passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Choose Your Alpha, Princess - Rozdział #3 - autor Nina Soelian

Choose Your Alpha, Princess

/

Rozdział 3

rozdział 2

POV Syrena

Sala rady cuchnęła wilgotnym kamieniem i zdradą, gdy Starszy Leon z hukiem rzucił na stół starożytny rejestr.

"Trzy lata, bez następcy," oznajmił bez wstępu. "Statut watahy jest jasny—Alfa, który nie zapewni sukcesji, traci prawo do przywództwa."

Devon zerwał się na równe nogi, jego krzesło zgrzytnęło o kamień. "Śmiesz grozić—"

"Nie grozimy, egzekwujemy prawo." Mleczne oczy Starszego Leona wbiły się w mojego męża z drapieżnym skupieniem. "Artykuł Dwanaście, Sekcja Czwarta: Rada ma prawo zastąpić każdego Alfę, który nie zabezpieczy linii krwi w określonym terminie."

"To absurd," warknął Devon, zaciskając dłonie na krawędzi stołu tak mocno, że drewno pękało.

"Absurdalna jest twoja upartość w monogamii, podczas gdy nasza wataha więdnie," wtrącił Starszy Elliot, rozkładając dokumenty na stole. "Wataha Savage Creek już krąży wokół naszych granic, wyczuwając słabość. Wiedzą, że Alfa bez dziedzica to Alfa skazany na śmierć."

Starsza Roslyn pochyliła się do przodu, jej wiekowa twarz wyżłobiona fałszywym współczuciem. "Chyba że, oczywiście, Luna Syrena ma jakieś wieści? Może w końcu poczęła?"

Wszystkie spojrzenia zwróciły się na mnie. Ciężar ich wzroku przygniatał mnie jak fizyczna siła.

"Ja..." Gardło mi się zacisnęło. "Nie. Jeszcze nie."

"Nie zostawiasz nam więc wyboru." Wyrok Starszego Leona spadł jak topór kata. "Alfa Devon, masz miesiąc na przyjęcie dodatkowych partnerek do rozrodu, inaczej zbierzemy się, by wybrać twojego następcę. Młody Marcus już wyraził zainteresowanie stanowiskiem—a może się pochwalić trzema szczeniętami, potwierdzającymi jego witalność."

Pięść Devona uderzyła w stół. "Wy intryganci—"

"Skończyliśmy tutaj." Starszy Leon wstał, a reszta poszła w jego ślady. "Miesiąc. Wybierz dodatkowe partnerki albo stracisz wszystko. Prawo przemówiło."

Wyszli jeden po drugim niczym padlinożercy, zostawiając mnie i Devona w duszącej ciszy.

"Devon—"

Wyciągnęłam do niego rękę.

"Nie." Odsunął się, dzikim wzrokiem omiatając pokój. "Muszę pomyśleć."

Wybiegł, zostawiając mnie samą w tym grobowcu, z echem słowa 'następca' rozbrzmiewającym w mojej głowie.

Korytarz za drzwiami był zimny i pusty, aż z cieni wyłoniła się Catherine, jej uśmiech był jak ostrze owinięte jedwabiem.

"Cóż, to było bardziej dramatyczne, niż się spodziewałam," powiedziała, wplatając swoje ramię w moje z żelazną stanowczością. "Marcus jako Alfa? Rada gra ostrzej, niż myślałam."

"Twój brat nie zostanie zastąpiony," wycedziłam przez zęby.

"Oczywiście, że nie. Bo to ty mu pomożesz zrobić, co konieczne." Uścisk Catherine się wzmocnił. "Nowe wilczyce przyjadą za dwa tygodnie—młode, płodne, chętne służyć Alfie. Ktoś musi je przygotować do roli żon Devona."

