POV Syrena
"Zgodziłam się je trenować." Słowa spadły między mnie a Devona jak odłamki potłuczonego szkła.
Głowa Devona poderwała się znad biurka, grafiki patroli poszły w niepamięć. "Co?"
"Nowe wilczyce. Catherine poprosiła, żebym przygotowała je do roli twoich... potencjalnych partnerek. Zgodziłam się."
Kolor odpłynął z jego twarzy. "Syreno, nie. Nie musisz—"
"Naprawdę nie muszę?" Przeszłam do okna, obserwując, jak księżyc rzuca cienie na tereny watahy. "Rada dała ci miesiąc, Devon. Marcus już ostrzy pazury na twój tron."
"Niech spróbuje." Krzesło Devona zaskrzypiało o drewno, gdy wstał. "Stawię mu czoła, zanim—"
"Przegrasz." Odwróciłam się do niego, utrzymując głos w ryzach mimo trzęsienia ziemi w mojej piersi. "Twój wilk słabnie. Oboje to wiemy. Bez dziedziców, bez dowodu twojej płodności, wataha nie poprze cię w walce."
"Więc po prostu się poddajesz? Oddajesz mnie innym kobietom?"
"Kupuję nam czas!" Słowa wybuchły ze mnie. "Jeśli ja je trenuję, mam nad nimi kontrolę. Ustalam zasady, granice. Trzymam je na dystans, podczas gdy my—"
"Podczas gdy co? Będziemy liczyć na cud?"
"Tak." Chwyciłam jego dłonie, rozpaczliwie. "Posłuchaj. Weźmiesz żony, żeby zadowolić radę, ale nie musisz z nimi spać. Przynajmniej nie od razu."
Szczęka Devona się zacisnęła. "Rada oczekuje—"
"Rada oczekuje, że weźmiesz kolejne partnerki. Nie mogą nakazać, kiedy skonsumujesz związek. Możemy mieć miesiące, może rok, zanim pojawią się pytania." Ścisnęłam jego dłonie mocniej. "Jeszcze jeden rok na poczęcie. Na dowód, że nie są nam potrzebne."
"Syreno..." Ból przemknął przez jego twarz. "To zdradza wszystko, co sobie obiecaliśmy."
"Utrata ciebie byłaby większą zdradą." Mój głos się załamał. "Robię to dla nas, Devon. Dla ciebie. Pozwól mi walczyć po swojemu."
Przyciągnął mnie do siebie, obejmując mocno i rozpaczliwie. "Nienawidzę tego. Każdego fragmentu."
"Ja też." Wciągnęłam jego zapach. "Ale przetrwamy to razem, albo się rozpadniemy. Wybieram przetrwanie."
"Nowe żony pomogą utrzymać mój status," powiedział w moje włosy, gorzko. "Ale przysięgam ci, Syreno, nie dotknę ich, dopóki nie będzie innego wyjścia."
"Wierzę ci." I wierzyłam, nawet gdy w kątach moich myśli szeptała wątpliwość.
Dwa tygodnie później nasz dom zamienił się w pensjonat dla ambitnych wilczyc. Dziewięć młodych kobiet przybyło z marzeniami w oczach i wyrachowaniem w uśmiechach. Zapełniły puste skrzydła domu rozmowami i perfumami, ich obecność była nieustannym przypomnieniem mojej porażki.
"Taka elastyczność, Luno Syreno!" Starsza Roslyn zagrodziła mi drogę w głównym holu, gdy dziewczęta się rozpakowywały. "Trenujesz własne następczynie – jakie to postępowe. Wataha docenia twoje poświęcenie."
"To nie są następczynie," powiedziałam przez zaciśnięte zęby. "To dodatki. Pozostaję Pierwszą Luną."
"Oczywiście, kochana. Choć wszyscy wiemy, czym stają się dodatki, gdy pierwsza nie daje potomka." Jej stara twarz pokryła się fałszywym współczuciem. "Mimo to twoja... elastyczność dobrze służy wacie."
Pokuśtykała dalej, zostawiając mnie samą z nowymi podopiecznymi.
Zebrałam je w salonie jadalnym, dziesięć pięknych twarzy łaknących wskazówek. Wśród nich stała Mira, jej wojownicza postawa sprawiała, że reszta wyglądała jak dzieci bawiące się w przebieranki.
"Chcę jasno określić oczekiwania," zaczęłam, głosem niosącym autorytet Pierwszej Luny. "Jesteście tu jako potencjalne partnerki Alfy Devona, ale nie będziecie go ścigać jak suki w rui."
