POV Syrena
"Jutro wielki dzień," oznajmił Nash w jadalni, odgłosy monet brzęczały, gdy liczył swoje zakłady. "Stawiam na Mirę plus dwie córki gościnnych watah."
"Trzy żony naraz?" Thomas zagwizdał cicho. "Rada jest hojna."
"Chcą silnych szczeniąt szybko," dodała Rebecca od swojego stołu. "Po trzech latach bezowocności naszej obecnej Luny."
Przeszłam obok ich spekulacji, mój wyćwiczony uśmiech ani na chwilę nie zgasł. Plotki o czarownicy wreszcie ucichły—najwyraźniej moja zgoda na szkolenie przyszłych żon Devona udowodniła, że nie sabotuję go czarną magią. Teraz po prostu byłam zapomniana, przypisem w ich ekscytującym nowym dramacie.
"Mira na pewno zostanie wybrana," powiedziała Sarah, rozdając karty przy swoim stole. "Sposób, w jaki Alfa Devon patrzy na nią podczas treningów? Ten wilk jest już oznaczony."
"Uważam, że każda kandydatka jest wspaniała," powiedziałam, zatrzymując się przy ich stole. "Każda wnosi unikalne siły do naszej watahy."
Rozmowa natychmiast ucichła. Patrzyli na mnie z czymś pomiędzy współczuciem a dyskomfortem, po czym szybko wrócili do swojej gry. Przynajmniej gdy nazywali mnie czarownicą, zauważali moje istnienie. Teraz byłam tylko nieudaną Luną, która z wdziękiem ustępuje miejsca.
"Chodź," Nina pociągnęła mnie za ramię. "Wyjdźmy stąd."
Cały dzień spędziłyśmy w ogrodzie wschodnim, daleko od dusznej atmosfery domu watahy. Nina pomagała mi zbierać polne kwiaty, podczas gdy słońce rysowało swą drogę po niebie—żadna z nas nie wspomniała o jutrzejszej ceremonii.
"Są piękne," powiedziałam, dodając fioletowy aster do rosnącego bukietu. "Nie robiłam tego od lat."
"Od kiedy?" zapytała Nina łagodnie.
"Od czasu przed próbami. Przed wizytami u lekarza, tabelkami i planowanym współżyciem." Zaśmiałam się, ale zabrzmiało to gorzko. "Devon przynosił mi kiedyś kwiaty co tydzień. Teraz pewnie nie pamięta już nawet, jakie kolory lubię."
"Syrena—"
"Błękitne ostróżki," przerwałam, wskazując na kępę przy murze ogrodu. "To były jego ulubione do wręczania mi. Mówił, że pasują do mojego ducha—wysokiego, dumnego i niewyobrażalnie upartego."
Zbierałyśmy je w ciszy, bukiet stawał się coraz cięższy w moich ramionach.
"Nie musisz jutro patrzeć," powiedziała Nina, gdy wracałyśmy. "Nikt nie oczekuje, że przyjdziesz na ceremonię wyboru."
"Jestem Pierwszą Luną. Oczywiście, że muszę być." Ścisnęłam mocniej kwiaty. "Poza tym ktoś musi dopilnować, by zachowano protokół."
Dom watahy wydawał się wyjątkowo cichy, gdy podchodziłyśmy. Żadnych odgłosów treningów z podwórek, żadnych rozmów ze wspólnych przestrzeni.
"Gdzie wszyscy są?" Nina zmarszczyła brwi.
"Może przygotowują się do jutra." Ale niepokój przeszył mnie na wskroś.
Zostawiłam Ninę przy wejściu i przeszłam przez puste korytarze, kwiaty szumiały przy każdym kroku. Cisza naciskała mi na uszy, aż usłyszałam to—stłumiony śmiech z sali oficjalnej.
Podwójne drzwi były zamknięte. Otworzyłam je.
Kwiaty wypadły mi z ramion, rozsypując się po marmurowej podłodze kaskadą błękitu, fioletu i bieli.
Dziesięć młodych kobiet stało ustawionych niczym bufet pokus, każda w delikatnej bieliźnie, niepozostawiającej nic wyobraźni. Jedwab i koronka w każdym odcieniu—karmin, granat, perłowa biel, ciemny fiolet. Sala została przemieniona w coś rodem z ekskluzywnego burdelu: aksamitne zasłony, przytłumione bursztynowe światło, poduszki i futra strategicznie rozłożone na podłodze.
