passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Carrying the Lycan Cursed child - Rozdział #4 - autor Tessa Kelwyn

Carrying the Lycan Cursed child

/

Rozdział 4

rozdział 3

POV Kali

Trzy dni wydawały się trzema latami. Siedziałam w swoich komnatach, wpatrując się w elegancką suknię, którą mama wybrała na królewski bal. Głęboki, niebieski jedwab sprawiał, że moje bursztynowe oczy wydawały się jaśniejsze, ale czułam się, jakbym szykowała się na własny pogrzeb.

Moja pokojówka, Elena, pracowała cicho za mną, wplatając perły w moje ciemnobrązowe włosy. Mama przyjechała tego ranka i natychmiast przejęła kontrolę nad wszystkim. Lady Catherine Silverwood poruszała się po moich komnatach z wprawną efektywnością, wydając polecenia służbie i badając każdy szczegół mojego wyglądu ostrym wzrokiem.

"Usiądź prościej, Kali" – rozkazała, poprawiając dekolt mojej sukni, by lepiej wyeksponować rodzinne diamenty Silverwoodów. – "Dziś wieczorem reprezentujesz cały nasz ród."

Spojrzałam na siebie w lustrze. Kobieta, która patrzyła z powrotem, miała tę samą twarz w kształcie serca i pełne usta, które Kastian kiedyś uwielbiał całować. Moja blada skóra wydawała się jeszcze bielsza niż zwykle, a pod oczami – w tym samym złotym kolorze, co oczy mojej wilczycy – pojawiły się ciemne cienie.

"Elena, zostaw nas" – powiedziała nagle mama. – "Muszę porozmawiać z córką na osobności."

Kiedy zostałyśmy same, od razu wyczułam zmianę w jej nastroju. W jej zapachu mieszało się rozczarowanie z ledwo powstrzymywanym szałem.

"Mamo" – zaczęłam, ledwo słyszalnym głosem – "muszę ci coś powiedzieć."

Wciąż poprawiała moją biżuterię, ale zobaczyłam, jak zesztywniała. "Ach tak? I co to takiego?"

Wzięłam drżący oddech. "Kastian planuje wziąć drugą partnerkę."

Te słowa zawisły w powietrzu niczym wyrok śmierci. Ręce mamy zastygły na diamentowym naszyjniku, a jej odbicie w lustrze pokazało szok, który szybko przerodził się w coś znacznie gorszego. Ujrzałam błysk złotych oczu, gdy wilczyca na moment się ujawniła.

"Co właśnie powiedziałaś?" – zapytała, jej głos był niebezpiecznie cichy.

"Powiedział mi trzy noce temu" – wyszeptałam. – "Mówi, że wataha potrzebuje dziedzica, a ja... ja nie mogę mu go dać."

Mama odwróciła się do mnie gwałtownie, jej elegancka poza pękła jak cienki lód. "Osiem lat" – syknęła, ruszając w moją stronę jak drapieżnik. – "Osiem lat czekałam, aż zrobisz jedno, najważniejsze – dasz temu Alfie dziedzica."

"Mamo, próbowałam wszystkiego—"

"Naprawdę?" – przerwała mi ostrym tonem. – "Bo wydaje mi się, że nie zrobiłaś nic poza przynoszeniem tej rodzinie wstydu swoją spektakularną porażką jako partnerka."

Jej słowa bolały, ale starałam się bronić. "Nie chciałam, żeby to małżeństwo się nie udało. Odwiedziłam każdego uzdrowiciela, próbowałam każdego zioła—"

"Osiem lat wymyślania wymówek przed innymi szlachetnymi rodzinami" – ciągnęła, jej głos stawał się coraz głośniejszy z każdym słowem. – "Osiem lat znoszenia ich litościwych spojrzeń i szeptanych uwag o mojej bezpłodnej córce. Masz pojęcie, jak to jest dla mnie?"

"Ja też cierpiałam" – powiedziałam rozpaczliwie. – "Pragnęłam dziecka bardziej niż czegokolwiek—"

"Chcesz mówić o cierpieniu?" – zaśmiała się mama. – "Spróbuj patrzeć, jak twoja córka niszczy wszystko, co zbudowali twoi przodkowie, swoją słabością i bezpłodnością."

