POV Kali
Królewski pałac był ogromny. Sufity były tak wysokie, że musiałam odchylać głowę do tyłu, by je zobaczyć, pomalowane w gwiazdy i księżyce. Kryształowe żyrandole wisiały wszędzie, rzucając refleksy światła na lśniące marmurowe podłogi. Wszystko wyglądało na kosztowne i sprawiało, że nasz dom watahy wydawał się maleńki.
Czułam się nie na miejscu w swojej eleganckiej sukni i starych klejnotach mamy. Mój uśmiech był sztuczny. Sala balowa była wypełniona setkami wystrojonych wilkołaków, wszyscy tu liczyli na to, że zwróci na nich uwagę Król.
„Imponujące”, mruknął Kastian obok mnie, lecz jego uwaga już odpływała w stronę grupy potężnych Alf przy stołach z winem.
„Tak,” zgodziłam się cicho, choć ten przytłaczający przepych sprawiał, że czułam się jeszcze mniejsza niż zwykle.
W ciągu kilku minut Kastian porzucił mnie z nonszalancką obojętnością. „Interesy nigdy nie śpią”, rzucił, nie patrząc nawet na mnie, już kierując się ku tym alfim rozmowom. „Zajmij się sobą.”
Patrzyłam, jak odchodzi, zauważając, jak łatwo wpasowuje się w grupę innych mężczyzn, jak jego śmiech rozbrzmiewa szczerze i ciepło. Ten widok nie powinien już boleć po wszystkim, co się wydarzyło, a jednak bolał.
Szukając schronienia, skierowałam się w stronę spokojniejszych zakątków, gdzie grupki kobiet szeptały za wysadzanymi klejnotami wachlarzami. Gdy przechodziłam obok grupki młodych dam przy stole z przekąskami, przyciągnęły moją uwagę ściszone głosy.
„—już trzy, wszystkie martwe”, powiedział ktoś z chorobliwym zafascynowaniem.
Zwolniłam, udając, że przyglądam się misternym kwiatowym kompozycjom, nasłuchując uważnie.
„Za każdym razem ta sama tajemnicza choroba”, dodała inna. „Podobno zaczyna się powoli – osłabienie, potem wyniszczenie. Na końcu ich skóra szarzeje jak popiół.”
Serce mi zamarło. „Przepraszam,” podeszłam do grupy. „Nie mogłam się powstrzymać — mówicie o… towarzyszkach Króla Lykanów?”
Kobiety odwróciły się, a ja rozpoznałam Lady Arię z Watahy Krwawego Księżyca. Jej rude włosy lśniły w blasku świec, gdy uśmiechała się z okrutną satysfakcją.
„O tak, Luno Kali. Takie tragiczne historie. Lady Layla była w siódmym miesiącu, gdy dopadła ją choroba. A Lady Sissy przed nią — uzdrowiciele byli zupełnie bezradni.”
„Co to za choroba?” naciskałam, ignorując ich wymowne spojrzenia.
„Nikt nie wie,” dodała Serena z wyraźną rozkoszą. „Dotyka tylko kobiet noszących dziecko Króla. Wyniszczają się od środka, jakby coś pożerało ich siły życiowe.”
Zimna krew spłynęła mi po plecach. Objawy, które opisywała – osłabienie, wyniszczenie – czułam je przez ostatnie miesiące. Ciągłe zmęczenie, które zrzucałam na stres, ubrania coraz luźniejsze…
„Czy ktoś konsultował się z królewską uzdrowicielką?” zapytałam rozpaczliwie. „Podobno jest najpotężniejsza w królestwie.”
„Uzdrowicielka Morwyn próbowała wszystkiego,” wtrąciła inna kobieta. „Zioła, mikstury, nawet starożytną magię. Nic nie pomogło.”
Rozmowy toczyły się dalej, ale ledwie je słyszałam. Czy mogłam cierpieć na to samo? Czy dlatego nie mogłam zajść w ciążę — bo mój organizm już walczył z nieznaną chorobą?
Wymówiłam się i uciekłam na balkon skąpany w księżycowym świetle, rozpaczliwie łapiąc powietrze, które nie smakowało moją narastającą paniką. Marmurowa balustrada była zimna pod moimi rękawiczkami, gdy zaciskałam na niej dłonie, próbując się uspokoić.
Pełnia księżyca wisiała ciężko nad pałacowymi ogrodami, a ja wpatrywałam się w nią z gorzką ironią. „Bogini Księżyca,” wyszeptałam, „jeśli mnie słyszysz, błagam. Muszę zrozumieć, co się ze mną dzieje. Muszę znaleźć tę uzdrowicielkę.”
Odgłos kroków sprawił, że zesztywniałam, spodziewając się kolejnego dworzanina z fałszywą troską. Zamiast tego usłyszałam czyjeś ciche ruchy w cieniu za mną, ktoś również szukał samotności.
Odwróciłam się akurat, gdy postać zbliżyła się bliżej, i zderzyliśmy się w ciemności. Silne dłonie złapały mnie za ramiona, podtrzymując, zanim upadłam.
„Przepraszam,” wydyszałam, patrząc w górę, ale widząc tylko cienie w słabym blasku księżyca.
„Kastian?” szepnęłam z nadzieją. Czy mój mąż wreszcie mnie szukał?
Lecz gdy nasze skóry się dotknęły, stało się coś niezwykłego. Ogień przebiegł mi po ramionach od miejsc, gdzie trzymały mnie jego dłonie, rozprzestrzeniając się po całym ciele niczym płynny piorun. Moja wilczyca poruszyła się po raz pierwszy od miesięcy, podnosząc głowę z nagłą czujnością. To uczucie było inne niż wszystko, czego wcześniej doświadczyłam – nie łagodne ciepło, które kiedyś czułam przy Kastanie, lecz coś dzikiego i pochłaniającego, co ścisnęło mi gardło.
To nie był dotyk mojego męża. To było coś zupełnie innego.
„Nie,” odezwał się głęboki głos, szorstki od nieznanych emocji. „Nie Kastian. Współmałżonek.”
Próbowałam dostrzec jego twarz, ale miał na sobie ciemny płaszcz z naciągniętym kapturem. Widziała jedynie jego oczy – srebrne jak księżycowe światło na wodzie, patrzące z intensywnością, która przyspieszała bicie mojego serca.
„Kim—” zaczęłam, ale kroki rozległy się głośno na balkonie.
„Kali!” głos Kastiana przeciął nocne powietrze jak bicz. „Co ty, do diabła, tu robisz, kiedy ja w środku próbuję zawrzeć umowy handlowe z Królem Lykanów? Naprawdę flirtujesz z obcym, gdy od dzisiejszego wieczoru zależy przyszłość naszej watahy?”
Wpadł na balkon, twarz wykrzywiona gniewem i upokorzeniem. „Przepraszam za niestosowne zachowanie mojej żony,” zwrócił się do postaci w płaszczu. „Ewidentnie nie rozumie wagi—”
Obcy wciąż trzymał mnie za ramiona, a ten elektryzujący dotyk nadal pulsował we mnie, gdy powoli sięgnął jedną ręką i odsunął kaptur.
Księżycowe światło odsłoniło rysy, przy których oddech mi zamarł. Był najpiękniejszym mężczyzną, jakiego kiedykolwiek widziałam – wysoki i szeroki w ramionach, z ciemnymi włosami, które w blasku księżyca wydawały się niemal czarne. Twarz miał wyrzeźbioną jak posąg, ostre kości policzkowe i mocną szczękę. Skóra opalona, jakby spędzał dużo czasu na dworze, a usta pełne i idealnie wykrojone. Ale to jego oczy mnie hipnotyzowały – srebrne jak księżycowe światło na wodzie, patrzące z intensywnością, która przyspieszała bicie mojego serca. Wszystko w nim krzyczało o władzy i królewskości, od sposobu, w jaki się poruszał, po drogie ubrania pod płaszczem.
Kastian i ja jednocześnie wstrzymaliśmy oddech.
„Wasza Wysokość,” wyjąkał Kastian, rzucając się w pośpieszny ukłon, jego twarz pobladła ze strachu.
Wpatrywałam się w samego Króla Lykanów, Ziona, jego dłonie wciąż mnie podtrzymywały, a niemożliwe połączenie wciąż rozbrzmiewało między nami. W jego srebrnych oczach zobaczyłam coś, o czym niemal już zapomniałam – prawdziwe pragnienie, ochronę i obietnicę bycia naprawdę chcianą.
„Współmałżonek,” wyszeptał, słowo ledwie słyszalne, lecz niosące ciężar samego przeznaczenia.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Kali
Powietrze na balkonie było gęste i niebezpieczne. Stałam nieruchomo między dwoma potężnymi Alfami – panika i wściekłość mojego męża walczyły z opanowanym autorytetem Króla Lykanów. Zion właśnie ogłosił, że jestem jego przeznaczoną partnerką, i od tej chwili wszystko się zmieniło.
Twarz Kastiana nieustannie się zmieniała – najpierw zamieszanie, potem gniew, a w końcu czysty strach, gdy uświadomił sobie, co to oznacza.
"Wasza Wysokość," wyjąkał, a jego głos drżał, "na pewno to jakieś nieporozumienie. Kali już jest ze mną związana. Jesteśmy razem od ośmiu lat. Ona nie może po prostu—"
Zion przerwał mu niskim warknięciem, od którego każdy wilczy instynkt we mnie chciał się podporządkować. Ten dźwięk przeszył mnie dreszczem.
"To nie pomyłka," powiedział, a jego głos niósł w sobie wieki królewskiej potęgi. "Ona jest moją przeznaczoną partnerką."
Te słowa zaszokowały rosnący tłum szlachty. Słyszałam westchnienia i szepty rozchodzące się od szklanych drzwi, przy których zgromadzili się ludzie, by obserwować. Król Lykanów odnalazł swoją wybrankę, lecz była ona żoną innego Alfy.
Stałam pomiędzy nimi, cały mój świat rozpadał się i jednocześnie budował na nowo. To było niemożliwe. Kastian i ja byliśmy dobrani – nasze rodziny zaaranżowały nasze małżeństwo i nauczyliśmy się siebie kochać. Tak to wyglądało u większości wilkołaków.
Ale to było coś innego. To o tym mówiły opowieści – prawdziwi partnerzy, przeznaczeni przez samą Boginię Księżyca.
Więź z Zionem pulsowała w mojej krwi, sprawiając, że byłam świadoma każdego jego oddechu, każdego uderzenia serca. To nie było nic podobnego do tego, co dzieliłam z Kastianem. Z moim mężem nasze połączenie było ciepłe i wygodne, delikatne. Kiedyś... To było potężne i przytłaczające, domagające się całkowitej uwagi.
O bogini, co ja czułam? Nigdy nie było tak z Kastianem, nawet w naszych najlepszych dniach. Moja skóra żyła tam, gdzie dotknął mnie Zion. Moja wilczyca niemal mruczała, bardziej czujna niż przez ostatnie miesiące.
"Nosi mój znak!" Kastian powiedział rozpaczliwie, wskazując na ledwo widoczną bliznę na mojej szyi, gdzie ugryzł mnie osiem lat temu. "Jest Luną Sfornego Księżyca. Nie możesz po prostu ukraść partnerki innego Alfy!"
Srebrne oczy Ziona błysnęły niebezpiecznie. "Spróbuj mnie powstrzymać," powiedział, zbliżając się do mnie.
Kiedy ponownie chwycił mnie za ramię, więź partnerów eksplodowała we mnie z ogromną siłą. Wydałam głośny okrzyk, kolana niemal się pode mną ugięły. O bogini, czemu tak bardzo go pragnę? Co się ze mną dzieje?
Zaczęłam dostrzegać wszystko, co działo się wokół nas. Tłum stawał się coraz większy, kolejni szlachcice napierali, by zobaczyć, co się dzieje. Ich szepty stawały się głośniejsze, coraz bardziej podekscytowane. Niektórzy wyglądali na zszokowanych, inni byli wręcz zachwyceni dramatem. Kilku starszych Alf wyglądało na rozgniewanych, pewnie myśląc o własnych politycznych sojuszach.
Ale to wszystko już nie wydawało się realne. Polityka, traktaty, ustalenia poczynione przez mojego ojca – wszystko to stało się odległe i nieważne przy tym przytłaczającym przyciąganiu, jakie czułam do Ziona.
"Nie!" Kastian krzyknął, zupełnie tracąc panowanie nad sobą. "To niemożliwe! Jesteśmy małżeństwem! Mamy traktaty, sojusze – nie możesz po prostu odebrać mi żony przez jakieś domniemane przeznaczenie!"
Na balkon wbiegło więcej Alfów, w tym mój ojciec. Alfa Edmund Silverwood natychmiast padł na kolano, po czym gorączkowo próbował naprawić tę katastrofę.
"Wasza Wysokość," powiedział mój ojciec rozpaczliwie, "na pewno możemy omówić to w cywilizowany sposób. Może odszkodowanie, inne rozwiązanie, które zadowoli wszystkich—"
Ale Zion nie słuchał polityki. Jego srebrne oczy były skupione wyłącznie na mnie i czułam, że tonę w ich głębi. Coś w jego spojrzeniu uspokoiło chaos w mojej głowie, sprawiło, że wszystko stało się właściwe.
"Chodź ze mną," powiedział cicho, tak że tylko ja mogłam to usłyszeć. Jego głos był teraz łagodny, zupełnie inny niż rozkazujący ton, którego używał wobec innych. "Czuję twój smutek."
Te słowa złamały coś we mnie, co było skrupulatnie budowane przez lata rozczarowań. Kiedy ostatni raz komuś zależało na moim smutku?
Za nami kłótnie stawały się coraz głośniejsze. Kastian żądał swoich praw jako mój mąż, inni szlachcice debatowali nad prawnymi konsekwencjami tej sytuacji. Ale ledwo ich słyszałam. Całą moją uwagę pochłaniał ten mężczyzna, który patrzył na mnie tak, jakby byłam czymś cennym, jakbym była chciana.
"To wszystko zniszczy!" Kastian wrzeszczał teraz, całkowicie zatracając się w emocjach. "Nasze stada, nasze rodziny, nasze sojusze – niszczysz osiem lat małżeństwa dla czego? Jakiejś fantazji o przeznaczeniu?"
"Proszę, Wasza Wysokość," błagał mój ojciec, "pomyśl o politycznych konsekwencjach. O honorze mojej córki, reputacji naszej rodziny—"
Ale Zion wyciągnął do mnie rękę, dłoń skierowaną do góry. Nie żądał, nie rozkazywał – oferował. Dawał mi wybór.
Patrzyłam na wyciągniętą dłoń i uświadomiłam sobie coś zdumiewającego. To był mój wybór. Nie mojego ojca, kiedy aranżował moje małżeństwo. Nie mojego męża, który wybrał sobie drugą żonę. Mój.
O bogini, co wydarzy się dalej? To uczucie, które przez mnie przepływało, było silne i przytłaczające. Ale kiedy spojrzałam w srebrne oczy Ziona, wszystko było na swoim miejscu. To właśnie tutaj powinnam być.
Cała sala balowa za nami zamilkła. Setki szlachciców obserwowały ten dramat, czekając, co zrobię.
"Kali, nie waż się!" wrzasnął Kastian, całkowicie tracąc resztki godności. "Zabrania mi tego! Jesteś moją żoną! Należysz do mnie i do mojego stada! Nie możesz tak po prostu porzucić wszystkiego, co zbudowaliśmy!"
Gdy powoli wyciągałam rękę w stronę Ziona, Kastian podjął ostatnią, desperacką próbę, by mnie powstrzymać.
"Jeśli to zrobisz," syknął, "zniszczysz obie nasze rodziny. Same polityczne reperkusje nas pogrążą!"
Odpowiedź Ziona była spokojna i ostateczna. "Jedyne, co dziś zostanie zniszczone, to twoje roszczenie do tego, co nigdy nie było naprawdę twoje."
Moje palce dotknęły jego dłoni, a świat eksplodował zmysłami.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Kali
Spacerując obok Ziona przez pałacowe korytarze, czułam się jakbym jednocześnie szła przez sen i koszmar. Korytarze zdawały się nie mieć końca, a ja boleśnie odczuwałam każdy szept, który podążał za nami niczym cień. Każdy służący, strażnik i szlachcic, którego mijaliśmy, zatrzymywał się, by spojrzeć na ten niemożliwy widok – Król Lykanów osobiście eskortujący zamężną Lunę do swoich prywatnych komnat.
Więź partnerów pulsowała między nami z każdym krokiem, ten odurzający zapach sosny i zimowych burz otaczał mnie jak ochronna bańka. Ale mój logiczny umysł nie przestawał krzyczeć o tym, co właśnie zrobiłam, co właśnie poświęciłam.
"Wasza Wysokość." Obok nas pojawił się wysoki, ciemnowłosy mężczyzna z wojskową precyzją. Z jego postawy poznałam, że został wezwany przez więź mentalną.
"James," przyznał Zion, nie zwalniając kroku.
"Sytuacja w sali balowej jest... napięta," powiedział cicho jego Beta. "Kilku Alfa domaga się natychmiastowych posiedzeń rady, a krążą plotki o możliwych zakłóceniach sojuszy."
"Niech się domagają," odpowiedział chłodno Zion. "Moje priorytety diametralnie się dziś zmieniły."
Za nami słyszałam coraz bardziej rozpaczliwy głos Kastiana z każdym krokiem. "To szaleństwo! Osiem lat małżeństwa nie może być po prostu rozwiązane z powodu jakiejś rzekomej więzi partnerów!"
Ale dotarliśmy już do masywnych, podwójnych drzwi, strzeżonych przez dwóch wilków wyglądających, jakby mogli rozerwać całe armie. Odsunęli się, by przepuścić swojego króla, jednocześnie skutecznie blokując Kastianowi i mojemu ojcu możliwość podążania za nami.
"Czekajcie tutaj," rozkazał Zion z absolutnym autorytetem. "Zostaniecie wezwani, gdy będę gotów omawiać warunki."
"Nie możesz po prostu ukraść mojej żony!" krzyknął Kastian, całkowicie tracąc panowanie nad sobą.
"Nikogo nie kradnę," powiedział spokojnie Zion. "Oferuję schronienie mojej przeznaczonej partnerce."
Ciężkie drzwi zamknęły się z ostatecznością, odcinając protesty Kastiana. Nagle zostałam sama z najpotężniejszym wilkołakiem w królestwie.
Cisza po całym tym chaosie była przytłaczająca. Jego komnaty były piękne, a zarazem przytulne – głębokoczerwone zasłony, ciepły kominek i ściany zastawione większą ilością książek, niż kiedykolwiek widziałam w jednym miejscu. Było to osobiste, jakby wejść do czyjegoś prywatnego świata, a nie królewskiej wystawy.
Zion podszedł, by nalać wina z kryształowej butelki przy kominku, ale widziałam napięcie w jego ramionach, tę starannie kontrolowaną powściągliwość. Kiedy odwrócił się do mnie, jego srebrne oczy płonęły intensywnością, która odebrała mi oddech.
"Musisz wiedzieć," powiedział, jego głos był bardziej szorstki niż wcześniej, "że wszystko we mnie krzyczy, by cię właśnie teraz sobie przywłaszczyć. Więź partnerów... nie jest łagodna. Jest wymagająca, przytłaczająca. Ledwo mogę myśleć przy tobie tak blisko."
Odłożył wino i zbliżył się, jego zapach owinął mnie jak jedwab. "Czekałem całe życie, by cię znaleźć, nawet nie wiedząc, że istniejesz. A teraz, gdy jesteś tutaj..." Jego dłonie zacisnęły się w pięści przy bokach. "Każdy mój instynkt chce uczynić cię całkowicie moją, nigdy cię nie wypuścić."
Serce waliło mi jak oszalałe, gdy podszedł jeszcze bliżej, tak blisko, że czułam ciepło jego ciała.
"Ale nie zrobię tego," kontynuował, a jego głos złagodniał. "Nie, dopóki sama tego nie zechcesz. Nie, dopóki nie wybierzesz mnie dobrowolnie, bez strachu czy presji. Choć to mnie zabija, by się powstrzymać."
Surowa szczerość w jego głosie, sposób, w jaki walczył z własnymi pragnieniami, by dać mi przestrzeń, sprawił, że coś ciepłego zakwitło w mojej piersi.
"Bojesz się mnie?" zapytał cicho.
To pytanie mnie zaskoczyło. Był wystarczająco potężny, by wziąć, co tylko zechciał, a jednak pytał. Czekał.
"Nie," powiedziałam i nagle uświadomiłam sobie, że to prawda. "Przeraża mnie wszystko inne – to, co zrobiłam, co to oznacza – ale nie ty."
Ulga przemknęła przez jego rysy. "Dobrze. Bo nigdy bym cię nie skrzywdził, Kali. To, co do ciebie czuję... to nie tylko pożądanie, choć Bogini Księżyca wie, że pragnę cię bardziej, niż czegokolwiek w życiu. To głębsze."
Wyciągnął rękę powoli, dając mi czas, bym się odsunęła, i odgarnął kosmyk włosów z mojej twarzy. Ten prosty dotyk wywołał ciarki na całym moim ciele.
"Jesteś moją drugą połową," wyszeptał. "Brakującym elementem. I czuję, jak bardzo zostałaś skrzywdzona. Chciałbym zniszczyć każdego, kto sprawił, że tak się poczułaś."
Jego oczy na moment zabłysły złotem, wilk na chwilę się pojawił. "Ale jeszcze bardziej chcę spędzić resztę życia, pokazując ci, jak bardzo się mylili."
Wpatrywałam się w niego, przytłoczona pasją w jego głosie, sposobem, w jaki patrzył na mnie jak na cud.
"Widziałem twoje wspomnienia," ciągnął, kciukiem gładząc mój policzek. "Czułem twój ból, twoją samotność. Wiem, przez co przeszłaś. I mówię ci teraz – nie jesteś niepłodna. Twoje ciało cię chroniło, czekało na właściwego partnera."
"Skąd możesz być tego taki pewien?" wyszeptałam.
"Bo czuję, jak twoja wilczyca odpowiada na moją. Była uśpiona, stłamszona latami życia z niewłaściwym mężczyzną. Ale teraz się budzi." Jego głos przeszedł w pomruk. "Czuję to w twoim zapachu – on się zmienia, staje się bogatszy. Twoje ciało wie to, co wie moje."
Zanim zdążyłam w pełni przetworzyć jego słowa, przez komnatę poniosło się naglące pukanie. Głos Jamesa zabrzmiał wyraźnie, napięty troską.
"Wasza Wysokość, mamy sytuację. Alfa Kastian grozi oficjalnym wyzwaniem, a kilka sprzymierzonych stad domaga się natychmiastowej interwencji. Cała struktura polityczna pogrążyła się w chaosie."
Ciężar tego, co zrobiłam, runął na mnie. Wybierając więź partnerów, wybierając siebie, mogłam właśnie rozpocząć wojnę.
Przesuń w górę, aby kontynuować