Mira stała w centrum w czarnej koronce podkreślającej każdą krzywiznę, jej uśmiech ostry jak brzytwa.
"Luna Syrena," zamruczała. "Idealne wyczucie czasu."
"Co to ma być?" Mój głos zabrzmiał pewniej, niż się czułam.
"Przegląd selekcji," Mira wyszła naprzód, inne dziewczyny chichotały za jej plecami. "Powiedziałaś, że Alfa Devon powinien wybierać bez fizycznych zachęt. Ale jak może naprawdę wybrać, nie... kosztując tego, co oferujemy?"
"Wyraźnie zakazałam—"
"Zakazałaś nam rzucać się na niego bez zaproszenia." Oczy Miry błyszczały. "To jest zaproszenie. Nasza niespodzianka na jutrzejszą ceremonię. W końcu, czy Alfa nie powinien dokładnie wiedzieć, co wybiera?"
"To całkowicie nieodpowiednie—"
"Naprawdę?" Celia wyszła do przodu w różowej jedwabnej bieliźnie. "Rada zatwierdziła trzy żony. Powinien wiedzieć, czy jesteśmy... kompatybilne?"
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, powietrze się zmieniło; wiedziałam, że już tam jest. Devon stał w drzwiach, zastygły, oczy szeroko otwarte. Patrzyłam, jak jego źrenice się rozszerzają, jak oddech się zmienia, jak wilk wychodzi na powierzchnię z nagim głodem.
Dziesięć pięknych kobiet, młodych i płodnych, niemal nagich, patrzyło na niego z jawnym zaproszeniem.
Jego oczy zapłonęły złotem—czysty wilk, czyste pożądanie. Jego klatka piersiowa unosiła się i opadała gwałtownie, gdy chłonął widok, dłonie ściskały się i rozluźniały przy bokach.
"Alfa," głos Miry ociekał miodem. "Przygotowałyśmy to dla ciebie."
Devon wolno przesuwał wzrokiem po nich, zatrzymując się na nagiej skórze, na krągłościach ledwo skrytych przez koronkę. Kiedy wreszcie jego oczy odnalazły moje, dostrzegłam tam pytanie—prośbę o pozwolenie wymieszaną z ledwie skrywanym pożądaniem.
Mężczyzna, który nie dotykał mnie od miesięcy, który odsuwał się od moich pocałunków, który co noc tłumaczył się zmęczeniem—teraz stał drżąc z pożądania wobec nich.
Moje serce roztrzaskało się w piersi, ale zmusiłam usta do uśmiechu.
"To dla ciebie," powiedziałam, każde słowo kaleczyło mi gardło jak szkło.
Coś przemknęło w jego oczach—zaskoczenie, może poczucie winy—zanim Mira ruszyła. Przesunęła się między nimi, ujęła go za rękę i zaczęła prowadzić ku czekającej grupie.
"Chodź, Alfo," wymruczała. "Pozwól nam pokazać, co mamy do zaoferowania."
Devon podążył bez oporu, jego wilczo-złote oczy nie odrywały się od prezentacji chętnych samic. Oddech miał płytki, panowanie nad sobą widocznie się rozpadało, gdy Mira ustawiła go w centrum ich kręgu.
"Rada powiedziała trzy," wyszeptała Jasmine, przesuwając się bliżej w przejrzystej białej koronce. "Ale po co się ograniczać do trzech, skoro możesz mieć nas wszystkie?"
"Po kolei czy wszystkie naraz," dodała inna, przesuwając palcami po jego ramieniu. "Cokolwiek uszczęśliwi naszego Alfę."
Samokontrola Devona pękła—widziałam ten moment. Wilk wysunął się naprzód, pragnąc je wszystkie. Ostrożny dystans, którego ich nauczyłam, wyparował, gdy przycisnęły się bliżej, ręce wyciągnięte, ciała ofiarowane.
"Syreno," zawołała Mira przez ramię, jej dłoń wciąż na klatce piersiowej Devona. "Dołączysz do nas?"
W sali zapadła cisza. Oczy Devona znów odnalazły moje, ale były już całkiem wilcze, bez śladu mężczyzny, który obiecał mi wierność. Pozostałe patrzyły na mnie z ledwo skrywanym triumfem.
"Nie," powiedziałam, głosem pustym. "Po prostu popatrzę."
Uśmiech Miry poszerzył się. "Jak sobie życzysz, Pierwsza Luno."
Odwróciła się z powrotem do Devona, wspięła się na palce i wyszeptała mu coś do ucha, co sprawiło, że zawarczał nisko w gardle. Pozostałe dziewczyny wybuchły śmiechem, podeszły bliżej, ich dłonie zaczęły błądzić.
Stałam pośród rozsypanych kwiatów, patrząc, jak mój mąż znika w morzu chętnych ciał, jego wilk wreszcie dostaje wszystko, czego mu odmawiano.
Błękitne ostróżki leżały zgniecione pod ich stopami, płatki miażdżyły się o marmur. On tego nie zauważył. Był już stracony dla nich, dla obietnicy płodności, młodości i nieskomplikowanego pożądania.
"Wysoka, dumna i niewyobrażalnie uparta," wyszeptałam do nikogo, po czym odwróciłam się i odeszłam, zostawiając ich przy ich ceremonii wyboru.
Za mną kobiecy śmiech mieszał się z męskimi warknięciami.
Ten dźwięk towarzyszył mi aż do pustego pokoju.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Syrena
Łzy napływały falami przez całą noc, przesiąkając poduszki, które wciąż pachniały Devonem. Zwinęłam się w kłębek na środku naszego łóżka—teraz już jego łóżka—and pozwoliłam szlochom wstrząsać mną, aż rozbolały mnie żebra, a gardło stało się chropowate.
Blask poranka sączył się przez zasłony, kiedy drzwi skrzypnęły. Devon przeszedł przez pokój trzema szybkimi krokami.
"Syrena—"
Wyciągnął do mnie ręce.
"Nie dotykaj mnie!" Odepchnęłam go, wciąż ocierając łzy. "Nie waż się mnie dotykać po tym, co się stało zeszłej nocy!"
"Nie chciałem, żeby to tak wyszło—"
"Która część?" Przetoczyłam się na drugi koniec łóżka, zwiększając dystans między nami. "Ta, w której patrzyłeś na nie jak wygłodniały wilk? Czy ta, w której pozwoliłeś Mirze prowadzić się jak psa na smyczy?"
"To nie jest fair—"
"Fair?" Mój śmiech zabrzmiał pęknięcie i gorzko. "Chcesz mówić o sprawiedliwości? Nie patrzyłeś na mnie takim głodem od miesięcy, Devon. Ani razu. Ale wystarczy, że pojawi się dziesięć dziewczyn w bieliźnie i nagle twój wilk ożywa?"
Devon przeczesał włosy dłonią, zaczął chodzić po pokoju w stronę okna. "Bałem się cię dotykać."
"Bałeś się?" Wpatrywałam się w jego plecy. "Czego? Że mogę się złamać?"
"Tak!" Odwrócił się do mnie. "Co miesiąc stawałaś się coraz bardziej krucha, coraz bardziej zdesperowana. Myślałem, że jeśli będę naciskał za mocno, jeśli będę chciał za dużo, tylko pogorszę sprawę. Już wtedy cierpiałaś—"
"Więc twoim rozwiązaniem było mnie porzucić?" Zaśmiałam się znów, ostro i z niedowierzaniem. "To twoja wymówka? Wymyśl coś lepszego, Devon. Uszanuj mnie chociaż na tyle, by powiedzieć prawdę."
Westchnął, ramiona mu opadły. "Co mam ci powiedzieć? Że jestem rozczarowany? Że patrzenie na innych Alfów ze szczeniętami, podczas gdy my nie mamy nic, mnie zabijało? Dobrze. Jestem rozczarowany. Tego chciałaś usłyszeć?"
"Też jestem rozczarowana." Słowa zabrzmiały ciszej, niż zamierzałam. "Rozczarowana, że nasza miłość nie była dość silna, by przetrwać tę próbę."
"Syrena—"
"Będę na ceremonii wyboru." Wstałam, otulając się szlafrokiem. "To mój obowiązek jako Luny. Ale potem... potrzebuję czasu z dala stąd. Od ciebie. Od tego wszystkiego."
