że nie mogłam zebrać myśli.

Colt pochylił się, tak blisko, że jego oddech owiał moją twarz. — Powiedz nam, czego chcesz, Ivory.

Ta bliskość była oszałamiająca. Tonęłam w ich zapachu—woda kolońska, whiskey i coś wyjątkowo męskiego, co sprawiało, że uginały mi się kolana.

— Jesteście obaj... — nie umiałam dokończyć, przytłoczona tym, jak moje ciało reagowało, a policzki paliły mnie coraz mocniej.

Wtedy zobaczyłam panią Patterson, która patrzyła zza stołu z napojami. Stary Tom Wheeler szeptał coś do żony. Trzy kobiety z dawnej grupy kościelnej mojej mamy miały głowy złączone.

Całe miasteczko patrzyło, jak jestem wciśnięta między dwóch mężczyzn.

Do rana to będzie jedyny temat rozmów.

— Potrzebuję powietrza. — Odsunęłam się. — Wszyscy się gapią.

Przepchnęłam się przez tłum i wypadłam w chłodną noc. Gwiazdy wirowały nade mną, kiedy oparłam się o ścianę stodoły, próbując złapać oddech. Whiskey szumiało mi w żołądku, sprawiając, że świat chylił się na bok.

Żałosne.

To ja miałam mieć dziś kontrolę. To ja miałam sprawić, by pragnęli tego, czego nie mogą mieć—by poczuli to, co ja czułam tyle lat temu, a potem odejść.

Zamiast tego całe moje ciało wciąż drżało od dotyku dłoni Colta na moich biodrach, od oddechu Kamerona przy moim uchu.

Jeden taniec i już byłam mokra i rozpalona jak zakochana nastolatka, którą zapamiętali.

Tyle z siły. Tyle z zemsty.

Oparłam czoło o chłodne drewno i nienawidziłam siebie za to, że wciąż ich pragnę.

— Już uciekasz? — usłyszałam za sobą głos Kamerona.

Odwróciłam głowę i zobaczyłam, że obaj za mną poszli. Kameron z tym wkurzającym uśmiechem i Colt ze zaciśniętą szczęką.

— Wróćcie do środka, zanim ktoś zauważy, że was nie ma. Nic mi nie jest.

— Niech zauważą, mam to gdzieś. I nie jest ci dobrze. — Kameron podszedł bliżej. — Po prostu się chowasz, jak zawsze.

Colt stanął między nami, zasłaniając mnie swoim szerokim ciałem przed Kameronem. — Odsuń się, Banks. Jesteś pijany i gadasz bzdury.

— Nie mów za nią — warknął Kameron. — To twój problem, McKenna. Myślisz, że wiesz, co najlepsze dla wszystkich.

— Lepsze to niż patrzeć, jak bawisz się nią jak jedną z twoich buckle bunnies.

— Przynajmniej jestem szczery w tym, czego chcę, potrafię przyznać, że jej pragnę. Ty cały wieczór rozbierasz ją wzrokiem, za bardzo się boisz, żeby jej dotknąć.

— Nic o mnie nie wiesz. Nikt z was — powiedziałam, próbując zakończyć to szaleństwo.

„Wiem, że latami wzdygałaś za nami.” Kameron podszedł bliżej, górując nade mną. „Wiem, że wyjechałaś z miasta, bo nie mogłaś już znieść bycia niewidzialną. I wiem, że wróciłaś dziś wieczorem w tej wymówce za sukienkę, bo chciałaś, żebyśmy w końcu zobaczyli, co traciliśmy.”

Moje dłonie zacisnęły się w pięści. „Myślisz, że ubrałam się dla ciebie? Ubrałam się dla siebie. Bo nie jestem już tą żałosną dziewczynką!”

„To udowodnij,” rzucił wyzwanie, jego oddech owiał moją twarz. „Przestań uciekać i pokaż, że nie boisz się tego, czego pragniesz, iskierko.”

Coś we mnie pękło. Złość przemieniła się w coś mroczniejszego, bardziej niebezpiecznego. Podrażnienie i stary ból odpłynęły, zostawiając tylko pragnienie. Czyste i niezmącone.

Chcieli dowodu? Dam im dowód.