"Devon się nie zgodził—"

"Devon nie ma wyboru!" Catherine obróciła mnie twarzą do siebie, zrzucając maskę uprzejmości. "Obudź się, Syreno! Albo dodatkowe żony, albo wygnanie. Przynajmniej jeśli ty je wyszkolisz, zostaniesz Pierwszą Luną. Zachowasz pozycję, tytuł, odrobinę godności."

"Chcesz, żebym szkoliła własne następczynie?"

"Chcę, żebyś zabezpieczyła swoje miejsce w hierarchii, zanim któraś z tych suk zrobi to za ciebie." Jej oczy błyszczały twardym realizmem. "Bądź mądra. Kontroluj to, co możesz. Albo stracisz wszystko, gdy Devon będzie zmuszony odsunąć cię zupełnie dla kogoś, kto da mu to, czego ty nie możesz."

Puściła mnie i z gracją odeszła, jej słowa zawisły w powietrzu jak trucizna.

Musiałam zobaczyć Devona, walczyć o nas. Skrzydło treningowe wołało—zawsze tam chodził, gdy był zestresowany. Drzwi były uchylone, a głosy dobiegające z wnętrza sprawiły, że krew mi zamarzła.

"Twoje wyniki siłowe spadły o piętnaście procent w tym kwartale," głos Miry był wyraźny. "Wytrzymałość o dwadzieścia procent. Tracisz przewagę Alfy, Devon."

Zajrzałam przez szczelinę. Mira stała blisko Devona, zbyt blisko, tablet zapomniany w jej dłoniach.

"Wszystko w porządku," powiedział Devon, ale jego głos był pozbawiony przekonania.

"Nie, nie jest." Mira zrobiła krok bliżej, kładąc mu dłoń na ramieniu. "Siła Alfy jest związana z jego dziedzictwem. Bez potomków, bez udowodnienia swojej płodności, twój wilk słabnie. Wataha to czuje. Inne Alfy to wyczuwają."

"Mira—"

"Nowe samice pojawią się za dwa tygodnie." Jej głos zmiękł do jedwabiu. "Młode, silne linie krwi. Będę wśród kandydatek, Devon. Już złożyłam wniosek."

Moje serce stanęło.

"Co?" Szok Devona odbijał moje odczucia.

"Jestem najsilniejszą wojowniczką tej watahy. Wygrałam każdy turniej walki od trzech lat. Moja linia krwi sięga Wilków Pierwotnych." Jeszcze bardziej się zbliżyła, niemal stykając się z nim ciałem. "Mogę dać ci wojowników, Devon. Synów i córki, którzy uczynią naszą watahę znów groźną."

"Mira, mam partnerkę—"

"Masz bezpłodną Lunę, która kosztuje cię tron." Jej dłoń przesunęła się po jego ramieniu. "Nie proszę o miłość. Oferuję ci przetrwanie. Weź mnie na drugą żonę, pozwól mi dać ci potomków. Nawet ustąpię Syrenie jako Pierwszej Lunie, jeśli tego chcesz."

"To nie na miejscu—"

"Nie na miejscu jest pozwolić, by nasza wataha zginęła dla romantycznej fantazji." Oczy Miry płonęły. "Czekałam trzy lata, patrząc, jak słabniesz, jak cierpi nasza wataha. Nie będę czekać dłużej. Gdy te dziewczyny przyjadą, będę wśród nich. I, Devon," pochyliła się, jej usta niemal dotykały jego ucha, "zawsze dostaję to, czego chcę."

Wyszła drugim wyjściem, zostawiając Devona zgarbionego pod niewidzialnym ciężarem.

Cofnęłam się, ledwie utrzymując się na nogach. Korytarz wirował, gdy uciekałam, a w mojej panice wykrystalizowała się jedna myśl.

Znalazłam się przed gabinetem Catherine, zanim w pełni zdecydowałam. Spojrzała na mnie, a na jej twarzy błysnęła satysfakcja.

"Te nowe wilczyce," powiedziałam, głos miałam stabilny mimo trzęsienia ziemi w piersi. "Wyszkolę je."