Kilka dziewczyn wymieniło spojrzenia. Jedna – rudowłosa Celia – podniosła rękę. "Ale Luno, jak mamy—"
"Służycie mu. Pomagacie w jego obowiązkach. Jesteście przydatne dla watahy." Przechadzałam się przed nimi jak generał przed oddziałem. "Ale nie dotykacie go bez zaproszenia. Nie próbujecie go uwodzić. Nie rzucacie się na niego w korytarzach ani na treningach."
"To wydaje się restrykcyjne," powiedziała Mira, tonem w pełni szanującym, ale wzrokiem rzucającym wyzwanie. "Jak Alfa ma wybrać, jeśli nie możemy pokazać naszych... atutów?"
"Alfa Devon ma oczy i rozum," odparłam chłodno. "Potrafi ocenić waszą wartość bez tego, że się o niego ocieracie. To gwarancja równości."
"Oczywiście, Pierwsza Luno." Uśmiech Miry był ostry jak brzytwa. "Podporządkowujemy się twojej mądrości."
Przez kolejne dwa tygodnie szkoliłam je w protokołach watahy, zarządzaniu gospodarstwem i sztuce bycia widoczną, ale milczącą, póki nie zostaną wezwane. Obserwowałam, jak krążą wokół Devona podczas posiłków, oferując dolewanie napoju, pytając o grafiki patroli, wieszając się na każdym jego słowie.
I patrzyłam, jak grawitują wokół Miry.
"Miro, możesz nam jeszcze raz pokazać ten ruch obronny?" mała Celia zapytała podczas trzeciego treningu.
"Miro, opowiedz nam, jak zabiłaś trzech wyrzutków w pojedynkę," prosiła inna przy kolacji.
Była jedną z nich, a jednak osobna – już część watahy, już sprawdzona. Patrzyły na nią jak na przyszłą królową, mnie obdarzając pustym szacunkiem zarezerwowanym dla przeszkód.
"Zgrzytasz zębami," zauważyła Nina, pojawiając się obok mnie, gdy patrzyłam na Devona otoczonego nowymi wielbicielkami na dziedzińcu.
"Naprawdę?" Zmusiłam szczękę do rozluźnienia.
Poniżej Celia śmiała się z czegoś, co powiedział Devon, jej dłoń na chwilę dotknęła jego ramienia, po czym przypomniała sobie o moich zasadach i cofnęła się. Mira stała wystarczająco blisko, by ją zauważyć, ale na tyle daleko, by wydawać się szanującą dystans – grała na czas.
"Trzy lata monogamii, a teraz to?" W głosie Niny nie było osądu, tylko troska. "Co zmieniło twoje zdanie?"
"Przetrwanie." Obserwowałam, jak Devon uprzejmie uśmiecha się do czegoś, co powiedziała Jasmine, widziałam jego ostrożny dystans. "To chroni naszą miłość, Ninę. Pozwala Devonowi pozostać Alfą. Chroni watahę przed ambicjami Marcusa."
"A ciebie niszczy?"
"Wolę upaść na nogach, niż na kolanach." Odwróciłam się od okna. "Kontroluję to, co mogę."
"Trenujesz swoją konkurencję, by była dla niego idealna."
"Trenuję je, by były do opanowania." Ale nawet kiedy to mówiłam, patrząc jak Mira demonstruje cios przykuwający całą uwagę Devona, zastanawiałam się, kto tu naprawdę jest pod kontrolą.
"Pamiętaj tylko," powiedziała Nina cicho, "czasem to, co robimy, by ocalić miłość, jest tym, co ją zabija."
Na dole Mira wykonała perfekcyjny atak, Devon skinął z uznaniem. Pozostałe dziewczęta biły brawo.
Odwróciłam się, a słowa Niny zadźwięczały mi w głowie jak dzwon pogrzebowy.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Syrena
"Jutro wielki dzień," oznajmił Nash w jadalni, odgłosy monet brzęczały, gdy liczył swoje zakłady. "Stawiam na Mirę plus dwie córki gościnnych watah."
"Trzy żony naraz?" Thomas zagwizdał cicho. "Rada jest hojna."
"Chcą silnych szczeniąt szybko," dodała Rebecca od swojego stołu. "Po trzech latach bezowocności naszej obecnej Luny."