Chwyciłam Kamerona za koszulę obiema dłońmi, przyciągając go do swojego poziomu. Przycisnęłam usta do jego, ale to nie był słodki pocałunek zakochanej dziewczyny. Całowałam go mocno, ugryzłam jego dolną wargę tak, że jęknął, potem ukołysałam ją językiem, całkowicie przejmując kontrolę nad pocałunkiem.

Oderwałam się nagle, zostawiając go dyszącego i z szeroko otwartymi oczami. „Nadal myślisz, że jestem niewinną siostrzyczką Ryana?”

Nie czekając na odpowiedź, odwróciłam się do Colta, który patrzył, zaciśniętymi pięściami przy bokach, wyglądając na kompletnie rozbitego. Stanęłam na palcach, przyciskając całe ciało do jego, czując już jego twardość na swoim brzuchu.

Zamiast od razu go pocałować, przesunęłam wargami po jego szczęce, w dół szyi, odnalazłam puls i zassałam tak mocno, że zostawiłam ślad.

Jęknął, jego dłonie uwolniły się, by chwycić mnie za biodra. „Ivory—”

„Cicho,” szepnęłam mu w usta, zanim je zajęłam, całując go powoli i brudno, tak jak nauczyłam się, że lubią mężczyźni, obracając językiem o jego, aż całkowicie stracił kontrolę i obrócił nas, dociskając mnie do ściany.

„Powinniśmy przestać,” wyszeptał na moich ustach.

„Nie waż się teraz przestać.”

Chwiejnym krokiem odeszliśmy od stodoły, zbyt pijani, by prowadzić, zbyt zdesperowani, by się przejmować. Stary pokój z siodłami wyłonił się jak sen.

Zakurzone siodła. Końskie derki rzucone w rogu. Skóra i siano. Gruby kutas Kamerona napinał się w jego dżinsach, gdy przyparł mnie do poszarpanej ściany, jego usta były żarem na mojej szyi, zęby muskały puls.

„Powiedz mi, żebym przestał,” warknął, ale jego dłonie już odsuwały na bok moje majtki, palce ślizgały się w mojej wilgoci. „Powiedz, a przestanę.”

„Nie przestawaj. Nigdy nie przestawaj.” Wysapałam, wyginając się do niego, gdy wsunął we mnie dwa palce, kręcąc nimi tak, że jęknęłam.

Colt był za mną, brutalnie i sprawnie zdejmował ze mnie sukienkę, jego szorstkie dłonie sunęły po moich udach, kciuki wbijały się w miękkie pośladki.

Usta Kamerona były wszędzie—na moim gardle, na piersiach, jego język igrał z moimi sutkami, aż bolały. Kutasa Colta, grubego i ciężkiego, czułam przy plecach, gdy jego dłonie przesunęły się do przodu, by szczypać i kręcić moim łechtaczką w rytm z palcami Kamerona.

Położyli mnie na końskich derkach, szorstka tkanina drażniła moją skórę, gdy zdzierali z siebie ubrania.

To było jeszcze lepsze niż najbrudniejsze fantazje, które przez lata o nich snułam.

Nie dostałam tylko jednego z nich. Obydwaj byli moi. I to było doskonałe.

Dłonie wielbiące moje ciało, palce wplątane w moje włosy, chropowate głosy szepczące świństwa do ucha—jak bardzo jestem ciasna, jak o tym marzyli, jak nie przestaną, dopóki nie będę krzyczeć.

I krzyczałam. Raz za razem.

Straciłam rachubę, gdzie jeden się kończy, a drugi zaczyna. Dłonie, usta, wyszeptane imiona. Rozkosz narastała, aż rozpadłam się między nimi. Wiele razy tej nocy, aż nasze ciała odmówiły posłuszeństwa i zasnęliśmy w swoich objęciach.

Świt przeciskał się przez szczeliny w drewnianych ścianach, gdy się obudziłam. Siano wplątane w moje włosy. Sukienka zmięta obok. I wtedy dotarło do mnie, że jestem sama.

Wstyd zalał mi pierś, ale pod nim—niezaprzeczalna ulga.

Nie wiedziałam, jak mogłabym spojrzeć im w oczy po tym, co zrobiliśmy. Po tym, czego sama błagałam. Po tym, co sprawili, że czułam.

Drżącymi dłońmi włożyłam sukienkę, derki wciąż trzymały ich ciepło, ich zapach.