Uśmiech Catherine był jak sztandar zwycięstwa. "Wreszcie trochę rozsądku. Będziesz nadzorować ich przygotowanie, edukację w zakresie protokołów watahy, ich... integrację z domem."

"Pod jednym warunkiem." Wyprostowałam się. "Zostaję Pierwszą Luną. Bez względu na wybory Devona, zachowuję władzę nad domem i ceremoniami watahy."

"Zgoda. Choć szczerze, Syreno, powinnaś mniej myśleć o tytułach, a bardziej o utrzymaniu uczuć męża. Te młode wilczyce będą głodne czegoś więcej niż tylko jego nasienia."

Każde jej słowo było jak sztylet, ale nie ustąpiłam.

"Wyślę ich akta do twojego biura." Wyraz twarzy Catherine nieco się zmiękczył. "Robisz, co trzeba. Jedyne, co można."

Wyszłam z jej gabinetu z podniesioną głową, choć w środku wszystko się rozpadało. Wyszkolę je—te młode wilczyce, które będą dzielić łoże z moim mężem, nosić jego dzieci, dawać mu wszystko, czego ja dać nie mogę.

Bo jeśli mam go stracić, zrobię to na własnych warunkach. Sama wybiorę swoje rywalki. Sama ustalę reguły.

Nawet jeśli mnie to zniszczy, nie pozwolę im zobaczyć, jak się łamię.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 3

POV Syrena

"Zgodziłam się je trenować." Słowa spadły między mnie a Devona jak odłamki potłuczonego szkła.

Głowa Devona poderwała się znad biurka, grafiki patroli poszły w niepamięć. "Co?"

"Nowe wilczyce. Catherine poprosiła, żebym przygotowała je do roli twoich... potencjalnych partnerek. Zgodziłam się."

Kolor odpłynął z jego twarzy. "Syreno, nie. Nie musisz—"

"Naprawdę nie muszę?" Przeszłam do okna, obserwując, jak księżyc rzuca cienie na tereny watahy. "Rada dała ci miesiąc, Devon. Marcus już ostrzy pazury na twój tron."

"Niech spróbuje." Krzesło Devona zaskrzypiało o drewno, gdy wstał. "Stawię mu czoła, zanim—"

"Przegrasz." Odwróciłam się do niego, utrzymując głos w ryzach mimo trzęsienia ziemi w mojej piersi. "Twój wilk słabnie. Oboje to wiemy. Bez dziedziców, bez dowodu twojej płodności, wataha nie poprze cię w walce."

"Więc po prostu się poddajesz? Oddajesz mnie innym kobietom?"

"Kupuję nam czas!" Słowa wybuchły ze mnie. "Jeśli ja je trenuję, mam nad nimi kontrolę. Ustalam zasady, granice. Trzymam je na dystans, podczas gdy my—"

"Podczas gdy co? Będziemy liczyć na cud?"

"Tak." Chwyciłam jego dłonie, rozpaczliwie. "Posłuchaj. Weźmiesz żony, żeby zadowolić radę, ale nie musisz z nimi spać. Przynajmniej nie od razu."

Szczęka Devona się zacisnęła. "Rada oczekuje—"

"Rada oczekuje, że weźmiesz kolejne partnerki. Nie mogą nakazać, kiedy skonsumujesz związek. Możemy mieć miesiące, może rok, zanim pojawią się pytania." Ścisnęłam jego dłonie mocniej. "Jeszcze jeden rok na poczęcie. Na dowód, że nie są nam potrzebne."

"Syreno..." Ból przemknął przez jego twarz. "To zdradza wszystko, co sobie obiecaliśmy."

"Utrata ciebie byłaby większą zdradą." Mój głos się załamał. "Robię to dla nas, Devon. Dla ciebie. Pozwól mi walczyć po swojemu."

Przyciągnął mnie do siebie, obejmując mocno i rozpaczliwie. "Nienawidzę tego. Każdego fragmentu."