Przeszłam obok ich spekulacji, mój wyćwiczony uśmiech ani na chwilę nie zgasł. Plotki o czarownicy wreszcie ucichły—najwyraźniej moja zgoda na szkolenie przyszłych żon Devona udowodniła, że nie sabotuję go czarną magią. Teraz po prostu byłam zapomniana, przypisem w ich ekscytującym nowym dramacie.
"Mira na pewno zostanie wybrana," powiedziała Sarah, rozdając karty przy swoim stole. "Sposób, w jaki Alfa Devon patrzy na nią podczas treningów? Ten wilk jest już oznaczony."
"Uważam, że każda kandydatka jest wspaniała," powiedziałam, zatrzymując się przy ich stole. "Każda wnosi unikalne siły do naszej watahy."
Rozmowa natychmiast ucichła. Patrzyli na mnie z czymś pomiędzy współczuciem a dyskomfortem, po czym szybko wrócili do swojej gry. Przynajmniej gdy nazywali mnie czarownicą, zauważali moje istnienie. Teraz byłam tylko nieudaną Luną, która z wdziękiem ustępuje miejsca.
"Chodź," Nina pociągnęła mnie za ramię. "Wyjdźmy stąd."
Cały dzień spędziłyśmy w ogrodzie wschodnim, daleko od dusznej atmosfery domu watahy. Nina pomagała mi zbierać polne kwiaty, podczas gdy słońce rysowało swą drogę po niebie—żadna z nas nie wspomniała o jutrzejszej ceremonii.
"Są piękne," powiedziałam, dodając fioletowy aster do rosnącego bukietu. "Nie robiłam tego od lat."
"Od kiedy?" zapytała Nina łagodnie.
"Od czasu przed próbami. Przed wizytami u lekarza, tabelkami i planowanym współżyciem." Zaśmiałam się, ale zabrzmiało to gorzko. "Devon przynosił mi kiedyś kwiaty co tydzień. Teraz pewnie nie pamięta już nawet, jakie kolory lubię."
"Syrena—"
"Błękitne ostróżki," przerwałam, wskazując na kępę przy murze ogrodu. "To były jego ulubione do wręczania mi. Mówił, że pasują do mojego ducha—wysokiego, dumnego i niewyobrażalnie upartego."
Zbierałyśmy je w ciszy, bukiet stawał się coraz cięższy w moich ramionach.
"Nie musisz jutro patrzeć," powiedziała Nina, gdy wracałyśmy. "Nikt nie oczekuje, że przyjdziesz na ceremonię wyboru."
"Jestem Pierwszą Luną. Oczywiście, że muszę być." Ścisnęłam mocniej kwiaty. "Poza tym ktoś musi dopilnować, by zachowano protokół."
Dom watahy wydawał się wyjątkowo cichy, gdy podchodziłyśmy. Żadnych odgłosów treningów z podwórek, żadnych rozmów ze wspólnych przestrzeni.
"Gdzie wszyscy są?" Nina zmarszczyła brwi.
"Może przygotowują się do jutra." Ale niepokój przeszył mnie na wskroś.
Zostawiłam Ninę przy wejściu i przeszłam przez puste korytarze, kwiaty szumiały przy każdym kroku. Cisza naciskała mi na uszy, aż usłyszałam to—stłumiony śmiech z sali oficjalnej.
Podwójne drzwi były zamknięte. Otworzyłam je.
Kwiaty wypadły mi z ramion, rozsypując się po marmurowej podłodze kaskadą błękitu, fioletu i bieli.
Dziesięć młodych kobiet stało ustawionych niczym bufet pokus, każda w delikatnej bieliźnie, niepozostawiającej nic wyobraźni. Jedwab i koronka w każdym odcieniu—karmin, granat, perłowa biel, ciemny fiolet. Sala została przemieniona w coś rodem z ekskluzywnego burdelu: aksamitne zasłony, przytłumione bursztynowe światło, poduszki i futra strategicznie rozłożone na podłodze.
Mira stała w centrum w czarnej koronce podkreślającej każdą krzywiznę, jej uśmiech ostry jak brzytwa.
"Luna Syrena," zamruczała. "Idealne wyczucie czasu."
"Co to ma być?" Mój głos zabrzmiał pewniej, niż się czułam.
"Przegląd selekcji," Mira wyszła naprzód, inne dziewczyny chichotały za jej plecami. "Powiedziałaś, że Alfa Devon powinien wybierać bez fizycznych zachęt. Ale jak może naprawdę wybrać, nie... kosztując tego, co oferujemy?"
"Wyraźnie zakazałam—"
"Zakazałaś nam rzucać się na niego bez zaproszenia." Oczy Miry błyszczały. "To jest zaproszenie. Nasza niespodzianka na jutrzejszą ceremonię. W końcu, czy Alfa nie powinien dokładnie wiedzieć, co wybiera?"
"To całkowicie nieodpowiednie—"
"Naprawdę?" Celia wyszła do przodu w różowej jedwabnej bieliźnie. "Rada zatwierdziła trzy żony. Powinien wiedzieć, czy jesteśmy... kompatybilne?"
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, powietrze się zmieniło; wiedziałam, że już tam jest. Devon stał w drzwiach, zastygły, oczy szeroko otwarte. Patrzyłam, jak jego źrenice się rozszerzają, jak oddech się zmienia, jak wilk wychodzi na powierzchnię z nagim głodem.
Dziesięć pięknych kobiet, młodych i płodnych, niemal nagich, patrzyło na niego z jawnym zaproszeniem.
Jego oczy zapłonęły złotem—czysty wilk, czyste pożądanie. Jego klatka piersiowa unosiła się i opadała gwałtownie, gdy chłonął widok, dłonie ściskały się i rozluźniały przy bokach.
"Alfa," głos Miry ociekał miodem. "Przygotowałyśmy to dla ciebie."
Devon wolno przesuwał wzrokiem po nich, zatrzymując się na nagiej skórze, na krągłościach ledwo skrytych przez koronkę. Kiedy wreszcie jego oczy odnalazły moje, dostrzegłam tam pytanie—prośbę o pozwolenie wymieszaną z ledwie skrywanym pożądaniem.
Mężczyzna, który nie dotykał mnie od miesięcy, który odsuwał się od moich pocałunków, który co noc tłumaczył się zmęczeniem—teraz stał drżąc z pożądania wobec nich.
Moje serce roztrzaskało się w piersi, ale zmusiłam usta do uśmiechu.
"To dla ciebie," powiedziałam, każde słowo kaleczyło mi gardło jak szkło.
Coś przemknęło w jego oczach—zaskoczenie, może poczucie winy—zanim Mira ruszyła. Przesunęła się między nimi, ujęła go za rękę i zaczęła prowadzić ku czekającej grupie.
"Chodź, Alfo," wymruczała. "Pozwól nam pokazać, co mamy do zaoferowania."
Devon podążył bez oporu, jego wilczo-złote oczy nie odrywały się od prezentacji chętnych samic. Oddech miał płytki, panowanie nad sobą widocznie się rozpadało, gdy Mira ustawiła go w centrum ich kręgu.
"Rada powiedziała trzy," wyszeptała Jasmine, przesuwając się bliżej w przejrzystej białej koronce. "Ale po co się ograniczać do trzech, skoro możesz mieć nas wszystkie?"
"Po kolei czy wszystkie naraz," dodała inna, przesuwając palcami po jego ramieniu. "Cokolwiek uszczęśliwi naszego Alfę."
Samokontrola Devona pękła—widziałam ten moment. Wilk wysunął się naprzód, pragnąc je wszystkie. Ostrożny dystans, którego ich nauczyłam, wyparował, gdy przycisnęły się bliżej, ręce wyciągnięte, ciała ofiarowane.
"Syreno," zawołała Mira przez ramię, jej dłoń wciąż na klatce piersiowej Devona. "Dołączysz do nas?"
W sali zapadła cisza. Oczy Devona znów odnalazły moje, ale były już całkiem wilcze, bez śladu mężczyzny, który obiecał mi wierność. Pozostałe patrzyły na mnie z ledwo skrywanym triumfem.
"Nie," powiedziałam, głosem pustym. "Po prostu popatrzę."
Uśmiech Miry poszerzył się. "Jak sobie życzysz, Pierwsza Luno."
Odwróciła się z powrotem do Devona, wspięła się na palce i wyszeptała mu coś do ucha, co sprawiło, że zawarczał nisko w gardle. Pozostałe dziewczyny wybuchły śmiechem, podeszły bliżej, ich dłonie zaczęły błądzić.
Stałam pośród rozsypanych kwiatów, patrząc, jak mój mąż znika w morzu chętnych ciał, jego wilk wreszcie dostaje wszystko, czego mu odmawiano.
Błękitne ostróżki leżały zgniecione pod ich stopami, płatki miażdżyły się o marmur. On tego nie zauważył. Był już stracony dla nich, dla obietnicy płodności, młodości i nieskomplikowanego pożądania.
"Wysoka, dumna i niewyobrażalnie uparta," wyszeptałam do nikogo, po czym odwróciłam się i odeszłam, zostawiając ich przy ich ceremonii wyboru.
Za mną kobiecy śmiech mieszał się z męskimi warknięciami.
Ten dźwięk towarzyszył mi aż do pustego pokoju.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Syrena
Łzy napływały falami przez całą noc, przesiąkając poduszki, które wciąż pachniały Devonem. Zwinęłam się w kłębek na środku naszego łóżka—teraz już jego łóżka—and pozwoliłam szlochom wstrząsać mną, aż rozbolały mnie żebra, a gardło stało się chropowate.
Blask poranka sączył się przez zasłony, kiedy drzwi skrzypnęły. Devon przeszedł przez pokój trzema szybkimi krokami.
"Syrena—"
Wyciągnął do mnie ręce.
"Nie dotykaj mnie!" Odepchnęłam go, wciąż ocierając łzy. "Nie waż się mnie dotykać po tym, co się stało zeszłej nocy!"
"Nie chciałem, żeby to tak wyszło—"
"Która część?" Przetoczyłam się na drugi koniec łóżka, zwiększając dystans między nami. "Ta, w której patrzyłeś na nie jak wygłodniały wilk? Czy ta, w której pozwoliłeś Mirze prowadzić się jak psa na smyczy?"
"To nie jest fair—"
"Fair?" Mój śmiech zabrzmiał pęknięcie i gorzko. "Chcesz mówić o sprawiedliwości? Nie patrzyłeś na mnie takim głodem od miesięcy, Devon. Ani razu. Ale wystarczy, że pojawi się dziesięć dziewczyn w bieliźnie i nagle twój wilk ożywa?"
Devon przeczesał włosy dłonią, zaczął chodzić po pokoju w stronę okna. "Bałem się cię dotykać."
"Bałeś się?" Wpatrywałam się w jego plecy. "Czego? Że mogę się złamać?"
"Tak!" Odwrócił się do mnie. "Co miesiąc stawałaś się coraz bardziej krucha, coraz bardziej zdesperowana. Myślałem, że jeśli będę naciskał za mocno, jeśli będę chciał za dużo, tylko pogorszę sprawę. Już wtedy cierpiałaś—"
"Więc twoim rozwiązaniem było mnie porzucić?" Zaśmiałam się znów, ostro i z niedowierzaniem. "To twoja wymówka? Wymyśl coś lepszego, Devon. Uszanuj mnie chociaż na tyle, by powiedzieć prawdę."
Westchnął, ramiona mu opadły. "Co mam ci powiedzieć? Że jestem rozczarowany? Że patrzenie na innych Alfów ze szczeniętami, podczas gdy my nie mamy nic, mnie zabijało? Dobrze. Jestem rozczarowany. Tego chciałaś usłyszeć?"
"Też jestem rozczarowana." Słowa zabrzmiały ciszej, niż zamierzałam. "Rozczarowana, że nasza miłość nie była dość silna, by przetrwać tę próbę."
"Syrena—"
"Będę na ceremonii wyboru." Wstałam, otulając się szlafrokiem. "To mój obowiązek jako Luny. Ale potem... potrzebuję czasu z dala stąd. Od ciebie. Od tego wszystkiego."
"Nie możesz odejść. Stado potrzebuje—"
"Stado ma Mirę." Podeszłam do komody, wyciągając ubrania z mechaniczną precyzją. "Ona wie, jak wszystko działa. Uczyła się do tej roli latami, najwyraźniej."
"Gdzie pójdziesz?"
"Nina zaproponowała mi pokój gościnny." Odwróciłam się do niego. "Nie uciekam, Devon. Potrzebuję tylko przestrzeni, by opłakać to, co utraciliśmy."
"Nie straciliśmy wszystkiego—"
"Naprawdę?" Przechyliłam głowę. "Nawet nie zaprzeczasz, że dziś wybierzesz Mirę."
Jego milczenie było wystarczającą odpowiedzią.
"Tak myślałam." Ruszyłam do łazienki. "Ceremonia jest w południe. Spróbuj wyglądać mniej winny, gdy będziesz ogłaszał swoje decyzje."
* * *
Wielka sala tętniła oczekiwaniem, gdy weszłam trzy godziny później. Zebrał się każdy członek stada, powietrze było gęste od ekscytacji i ledwo skrywanej satysfakcji. Zajęłam miejsce obok krzesła Devona—stojąc, bo siedzenie przy nim wydawało się kłamstwem.
Starszy Leon wstał, jego głos niósł się ponad tłum. "Zgodnie z Protokołem Dziedzica, Alfa Devon może wybrać do trzech dodatkowych partnerek, by zapewnić sukcesję stada."
"Trzy żony plus Luna," dodała Starsza Roslyn, odnajdując wzrokiem mnie. "To hojna propozycja dla siły stada."
Devon podniósł się, szczęka mu drżała. Dziesięć kandydatek ustawiło się przed nim w szeregu, każda w odświętnym stroju podkreślającym młodość, urodę, płodność.
"Wybieram..." Jego głos zadrżał na ułamek sekundy. "Mirę z rodu Nightshade."
Mira wystąpiła naprzód, triumf płonął w jej oczach, gdy się skłoniła. "Przyjmuję z honorem, Alfo."
"Celię z watahy Mountain Ridge."
Rudowłosa niemal podskoczyła do przodu, jej uśmiech był jasny jak lato. "Dziękuję, Alfo. Nie zawiodę cię."
"I Jasmine z wilków Silver Creek."
Elegancka brunetka wysunęła się z wdziękiem wypracowanym latami. "To dla mnie zaszczyt służyć, Alfo."
Tłum wybuchł radością. Trzy płodne wilczyce, trzy szanse na dziedzica, trzy gwoździe do trumny mojego małżeństwa.
"Gratulacje, Luno Syreno!" Sarah pojawiła się przy moim łokciu, jej uśmiech był ostry jak miód z domieszką jadu. "Co za wspaniałe powiększenie twojej rodziny!"
"Taką siłę pokazujesz," dodała Rebecca, przysuwając się z drugiej strony. "Popierasz potrzeby męża mimo swoich... ograniczeń."
"Stado jest wdzięczne za twoją ofiarę," odezwał się kolejny głos.
Otoczyły mnie jak sępy, ich gratulacje ledwie skrywały triumf. Trzy lata ich szeptów i litości, a teraz miały swoje potwierdzenie.
"Dziękuję za miłe słowa." Zachowałam uśmiech niewzruszony, wyniosły, nietykalny. "Jestem pewna, że okażecie też tyle samo serdeczności naszym nowym siostrom ze stada."
Nina wyłoniła się z tłumu, wplatając ramię w moje. "Luno Syreno, jesteś potrzebna w kuchni. Pilna sprawa."
Pociągnęła mnie, zanim zdążyły zareagować, prowadząc bocznymi korytarzami aż do cichej wnęki.
"Oddychaj," rozkazała.
"Wszystko w porządku—"
"Nie, nie jest. I nie musisz udawać." Nina ścisnęła mi ramiona. "Dziś wieczorem mam dla ciebie niespodziankę. Wychodzimy stąd."
"Nina, nie mogę po prostu—"
"Możesz. Idziemy tam, gdzie nie obowiązują zasady stada. Tam, gdzie możesz krzyczeć, płakać albo coś potłuc, i nikt nie będzie patrzył." Jej oczy błyszczały dziką opiekuńczością. "Tam, gdzie możesz się porządnie, do cna upić."
"Po dzisiejszym? Nic mnie już nie zaskoczy bardziej niż fakt, że mój mąż bierze trzy żony."
Uśmiech Niny stał się tajemniczy. "Zdziwiłabyś się. Spotkaj mnie przy tylniej bramie o zachodzie słońca. Załóż coś, co nie pasuje do Luny."
"Dokąd idziemy?"
"Tam, gdzie nikt nie zna twojego imienia, twojej rangi ani twoich problemów." Ścisnęła mi dłoń. "Choć przez jedną noc możesz być po prostu Syreną."
W wielkiej sali zabawa trwała. Devon stał otoczony przyszłymi żonami, przyjmując gratulacje z zamrożonym uśmiechem. Mira już zajęła miejsce po jego prawej stronie, tam gdzie ja stałam przez sześć lat.
Nasze spojrzenia spotkały się ponad tłumem. Przez chwilę znów zobaczyłam mojego Devona—zagubionego, rozdartego, tonącego w konsekwencjach. Potem Mira dotknęła jego ramienia, przyciągając go do siebie, i chwila prysła.
Dziś wieczorem odejdę. Jutro będę musiała nauczyć się żyć w tej nowej rzeczywistości.
Ale najpierw, Nina miała rację—musiałam się naprawdę, dogłębnie i kompletnie upić.
Przesuń w górę, aby kontynuować