Podeszła do okna, patrząc na tereny Watahy Półksiężyca, gdzie przez osiem lat byłam Luną. "Twoja babcia urodziła siedmioro dzieci. Twoja prababka – dziewięcioro. Każda kobieta Silverwood przez pięć pokoleń wypełniła swój obowiązek, a ty..." Odwróciła się do mnie, a jej oczy błysnęły gniewem. – "Ty nawet jednego nie potrafisz."

Łzy napłynęły mi do oczu, ale zmusiłam się, by nie płakać. "Może to nie tylko moja wina. Może Kastian—"

"Nie waż się go obwiniać" – przerwała mi. – "Ten mężczyzna to Alfa w pełni sił. Jeśli nie może cię zapłodnić, to dlatego, że to z tobą jest coś nie tak."

Te słowa były jak pazury rozszarpujące mi serce. To była moja matka, osoba, która miała mnie kochać bezwarunkowo, a rozrywała mnie na strzępy.

"Czego ode mnie oczekujesz?" – wyszeptałam.

Mama podeszła do mnie, chwytając mnie za ramiona z siłą, która mogła zostawić siniaki. "Pójdziesz na ten bal z uniesioną głową, będziesz się uśmiechać i udawać, że wszystko jest idealnie. Nie przyniesiesz tej rodzinie więcej wstydu, robiąc sceny albo okazując jakąkolwiek słabość. Rozumiesz mnie?"

Pokiwałam głową, ale ona nie skończyła.

"Słuchaj mnie bardzo uważnie, Kali. Każdy godny Alfa i każda szlachetna rodzina w królestwie będzie dziś wieczorem patrzeć. Jeśli wyjdzie na jaw, jakie są plany Kastiana, jeśli ktokolwiek podejrzewa, że masz zostać odrzucona, zrujnuje to nie tylko ciebie, ale nas wszystkich."

Jej uścisk się wzmocnił. "Sojusze twojego ojca, perspektywy matrymonialne twojego brata, cała przyszłość naszej rodziny – wszystko zależy od tego, czy będziesz się zachowywać jak Luna, którą powinnaś być."

"Rozumiem" – zdołałam powiedzieć.

"Mam nadzieję." Puściła mnie i cofnęła się. "Bo już za dużo poświęciliśmy dla twojej porażki. Twój ojciec oddał Kastianowi ziemie będące w naszej rodzinie od pokoleń. Zapłaciliśmy posag, za który można by kupić mniejszą watahę. I po co? Żebyś przez osiem lat udowadniała, że nie jesteś godna nazwiska Silverwood?"

Każde słowo było kolejną raną dla mojego już i tak złamanego serca. Czułam się coraz mniejsza, jakbym całkowicie znikała.

"Zrobię, co zechcesz" – powiedziałam otępiała.

"Będziesz się uśmiechać na tym balu" – odparła, wygładzając spódnicę. – "Będziesz idealną Luną i będziesz się modlić do Bogini Księżyca, żeby w jakiś sposób udało się uratować ten koszmar, zanim zniszczy nas wszystkich."

Kiedy ruszała w stronę drzwi, zatrzymała się i spojrzała na mnie chłodnym wzrokiem, w którym nie było ani odrobiny matczynego ciepła.

"Nie waż się postawić tej rodziny w jeszcze bardziej żenującej sytuacji, niż już to zrobiłaś, Kali. Już za dużo poświęciliśmy dla twojej porażki."

Drzwi zamknęły się za nią z ostatecznym dźwiękiem, zostawiając mnie samą z własnym odbiciem i przygniatającym ciężarem wszystkiego, co straciłam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 4

POV Kali

Królewski pałac był ogromny. Sufity były tak wysokie, że musiałam odchylać głowę do tyłu, by je zobaczyć, pomalowane w gwiazdy i księżyce. Kryształowe żyrandole wisiały wszędzie, rzucając refleksy światła na lśniące marmurowe podłogi. Wszystko wyglądało na kosztowne i sprawiało, że nasz dom watahy wydawał się maleńki.