"Ja też." Wciągnęłam jego zapach. "Ale przetrwamy to razem, albo się rozpadniemy. Wybieram przetrwanie."

"Nowe żony pomogą utrzymać mój status," powiedział w moje włosy, gorzko. "Ale przysięgam ci, Syreno, nie dotknę ich, dopóki nie będzie innego wyjścia."

"Wierzę ci." I wierzyłam, nawet gdy w kątach moich myśli szeptała wątpliwość.

Dwa tygodnie później nasz dom zamienił się w pensjonat dla ambitnych wilczyc. Dziewięć młodych kobiet przybyło z marzeniami w oczach i wyrachowaniem w uśmiechach. Zapełniły puste skrzydła domu rozmowami i perfumami, ich obecność była nieustannym przypomnieniem mojej porażki.

"Taka elastyczność, Luno Syreno!" Starsza Roslyn zagrodziła mi drogę w głównym holu, gdy dziewczęta się rozpakowywały. "Trenujesz własne następczynie – jakie to postępowe. Wataha docenia twoje poświęcenie."

"To nie są następczynie," powiedziałam przez zaciśnięte zęby. "To dodatki. Pozostaję Pierwszą Luną."

"Oczywiście, kochana. Choć wszyscy wiemy, czym stają się dodatki, gdy pierwsza nie daje potomka." Jej stara twarz pokryła się fałszywym współczuciem. "Mimo to twoja... elastyczność dobrze służy wacie."

Pokuśtykała dalej, zostawiając mnie samą z nowymi podopiecznymi.

Zebrałam je w salonie jadalnym, dziesięć pięknych twarzy łaknących wskazówek. Wśród nich stała Mira, jej wojownicza postawa sprawiała, że reszta wyglądała jak dzieci bawiące się w przebieranki.

"Chcę jasno określić oczekiwania," zaczęłam, głosem niosącym autorytet Pierwszej Luny. "Jesteście tu jako potencjalne partnerki Alfy Devona, ale nie będziecie go ścigać jak suki w rui."

Kilka dziewczyn wymieniło spojrzenia. Jedna – rudowłosa Celia – podniosła rękę. "Ale Luno, jak mamy—"

"Służycie mu. Pomagacie w jego obowiązkach. Jesteście przydatne dla watahy." Przechadzałam się przed nimi jak generał przed oddziałem. "Ale nie dotykacie go bez zaproszenia. Nie próbujecie go uwodzić. Nie rzucacie się na niego w korytarzach ani na treningach."

"To wydaje się restrykcyjne," powiedziała Mira, tonem w pełni szanującym, ale wzrokiem rzucającym wyzwanie. "Jak Alfa ma wybrać, jeśli nie możemy pokazać naszych... atutów?"

"Alfa Devon ma oczy i rozum," odparłam chłodno. "Potrafi ocenić waszą wartość bez tego, że się o niego ocieracie. To gwarancja równości."

"Oczywiście, Pierwsza Luno." Uśmiech Miry był ostry jak brzytwa. "Podporządkowujemy się twojej mądrości."

Przez kolejne dwa tygodnie szkoliłam je w protokołach watahy, zarządzaniu gospodarstwem i sztuce bycia widoczną, ale milczącą, póki nie zostaną wezwane. Obserwowałam, jak krążą wokół Devona podczas posiłków, oferując dolewanie napoju, pytając o grafiki patroli, wieszając się na każdym jego słowie.

I patrzyłam, jak grawitują wokół Miry.

"Miro, możesz nam jeszcze raz pokazać ten ruch obronny?" mała Celia zapytała podczas trzeciego treningu.

"Miro, opowiedz nam, jak zabiłaś trzech wyrzutków w pojedynkę," prosiła inna przy kolacji.

Była jedną z nich, a jednak osobna – już część watahy, już sprawdzona. Patrzyły na nią jak na przyszłą królową, mnie obdarzając pustym szacunkiem zarezerwowanym dla przeszkód.

"Zgrzytasz zębami," zauważyła Nina, pojawiając się obok mnie, gdy patrzyłam na Devona otoczonego nowymi wielbicielkami na dziedzińcu.

"Naprawdę?" Zmusiłam szczękę do rozluźnienia.

Poniżej Celia śmiała się z czegoś, co powiedział Devon, jej dłoń na chwilę dotknęła jego ramienia, po czym przypomniała sobie o moich zasadach i cofnęła się. Mira stała wystarczająco blisko, by ją zauważyć, ale na tyle daleko, by wydawać się szanującą dystans – grała na czas.

"Trzy lata monogamii, a teraz to?" W głosie Niny nie było osądu, tylko troska. "Co zmieniło twoje zdanie?"

"Przetrwanie." Obserwowałam, jak Devon uprzejmie uśmiecha się do czegoś, co powiedziała Jasmine, widziałam jego ostrożny dystans. "To chroni naszą miłość, Ninę. Pozwala Devonowi pozostać Alfą. Chroni watahę przed ambicjami Marcusa."

"A ciebie niszczy?"

"Wolę upaść na nogach, niż na kolanach." Odwróciłam się od okna. "Kontroluję to, co mogę."

"Trenujesz swoją konkurencję, by była dla niego idealna."

"Trenuję je, by były do opanowania." Ale nawet kiedy to mówiłam, patrząc jak Mira demonstruje cios przykuwający całą uwagę Devona, zastanawiałam się, kto tu naprawdę jest pod kontrolą.

"Pamiętaj tylko," powiedziała Nina cicho, "czasem to, co robimy, by ocalić miłość, jest tym, co ją zabija."

Na dole Mira wykonała perfekcyjny atak, Devon skinął z uznaniem. Pozostałe dziewczęta biły brawo.

Odwróciłam się, a słowa Niny zadźwięczały mi w głowie jak dzwon pogrzebowy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 4

POV Syrena

"Jutro wielki dzień," oznajmił Nash w jadalni, odgłosy monet brzęczały, gdy liczył swoje zakłady. "Stawiam na Mirę plus dwie córki gościnnych watah."

"Trzy żony naraz?" Thomas zagwizdał cicho. "Rada jest hojna."

"Chcą silnych szczeniąt szybko," dodała Rebecca od swojego stołu. "Po trzech latach bezowocności naszej obecnej Luny."

Przeszłam obok ich spekulacji, mój wyćwiczony uśmiech ani na chwilę nie zgasł. Plotki o czarownicy wreszcie ucichły—najwyraźniej moja zgoda na szkolenie przyszłych żon Devona udowodniła, że nie sabotuję go czarną magią. Teraz po prostu byłam zapomniana, przypisem w ich ekscytującym nowym dramacie.

"Mira na pewno zostanie wybrana," powiedziała Sarah, rozdając karty przy swoim stole. "Sposób, w jaki Alfa Devon patrzy na nią podczas treningów? Ten wilk jest już oznaczony."

"Uważam, że każda kandydatka jest wspaniała," powiedziałam, zatrzymując się przy ich stole. "Każda wnosi unikalne siły do naszej watahy."

Rozmowa natychmiast ucichła. Patrzyli na mnie z czymś pomiędzy współczuciem a dyskomfortem, po czym szybko wrócili do swojej gry. Przynajmniej gdy nazywali mnie czarownicą, zauważali moje istnienie. Teraz byłam tylko nieudaną Luną, która z wdziękiem ustępuje miejsca.

"Chodź," Nina pociągnęła mnie za ramię. "Wyjdźmy stąd."

Cały dzień spędziłyśmy w ogrodzie wschodnim, daleko od dusznej atmosfery domu watahy. Nina pomagała mi zbierać polne kwiaty, podczas gdy słońce rysowało swą drogę po niebie—żadna z nas nie wspomniała o jutrzejszej ceremonii.

"Są piękne," powiedziałam, dodając fioletowy aster do rosnącego bukietu. "Nie robiłam tego od lat."

"Od kiedy?" zapytała Nina łagodnie.

"Od czasu przed próbami. Przed wizytami u lekarza, tabelkami i planowanym współżyciem." Zaśmiałam się, ale zabrzmiało to gorzko. "Devon przynosił mi kiedyś kwiaty co tydzień. Teraz pewnie nie pamięta już nawet, jakie kolory lubię."

"Syrena—"

"Błękitne ostróżki," przerwałam, wskazując na kępę przy murze ogrodu. "To były jego ulubione do wręczania mi. Mówił, że pasują do mojego ducha—wysokiego, dumnego i niewyobrażalnie upartego."

Zbierałyśmy je w ciszy, bukiet stawał się coraz cięższy w moich ramionach.

"Nie musisz jutro patrzeć," powiedziała Nina, gdy wracałyśmy. "Nikt nie oczekuje, że przyjdziesz na ceremonię wyboru."

"Jestem Pierwszą Luną. Oczywiście, że muszę być." Ścisnęłam mocniej kwiaty. "Poza tym ktoś musi dopilnować, by zachowano protokół."

Dom watahy wydawał się wyjątkowo cichy, gdy podchodziłyśmy. Żadnych odgłosów treningów z podwórek, żadnych rozmów ze wspólnych przestrzeni.

"Gdzie wszyscy są?" Nina zmarszczyła brwi.

"Może przygotowują się do jutra." Ale niepokój przeszył mnie na wskroś.

Zostawiłam Ninę przy wejściu i przeszłam przez puste korytarze, kwiaty szumiały przy każdym kroku. Cisza naciskała mi na uszy, aż usłyszałam to—stłumiony śmiech z sali oficjalnej.

Podwójne drzwi były zamknięte. Otworzyłam je.

Kwiaty wypadły mi z ramion, rozsypując się po marmurowej podłodze kaskadą błękitu, fioletu i bieli.

Dziesięć młodych kobiet stało ustawionych niczym bufet pokus, każda w delikatnej bieliźnie, niepozostawiającej nic wyobraźni. Jedwab i koronka w każdym odcieniu—karmin, granat, perłowa biel, ciemny fiolet. Sala została przemieniona w coś rodem z ekskluzywnego burdelu: aksamitne zasłony, przytłumione bursztynowe światło, poduszki i futra strategicznie rozłożone na podłodze.

Mira stała w centrum w czarnej koronce podkreślającej każdą krzywiznę, jej uśmiech ostry jak brzytwa.

"Luna Syrena," zamruczała. "Idealne wyczucie czasu."

"Co to ma być?" Mój głos zabrzmiał pewniej, niż się czułam.

"Przegląd selekcji," Mira wyszła naprzód, inne dziewczyny chichotały za jej plecami. "Powiedziałaś, że Alfa Devon powinien wybierać bez fizycznych zachęt. Ale jak może naprawdę wybrać, nie... kosztując tego, co oferujemy?"

"Wyraźnie zakazałam—"

"Zakazałaś nam rzucać się na niego bez zaproszenia." Oczy Miry błyszczały. "To jest zaproszenie. Nasza niespodzianka na jutrzejszą ceremonię. W końcu, czy Alfa nie powinien dokładnie wiedzieć, co wybiera?"

"To całkowicie nieodpowiednie—"

"Naprawdę?" Celia wyszła do przodu w różowej jedwabnej bieliźnie. "Rada zatwierdziła trzy żony. Powinien wiedzieć, czy jesteśmy... kompatybilne?"

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, powietrze się zmieniło; wiedziałam, że już tam jest. Devon stał w drzwiach, zastygły, oczy szeroko otwarte. Patrzyłam, jak jego źrenice się rozszerzają, jak oddech się zmienia, jak wilk wychodzi na powierzchnię z nagim głodem.

Dziesięć pięknych kobiet, młodych i płodnych, niemal nagich, patrzyło na niego z jawnym zaproszeniem.

Jego oczy zapłonęły złotem—czysty wilk, czyste pożądanie. Jego klatka piersiowa unosiła się i opadała gwałtownie, gdy chłonął widok, dłonie ściskały się i rozluźniały przy bokach.

"Alfa," głos Miry ociekał miodem. "Przygotowałyśmy to dla ciebie."

Devon wolno przesuwał wzrokiem po nich, zatrzymując się na nagiej skórze, na krągłościach ledwo skrytych przez koronkę. Kiedy wreszcie jego oczy odnalazły moje, dostrzegłam tam pytanie—prośbę o pozwolenie wymieszaną z ledwie skrywanym pożądaniem.

Mężczyzna, który nie dotykał mnie od miesięcy, który odsuwał się od moich pocałunków, który co noc tłumaczył się zmęczeniem—teraz stał drżąc z pożądania wobec nich.

Moje serce roztrzaskało się w piersi, ale zmusiłam usta do uśmiechu.

"To dla ciebie," powiedziałam, każde słowo kaleczyło mi gardło jak szkło.

Coś przemknęło w jego oczach—zaskoczenie, może poczucie winy—zanim Mira ruszyła. Przesunęła się między nimi, ujęła go za rękę i zaczęła prowadzić ku czekającej grupie.

"Chodź, Alfo," wymruczała. "Pozwól nam pokazać, co mamy do zaoferowania."

Devon podążył bez oporu, jego wilczo-złote oczy nie odrywały się od prezentacji chętnych samic. Oddech miał płytki, panowanie nad sobą widocznie się rozpadało, gdy Mira ustawiła go w centrum ich kręgu.

"Rada powiedziała trzy," wyszeptała Jasmine, przesuwając się bliżej w przejrzystej białej koronce. "Ale po co się ograniczać do trzech, skoro możesz mieć nas wszystkie?"

"Po kolei czy wszystkie naraz," dodała inna, przesuwając palcami po jego ramieniu. "Cokolwiek uszczęśliwi naszego Alfę."

Samokontrola Devona pękła—widziałam ten moment. Wilk wysunął się naprzód, pragnąc je wszystkie. Ostrożny dystans, którego ich nauczyłam, wyparował, gdy przycisnęły się bliżej, ręce wyciągnięte, ciała ofiarowane.

"Syreno," zawołała Mira przez ramię, jej dłoń wciąż na klatce piersiowej Devona. "Dołączysz do nas?"

W sali zapadła cisza. Oczy Devona znów odnalazły moje, ale były już całkiem wilcze, bez śladu mężczyzny, który obiecał mi wierność. Pozostałe patrzyły na mnie z ledwo skrywanym triumfem.

"Nie," powiedziałam, głosem pustym. "Po prostu popatrzę."

Uśmiech Miry poszerzył się. "Jak sobie życzysz, Pierwsza Luno."

Odwróciła się z powrotem do Devona, wspięła się na palce i wyszeptała mu coś do ucha, co sprawiło, że zawarczał nisko w gardle. Pozostałe dziewczyny wybuchły śmiechem, podeszły bliżej, ich dłonie zaczęły błądzić.

Stałam pośród rozsypanych kwiatów, patrząc, jak mój mąż znika w morzu chętnych ciał, jego wilk wreszcie dostaje wszystko, czego mu odmawiano.

Błękitne ostróżki leżały zgniecione pod ich stopami, płatki miażdżyły się o marmur. On tego nie zauważył. Był już stracony dla nich, dla obietnicy płodności, młodości i nieskomplikowanego pożądania.

"Wysoka, dumna i niewyobrażalnie uparta," wyszeptałam do nikogo, po czym odwróciłam się i odeszłam, zostawiając ich przy ich ceremonii wyboru.

Za mną kobiecy śmiech mieszał się z męskimi warknięciami.

Ten dźwięk towarzyszył mi aż do pustego pokoju.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Choose Your Alpha, Princess

Choose Your Alpha, Princess

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa