"Ty bezwstydna szmato, pośpiesz się teraz i przeproś pana Jaydena," krzyknęła Rose, popychając Emily w stronę drzwi. Dlaczego ją popychała? To Rose powinna być bezwstydna, nie ona. To właśnie ona podała jej narkotyki i zabrała do obcego mężczyzny poprzedniej nocy. "Puść mnie!" zaprotestowała Emily. "Iść? Nie, nie pójdziesz. Biegnij, idź i przeproś pana Jaydena. Nie zrujnujesz naszej szansy. Ślub musi się odbyć jutro," dołączyła Olivia. "Nie wchodź tu więcej. Wynocha!" krzyknęła Rose, brutalnie wypychając ją za drzwi. "Zostaniesz tam, dopóki nie zrobisz tego, co trzeba. A jeśli tego nie zrobisz, uduszę cię," dokończyła Rose. Chwyciła ją za szyję, dusząc ją. Emily walczyła o oddech. Rose brutalnie zepchnęła ją na podłogę i trzasnęła drzwiami przed jej twarzą. Emily zakaszlała i próbowała złapać oddech. Był to dzień roboczy i mogła zostać zwolniona, jeśli opuści pracę. Była zmęczona, zmarznięta i głodna. Podniosła rękę i zapukała do drzwi. "Otwórzcie, proszę," zapłakała. Ale nikt nie przyszedł jej na ratunek. Noah Harper usiadł w swoim wykwintnym biurze. Na jego twarzy pojawił się grymas. Jego cienkie usta były lekko zaciśnięte, a jego garnitur na miarę podkreślał jego wysmukłą sylwetkę. Stukał w klawiaturę swojego laptopa długimi i kościstymi palcami, gdy do drzwi zapukało. "Wejdź," powiedział, nie podnosząc wzroku. Jego sekretarz, James Sullivan, wszedł trzymając tablet. "Dzień dobry, sir," przywitał się, ale nie otrzymał odpowiedzi od Noaha. Noah podniósł głowę, a jego zimne spojrzenie na chwilę spoczęło na Jamesie. W następnej chwili jego oczy skupiły się na laptopie, całkowicie ignorując sekretarza. James stał nieruchomo, czekając na pozwolenie na rozmowę. Po tym, co wydawało się wiecznością, zdał sobie sprawę, że Noah nie zamierza zwrócić na niego uwagi. Był to cichy sygnał, że powinien wyjść. Ale była to pilna sprawa, więc postanowił zaryzykować.
"Prezydencie Harper," zawołał ostrożnie, aby nie urazić swojego szefa.
Noah przerwał to, co robił. Jego zimne spojrzenie sprawiło, że James zadrżał.
"Co się dzieje?" w końcu zapytał Noah.
"Panie, prasa ma jakieś wiadomości na pana temat," powiedział James.
Noah wpatrywał się w niego. Prasa zawsze miała jego wiadomości. Dlaczego ta była inna? Musiało być to poważne i pilne, dlatego James zwrócił na to jego uwagę. Wyciągnął swoje smukłe ręce do Jamesa, mówiąc,
"Pokaż mi."
James podszedł bliżej i wręczył mu tablet. Noah spojrzał na wiadomość i poczuł, jak jego krew wrze. Nagłówek był chwytliwy.
'Gejowski CEO Blackwood Towers, Noah Harper w łóżku z nieznajomą kobietą.'
Oznaczało to, że jego romans z zeszłej nocy wyszedł na jaw. Było zdjęcie uchwycone przez prasę. Czytał dalej,
'Gejowski CEO Blackwood Towers, Noah Harper był widziany zeszłej nocy, jak miło spędzał czas z nieznajomą kobietą. W związku z tym…'
Nie czytał już więcej. Uderzył pięściami tak mocno w stół, że sekretarka cofnęła się z przerażenia. Filiżanka kawy na stole poleciała w górę i roztrzaskała się na podłodze, łamiąc się na kawałki.
„Znajdź tę dziwkę. Zamierzam ją zabić,” polecił w gniewie.
Jego sekretarka ukłoniła się i natychmiast wyszła.
„Ahhhhhh,” krzyknął Noah, zrzucając wszystko ze swojego stołu.
„Ta dziwka! Zrobiła to celowo. Poradzę sobie z nią,” mamrotał do siebie. Krążył tam i z powrotem w swoim biurze, niecierpliwie czekając na jakieś informacje o tej dziewczynie.
Dziesięć minut później wszedł jego sekretarz.
„Znalazłem ją, panie,” ogłosił.
Noah się odwrócił, jego oczy były przekrwione. Wyglądał, jakby miał zamiar kogoś zabić w tej chwili.
„Kim ona jest?”
James odczytał z tabletu.
"Emily Grant. Wiek: 21 Adres: Numer 37 Avenue, Ulica Wale'a." "Przygotuj mój samochód," polecił Noah. "Tak jest, proszę pana," odpowiedział sekretarz. Wyszedł, aby wykonać zadanie. Noah opuścił swoje biuro. Kierowca czekał na niego przed budynkiem. "Jedź," rozkazał rozdrażniony. Kierowca był zdezorientowany. Po prostu powiedział jedź. Dokąd miał jechać? "Proszę pana, dokąd mam pana zabrać?" zapytał ostrożnie. Noah rzucił mu mordercze spojrzenie.
"Wynoś się," rozkazał. Kierowca posłuchał natychmiast. Noah wsiadł do samochodu i odjechał. Samochód zatrzymał się pod numerem 37 na Avenue, Wales Street. Otworzył drzwi i wysiadł. Tam, przed domem, była młoda dziewczyna z zeszłej nocy. Siedziała jak kotka, wyglądając nieszczęśliwie i żałośnie. Ale Noah był pełen wściekłości i gniewu, bez krzty litości. Życzył sobie, żeby mógł ją zabić od razu za to, że go wrobiła zeszłej nocy. Podszedł do drzwi i dał śpiącej dziewczynie mocnego kopniaka. Zdrzemnęła się i natychmiast wstała. Obserwował ją uważnie. Ślady pocałunków i miłosne ugryzienia z zeszłej nocy były widoczne na jej szyi. To jeszcze bardziej go obrzydziło. Emily spojrzała, żeby zobaczyć, kto to był. Myślała, że to jej siostra lub matka. Ale buty należały do mężczyzny i były warte więcej niż majątek jej rodziny. Spojrzała w górę i zobaczyła jego twarz. Mężczyzna był wysoki i miał niezwykłe rysy twarzy. Miał na sobie koszulę biurową rozpiętą do obojczyka. Aura ascetyzmu bijąca od niego sprawiła, że jej serce zabiło szybciej. "Ty dziwko. Dlaczego to zrobiłaś?" zapytał Noah surowo. Zrobić co? Emily była zdezorientowana. Wpatrywała się w niego, a na jej twarzy malowało się zmieszanie. "Chcesz udawać, że nie wiesz, o czym mówię, ty idiotko," powiedział Noah ponownie, zbliżając się do niej groźnie. Emily cofała się o krok za każdym jego krokiem. "To byłaś ty zeszłej nocy, ty obrzydliwa ladacznico. Jaki był twój cel? Zepsuć mój wizerunek, uwodząc mnie i sprzedając wiadomości prasie?" Szczęka Emily opadła. Szybko wyjęła telefon i weszła na stronę z wiadomościami. Zobaczyła nagłówek i oblała się zimnym potem. Liczba wyświetleń na stronie przekroczyła 3 miliony w zaledwie dwadzieścia minut. Chwileczkę, była zamieszana w skandal z potężnym CEO? To koniec dla niej. Otworzyła usta, żeby wyjaśnić, że nic o tym nie wie. Ale Noah brutalnie pociągnął ją w stronę samochodu. Wepchnął ją do środka i zamknął drzwi. Włączył zapłon i powiedział dwa słowa, "Wyjdź za mnie."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Emily była oszołomiona. Wyjść za niego?
On odwrócił się i spojrzał na nią.
„To było to, czego chciałaś. Tak. Wczoraj w nocy wczołgałaś się do mojego łóżka, żeby mnie uwieść i sprzedałaś wideo prasie. Powinnaś być wdzięczna, że cię nie uwięziłem, bezwstydna kobieto” – powiedział Noah niegrzecznie.
„Nic nie zrobiłam. To ty wykorzystałeś mnie!” – krzyknęła Emily w odpowiedzi. Była zaskoczona swoimi słowami i odwagą. Nie wiedziała, skąd wzięła taką odwagę.
„Rzeczywiście” – zakpił Noah i skupił swoją uwagę na drodze. Emily zastanawiała się, dokąd ją zabiera, ale była zbyt przestraszona, by zapytać. Noah Harper był bardzo potężnym człowiekiem i mógł zrobić wszystko.
Telefon Rose zabrzęczał i pojawił się najnowszy raport wiadomości. Kliknęła na niego i przeczytała:
„Gejowski CEO Blackwood Towers, Noah Harper, w łóżku z nieznajomą kobietą.”
Uśmiechnęła się. Co za wspaniała wiadomość dla prasy. Kliknęła na wiadomość. Kilka sekund później telefon wypadł jej z ręki.
„Niemożliwe” – krzyknęła.
Jej matka, która była w pobliżu, spojrzała i zapytała z troską,
„Co się stało?”
Rose wskazała na swój telefon, nie mogąc mówić. Jej mama podniosła telefon i przeczytała wiadomości. Ona również była zaskoczona. Emily? Noah Harper? Jak? Co się z nimi stanie i z ich pięcioma milionami dolarów? Jak mieli to wytłumaczyć Masonom? Nie! Nie będą siedzieć bezczynnie i stracić pięć milionów dolarów. Nigdy. Obydwie jednocześnie pobiegły w stronę drzwi. Zderzyły się ze sobą, ale nie zwróciły na to uwagi. Ich celem było dziecko na zewnątrz. Otworzyły drzwi, ale Emily nie było w zasięgu wzroku.
„Emily? Gdzie jest ta nic nie warta dziewczyna?” – wypluła Olivia.
Emily stała w dobrze urządzonym biurze. To było najpiękniejsze biuro, jakie kiedykolwiek widziała. Sekretarz Noaha wszedł, a Noah powiedział do niego: „Daj jej coś przyzwoitego do ubrania”.
Emily nagle zdała sobie sprawę, że wciąż ma na sobie odsłaniającą sukienkę z poprzedniej nocy. Nic dziwnego, że została wzięta za prostytutkę.
„Dlaczego nadal tu jesteś?” – zapytał ją Noah.
„Eh…” – zająknęła się.
„Wynoś się” – zagrzmiał.
Emily wyszła z biura. Noah usiadł przy biurku i otworzył laptopa. Musi uratować swoje nazwisko przed skandalem. Tak, musi. Prasa nie będzie go oczerniać. Kilka minut później Emily wróciła z sekretarzem. Miała teraz na sobie przyzwoity kombinezon. Sekretarz ukłonił się i wyszedł, zostawiając Emily zupełnie samą. Noah udawał, że jej nie zauważa. Gdy skończył pisać, podszedł do drukarki na swoim biurku i wyjął dwie kartki papieru.
„Emily Grant, prawda?” – zapytał.
"Tak, proszę pana," odpowiedziała nieśmiało. On spojrzał na nią i westchnął. Podał jej dokumenty. Podeszła i wzięła je. Dokument zawierał umowę. "Co miało się stać z jej małżeństwem jutro? Cóż, do diabła z tym. Byłoby jej lepiej z kimkolwiek innym niż z Jaydenem. Jeśli podpisze tę umowę, nie będzie musiała przepraszać Jaydena, a jej rodzina nie będzie mogła jej wykorzystać do zdobycia milionów czy statusu społecznego. Co więcej, to tylko dwuletnia umowa, a ona dostanie 10 milionów dolarów. To rzeczywiście było dużo lepsze," pomyślała. Noah czekał, aż to przeczyta. Kiedy skończyła, uniosła twarz i spojrzała na niego krótko, a potem znów wróciła do dokumentu. "Poślub mnie na dwa lata. W ciągu tych dwóch lat zapewnię wszystkie twoje potrzeby i dam ci 10 milionów dolarów. Dam ci zatrudnienie w jednej z moich spółek zależnych. Ale w ciągu tych dwóch lat musisz spełniać moje polecenia i nie robić nic, co mogłoby zniszczyć mój wizerunek lub wizerunek mojej rodziny. Po tych dwóch latach nigdy nie możesz pojawić się przede mną przez całe swoje życie. Na resztę życia i tak długo, jak będziesz żyła, nasze ścieżki nigdy nie mogą się przeciąć," Noah przedstawił swoje warunki prostymi słowami. Jego głos był płaski. Było oczywiste, że mężczyzna był przyzwyczajony do wydawania poleceń. Miał moc, by ludzie podświadomie podporządkowywali się jego rozkazom, nieodparcie. Emily wpatrywała się w dokument. Dwuletnia umowa miała być lepsza niż pozostanie w rodzinie Masonów czy w jej własnej rodzinie. Co więcej, poślubienie kogoś tak potężnego jak Noah ochroniłoby ją przed jej rodziną i rodziną Masonów. Podpis Noaha już widniał na dokumentach. Było to również opieczętowane oficjalną pieczęcią. Paparazzi czekali z niecierpliwością na Noaha na dole. Gdy tylko wyszedł, przyciągnął Emily blisko i szepnął stanowczo, "Zachowuj się." Paparazzi rzucili się do nich. Krzyki "Och! Są razem!" znów rozbrzmiały w powietrzu. Aparaty kliknęły i migały.
„Proszę nam coś powiedzieć, proszę pana.”
„Powiedz nam, co się dzieje.”
„Chwila, proszę pana.”
„Chwila twojego czasu, proszę pana.”
„Kim jest ta dama?”
„Czy w końcu ujawniacie swój związek publicznie?”
Lista była niekończąca się. Paparazzi zadawali pytania jednocześnie. Noah w końcu się zatrzymał i powiedział,
„Ona jest moją narzeczoną.”
Emily była zaskoczona. Jeszcze nie podpisała kontraktu. Próbowała grać zgodnie z umową. Wsiadali do samochodu i odjechali od paparazzi, którzy byli wszyscy rozczarowani. Czekali, aby znaleźć więcej brudów na Noah.
W momencie, gdy byli w samochodzie i z dala od paparazzi, Noah puścił ją, jakby była gorącym węglem.
"Do biura spraw cywilnych," Noah polecił swojemu kierowcy.
"Tak jest, proszę pana," odpowiedział natychmiast.
Emily była zszokowana. Biuro spraw cywilnych? Naprawdę zamierzał ją poślubić. Jeszcze nie podpisała kontraktu. Emily wyciągnęła papiery z torby.
"Proszę o długopis," poprosiła uprzejmie.
Noah spojrzał na nią i wyjął z kieszeni elegancki długopis, który jej podał.
"Prezydencie Noah, nic nie wiem o tym, co się stało zeszłej nocy. Nie informowałam też prasy ani paparazzi. W rzeczywistości zostałam wczoraj odurzona," próbowała wyjaśnić Emily.
"Miło. Nie spodziewałbym się prawdy od dziwki," drwił.
Emily była załamana. Nie powiedziała już nic więcej. Wzięła długopis i podpisała się na obu dokumentach. Podpisała dwuletni kontrakt. Co dalej? Co życie miało dla niej w zanadrzu?
Przesuń w górę, aby kontynuować
W Biurze Spraw Obywatelskich było mnóstwo ludzi, którzy albo rejestrowali swoje małżeństwo, albo załatwiali inne sprawy. Gdy tylko weszli, wszystkie oczy zwróciły się w ich kierunku. Byli idealnie dopasowani. Noah był przystojny i atrakcyjny, był marzeniem każdej kobiety. Emily również była bardzo ładną młodą dziewczyną o krągłej sylwetce, która mogła przyciągać spojrzenia.
„Wow! Spójrz na tego przystojniaka,” szepnęła jedna kobieta do swojej przyjaciółki.
„O mój Boże! Jest niesamowicie przystojny. Zazdroszczę tej dziewczynie,” powiedziała inna.
„Oddałabym wszystko, żeby znaleźć się w jego łóżku,” powiedziała jedna bezwstydnie.
Szeptały, ale wystarczająco głośno, by Emily mogła to usłyszeć. Gdzieś w pobliżu para się całowała. To był normalny widok i pracowników oraz ludzi wokół to nie obchodziło. Ale Emily uważała, że tak nie powinno być.
„Wszyscy ci ludzie nas podziwiają. Gdyby tylko wiedzieli, że to fikcyjne małżeństwo,” pomyślała Emily.
„Dlaczego tam stoisz?” zapytał Noah, przerywając jej myśli.
„Hę…”
„Chodźmy,” powiedział i odszedł.
Dokąd? Było mnóstwo ludzi, którzy byli tam przed nimi. Patrzyła, jak idzie na przód. Przyspieszyła i podążyła za nim.
"Ach! Pierwszy Mistrz Noah!" powiedział głos. Wszyscy ustąpili miejsca. Zapanowała cisza. Był potężnym CEO i rzadko go widywano. Większość ludzi widziała go tylko na zdjęciach, w magazynach lub w wiadomościach. Niektóre kobiety gapiły się na niego pomimo obecności partnerów obok.
"Arogancki brut. Używa tutaj swoich wpływów. Chce być obsłużony pierwszy. A co z innymi ludźmi, którzy byli tutaj przed nim?" powiedziała w myślach Emily. Nienawidziła faktu, że używał swoich wpływów, aby załatwiać sprawy bez odpowiednich procedur. Patrzył na ludzi z góry i uważał ich za trywialnych.
Z aktem małżeństwa w rękach, Noah opuścił biuro spraw cywilnych z Emily.
"Jeszcze kilka godzin temu byłam singielką i wkrótce miałam być panią Mason. Teraz jestem panią Harper."
Gdy tylko wsiedli do samochodu, zadzwonił telefon Emily. To była jej szefowa. Emily nigdy nie była w jej łaskach. Nienawidziła Emily, ponieważ Emily była wszystkim, czym ona nie była. Była piękna, seksowna, inteligentna i w ogóle. Zmuszała Emily do wykonywania całej pracy.
"Dobry wieczór, proszę pani," grzecznie przywitała się Emily.
"Dlaczego byłaś nieobecna bez pozwolenia?" zapytała jej szefowa, Linda.
"Przepraszam, proszę pani. To było…" Emily przepraszała i próbowała wyjaśnić, ale Linda jej nie pozwoliła.
"Jesteś zwolniona," przerwała Linda i zakończyła rozmowę. Łzy napłynęły jej do oczu. Zwolniona? Jak to? To był tylko dzisiejszy dzień. Jednorazowy błąd. Co teraz zrobi? Nie będzie bezrobotna. Noah otworzył oczy, które miał zamknięte od chwili, gdy wsiedli do samochodu.
"Umowa również uwzględniała twoje zatrudnienie," powiedział i ponownie zamknął oczy. Serce Emily zabiło z radości. Całkowicie o tym zapomniała.
"Dziękuję bardzo, sir," podziękowała mu z entuzjazmem.
Kierowca skręcił w lewo i włosy Emily stanęły dęba. Dokąd jechali? Kierunek do jej domu to był prawy skręt. Zebrała odwagę i zapytała ostrożnie,
"Dokąd jedziemy, proszę?"
Kierowca odwrócił się i odpowiedział, "Jedziemy do domu, pani."
Co? Do domu? On również nazwał ją panią. Czekaj. Czy miała z nim zamieszkać? Noah odpowiedział na pytanie w jej myślach.
"Jesteśmy małżeństwem. Nie ma mowy, żebyś mieszkała poza moją willą," powiedział stanowczo, nie pozostawiając miejsca na sprzeciw.
To było fikcyjne małżeństwo.
"Ale..." zaczęła.
"Ale co?" zapytał z marsową miną. Był przyzwyczajony do wydawania poleceń i ich natychmiastowego wykonywania bez sprzeciwu.
"Ja... Chcę zabrać kilka rzeczy z domu," powiedziała cicho.
"Nie ma potrzeby. Wszystko zostanie zastąpione," padła odpowiedź.
"Proszę, po prostu potrzebuję..." zaprotestowała Emily.
"Dobrze. Zawracaj i wysadź ją," powiedział Noah z irytacją.
"Dziękuję, ale mogę pójść stąd," Emily odmówiła przejażdżki uprzejmie.
Noah spojrzał na nią, jakby chciał ją zamordować.
"Dobrze, więc. Wysiadaj."
Kierowca wcisnął hamulce i samochód się zatrzymał.
"Dziękuję," powiedziała Emily i otworzyła drzwi.
"Kiedy skończysz, zadzwoń do mnie. Wyślę kogoś, żeby cię odebrał," powiedział Noah, podając jej dobrze ozdobioną wizytówkę.
****************************************************
Noah spojrzał na zegarek i zastanawiał się, co zatrzymuje Emily i dlaczego nie zadzwoniła.
„A może ma ukryte motywy? Tak właśnie myślałem” - przysiągł.
„Gdzie byłaś cały dzień? Gdzie?” - ryknęła Olivia na biedną Emily.
„Chcesz zrujnować nasze szanse, prawda? Chcesz, żebyśmy stali się pośmiewiskiem? Czy nie wiesz, że rodzina Mason może nas zbankrutować w sekundę i jednym pstryknięciem palców, co? Wiesz?” - dołączył Williams Grant, ojciec Emily.
„Dlaczego zawsze muszę to być ja, ojcze?” - zapłakała Emily.
„Dlaczego ja? Dlaczego muszę być tutaj wyrzutkiem? Jestem też twoim dzieckiem.”
„Tak. Bezużytecznym. Bezużytecznym dzieckiem. Tym właśnie jesteś” - odpowiedziała Rose, wskazując palcem na jej twarz.
„Prosi się ciebie, żebyś była użyteczna tylko ten jeden raz. Wyjdź za mąż do tej rodziny i trzymaj się z dala od naszej. Nie będziemy ci więcej przeszkadzać. Po prostu wyjdź za mąż. Wyjdź za mąż, Emily” - zakończyła Rose.
Drzwi zostały kopnięte i wpadł wściekły Jayden.
"Jak śmiesz?" wypluł Jayden. "Dlaczego sprzeciwiasz się moim rozkazom? Wysłałaś ją do czyjegoś łóżka zeszłej nocy i myślisz, że wam wszystkim ujdzie to na sucho? Zniszczę rodzinę Grantów. Wyślę ją do Hadesu," zagroził. "Wybacz nam, Panie Jayden. To ona zakradła się do jego łóżka zeszłej nocy. Jest bezwstydna," skłamała Rose. "Tak. To była ona," poparła ją Olivia, jej matka. Emily była zbyt zszokowana, by mówić. Jak mogą tak kłamać? "Ale nie martw się. Nauczę tę moją nieposłuszną córkę lekcji. Natychmiast uklęknij i przeproś pana Jaydena. Szybko," rozkazała Olivia. Emily otworzyła usta, aby zaprotestować. "Co tu się dzieje?" odezwał się zimny i dominujący głos od drzwi. Odwrócili się, aby zobaczyć, kto to był. Oto był...
Przesuń w górę, aby kontynuować