Czułam się nie na miejscu w swojej eleganckiej sukni i starych klejnotach mamy. Mój uśmiech był sztuczny. Sala balowa była wypełniona setkami wystrojonych wilkołaków, wszyscy tu liczyli na to, że zwróci na nich uwagę Król.

„Imponujące”, mruknął Kastian obok mnie, lecz jego uwaga już odpływała w stronę grupy potężnych Alf przy stołach z winem.

„Tak,” zgodziłam się cicho, choć ten przytłaczający przepych sprawiał, że czułam się jeszcze mniejsza niż zwykle.

W ciągu kilku minut Kastian porzucił mnie z nonszalancką obojętnością. „Interesy nigdy nie śpią”, rzucił, nie patrząc nawet na mnie, już kierując się ku tym alfim rozmowom. „Zajmij się sobą.”

Patrzyłam, jak odchodzi, zauważając, jak łatwo wpasowuje się w grupę innych mężczyzn, jak jego śmiech rozbrzmiewa szczerze i ciepło. Ten widok nie powinien już boleć po wszystkim, co się wydarzyło, a jednak bolał.

Szukając schronienia, skierowałam się w stronę spokojniejszych zakątków, gdzie grupki kobiet szeptały za wysadzanymi klejnotami wachlarzami. Gdy przechodziłam obok grupki młodych dam przy stole z przekąskami, przyciągnęły moją uwagę ściszone głosy.

„—już trzy, wszystkie martwe”, powiedział ktoś z chorobliwym zafascynowaniem.

Zwolniłam, udając, że przyglądam się misternym kwiatowym kompozycjom, nasłuchując uważnie.

„Za każdym razem ta sama tajemnicza choroba”, dodała inna. „Podobno zaczyna się powoli – osłabienie, potem wyniszczenie. Na końcu ich skóra szarzeje jak popiół.”

Serce mi zamarło. „Przepraszam,” podeszłam do grupy. „Nie mogłam się powstrzymać — mówicie o… towarzyszkach Króla Lykanów?”

Kobiety odwróciły się, a ja rozpoznałam Lady Arię z Watahy Krwawego Księżyca. Jej rude włosy lśniły w blasku świec, gdy uśmiechała się z okrutną satysfakcją.

„O tak, Luno Kali. Takie tragiczne historie. Lady Layla była w siódmym miesiącu, gdy dopadła ją choroba. A Lady Sissy przed nią — uzdrowiciele byli zupełnie bezradni.”

„Co to za choroba?” naciskałam, ignorując ich wymowne spojrzenia.

„Nikt nie wie,” dodała Serena z wyraźną rozkoszą. „Dotyka tylko kobiet noszących dziecko Króla. Wyniszczają się od środka, jakby coś pożerało ich siły życiowe.”

Zimna krew spłynęła mi po plecach. Objawy, które opisywała – osłabienie, wyniszczenie – czułam je przez ostatnie miesiące. Ciągłe zmęczenie, które zrzucałam na stres, ubrania coraz luźniejsze…

„Czy ktoś konsultował się z królewską uzdrowicielką?” zapytałam rozpaczliwie. „Podobno jest najpotężniejsza w królestwie.”

„Uzdrowicielka Morwyn próbowała wszystkiego,” wtrąciła inna kobieta. „Zioła, mikstury, nawet starożytną magię. Nic nie pomogło.”

Rozmowy toczyły się dalej, ale ledwie je słyszałam. Czy mogłam cierpieć na to samo? Czy dlatego nie mogłam zajść w ciążę — bo mój organizm już walczył z nieznaną chorobą?

Wymówiłam się i uciekłam na balkon skąpany w księżycowym świetle, rozpaczliwie łapiąc powietrze, które nie smakowało moją narastającą paniką. Marmurowa balustrada była zimna pod moimi rękawiczkami, gdy zaciskałam na niej dłonie, próbując się uspokoić.