Odeszli bez słowa.

Stanęłam w progu, patrząc, jak słońce maluje niebo na różowo i złoto, i nie potrafiłam zdecydować, czy jestem wdzięczna, czy kompletnie rozbita.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Przechodziłam przez swoje dyżury w klinice doktora Perkinsa jak duch.

Trzy dni od święta zbiorów. Trzy dni badania koni i bydła, podczas gdy moje ciało wciąż nosiło wspomnienia, których nie potrafiłam się pozbyć.

Tego popołudnia znalazłam pretekst, żeby zajrzeć do głównego domu na naszym ranczu, gdzie zwykle pomagali. Ojciec siedział przy kuchennym stole, pochylony nad księgą rachunkową, z okularami do czytania zsuniętymi na nos.

— Hej, tato. — Oparłam się o futrynę drzwi. — Masz chwilę?

— Zawsze dla ciebie, skarbie. Co cię trapi?

— Muszę skoordynować swoje obchody weterynaryjne z pracownikami rancza w tym tygodniu. Doktor Perkins chce, żebym sama zajęła się bydłem na północnych pastwiskach, a nie chcę nikomu przeszkadzać.

Pokiwał głową, nie podnosząc wzroku. — Dam ci grafik. Większość chłopaków pracuje przy ogrodzeniach do piątku.

Świetnie. To właśnie to wejście, którego potrzebuję.

Starałam się brzmieć swobodnie, próbując wymyślić, jak się z nimi spotkać. — A co z Banksem i McKenną? Nadal pracują na północnych pastwiskach?

Ojciec w końcu spojrzał na mnie. Coś przemknęło po jego twarzy — zaskoczenie, może ciekawość, dlaczego pytam. Gdyby tylko wiedział…

— Kameron wyjechał na rodeo, powiedział mi wczoraj przed wyjazdem. Jacyś łowcy talentów widzieli, jak jeździł na targach powiatowych w zeszłym miesiącu. Podobno dali mu propozycję nie do odrzucenia.

Żołądek zapadł mi się gdzieś w głąb i mocniej ścisnęłam futrynę. — A Colt?

Tata wzruszył ramionami i wrócił do księgi. — McKenna dostał propozycję stanowiska kierowniczego na ranczu w Teksasie. Wyjechał tego samego ranka co Banks. Nawet nie dał właściwego wypowiedzenia. Po prostu spakował się i odjechał o świcie.

Tego samego ranka, wczoraj. Oboje. Zniknęli.

Nawet nie… Kurwa.

— To niewygodne — wydusiłam. — Dobrzy pracownicy są trudni do znalezienia.

— Powiedz mi coś o tym. Musiałem się nieźle nagimnastykować, żeby pokryć ich pracę. — Pokręcił głową. — Nigdy bym nie pomyślał, że ci dwaj się ulotnią, ale chyba nigdy tak naprawdę nie zna się ludzi.

Tak, najwyraźniej nigdy się nie zna.

Więc po prostu się wymknęłam, zanim moja twarz mogłaby mnie zdradzić, a ojciec zorientowałby się, że wydarzyło się coś między jego samotną jedynaczką a dwoma gorącymi, nieokiełznanymi kowbojami.

Nikt nigdy się nie dowie.

* * *

Następne dwa miesiące były dość brutalne, bo rzuciłam się w wir pracy.

Każde chore zwierzę, każdy pilny telefon, każda okazja, żeby udowodnić coś doktorowi Perkinsowi — wykorzystywałam wszystko. Jeśli tylko będę wystarczająco zajęta, wystarczająco wykończona, może uda mi się zapomnieć smak whiskey i dźwięk mojego imienia na ich ustach.

Przestać pamiętać, jak to było w końcu dostać to, czego pragnęłam tak długo, tylko po to, by stracić to o świcie.

Znaki były oczywiste, wrzeszczały do mnie w języku, którego odmawiałam tłumaczyć.

Poranna kawa, która nagle sprawiała, że miałam odruch wymiotny. Świat przechylający się na bok, gdy zbyt szybko wstawałam. Dżinsy robiące się coraz ciaśniejsze, mimo że ledwo jadłam.

Obwiniałam wszystko inne — stres, zmęczenie, złamane serce. Wszystko, tylko nie prawdę.

Aż do tego ranka, kiedy badałam klacz pani Henderson i stodoła zaczęła wirować. Ledwo zdążyłam wybiec na zewnątrz, zanim opróżniłam żołądek za ogrodzeniem.

Wtedy przypomniałam sobie, że nie dostanę okresu.

Matematyka była okrutnym żartem.

Osiem tygodni od święta zbiorów. Osiem tygodni od kiedy wtuliłam się między dwóch kowbojów i udawałam, że mogę grać w ich grę bez konsekwencji.

Pojechałam do apteki, potem siedziałam na zimnych kafelkach w łazience godzinę później, a przede mną leżały cztery pozytywne testy ciążowe, ustawione jak wyrok.

Ręce nie przestawały mi się trząść. — Kurwa. Kurwa. Kurwa.

Nie… To niemożliwe, prawda? Od jednej nieprzemyślanej nocy? Tak po prostu? Muszę mieć pewność, potrzebuję niepodważalnego potwierdzenia. Te testy mogą być po prostu tanim (wcale nie tanim) gównem w końcu.

Musiałam się upewnić, zanim pozwolę sobie całkowicie się rozsypać.

Zadzwoniłam do kliniki i umówiłam się na USG. Potem zadzwoniłam do Marisol.

W ciągu ostatnich miesięcy stała się moją najbliższą przyjaciółką, odkąd jej matka otworzyła piekarnię i wysyłała ją na nasze ranczo po dobrą mąkę i jajka.

Wszechświat naprawdę ma osobliwe poczucie humoru.

Ta złośliwa cheerleaderka z mojego liceum, która kiedyś nie miała najmniejszego powodu, by zadawać się z takim brzydkim kaczątkiem jak ja, teraz prowadzi kawiarnię swojej rodziny i jakoś stała się moją deską ratunku.

Jest też jedyną osobą, która wie o tamtej nocy podczas święta plonów.

Wyciągnęła ze mnie mój sekret pewnej nocy kilka tygodni temu, kiedy zostałam za długo przy jej ladzie po ciężkim dniu pracy, pijąc piwo i udając, że się nie rozsypuję.

Opowiedziałam jej wszystko, a Marisol była wtedy naprawdę słodka i wspierająca. Obiecała, że nie powie nikomu, dała mi słowa, których potrzebowałam, i przy okazji nie szczędziła mi brutalnych porcji rzeczywistości.

Kocham tę dziewczynę, naprawdę.

Teraz to ona upierała się, by mnie wspierać i zawieźć do kliniki swoją starą ciężarówką, jej dłoń odnalazła moją, gdy nie mogłam przestać drżeć.

Techniczka od USG była wesoła, dopóki nagle nie przestała. Jej twarz zmieniła się z profesjonalnie uprzejmej w coś innego, gdy przesuwała głowicę po moim wciąż płaskim brzuchu.

— Interesujące — mruknęła.

— Interesujące dobrze czy interesujące źle? — zażądała Marisol.

Lekarka wpadła do gabinetu, przejęła głowicę i zniszczyła moje życie pięcioma słowami: — Gratulacje. Będziesz miała trojaczki.

W pokoju zapadła cisza, poza dźwiękiem trzech szybkich uderzeń serca wypełniających głośniki. Bum-bum-bum-bum-bum-bum.

— Przepraszam, co? — mój głos był zduszony.

— Trzy wyraźne zarodki. Trzy bicie serca. Wszystkie mają dokładnie osiem tygodni.

Śmiech Marisol graniczył z histerią. — O jasna cholera. Ty naprawdę nigdy nie robisz niczego na pół gwizdka, co?

— Jesteście pewni? — wyszeptałam. — Nie ma pomyłki?

— Żadnej pomyłki. Trzy zdrowe serca. Będziesz musiała umawiać regularne wizyty — ciąże mnogie wymagają starannego monitorowania. Masz pytania?

Miałam tysiąc pytań. Żadne z nich nie dotyczyło opieki medycznej.

Troje dzieci. Jedna noc z dwoma mężczyznami. Nie sposób wiedzieć, który kowboj jest ojcem.

Ale wieści w małych miasteczkach rozchodzą się szybciej, niż się spodziewałam. Zwłaszcza gdy twój brat jest zastępcą szeryfa.

Ryan czekał na moim ganku, gdy Marisol mnie odwoziła. Wciąż w mundurze, wyglądał jak sędzia, ława przysięgłych i kat w jednym.

— Do środka — rozkazał. — Teraz.

— Miło cię widzieć, kochany braciszku.

Poszedł za mną, trzaskając drzwiami tak mocno, że zatrzęsły się zdjęcia na ścianie. — Trojaczki, Ivory? Trojaczki?

Świetnie, zaczyna się. Ale nie mam na to siły. — Wygląda na to.

— Kto jest ojcem?

Nalałam sobie wody, ręce drżały mi już tylko trochę. — To nie twoja sprawa.

— Jak to nie?! — chwycił mnie za ramię, zmuszając, żebym na niego spojrzała. — Moja młodsza siostra jest w ciąży z trojgiem dzieci i nie powie, kto jej to zrobił?

— Zrobił mi to? Nikt mi niczego nie zrobił. Jestem dorosłą kobietą i podjęłam decyzję.

— Decyzję, która zrujnuje ci życie. Masz dwadzieścia dwa lata. Dopiero zaczęłaś karierę. Troje dzieci, Ivory. Troje. — jego głos się podniósł. — Nie możesz ich zatrzymać.

Nie mogłam uwierzyć, że on za mnie decyduje. — Słucham?

— Słyszałaś mnie. To szaleństwo. Nawet nie powiesz nam, kto jest ojcem.

— Przestań. — Odsunęłam się. — Naprawdę każesz mi zrobić aborcję?

— Każę ci być realistką. Nie masz wsparcia, nie masz męża, nie—

— Mam siebie. I to wystarczy!

Drzwi wejściowe otworzyły się. Mój ojciec wszedł do środka, twarz miał poważną.

Słyszał. Oczywiście, że słyszał.

— Ivory. — Jego głos był cichszy niż głos Ryana, ale rozczarowanie w nim bolało bardziej. — Twój brat ma rację. To... dużo jak na jedną osobę. Może powinnaś rozważyć wszystkie opcje.

— Moje opcje. — Spojrzałam na nich — na ojca z zatroskanymi oczami i brata pełnego świętego oburzenia. — Chcecie, żebym pozbyła się dzieci, bo są niewygodne? Bo nie podam nazwiska faceta, który uczyni to akceptowalnym?

— Chcemy dla ciebie jak najlepiej — powiedział tata.

— Nie. Chcecie tego, co najłatwiejsze. Tego, co nie przyniesie rodzinie wstydu, nie skomplikuje wam życia. — Ruszyłam do drzwi i otworzyłam je szeroko. — Oboje. Wynocha.

— Ivory… — zaczął Ryan.

— Wynocha. Teraz.

Wyszli. Ryan rzucił mi ostatnie ostrzegawcze spojrzenie, ojciec westchnął ciężko, jakby postarzał się o dziesięć lat. Zamknęłam drzwi i oparłam się o nie plecami.

Moje dłonie odnalazły mój brzuch — wciąż płaski, wciąż skrywający trzy rozwijające się życia.

— Jesteśmy tylko my — wyszeptałam do nich. — Ale obiecuję wam, to wystarczy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

* Teraźniejszość *

Stałam osłupiała na podwórku ojca, buty wrosły w ziemię jakbym zapuściła tu korzenie, podczas gdy moje ciało zdradzało mnie z każdym dudniącym uderzeniem serca.

Twarze moich dzieci przemknęły mi przed oczami. Ich oczy. Ich uśmiechy. Ich ojciec stał dziesięć kroków dalej. Gdybym tylko mogła powiedzieć, który z nich.

"Ivory." Głos Colta był cichszy niż pamiętałam, ale też bardziej szorstki. „Dobrze… dobrze cię znowu widzieć.”

Sześć lat nie odcisnęło na nich piętna takiego, jak na mnie. Diabelski uśmiech Kamerona zgasł na ułamek sekundy, na jego twarzy mignęło niemal coś wrażliwego, zanim maska wróciła na swoje miejsce.

„Hej, iskierko”, powiedział, a niech go diabli za to, że zabrzmiało to czule. „Wyglądasz…” Zawahał się, przełknął ślinę. „Wyglądasz dobrze. Naprawdę dobrze.”

Miałam ochotę się zaśmiać. Albo krzyknąć. Może oba naraz.

Stali tam, jakbyśmy byli starymi przyjaciółmi spotykającymi się po latach. Jakby nie przelecieli mnie bez opamiętania w siodlarni i nie zniknęli przed świtem.

„Dajcie spokój. Przestańcie z tą szopką.” Słowa wyszły ze mnie szydercze i ostre jak brzytwa. „Nie ważcie się tam stać i udawać, że—”

„Ivory, proszę.” Colt zrobił krok do przodu, dłonie uniesione, jakby zbliżał się do spłoszonej klaczy. W jego piwnych oczach było coś niebezpiecznie bliskiego żalowi. „Musimy porozmawiać. Wszyscy troje.”

„Nie mamy o czym rozmawiać.”

„Teraz my jesteśmy właścicielami rancza,” powiedział Kameron spokojnie. „To sprawa, którą musimy omówić. Prywatnie.”

Colt zszedł z ganku, zanim zdążyłam uciec, a Kameron podążył za nim, jego głos był miękki w sposób, od którego skóra mi cierpła, gdy mówił dalej.

„Twój ojciec potrzebuje odpoczynku. Jego stan… No cóż, nie chcemy go bardziej stresować niż to konieczne. Ta rozmowa nie powinna go dotyczyć.”

Mój ojciec stał bezradnie na schodach, trzęsącymi się dłońmi splecionymi przed sobą.

Wina w jego oczach niemal mnie złamała, ale nie mogłam go teraz pocieszyć. Nie mogłam zrobić nic, oprócz podążenia za tymi dwoma mężczyznami do głównego domu rancza, jak jagnię prowadzone na rzeź.

Zaprowadzili mnie do biura ojca w głównym domu. Do tego samego pokoju, w którym jako nastolatka uczyłam się bilansować księgi rachunkowe rancza.

Teraz siedziałam naprzeciwko dwóch mężczyzn, którzy byli właścicielami każdego akra, który moja rodzina budowała przez trzy pokolenia.

Kameron zajął fotel ze skóry, jakby był u siebie, a Colt ustawił się przy oknie, obserwując mnie tymi nieczytelnymi oczami.

„Ryan o tym wie?” Oskarżenie wyrwało mi się z gardła. „Jak to się w ogóle stało? Oboje zniknęliście sześć lat temu, wyparowaliście jak dym, a teraz jesteście właścicielami wszystkiego, co moja rodzina budowała przez pokolenia?”

Kameron wzruszył ramionami, z tym irytującym uśmiechem błąkającym się na ustach. „A kto twoim zdaniem powiedział nam, że twoje ranczo tonie?”

Zemdlało mi w żołądku.

Co za głupota…

„Spotkaliśmy go w barze jakieś tydzień temu.” Oglądał paznokcie z pozorną nonszalancją. „Starzy znajomi, nadrabianie zaległości, drinki leją się strumieniami—wiesz jak to jest. Ryan zawsze gadał za dużo po trzeciej whiskey. Wyrzucał z siebie wszystko o długach tatusia, banku krążącym jak sępy, jak martwi się o swoją małą siostrzyczkę.”

„Ryan by nie—”

„Parkinson twojego ojca niszczy więcej niż tylko jego ciało.”

Colt przerwał, w końcu odwracając się od okna.

„Rachunki za leczenie. Zaległe płatności. Powolna degradacja wszystkiego, co zbudował twój dziadek. Ryan był zdesperowany. Martwił się o ciebie, Ivory. O to, co się stanie, gdy bank w końcu zażąda spłaty pożyczek i zostawi was z niczym.”

„Więc wpadliście tu jak bohaterowie?” Roześmiałam się, ale zabrzmiało to jak złamany głos. „Jakie to kurwa szlachetne.”

„To nie tak. Kameron i ja już od jakiegoś czasu rozważaliśmy połączenie zasobów.” Spokojny ton Colta kontrastował z moją wściekłością. „Chcieliśmy zainwestować w coś trwałego, zamiast gonić za kolejnym rodeo czy kontraktem na bydło.”

„Tu się wychowaliśmy.”

Kameron pochylił się do przodu, opierając łokcie na kolanach, i spojrzał mi prosto w oczy.

„Twój ojciec dał nam pracę, gdy nikt inny nie chciał. Nauczył nas wszystkiego, co wiemy o ranczu. Ta ziemia coś dla nas znaczy, Ivory. Nie jesteśmy obcymi, którzy wpadli tu, by rozszarpać to, co zbudowała twoja rodzina. Chcemy to uratować. Sprawić, by znów było opłacalne.”

Coś we mnie pękło i wstałam tak gwałtownie, że krzesło zgrzytnęło po drewnianej podłodze. Zacisnęłam pięści przy boku.

„Myślicie, że możecie wrócić tutaj i zgrywać zbawców po tym, co zrobiliście?” Słowa wylały się ze mnie, sześć lat furii w końcu znalazło swój cel. „Obudziłam się sama w siodlarni, a was obu po prostu—nie było. Wyparowaliście. Jakbym była tylko wygodnym ciałem na jedną noc!”

Żaden z nich się nie odezwał, cisza po tych słowach była ogłuszająca. Nawet uśmiech Kamerona zgasł.

„Wykorzystaliście mnie i zniknęliście bez słowa. Żadnej kartki. Żadnego telefonu. Nawet pożegnania z człowiekiem, który was praktycznie wychował!”

Głos załamał mi się przy ostatnich słowach i musiałam zebrać całą wolę, by powstrzymać łzy.

„Nie będę pracować dla mężczyzn, którzy potraktowali mnie jak jednorazowy żart. A teraz chcecie, żebym się uśmiechała i pracowała dla was? Wolę opuścić to ranczo, niż odpowiadać przed którymkolwiek z was.”

Wtedy Colt się poruszył, wyciągając z szuflady teczkę z namysłem. Teczka, którą poznałam, bo podpisywałam te dokumenty trzy lata temu, zdesperowana, by mieć trochę stabilizacji.

„Wszyscy pracownicy pozostają na dotychczasowych umowach.”

Jego głos był spokojny, niemal łagodny. Jakby przekazywał złą wiadomość rodzinie po stracie.

„Twój ojciec zadbał o to podczas negocjacji sprzedaży. Chciał cię chronić, Ivory. Twoją praktykę i dochód.”

Przesunął teczkę w moją stronę po biurku.

„Twoja umowa ma klauzulę kary za przedwczesne rozwiązanie. To standard przy stanowisku z mieszkaniem i sprzętem w pakiecie.” Jego piwne oczy spotkały się z moimi. „Pięćdziesiąt tysięcy dolarów.”

Krew mi zamarzła w żyłach.

Pięćdziesiąt tysięcy dolarów. Nie miałam pięćdziesięciu tysięcy dolarów.

Miałam trójkę dzieci, które potrzebowały nowych ubrań do przedszkola. Miałam praktykę weterynaryjną, która ledwo wychodziła na zero. Miałam konto w banku, które trzymało się na modlitwach.

„To jakiś żart.” Głos mi się załamał. „Naprawdę mówicie mi, że jestem tu uwięziona przez drobny druczek, który podpisałam trzy lata temu? Że nie mogę odejść stąd—od was—bez zapłacenia fortuny, której nie mam?”

„Dokładnie to ci mówimy.” Kameron oparł się o oparcie krzesła, a ten diabelski uśmiech powoli wracał na jego usta. Popołudniowe światło rozbłysło w jego lodowatych, niebieskich oczach i żołądek mi się przewrócił. „Wygląda na to, że utknęłaś z nami, iskierko.”

To przezwisko wywołało we mnie lawinę emocji, łącznie z gęsią skórką. Nazwał mnie tak po raz pierwszy lata temu, gdy wybuchłam złością, a on śmiał się z ognia w moich oczach.

Wtedy skrycie to uwielbiałam. Teraz czułam się, jakby to był łańcuch na mojej szyi.

Spojrzałam na nich—Kameron z nonszalanckim urokiem, Colt z cichą intensywnością—i zobaczyłam swoją przyszłość rozciągającą się przede mną jak wyrok.

Codzienny kontakt z mężczyznami, którzy wciąż sprawiali, że moje ciało płonęło. Codzienny kontakt z mężczyznami, którzy dali mi troje dzieci i nawet o tym nie wiedzieli.

Pięćdziesiąt tysięcy dolarów dzieliło mnie od wolności. Byłam uwięziona.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Between Two Cowboys

Between Two Cowboys

120 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

120

Treść

Aa