passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Between Two Cowboys - Rozdział #5 - autor Yan Stellar

Between Two Cowboys

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Przechodziłam przez swoje dyżury w klinice doktora Perkinsa jak duch.

Trzy dni od święta zbiorów. Trzy dni badania koni i bydła, podczas gdy moje ciało wciąż nosiło wspomnienia, których nie potrafiłam się pozbyć.

Tego popołudnia znalazłam pretekst, żeby zajrzeć do głównego domu na naszym ranczu, gdzie zwykle pomagali. Ojciec siedział przy kuchennym stole, pochylony nad księgą rachunkową, z okularami do czytania zsuniętymi na nos.

— Hej, tato. — Oparłam się o futrynę drzwi. — Masz chwilę?

— Zawsze dla ciebie, skarbie. Co cię trapi?

— Muszę skoordynować swoje obchody weterynaryjne z pracownikami rancza w tym tygodniu. Doktor Perkins chce, żebym sama zajęła się bydłem na północnych pastwiskach, a nie chcę nikomu przeszkadzać.

Pokiwał głową, nie podnosząc wzroku. — Dam ci grafik. Większość chłopaków pracuje przy ogrodzeniach do piątku.

Świetnie. To właśnie to wejście, którego potrzebuję.

Starałam się brzmieć swobodnie, próbując wymyślić, jak się z nimi spotkać. — A co z Banksem i McKenną? Nadal pracują na północnych pastwiskach?

Ojciec w końcu spojrzał na mnie. Coś przemknęło po jego twarzy — zaskoczenie, może ciekawość, dlaczego pytam. Gdyby tylko wiedział…

— Kameron wyjechał na rodeo, powiedział mi wczoraj przed wyjazdem. Jacyś łowcy talentów widzieli, jak jeździł na targach powiatowych w zeszłym miesiącu. Podobno dali mu propozycję nie do odrzucenia.

Żołądek zapadł mi się gdzieś w głąb i mocniej ścisnęłam futrynę. — A Colt?

Tata wzruszył ramionami i wrócił do księgi. — McKenna dostał propozycję stanowiska kierowniczego na ranczu w Teksasie. Wyjechał tego samego ranka co Banks. Nawet nie dał właściwego wypowiedzenia. Po prostu spakował się i odjechał o świcie.

Tego samego ranka, wczoraj. Oboje. Zniknęli.

Nawet nie… Kurwa.

— To niewygodne — wydusiłam. — Dobrzy pracownicy są trudni do znalezienia.

— Powiedz mi coś o tym. Musiałem się nieźle nagimnastykować, żeby pokryć ich pracę. — Pokręcił głową. — Nigdy bym nie pomyślał, że ci dwaj się ulotnią, ale chyba nigdy tak naprawdę nie zna się ludzi.

Tak, najwyraźniej nigdy się nie zna.

Więc po prostu się wymknęłam, zanim moja twarz mogłaby mnie zdradzić, a ojciec zorientowałby się, że wydarzyło się coś między jego samotną jedynaczką a dwoma gorącymi, nieokiełznanymi kowbojami.

Nikt nigdy się nie dowie.

* * *

Następne dwa miesiące były dość brutalne, bo rzuciłam się w wir pracy.

Każde chore zwierzę, każdy pilny telefon, każda okazja, żeby udowodnić coś doktorowi Perkinsowi — wykorzystywałam wszystko. Jeśli tylko będę wystarczająco zajęta, wystarczająco wykończona, może uda mi się zapomnieć smak whiskey i dźwięk mojego imienia na ich ustach.

Przestać pamiętać, jak to było w końcu dostać to, czego pragnęłam tak długo, tylko po to, by stracić to o świcie.

Znaki były oczywiste, wrzeszczały do mnie w języku, którego odmawiałam tłumaczyć.

Poranna kawa, która nagle sprawiała, że miałam odruch wymiotny. Świat przechylający się na bok, gdy zbyt szybko wstawałam. Dżinsy robiące się coraz ciaśniejsze, mimo że ledwo jadłam.

Obwiniałam wszystko inne — stres, zmęczenie, złamane serce. Wszystko, tylko nie prawdę.

Aż do tego ranka, kiedy badałam klacz pani Henderson i stodoła zaczęła wirować. Ledwo zdążyłam wybiec na zewnątrz, zanim opróżniłam żołądek za ogrodzeniem.

Wtedy przypomniałam sobie, że nie dostanę okresu.

Matematyka była okrutnym żartem.

Osiem tygodni od święta zbiorów. Osiem tygodni od kiedy wtuliłam się między dwóch kowbojów i udawałam, że mogę grać w ich grę bez konsekwencji.

Pojechałam do apteki, potem siedziałam na zimnych kafelkach w łazience godzinę później, a przede mną leżały cztery pozytywne testy ciążowe, ustawione jak wyrok.

Ręce nie przestawały mi się trząść. — Kurwa. Kurwa. Kurwa.

Nie… To niemożliwe, prawda? Od jednej nieprzemyślanej nocy? Tak po prostu? Muszę mieć pewność, potrzebuję niepodważalnego potwierdzenia. Te testy mogą być po prostu tanim (wcale nie tanim) gównem w końcu.

Musiałam się upewnić, zanim pozwolę sobie całkowicie się rozsypać.

Zadzwoniłam do kliniki i umówiłam się na USG. Potem zadzwoniłam do Marisol.

W ciągu ostatnich miesięcy stała się moją najbliższą przyjaciółką, odkąd jej matka otworzyła piekarnię i wysyłała ją na nasze ranczo po dobrą mąkę i jajka.

Wszechświat naprawdę ma osobliwe poczucie humoru.

Ta złośliwa cheerleaderka z mojego liceum, która kiedyś nie miała najmniejszego powodu, by zadawać się z takim brzydkim kaczątkiem jak ja, teraz prowadzi kawiarnię swojej rodziny i jakoś stała się moją deską ratunku.

Jest też jedyną osobą, która wie o tamtej nocy podczas święta plonów.

Wyciągnęła ze mnie mój sekret pewnej nocy kilka tygodni temu, kiedy zostałam za długo przy jej ladzie po ciężkim dniu pracy, pijąc piwo i udając, że się nie rozsypuję.

Opowiedziałam jej wszystko, a Marisol była wtedy naprawdę słodka i wspierająca. Obiecała, że nie powie nikomu, dała mi słowa, których potrzebowałam, i przy okazji nie szczędziła mi brutalnych porcji rzeczywistości.

Kocham tę dziewczynę, naprawdę.

Teraz to ona upierała się, by mnie wspierać i zawieźć do kliniki swoją starą ciężarówką, jej dłoń odnalazła moją, gdy nie mogłam przestać drżeć.

Techniczka od USG była wesoła, dopóki nagle nie przestała. Jej twarz zmieniła się z profesjonalnie uprzejmej w coś innego, gdy przesuwała głowicę po moim wciąż płaskim brzuchu.

— Interesujące — mruknęła.

— Interesujące dobrze czy interesujące źle? — zażądała Marisol.

Lekarka wpadła do gabinetu, przejęła głowicę i zniszczyła moje życie pięcioma słowami: — Gratulacje. Będziesz miała trojaczki.

W pokoju zapadła cisza, poza dźwiękiem trzech szybkich uderzeń serca wypełniających głośniki. Bum-bum-bum-bum-bum-bum.

— Przepraszam, co? — mój głos był zduszony.

— Trzy wyraźne zarodki. Trzy bicie serca. Wszystkie mają dokładnie osiem tygodni.

Śmiech Marisol graniczył z histerią. — O jasna cholera. Ty naprawdę nigdy nie robisz niczego na pół gwizdka, co?

— Jesteście pewni? — wyszeptałam. — Nie ma pomyłki?

— Żadnej pomyłki. Trzy zdrowe serca. Będziesz musiała umawiać regularne wizyty — ciąże mnogie wymagają starannego monitorowania. Masz pytania?

Miałam tysiąc pytań. Żadne z nich nie dotyczyło opieki medycznej.

Troje dzieci. Jedna noc z dwoma mężczyznami. Nie sposób wiedzieć, który kowboj jest ojcem.

Ale wieści w małych miasteczkach rozchodzą się szybciej, niż się spodziewałam. Zwłaszcza gdy twój brat jest zastępcą szeryfa.

Ryan czekał na moim ganku, gdy Marisol mnie odwoziła. Wciąż w mundurze, wyglądał jak sędzia, ława przysięgłych i kat w jednym.

— Do środka — rozkazał. — Teraz.

— Miło cię widzieć, kochany braciszku.

Poszedł za mną, trzaskając drzwiami tak mocno, że zatrzęsły się zdjęcia na ścianie. — Trojaczki, Ivory? Trojaczki?

Świetnie, zaczyna się. Ale nie mam na to siły. — Wygląda na to.

— Kto jest ojcem?

Nalałam sobie wody, ręce drżały mi już tylko trochę. — To nie twoja sprawa.

— Jak to nie?! — chwycił mnie za ramię, zmuszając, żebym na niego spojrzała. — Moja młodsza siostra jest w ciąży z trojgiem dzieci i nie powie, kto jej to zrobił?

— Zrobił mi to? Nikt mi niczego nie zrobił. Jestem dorosłą kobietą i podjęłam decyzję.

— Decyzję, która zrujnuje ci życie. Masz dwadzieścia dwa lata. Dopiero zaczęłaś karierę. Troje dzieci, Ivory. Troje. — jego głos się podniósł. — Nie możesz ich zatrzymać.

Nie mogłam uwierzyć, że on za mnie decyduje. — Słucham?

— Słyszałaś mnie. To szaleństwo. Nawet nie powiesz nam, kto jest ojcem.

— Przestań. — Odsunęłam się. — Naprawdę każesz mi zrobić aborcję?

— Każę ci być realistką. Nie masz wsparcia, nie masz męża, nie—

— Mam siebie. I to wystarczy!

Drzwi wejściowe otworzyły się. Mój ojciec wszedł do środka, twarz miał poważną.

Słyszał. Oczywiście, że słyszał.

— Ivory. — Jego głos był cichszy niż głos Ryana, ale rozczarowanie w nim bolało bardziej. — Twój brat ma rację. To... dużo jak na jedną osobę. Może powinnaś rozważyć wszystkie opcje.

— Moje opcje. — Spojrzałam na nich — na ojca z zatroskanymi oczami i brata pełnego świętego oburzenia. — Chcecie, żebym pozbyła się dzieci, bo są niewygodne? Bo nie podam nazwiska faceta, który uczyni to akceptowalnym?

— Chcemy dla ciebie jak najlepiej — powiedział tata.

— Nie. Chcecie tego, co najłatwiejsze. Tego, co nie przyniesie rodzinie wstydu, nie skomplikuje wam życia. — Ruszyłam do drzwi i otworzyłam je szeroko. — Oboje. Wynocha.

— Ivory… — zaczął Ryan.

— Wynocha. Teraz.

Wyszli. Ryan rzucił mi ostatnie ostrzegawcze spojrzenie, ojciec westchnął ciężko, jakby postarzał się o dziesięć lat. Zamknęłam drzwi i oparłam się o nie plecami.

Moje dłonie odnalazły mój brzuch — wciąż płaski, wciąż skrywający trzy rozwijające się życia.

— Jesteśmy tylko my — wyszeptałam do nich. — Ale obiecuję wam, to wystarczy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

* Teraźniejszość *

Stałam osłupiała na podwórku ojca, buty wrosły w ziemię jakbym zapuściła tu korzenie, podczas gdy moje ciało zdradzało mnie z każdym dudniącym uderzeniem serca.

Twarze moich dzieci przemknęły mi przed oczami. Ich oczy. Ich uśmiechy. Ich ojciec stał dziesięć kroków dalej. Gdybym tylko mogła powiedzieć, który z nich.

"Ivory." Głos Colta był cichszy niż pamiętałam, ale też bardziej szorstki. „Dobrze… dobrze cię znowu widzieć.”

Sześć lat nie odcisnęło na nich piętna takiego, jak na mnie. Diabelski uśmiech Kamerona zgasł na ułamek sekundy, na jego twarzy mignęło niemal coś wrażliwego, zanim maska wróciła na swoje miejsce.

„Hej, iskierko”, powiedział, a niech go diabli za to, że zabrzmiało to czule. „Wyglądasz…” Zawahał się, przełknął ślinę. „Wyglądasz dobrze. Naprawdę dobrze.”

Miałam ochotę się zaśmiać. Albo krzyknąć. Może oba naraz.

Stali tam, jakbyśmy byli starymi przyjaciółmi spotykającymi się po latach. Jakby nie przelecieli mnie bez opamiętania w siodlarni i nie zniknęli przed świtem.

„Dajcie spokój. Przestańcie z tą szopką.” Słowa wyszły ze mnie szydercze i ostre jak brzytwa. „Nie ważcie się tam stać i udawać, że—”

„Ivory, proszę.” Colt zrobił krok do przodu, dłonie uniesione, jakby zbliżał się do spłoszonej klaczy. W jego piwnych oczach było coś niebezpiecznie bliskiego żalowi. „Musimy porozmawiać. Wszyscy troje.”

„Nie mamy o czym rozmawiać.”

„Teraz my jesteśmy właścicielami rancza,” powiedział Kameron spokojnie. „To sprawa, którą musimy omówić. Prywatnie.”

Colt zszedł z ganku, zanim zdążyłam uciec, a Kameron podążył za nim, jego głos był miękki w sposób, od którego skóra mi cierpła, gdy mówił dalej.

„Twój ojciec potrzebuje odpoczynku. Jego stan… No cóż, nie chcemy go bardziej stresować niż to konieczne. Ta rozmowa nie powinna go dotyczyć.”

Mój ojciec stał bezradnie na schodach, trzęsącymi się dłońmi splecionymi przed sobą.

Wina w jego oczach niemal mnie złamała, ale nie mogłam go teraz pocieszyć. Nie mogłam zrobić nic, oprócz podążenia za tymi dwoma mężczyznami do głównego domu rancza, jak jagnię prowadzone na rzeź.

Zaprowadzili mnie do biura ojca w głównym domu. Do tego samego pokoju, w którym jako nastolatka uczyłam się bilansować księgi rachunkowe rancza.

Teraz siedziałam naprzeciwko dwóch mężczyzn, którzy byli właścicielami każdego akra, który moja rodzina budowała przez trzy pokolenia.

Kameron zajął fotel ze skóry, jakby był u siebie, a Colt ustawił się przy oknie, obserwując mnie tymi nieczytelnymi oczami.

„Ryan o tym wie?” Oskarżenie wyrwało mi się z gardła. „Jak to się w ogóle stało? Oboje zniknęliście sześć lat temu, wyparowaliście jak dym, a teraz jesteście właścicielami wszystkiego, co moja rodzina budowała przez pokolenia?”

Kameron wzruszył ramionami, z tym irytującym uśmiechem błąkającym się na ustach. „A kto twoim zdaniem powiedział nam, że twoje ranczo tonie?”

Zemdlało mi w żołądku.

Co za głupota…

„Spotkaliśmy go w barze jakieś tydzień temu.” Oglądał paznokcie z pozorną nonszalancją. „Starzy znajomi, nadrabianie zaległości, drinki leją się strumieniami—wiesz jak to jest. Ryan zawsze gadał za dużo po trzeciej whiskey. Wyrzucał z siebie wszystko o długach tatusia, banku krążącym jak sępy, jak martwi się o swoją małą siostrzyczkę.”

„Ryan by nie—”

„Parkinson twojego ojca niszczy więcej niż tylko jego ciało.”

Colt przerwał, w końcu odwracając się od okna.

„Rachunki za leczenie. Zaległe płatności. Powolna degradacja wszystkiego, co zbudował twój dziadek. Ryan był zdesperowany. Martwił się o ciebie, Ivory. O to, co się stanie, gdy bank w końcu zażąda spłaty pożyczek i zostawi was z niczym.”

„Więc wpadliście tu jak bohaterowie?” Roześmiałam się, ale zabrzmiało to jak złamany głos. „Jakie to kurwa szlachetne.”

„To nie tak. Kameron i ja już od jakiegoś czasu rozważaliśmy połączenie zasobów.” Spokojny ton Colta kontrastował z moją wściekłością. „Chcieliśmy zainwestować w coś trwałego, zamiast gonić za kolejnym rodeo czy kontraktem na bydło.”

„Tu się wychowaliśmy.”

Kameron pochylił się do przodu, opierając łokcie na kolanach, i spojrzał mi prosto w oczy.

„Twój ojciec dał nam pracę, gdy nikt inny nie chciał. Nauczył nas wszystkiego, co wiemy o ranczu. Ta ziemia coś dla nas znaczy, Ivory. Nie jesteśmy obcymi, którzy wpadli tu, by rozszarpać to, co zbudowała twoja rodzina. Chcemy to uratować. Sprawić, by znów było opłacalne.”

Coś we mnie pękło i wstałam tak gwałtownie, że krzesło zgrzytnęło po drewnianej podłodze. Zacisnęłam pięści przy boku.

„Myślicie, że możecie wrócić tutaj i zgrywać zbawców po tym, co zrobiliście?” Słowa wylały się ze mnie, sześć lat furii w końcu znalazło swój cel. „Obudziłam się sama w siodlarni, a was obu po prostu—nie było. Wyparowaliście. Jakbym była tylko wygodnym ciałem na jedną noc!”

Żaden z nich się nie odezwał, cisza po tych słowach była ogłuszająca. Nawet uśmiech Kamerona zgasł.

„Wykorzystaliście mnie i zniknęliście bez słowa. Żadnej kartki. Żadnego telefonu. Nawet pożegnania z człowiekiem, który was praktycznie wychował!”

Głos załamał mi się przy ostatnich słowach i musiałam zebrać całą wolę, by powstrzymać łzy.

„Nie będę pracować dla mężczyzn, którzy potraktowali mnie jak jednorazowy żart. A teraz chcecie, żebym się uśmiechała i pracowała dla was? Wolę opuścić to ranczo, niż odpowiadać przed którymkolwiek z was.”

Wtedy Colt się poruszył, wyciągając z szuflady teczkę z namysłem. Teczka, którą poznałam, bo podpisywałam te dokumenty trzy lata temu, zdesperowana, by mieć trochę stabilizacji.

„Wszyscy pracownicy pozostają na dotychczasowych umowach.”

Jego głos był spokojny, niemal łagodny. Jakby przekazywał złą wiadomość rodzinie po stracie.

„Twój ojciec zadbał o to podczas negocjacji sprzedaży. Chciał cię chronić, Ivory. Twoją praktykę i dochód.”

Przesunął teczkę w moją stronę po biurku.

„Twoja umowa ma klauzulę kary za przedwczesne rozwiązanie. To standard przy stanowisku z mieszkaniem i sprzętem w pakiecie.” Jego piwne oczy spotkały się z moimi. „Pięćdziesiąt tysięcy dolarów.”

Krew mi zamarzła w żyłach.

Pięćdziesiąt tysięcy dolarów. Nie miałam pięćdziesięciu tysięcy dolarów.

Miałam trójkę dzieci, które potrzebowały nowych ubrań do przedszkola. Miałam praktykę weterynaryjną, która ledwo wychodziła na zero. Miałam konto w banku, które trzymało się na modlitwach.

„To jakiś żart.” Głos mi się załamał. „Naprawdę mówicie mi, że jestem tu uwięziona przez drobny druczek, który podpisałam trzy lata temu? Że nie mogę odejść stąd—od was—bez zapłacenia fortuny, której nie mam?”

„Dokładnie to ci mówimy.” Kameron oparł się o oparcie krzesła, a ten diabelski uśmiech powoli wracał na jego usta. Popołudniowe światło rozbłysło w jego lodowatych, niebieskich oczach i żołądek mi się przewrócił. „Wygląda na to, że utknęłaś z nami, iskierko.”

To przezwisko wywołało we mnie lawinę emocji, łącznie z gęsią skórką. Nazwał mnie tak po raz pierwszy lata temu, gdy wybuchłam złością, a on śmiał się z ognia w moich oczach.

Wtedy skrycie to uwielbiałam. Teraz czułam się, jakby to był łańcuch na mojej szyi.

Spojrzałam na nich—Kameron z nonszalanckim urokiem, Colt z cichą intensywnością—i zobaczyłam swoją przyszłość rozciągającą się przede mną jak wyrok.

Codzienny kontakt z mężczyznami, którzy wciąż sprawiali, że moje ciało płonęło. Codzienny kontakt z mężczyznami, którzy dali mi troje dzieci i nawet o tym nie wiedzieli.

Pięćdziesiąt tysięcy dolarów dzieliło mnie od wolności. Byłam uwięziona.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Moje myśli błądziły po niemożliwych opcjach.

Nie mogłam im powiedzieć o dzieciach, które sama wychowywałam przez pięć lat. Nie mogłam wyjawić, że jedno z nich może być ojcem, który mnie porzucił, zanim w ogóle się dowiedział.

Ale nie stać mnie też było na prawnika, by walczyć z tą umową. Nie mogłam odejść od mojego gabinetu weterynaryjnego ani domu. Dziedzictwo mojej rodziny wymykało mi się z rąk, a ci dwaj mężczyźni trzymali za sznur.

Kameron i Colt patrzyli na mnie, czekając. Cisza naciskała mi na klatkę piersiową jak fizyczny ciężar.

"Dobrze. Zostanę," w końcu wymusiłam słowa przez zaciśnięte zęby. "Ale mam warunki."

Podniosłam jeden palec, a brwi Kamerona uniosły się rozbawione, podczas gdy Colt nie poruszył się, ale jego uwaga się wyostrzyła.

"Po pierwsze—zaczynamy od czystej karty." Uniosłam podbródek. "Nie zakładacie, że wiecie, kim teraz jestem, i na pewno nie traktujecie mnie jak dwudziestodwuletnią dziewczynę, którą zostawiliście."

Przez pokój przeszedł powolny dreszcz. Uśmiech Kamerona osłabł, a szczęka Colta drgnęła.

"To uczciwe," powiedział cicho Colt. "Sześć lat to dużo czasu. Ludzie się zmieniają."

"Zmieniają się." Podniosłam drugi palec. "Każde przekroczenie moich granic daje mi prawo do rozwiązania umowy bez kary. Nie obchodzi mnie, co tam jest napisane—przekroczycie linię, znikam."

Palce Colta zadrgały przy jego biodrach, a uśmiech Kamerona stał się napięty, zamyślony.

"A te granice..." Kameron skrzyżował ramiona, wyglądając na rozbawionego. "Zamierzasz napisać nam instrukcję? Może jakieś fiszki, żebyśmy wiedzieli, które tematy są zakazane?"

"Sami się dowiecie, kiedy przekroczycie jedną z nich. A gdy powiem, żebyście się odsunęli, odsuniecie się natychmiast. Bez negocjacji. Bez używania tego uśmiechu, żeby się prześlizgnąć przez moje mury jak przez bibułę."

"Brzmi rozsądnie," powiedział Colt. Jego piwne oczy nie odrywały się od moich. "Nie jesteśmy tu po to, żeby ci utrudniać życie, Ivory. Chcemy, żeby ta współpraca się udała."

"Współpraca." Pozwoliłam, by to słowo zawisło w powietrzu. "Tak to nazywamy?"

"A jakbyś to nazwała?"

"Przymusowa służba przychodzi mi do głowy."

Kameron roześmiał się—prawdziwy śmiech, szczere zaskoczenie przebijające się przez jego fasadę. "Cholera, iskierko. Naprawdę nabrałaś charakteru. Kiedyś nie mogłaś spojrzeć na nas bez czerwienienia się."

"Ta dziewczyna spłonęła w siodlarni sześć lat temu." Podniosłam trzeci palec. "Ostatni warunek—zero terytorialnych zagrywek. Żadnego rywalizowania o mnie. Żadnej zazdrości. Nie jestem nagrodą do zdobycia przez któregoś z was."

Cisza zgniotła powietrze, a uśmiech Kamerona rozlał się powoli i niebezpiecznie, jakby właśnie rzuciłam mu wyzwanie, na które czekał.

Wyraz twarzy Colta się nie zmienił, ale jego dłonie znowu zadrgały przy biodrach—drobna rysa w tej żelaznej samokontroli. To oznaczało, że już knuł, jak ominąć moje zasady, nie łamiąc ich oficjalnie.

"Zgoda," powiedział. "Wszystkie trzy warunki. Mamy to spisać?"

"Co do słowa."

"W takim razie załatwione." Podszedł do biurka i wyciągnął skórzany notes. "Teraz, jeśli chodzi o sprawy funkcjonowania rancza. Chciałbym zaplanować cotygodniowe spotkania w sprawie raportów o stanie zdrowia zwierząt."

"Cotygodniowe spotkania są w porządku. Najlepiej pasują mi poniedziałki."

"Poniedziałki. Zanotowane."

Kameron wstał, przeciągając się jak kot budzący się z drzemki.

"A co z oprowadzeniem?" zapytał, tonem sugerującym, że chciałby obejrzeć coś więcej niż tylko posiadłość. "Minęło sześć lat. Musimy zobaczyć, z czym mamy do czynienia. A kto lepiej nam to pokaże niż kobieta, która utrzymała to miejsce przy życiu?"

Zachowałam neutralny wyraz twarzy. "Coś zorganizuję. Później."

" Później ," powtórzył, podchodząc bliżej.

Nie ustąpiłam, choć jego nowy, ale wciąż obezwładniający zapach perfum atakował moje zmysły. Gardło mi się zacisnęło, ale zanim zdążyłam odpowiedzieć, telefon wybuchł dźwiękiem.

Na ekranie pojawiło się imię Marisol. Odwróciłam się od mężczyzn, odbierając ze ściśniętym sercem. "Hej, Mari. Co się stało?"

"No więc, śmieszna sprawa." Jej głos brzmiał pół żartobliwie, pół zrezygnowanie. "Luke uznał, że dalej jest głodny po śniadaniu i zjadł naleśniki Levi’ego prosto z jego talerza. Zjadł sześć zanim zdołałam zareagować i dwa razy już zwymiotował. Dzieciom nic nie jest, ale jak będziesz je odbierać, to weź może ubrania na zmianę."

Krew mi zamarzła, ale głos zachowałam spokojny. "Rozumiem. Zaraz będę."

"Wszystko okej? Jakoś dziwnie brzmisz."

"W porządku. Kończę tylko sprawy służbowe. Wyjaśnię na miejscu."

Zakończyłam rozmowę i odwróciłam się, z twarzą bez wyrazu. Dwie pary oczu wbiły się we mnie—ciekawskie Kamerona i nieprzeniknione Colta.

"Mam sprawy w mieście," powiedziałam. "Dokończymy to później."

Nie czekałam na pozwolenie, po prostu wyszłam z biura jakby ściany się zamykały, bo tak właśnie było.

Droga do kawiarni Marisol zajęła mi piętnaście minut. Piętnaście minut ściskania kierownicy tak mocno, aż zbielały mi knykcie. Piętnaście minut prób łapania oddechu przez panikę ściskającą mi pierś.

Trojaczki rzuciły się na mnie, gdy tylko weszłam tylnymi drzwiami.

Lily złapała mnie za rękę, trajkocząc o rysunku, który zrobiła—konia z fioletowymi plamkami i tęczową grzywą.

Luke został z tyłu, zawstydzony, z poplamioną koszulką i bladą twarzą.

Levi domagał się wyjaśnienia, czemu tak długo mnie nie było, z ramionami skrzyżowanymi na piersi. Ta poza—czysty Kameron w miniaturze, cały z postawą i oskarżeniem. A może to upór Colta?

Boże, nadal nie potrafiłam powiedzieć.

Przycisnęłam ich do siebie zbyt mocno, wdychając zapach syropu i dzieciństwa. Moje kotwice. Moje powody dla wszystkiego.

"Mamo, dusisz mnie," zaprotestowała Lily.

"Przepraszam, kochanie. Po prostu tęskniłam."

Gdy dzieci już były przebrane i zajęte kolorowankami, opadłam na ławkę w kącie i powiedziałam Marisol wszystko.

Sprzedaż. Kontrakt. Pułapkę, w którą wpadłam.

Zasady, które ustaliłam, a które już wydawały się papierowymi ścianami wobec burzy.

Mężczyzn, którzy mogliby zniszczyć wszystko, jeśli tylko spojrzą w twarze moich dzieci.

"Pozwól, że się upewnię, że dobrze rozumiem ten burdel." Twarz Marisol ciemniała z każdym słowem. "Twoi tatusiowie dzieci—w liczbie mnogiej—teraz są właścicielami rodzinnego rancza. Finansowo jesteś do nich przywiązana. I nie mają pojęcia, że te trzy małe chochliki istnieją?"

"To podsumowanie, tak."

"Ivory." Pochyliła się do przodu. "Nie ukryjesz trójki pięciolatków w tak małym miasteczku. Ludzie plotkują. Gdy tylko Kameron albo Colt zobaczą te dzieci… Każdy z połową rozumu zacznie zadawać pytania."

"Wiem." Głos mi się załamał. "Wiem, okej? Potrzebuję tylko czasu, żeby to wszystko ogarnąć. Kilku dni, by wymyślić jakiś plan."

"Plan na co? Żeby okłamywać ich w nieskończoność? Żeby udawać, że twoje dzieci nie istnieją?"

"Żeby chronić moje dzieci przed mężczyznami, którzy już raz mnie zostawili." Pochyliłam się do przodu, desperacja przeciekała przez każde słowo. "Możesz się nimi zająć kilka dni? Dopóki czegoś nie wymyślę. Proszę, Marisol. Błagam cię."

Przez dłuższą chwilę milczała. Potem westchnęła, sięgnęła przez stół i ścisnęła moją dłoń.

"Dobrze. Kilka dni. Ale Ivory…" Spoważniała. "To jest głupie i dobrze o tym wiesz. Nie uciekniesz od tego wiecznie. W końcu prawda wyjdzie na jaw, a wtedy lepiej miej cholernie dobrą wymówkę."

"Wiem."

"Na pewno? Bo z mojej perspektywy to budujesz domek z kart w trakcie wichury."

Spojrzałam na moje dzieci—Lily pokazującą Luke’owi swój rysunek, Levi kradnący kredki obojgu. Całe moje serce, przy stoliku w kawiarni pokrytym plamami po śniadaniu.

"Może i tak," powiedziałam. "Ale te dzieci to wszystko, co mam. I zrobię wszystko, by je chronić. Nawet jeśli będę musiała okłamywać mężczyzn, którzy mogą być ich ojcami."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Between Two Cowboys

Between Two Cowboys

120 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

120

Treść

Aa