Pełnia księżyca wisiała ciężko nad pałacowymi ogrodami, a ja wpatrywałam się w nią z gorzką ironią. „Bogini Księżyca,” wyszeptałam, „jeśli mnie słyszysz, błagam. Muszę zrozumieć, co się ze mną dzieje. Muszę znaleźć tę uzdrowicielkę.”

Odgłos kroków sprawił, że zesztywniałam, spodziewając się kolejnego dworzanina z fałszywą troską. Zamiast tego usłyszałam czyjeś ciche ruchy w cieniu za mną, ktoś również szukał samotności.

Odwróciłam się akurat, gdy postać zbliżyła się bliżej, i zderzyliśmy się w ciemności. Silne dłonie złapały mnie za ramiona, podtrzymując, zanim upadłam.

„Przepraszam,” wydyszałam, patrząc w górę, ale widząc tylko cienie w słabym blasku księżyca.

„Kastian?” szepnęłam z nadzieją. Czy mój mąż wreszcie mnie szukał?

Lecz gdy nasze skóry się dotknęły, stało się coś niezwykłego. Ogień przebiegł mi po ramionach od miejsc, gdzie trzymały mnie jego dłonie, rozprzestrzeniając się po całym ciele niczym płynny piorun. Moja wilczyca poruszyła się po raz pierwszy od miesięcy, podnosząc głowę z nagłą czujnością. To uczucie było inne niż wszystko, czego wcześniej doświadczyłam – nie łagodne ciepło, które kiedyś czułam przy Kastanie, lecz coś dzikiego i pochłaniającego, co ścisnęło mi gardło.

To nie był dotyk mojego męża. To było coś zupełnie innego.

„Nie,” odezwał się głęboki głos, szorstki od nieznanych emocji. „Nie Kastian. Współmałżonek.”

Próbowałam dostrzec jego twarz, ale miał na sobie ciemny płaszcz z naciągniętym kapturem. Widziała jedynie jego oczy – srebrne jak księżycowe światło na wodzie, patrzące z intensywnością, która przyspieszała bicie mojego serca.

„Kim—” zaczęłam, ale kroki rozległy się głośno na balkonie.

„Kali!” głos Kastiana przeciął nocne powietrze jak bicz. „Co ty, do diabła, tu robisz, kiedy ja w środku próbuję zawrzeć umowy handlowe z Królem Lykanów? Naprawdę flirtujesz z obcym, gdy od dzisiejszego wieczoru zależy przyszłość naszej watahy?”

Wpadł na balkon, twarz wykrzywiona gniewem i upokorzeniem. „Przepraszam za niestosowne zachowanie mojej żony,” zwrócił się do postaci w płaszczu. „Ewidentnie nie rozumie wagi—”

Obcy wciąż trzymał mnie za ramiona, a ten elektryzujący dotyk nadal pulsował we mnie, gdy powoli sięgnął jedną ręką i odsunął kaptur.

Księżycowe światło odsłoniło rysy, przy których oddech mi zamarł. Był najpiękniejszym mężczyzną, jakiego kiedykolwiek widziałam – wysoki i szeroki w ramionach, z ciemnymi włosami, które w blasku księżyca wydawały się niemal czarne. Twarz miał wyrzeźbioną jak posąg, ostre kości policzkowe i mocną szczękę. Skóra opalona, jakby spędzał dużo czasu na dworze, a usta pełne i idealnie wykrojone. Ale to jego oczy mnie hipnotyzowały – srebrne jak księżycowe światło na wodzie, patrzące z intensywnością, która przyspieszała bicie mojego serca. Wszystko w nim krzyczało o władzy i królewskości, od sposobu, w jaki się poruszał, po drogie ubrania pod płaszczem.

Kastian i ja jednocześnie wstrzymaliśmy oddech.

„Wasza Wysokość,” wyjąkał Kastian, rzucając się w pośpieszny ukłon, jego twarz pobladła ze strachu.