"Nie możesz odejść. Stado potrzebuje—"
"Stado ma Mirę." Podeszłam do komody, wyciągając ubrania z mechaniczną precyzją. "Ona wie, jak wszystko działa. Uczyła się do tej roli latami, najwyraźniej."
"Gdzie pójdziesz?"
"Nina zaproponowała mi pokój gościnny." Odwróciłam się do niego. "Nie uciekam, Devon. Potrzebuję tylko przestrzeni, by opłakać to, co utraciliśmy."
"Nie straciliśmy wszystkiego—"
"Naprawdę?" Przechyliłam głowę. "Nawet nie zaprzeczasz, że dziś wybierzesz Mirę."
Jego milczenie było wystarczającą odpowiedzią.
"Tak myślałam." Ruszyłam do łazienki. "Ceremonia jest w południe. Spróbuj wyglądać mniej winny, gdy będziesz ogłaszał swoje decyzje."
* * *
Wielka sala tętniła oczekiwaniem, gdy weszłam trzy godziny później. Zebrał się każdy członek stada, powietrze było gęste od ekscytacji i ledwo skrywanej satysfakcji. Zajęłam miejsce obok krzesła Devona—stojąc, bo siedzenie przy nim wydawało się kłamstwem.
Starszy Leon wstał, jego głos niósł się ponad tłum. "Zgodnie z Protokołem Dziedzica, Alfa Devon może wybrać do trzech dodatkowych partnerek, by zapewnić sukcesję stada."
"Trzy żony plus Luna," dodała Starsza Roslyn, odnajdując wzrokiem mnie. "To hojna propozycja dla siły stada."
Devon podniósł się, szczęka mu drżała. Dziesięć kandydatek ustawiło się przed nim w szeregu, każda w odświętnym stroju podkreślającym młodość, urodę, płodność.
"Wybieram..." Jego głos zadrżał na ułamek sekundy. "Mirę z rodu Nightshade."
Mira wystąpiła naprzód, triumf płonął w jej oczach, gdy się skłoniła. "Przyjmuję z honorem, Alfo."
"Celię z watahy Mountain Ridge."
Rudowłosa niemal podskoczyła do przodu, jej uśmiech był jasny jak lato. "Dziękuję, Alfo. Nie zawiodę cię."
"I Jasmine z wilków Silver Creek."
Elegancka brunetka wysunęła się z wdziękiem wypracowanym latami. "To dla mnie zaszczyt służyć, Alfo."
Tłum wybuchł radością. Trzy płodne wilczyce, trzy szanse na dziedzica, trzy gwoździe do trumny mojego małżeństwa.
"Gratulacje, Luno Syreno!" Sarah pojawiła się przy moim łokciu, jej uśmiech był ostry jak miód z domieszką jadu. "Co za wspaniałe powiększenie twojej rodziny!"
"Taką siłę pokazujesz," dodała Rebecca, przysuwając się z drugiej strony. "Popierasz potrzeby męża mimo swoich... ograniczeń."
"Stado jest wdzięczne za twoją ofiarę," odezwał się kolejny głos.
Otoczyły mnie jak sępy, ich gratulacje ledwie skrywały triumf. Trzy lata ich szeptów i litości, a teraz miały swoje potwierdzenie.
"Dziękuję za miłe słowa." Zachowałam uśmiech niewzruszony, wyniosły, nietykalny. "Jestem pewna, że okażecie też tyle samo serdeczności naszym nowym siostrom ze stada."
Nina wyłoniła się z tłumu, wplatając ramię w moje. "Luno Syreno, jesteś potrzebna w kuchni. Pilna sprawa."
Pociągnęła mnie, zanim zdążyły zareagować, prowadząc bocznymi korytarzami aż do cichej wnęki.
"Oddychaj," rozkazała.
"Wszystko w porządku—"
"Nie, nie jest. I nie musisz udawać." Nina ścisnęła mi ramiona. "Dziś wieczorem mam dla ciebie niespodziankę. Wychodzimy stąd."
"Nina, nie mogę po prostu—"
"Możesz. Idziemy tam, gdzie nie obowiązują zasady stada. Tam, gdzie możesz krzyczeć, płakać albo coś potłuc, i nikt nie będzie patrzył." Jej oczy błyszczały dziką opiekuńczością. "Tam, gdzie możesz się porządnie, do cna upić."
"Po dzisiejszym? Nic mnie już nie zaskoczy bardziej niż fakt, że mój mąż bierze trzy żony."
Uśmiech Niny stał się tajemniczy. "Zdziwiłabyś się. Spotkaj mnie przy tylniej bramie o zachodzie słońca. Załóż coś, co nie pasuje do Luny."
"Dokąd idziemy?"
"Tam, gdzie nikt nie zna twojego imienia, twojej rangi ani twoich problemów." Ścisnęła mi dłoń. "Choć przez jedną noc możesz być po prostu Syreną."
W wielkiej sali zabawa trwała. Devon stał otoczony przyszłymi żonami, przyjmując gratulacje z zamrożonym uśmiechem. Mira już zajęła miejsce po jego prawej stronie, tam gdzie ja stałam przez sześć lat.
Nasze spojrzenia spotkały się ponad tłumem. Przez chwilę znów zobaczyłam mojego Devona—zagubionego, rozdartego, tonącego w konsekwencjach. Potem Mira dotknęła jego ramienia, przyciągając go do siebie, i chwila prysła.
Dziś wieczorem odejdę. Jutro będę musiała nauczyć się żyć w tej nowej rzeczywistości.
Ale najpierw, Nina miała rację—musiałam się naprawdę, dogłębnie i kompletnie upić.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Syrena
Taksówka wysadziła nas na rogu Fifth i Madison, gdzie neonowe szyldy obiecywały tanie drinki i anonimowość. Srebrna Sowa kuliła się między pralnią a lombardem, jej okna zaparowane od wilgoci i złych decyzji.
– Ludzki bar? – Wpatrywałam się w brudne wejście. – Nina, mówisz poważnie?
– Tu można być zupełnie zwyczajnym człowiekiem. – Nina wsunęła rękę pod moją, ciągnąc mnie do drzwi. – Bez polityki stada, bez rang, nikt nie wie, kim jesteś.
Przyjemna muzyka sączyła się przez wejście – klasyczny rock zmieszany ze współczesnym popem. Śmiech i rozmowy tworzyły ciepły gwar, zupełnie inny niż wyrachowane interakcje na spotkaniach stada.
– Czekaj. – Zatrzymałam się na progu. – Mówiłaś, że mogę krzyczeć i tłuc rzeczy, jeśli będę chciała.
Nina zaśmiała się, wskazując na tyły. – No, może na podwórku, jeśli ktoś się naprawdę upije i wywoła bójkę. Zdarza się prawie co weekend.
– A alkohol?
– Mają tyle, że powaliłoby nawet wilków, którzy potrzebują dziesięć razy więcej niż ludzie.
Wnętrze baru było dokładnie takie, jakiego się spodziewałam – podrapane drewniane podłogi, niepasujące do siebie krzesła, barman, który wyglądał, jakby widział już wszystko dwa razy. Zajęłyśmy dwa stołki, a Nina zamówiła.
– Po cztery kieliszki whiskey na głowę, na początek.
Barman uniósł brwi. – Impreza?
– Życie. – odparła Nina, przesuwając gotówkę po barze.
Dwie godziny później miałyśmy już własną publiczność. Puste kieliszki ustawione w rzędzie jak żołnierze, a żadna z nas nie zwalniała tempa.
– Jak ty jeszcze stoisz? – ktoś nie dowierzał.
– Dobre geny. – Opróżniłam kolejny kieliszek.
Jakiś pijany facet nachylił się za blisko. – Pozwól, że postawię następną kolejkę, śliczna.
– Nie jestem zainteresowana. – Nina odepchnęła jego rękę.
– Suko, byłem miły—
Wstałam, gotowa stawić mu czoła, tygodnie gniewu wreszcie znalazły ujście, ale ktoś stanął między nami.
– Panie powiedziały nie. – Spokojny głos przeciął napięcie. Mężczyzna wszedł między nas – swobodnie, ale w oczywisty sposób drogie ubrania, ciemne oczy, emanował opanowaną siłą. – Radzę poszukać innego baru.
– Kim ty, do cholery, jesteś?
– Kimś, kogo nie chcesz sprawdzać. – Obcy nie podniósł głosu, nie prężył się, ale coś w jego postawie sprawiło, że pijak cofnął się niepewnie.
– Nieważne. I tak tu jest do dupy.
Gdy awanturnik się oddalił, nieznajomy odwrócił się do nas. Zabrakło mi tchu. Ciemne włosy, jeszcze ciemniejsze oczy. Wszystko w nim krzyczało o sile i kontroli.
– Wszystko w porządku?
– Idealne wyczucie czasu – rzuciła Nina, po czym złapała się za brzuch. – O Boże, muszę do łazienki. Natychmiast.
Zniknęła z mrugnięciem, które trudno było uznać za subtelne, zostawiając mnie samą z nim.
– Dziękuję – wydusiłam.
– Mogę? – Wskazał na opuszczony przez Ninę stołek.
Skinęłam głową, obserwując go, gdy siadał. Moja wilczyca nagle, gwałtownie się wzmogła, chcąc powalić go na ziemię tu, w barze. Primalna reakcja mnie zszokowała – zacisnęłam pięści, tłumiąc ją, ale intensywność tego uczucia mnie zaintrygowała.
Co było w tym nieznajomym, że moja wilczyca reagowała jak dzikie zwierzę?
– Nie jesteś stałą bywalczynią – zauważył.
– Ty też nie. – Jego uśmiech był znaczący. – Poruszasz się jak ktoś, kto zwykle bywa w lepszych miejscach.
– Może czasem lubię zejść na ziemię.
– A może przed czymś uciekasz.
Rozmawialiśmy przez godzinę – o książkach, które ostatnio przeczytaliśmy, filmach, które kochamy, starannie omijając wszelkie osobiste tematy. Był inteligentny, błyskotliwy, a jego uwaga ani na moment nie zeszła z mojej twarzy.
Zadzwonił mój telefon: Wracam do domu. Upewnij się, że wyjdziesz z nim. Baw się dobrze! – N
– Coś nie tak? – zauważył, że spochmurniałam.
– Moja przyjaciółka właśnie mnie wystawiła.
Uśmiechnął się. Cisza między nami napięła się od możliwości.
– Mój hotel jest trzy przecznice stąd – powiedział w końcu. – Możemy kontynuować rozmowę w spokojniejszym miejscu.
– Tylko rozmowa?
– Tylko to oferuję. – Jego spojrzenie wpiło się w moje. – Chyba że chcesz czegoś innego.
Przed oczami stanął mi obraz Devona otoczonego tamtymi dziewczynami – jego głód, jego pragnienie, całkowite pogwałcenie naszych przysiąg. Mściwe gorąco wezbrało mi w piersi.
– A co, jeśli właśnie chcę czegoś innego?
„W takim razie negocjujemy jak dorośli.” Wstał, wyciągając do mnie rękę. „Twoje warunki, twoje zasady.”
„Żadnych imion. Żadnych pytań o nasze prawdziwe życie. Żadnych obietnic poza tą nocą.”
„Zgoda.”
Chwyciłam jego dłoń. „Chodźmy.”
Przejazd taksówką był torturą. Siedział tak blisko, że czułam jego ciepło, jego zapach. Mój wilk znów się poruszył, zainteresowany nim.
Właśnie to czuł Devon, zrozumiałam. Ta pochłaniająca potrzeba, gdy patrzył na tamte dziewczyny. Ta myśl powinna mnie bardziej rozzłościć, ale zamiast tego sprawiła, że pojęłam. To pragnienie było pierwotne, przytłaczające. Nie chciałam go powstrzymywać.
Jego pokój hotelowy był elegancki, stonowany, drogi. Zupełnie inny niż bar, który opuściliśmy.
„Drink?” Podszedł do minibaru.
„Myślę, że już wystarczy.” Podeszłam bliżej. „Nie chcę być pijana na tę okazję.”
„Na jaką?”
„By znów poczuć.” Sięgnęłam dłonią, muskając jego szczękę. „Być pożądaną.”
Jego dłonie spoczęły na mojej talii. I pomyślałam o zatrzymaniu się. Przez jedno uderzenie serca rozważałam odejście. Potem przypomniałam sobie tę scenę z Devonem, który nie był w stanie się oprzeć, nie chciał nawet próbować. Dlaczego ja miałabym być inna? Dlaczego miałabym sobie odmawiać tego, co on tak chętnie brał?
Może to małostkowe, ale chciałam tej samej szansy—posmakować kogoś innego, odkryć, co istnieje poza klatką monogamii, którą zbudowaliśmy.
Mój wilk krążył pod moją skórą, całkowicie popierając wybór ofiary. Ten nieznajomy był doskonałym człowiekiem—czarującym od początku do końca, niebezpiecznym we wszystkich właściwych aspektach.
Pocałunek rozpalił coś, co uważałam za wygasłe. Mój wilk śpiewał, gdy wciągałam go głębiej do pokoju, ku zapomnieniu.
Upadliśmy na łóżko, wciąż się całując. Zaczął mnie rozbierać, delektując się każdym centymetrem mojego ciała. Potem szybko rozebrał się sam. Wyglądał jak bóg.
Gdy jego palce przesunęły się po moim obojczyku, zatrzymał się na małej znamieniu—półksiężycu z gwiezdnym nacięciem, które miałam od urodzenia.
„Piękna,” wyszeptał przy mojej skórze.
To jedno słowo roztrzaskało coś we mnie.
Devon nie widział tego znaku od dawna.
Jego palce zanurzyły się prosto w moje mokre majtki, kciuk krążył wokół łechtaczki z taką precyzją, że ocierałam się o niego, nie mogąc się powstrzymać.
„Jesteś cała mokra,” warknął, jego głos był pełen pożądania.
Zsunął moje majtki na bok, a jego język zastąpił palce, liżąc moją szparkę jakby umierał z pragnienia. Krzyknęłam, moje biodra wyginały się niekontrolowanie, dłonie zaciskały się w jego włosach, gdy jadł mnie, jakby to był jego ostatni posiłek.
To nie jest zdrada, powtarzałam sobie, gdy jego dotyki wymazywały wspomnienie odrzucenia. Devon już niedługo będzie miał trzy nowe żony. Poligamia to nasz sposób.
Ledwo zdążyłam zaczerpnąć tchu, gdy przewrócił mnie na brzuch, jego kutas uderzył o mój tyłek, gdy ustawił się na wejście. „Powiedz, że tego chcesz,” zażądał, jego głos był szorstki, a dłonie mocno ściskały moje biodra. „Powiedz.”
„Zerżnij mnie,” błagałam, mój głos drżał. „Proszę.”
Wszedł we mnie jednym brutalnym pchnięciem, moje wnętrze rozciągnęło się, by pomieścić jego grubego kutasa.
Krzyknęłam, moje paznokcie wbiły się w materac, gdy posuwał mnie z dzikością, która odbierała mi dech.
„Jesteś taka ciasna,” jęknął, jego dłonie błądziły po moim ciele, przyciągając mnie na siebie z każdym pchnięciem. „Jesteś taka kurewsko ciasna.”
Sięgnął do przodu, jego palce znów odnalazły moją łechtaczkę, pocierał ją w szaleńczych okręgach, posuwając mnie mocniej, głębiej, jego kutas raz po raz trafiał w to słodkie miejsce wewnątrz mnie.
Może to jest moja rekompensata, pomyślałam, wyginając się pod obcymi dłońmi. Trzy żony dla niego, jedna noc dla mnie.
Orgazm uderzył we mnie jak fala przypływu, moja cipka zacisnęła się na nim, gdy szczytowałam z krzykiem, który odbił się echem po pokoju. On był tuż za mną, jego biodra zadrżały, gdy pogrążył się we mnie, jego wytrysk był gorący i gęsty, wypełnił mnie całą.
Opadliśmy na siebie w spoconej, dyszącej plątaninie ciał, jego kutas wciąż pulsował we mnie. Pocałował mnie delikatnie, jego dłonie teraz były łagodne, wodziły po półksiężycu na moim obojczyku.
„Piękna,” wyszeptał, i po raz pierwszy od lat poczułam się kimś więcej niż tylko Luną, więcej niż tylko żoną. Poczułam się kobietą. I na tę noc, to wystarczyło.
Przesuń w górę, aby kontynuować