Wpatrywałam się w samego Króla Lykanów, Ziona, jego dłonie wciąż mnie podtrzymywały, a niemożliwe połączenie wciąż rozbrzmiewało między nami. W jego srebrnych oczach zobaczyłam coś, o czym niemal już zapomniałam – prawdziwe pragnienie, ochronę i obietnicę bycia naprawdę chcianą.

„Współmałżonek,” wyszeptał, słowo ledwie słyszalne, lecz niosące ciężar samego przeznaczenia.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 5

POV Kali

Powietrze na balkonie było gęste i niebezpieczne. Stałam nieruchomo między dwoma potężnymi Alfami – panika i wściekłość mojego męża walczyły z opanowanym autorytetem Króla Lykanów. Zion właśnie ogłosił, że jestem jego przeznaczoną partnerką, i od tej chwili wszystko się zmieniło.

Twarz Kastiana nieustannie się zmieniała – najpierw zamieszanie, potem gniew, a w końcu czysty strach, gdy uświadomił sobie, co to oznacza.

"Wasza Wysokość," wyjąkał, a jego głos drżał, "na pewno to jakieś nieporozumienie. Kali już jest ze mną związana. Jesteśmy razem od ośmiu lat. Ona nie może po prostu—"

Zion przerwał mu niskim warknięciem, od którego każdy wilczy instynkt we mnie chciał się podporządkować. Ten dźwięk przeszył mnie dreszczem.

"To nie pomyłka," powiedział, a jego głos niósł w sobie wieki królewskiej potęgi. "Ona jest moją przeznaczoną partnerką."

Te słowa zaszokowały rosnący tłum szlachty. Słyszałam westchnienia i szepty rozchodzące się od szklanych drzwi, przy których zgromadzili się ludzie, by obserwować. Król Lykanów odnalazł swoją wybrankę, lecz była ona żoną innego Alfy.

Stałam pomiędzy nimi, cały mój świat rozpadał się i jednocześnie budował na nowo. To było niemożliwe. Kastian i ja byliśmy dobrani – nasze rodziny zaaranżowały nasze małżeństwo i nauczyliśmy się siebie kochać. Tak to wyglądało u większości wilkołaków.

Ale to było coś innego. To o tym mówiły opowieści – prawdziwi partnerzy, przeznaczeni przez samą Boginię Księżyca.

Więź z Zionem pulsowała w mojej krwi, sprawiając, że byłam świadoma każdego jego oddechu, każdego uderzenia serca. To nie było nic podobnego do tego, co dzieliłam z Kastianem. Z moim mężem nasze połączenie było ciepłe i wygodne, delikatne. Kiedyś... To było potężne i przytłaczające, domagające się całkowitej uwagi.

O bogini, co ja czułam? Nigdy nie było tak z Kastianem, nawet w naszych najlepszych dniach. Moja skóra żyła tam, gdzie dotknął mnie Zion. Moja wilczyca niemal mruczała, bardziej czujna niż przez ostatnie miesiące.

"Nosi mój znak!" Kastian powiedział rozpaczliwie, wskazując na ledwo widoczną bliznę na mojej szyi, gdzie ugryzł mnie osiem lat temu. "Jest Luną Sfornego Księżyca. Nie możesz po prostu ukraść partnerki innego Alfy!"

Srebrne oczy Ziona błysnęły niebezpiecznie. "Spróbuj mnie powstrzymać," powiedział, zbliżając się do mnie.

Kiedy ponownie chwycił mnie za ramię, więź partnerów eksplodowała we mnie z ogromną siłą. Wydałam głośny okrzyk, kolana niemal się pode mną ugięły. O bogini, czemu tak bardzo go pragnę? Co się ze mną dzieje?

Zaczęłam dostrzegać wszystko, co działo się wokół nas. Tłum stawał się coraz większy, kolejni szlachcice napierali, by zobaczyć, co się dzieje. Ich szepty stawały się głośniejsze, coraz bardziej podekscytowane. Niektórzy wyglądali na zszokowanych, inni byli wręcz zachwyceni dramatem. Kilku starszych Alf wyglądało na rozgniewanych, pewnie myśląc o własnych politycznych sojuszach.

Ale to wszystko już nie wydawało się realne. Polityka, traktaty, ustalenia poczynione przez mojego ojca – wszystko to stało się odległe i nieważne przy tym przytłaczającym przyciąganiu, jakie czułam do Ziona.

"Nie!" Kastian krzyknął, zupełnie tracąc panowanie nad sobą. "To niemożliwe! Jesteśmy małżeństwem! Mamy traktaty, sojusze – nie możesz po prostu odebrać mi żony przez jakieś domniemane przeznaczenie!"

Na balkon wbiegło więcej Alfów, w tym mój ojciec. Alfa Edmund Silverwood natychmiast padł na kolano, po czym gorączkowo próbował naprawić tę katastrofę.

"Wasza Wysokość," powiedział mój ojciec rozpaczliwie, "na pewno możemy omówić to w cywilizowany sposób. Może odszkodowanie, inne rozwiązanie, które zadowoli wszystkich—"

Ale Zion nie słuchał polityki. Jego srebrne oczy były skupione wyłącznie na mnie i czułam, że tonę w ich głębi. Coś w jego spojrzeniu uspokoiło chaos w mojej głowie, sprawiło, że wszystko stało się właściwe.

"Chodź ze mną," powiedział cicho, tak że tylko ja mogłam to usłyszeć. Jego głos był teraz łagodny, zupełnie inny niż rozkazujący ton, którego używał wobec innych. "Czuję twój smutek."

Te słowa złamały coś we mnie, co było skrupulatnie budowane przez lata rozczarowań. Kiedy ostatni raz komuś zależało na moim smutku?

Za nami kłótnie stawały się coraz głośniejsze. Kastian żądał swoich praw jako mój mąż, inni szlachcice debatowali nad prawnymi konsekwencjami tej sytuacji. Ale ledwo ich słyszałam. Całą moją uwagę pochłaniał ten mężczyzna, który patrzył na mnie tak, jakby byłam czymś cennym, jakbym była chciana.

"To wszystko zniszczy!" Kastian wrzeszczał teraz, całkowicie zatracając się w emocjach. "Nasze stada, nasze rodziny, nasze sojusze – niszczysz osiem lat małżeństwa dla czego? Jakiejś fantazji o przeznaczeniu?"

"Proszę, Wasza Wysokość," błagał mój ojciec, "pomyśl o politycznych konsekwencjach. O honorze mojej córki, reputacji naszej rodziny—"

Ale Zion wyciągnął do mnie rękę, dłoń skierowaną do góry. Nie żądał, nie rozkazywał – oferował. Dawał mi wybór.

Patrzyłam na wyciągniętą dłoń i uświadomiłam sobie coś zdumiewającego. To był mój wybór. Nie mojego ojca, kiedy aranżował moje małżeństwo. Nie mojego męża, który wybrał sobie drugą żonę. Mój.

O bogini, co wydarzy się dalej? To uczucie, które przez mnie przepływało, było silne i przytłaczające. Ale kiedy spojrzałam w srebrne oczy Ziona, wszystko było na swoim miejscu. To właśnie tutaj powinnam być.

Cała sala balowa za nami zamilkła. Setki szlachciców obserwowały ten dramat, czekając, co zrobię.

"Kali, nie waż się!" wrzasnął Kastian, całkowicie tracąc resztki godności. "Zabrania mi tego! Jesteś moją żoną! Należysz do mnie i do mojego stada! Nie możesz tak po prostu porzucić wszystkiego, co zbudowaliśmy!"

Gdy powoli wyciągałam rękę w stronę Ziona, Kastian podjął ostatnią, desperacką próbę, by mnie powstrzymać.

"Jeśli to zrobisz," syknął, "zniszczysz obie nasze rodziny. Same polityczne reperkusje nas pogrążą!"

Odpowiedź Ziona była spokojna i ostateczna. "Jedyne, co dziś zostanie zniszczone, to twoje roszczenie do tego, co nigdy nie było naprawdę twoje."

Moje palce dotknęły jego dłoni, a świat eksplodował zmysłami.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Carrying the Lycan Cursed child

Carrying the Lycan Cursed child

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa