Marmurowe podłogi Akademii Whitmore rozbrzmiewają szczególną samotnością pustego bogactwa—taką ciszą, która przypomina ci dokładnie, jak bardzo tu nie pasujesz.
Przybyłam wcześnie, przed studentami, przed wykładowcami, zanim ktokolwiek mógłby zobaczyć, jak niezdarnie błądzę po korytarzach zaprojektowanych tak, by onieśmielać. Ręcznie rysowane wskazówki Heinricha ściskam w pięści, atrament już rozmazuje się od mojego spoconego dłoni.
W lewo przy portrecie założyciela szkoły. W prawo przy gablocie z trofeami. Trzecie drzwi za biblioteką.
Sufity rozciągają się niewiarygodnie wysoko, ozdobione żyrandolami, które pewnie kosztują więcej niż moje roczne wynagrodzenie. Moje kroki brzmią nachalnie, ogłaszając moją obecność pustym korytarzom, które najwyraźniej pragną, żebym już sobie poszła.
Mam się spotkać z kolegą o nazwisku dr Patterson. Katedra literatury. Trzecie piętro. Pokój 312.
Wskazówki prowadzą mnie w korytarz, którego jeszcze nie widziałam—cichszy niż pozostałe, schowany z dala od głównego szlaku.
Wtedy słyszę dźwięk, który tu nie pasuje. Niski i rytmiczny, stłumiony przez drewno i odległość, ale nie do pomylenia.
Drzwi przede mną są lekko uchylone.
Idź dalej, Skye. Znajdź dr Patterson. Przedstaw się. Zacznij pracę, która włoży pieniądze do twojej kieszeni i usprawiedliwi twoją obecność w domu Heinricha Beckera.
Zdecydowanie powinnam iść dalej.
A jednak patrzę.
Młoda nauczycielka pochylona jest nad biurkiem, jej dłonie płasko leżą na wypolerowanym drewnie, spódnica podciągnięta wokół talii. Bluzka rozpięta, materiał zsuwa się z jednego ramienia, a głowa jest pochylona, włosy opadają do przodu, zasłaniając twarz.
Za nią, uczeń w mundurze Whitmore porusza się w rytmie powolnym, zamierzonym, kontrolowanym. Jego marynarka leży porzucona na pobliskim krześle. Rękawy koszuli podwinięte do łokci.
Jedną ręką chwyta ją za biodro, palce wciskają się w ciało z siłą, która zostawi ślady. Drugą opiera obok jej dłoni na biurku, jego ciało nachyla się nad jej plecami, usta przy jej uchu.
Mówi coś, czego nie słyszę, ale widzę efekt—drżenie jej ramion, sposób, w jaki palce zaciskają się na drewnie, jak odpycha się od niego z desperacją graniczącą z błaganiem.
Odpowiada, zwalniając ruch. Prawie się zatrzymuje.
Nauczycielka wydaje z siebie dźwięk—frustrujący, błagalny—a on śmieje się głęboko i ciemno, po czym wraca do tempa, które jest ewidentnie karą za jej niecierpliwość.
Usta mi wysychają.
Rejestruję jego profil zanim mój umysł nadąża. Linia jego szczęki. To, jak ciemne włosy opadają mu na czoło, wilgotne przy skroniach.
Kai.
Mój przyrodni brat. Uczeń, którego mam korepetytować.
Zmienia kąt i nauczycielka wzdycha—złamanym, bezradnym dźwiękiem, który odbija się echem od marmurowej podłogi.
Jego dłoń przesuwa się z jej biodra w górę krzywizny kręgosłupa, przyciskając ją mocniej do biurka, i pochyla się, by szepnąć jej coś na skórę. Cokolwiek to jest, sprawia, że jęczy.
Serce wali mi w piersi. Skóra wydaje się za ciasna. Powinnam wyjść. Zdecydowanie powinnam wyjść.
Otwieram drzwi szerzej i wchodzę.
Na dźwięk zamierają. Nauczycielka—młoda, ładna, przerażona—odskakuje do tyłu, gwałtownie zapinając guziki.
Kai odwraca się z powolnym spokojem kogoś, kogo już nie raz przyłapano i kto nigdy nie poniósł konsekwencji.
Jego wyraz twarzy zmienia się, gdy mnie widzi. Najpierw zaskoczenie—prawdziwe, nieukryte. Potem kalkulacja. Ocena sytuacji na bieżąco.
Stoję w progu i milczę, pozwalając, by cisza wykonała swoją pracę.
Nauczycielka panikuje. Gładzi spódnicę, włosy, twarz—bezskutecznie.
"To nie—, to nie tak—" Jej głos łamie się. "Godziny przyjęć i zaszło nieporozumienie, a ja—"
Prawie robi mi się jej żal. Prawie.
"Możesz iść," mówi Kai, przerywając jej z znudzonym autorytetem.
Waha się, patrzy na mnie, potem na Kaia, i ucieka. Drzwi zamykają się za nią. Teraz jesteśmy tylko we dwoje.
Kai opiera się o biurko—dokładnie to samo, przy którym trzydzieści sekund temu miał przyciśniętą nauczycielkę—i patrzy na mnie jak na zagadkę do rozwiązania.
"Co tu robisz?" Jego ton jest swobodny, ale oczy już nie.
"Pracuję tu teraz." Utrzymuję głos w ryzach. "Korepetytorka literatury. Od dzisiaj. Twój ojciec to załatwił."
Przelotny cień na jego twarzy mówi mi wszystko. Nie wiedział. Heinrich zataił przed nim szczegóły.
Wykorzystuję przewagę. "Tak właśnie zdajesz egzaminy? Urok, układy i nauczyciele, którzy boją się powiedzieć nie?"
Jego wyraz twarzy robi się nieczytelny, gdy sięga w dół i powoli, celowo, z nieprzerwanym kontaktem wzrokowym, zapina spodnie. Dźwięk rozcina ciszę jak grzmot.
Nie przejmuje się resztą. Koszula zostaje wypuszczona ze spodni, trzy górne guziki rozpięte, odsłaniające pasek piersi wciąż zarumienionej od wysiłku. Krawat zwisa luźno.
Włosy ma potargane, ciemne kosmyki opadają mu na czoło, skronie wilgotne. Wygląda dokładnie tak, kim jest — jak mężczyzna, który właśnie był w kimś i nie obchodzi go, że o tym wiem.
Podchodzi bliżej. Potem jeszcze bliżej.
Nie cofam się, ale ciało mnie zdradza. Puls przyspiesza. Skóra mrowi od świadomości, na którą nie zapraszałam.
Zatrzymuje się, gdy dzieli nas ledwie trzydzieści centymetrów — na tyle blisko, bym mogła go poczuć: pot, perfumy i piżmo tego, co właśnie robił.
Sześć miesięcy. Minęło sześć miesięcy, odkąd ktoś mnie dotknął. Sześć miesięcy, odkąd pozwoliłam się dotknąć, odkąd Travis Walker, mój były, wydrążył mnie do cna i zostawił zbyt surową, bym chciała jakichkolwiek czyichś rąk na sobie.
Nienawidzę, że moje ciało pamięta, czego mu brakuje. Jeszcze bardziej nienawidzę, że przypomina sobie akurat teraz, z nim.
Kai przekręca głowę, badając moją twarz. Jego wzrok zjeżdża do mojego gardła, gdzie puls wyraźnie podskakuje. Uśmiech delikatnie unosi mu usta — powoli, pewnie.
"Jesteś zarumieniona," mówi. Jego głos jest niski, niemal rozmowny. "Pani Dotson musiała wyjść, zanim skończyłem. Jeśli chcesz zająć jej miejsce, nie mam nic przeciwko."
Te słowa uderzają jak policzek.
Widzenie mi się zwęża. Przed oczami miga mi twarz Dylana Cooleya — ucznia, który mnie pożądał i ukarał za odmowę. A teraz stoi tu kolejny, wciąż pachnący seksem, sugerując, że powinnam dla niego rozłożyć nogi, jakby to była rozsądna propozycja.
"Dotknij mnie," mówię, głosem spokojnym, "a cię zniszczę."
Uśmiech Kaia się poszerza. Wygląda na rozbawionego.
"Możesz spróbować," mówi. "Albo mogę ci oszczędzić kłopotu z zastępowaniem pani Dotson i po prostu cię wrobić. Nowa nauczycielka sama w klasie z uczniem?" Wzrusza ramionami, niemal leniwie. "Administracja połknęłaby to bez popitki."
Żołądek mi się zaciska. Szukam na jego twarzy jakiegokolwiek śladu, że wie, co mi się przydarzyło. Ale nic konkretnego. Brak rozpoznania. Tylko pewność kogoś, kto rozumie, jak działa władza.
Blefuje. Musi blefować.
"Spróbuj," mówię. "Zobacz, co się stanie."
W rozbawieniu Kaia pojawia się intensywność. Zbliża się na odległość, w której nie dotyka — ale czuję promieniujące z niego ciepło.
Unosi dłoń. Palce lekko muskają moją szyję, płyną w górę do żuchwy. Kciuk osiada pod moim podbródkiem, unosząc moją twarz ku sobie.
"Mówisz jak ktoś z zębami," mruczy. "Lubię to."
Powinnam się odsunąć. Powinnam strącić jego rękę i wyjść, zgłosić go, zakończyć to zanim się zacznie.
Nie ruszam się.
"Zabierz ręce," mówię pewniej, niż się czuję. "Albo przysięgam na Boga, pożałujesz."
Kai długo patrzy mi w oczy. Jego kciuk powoli, celowo, zaborczo sunie po linii mojej szczęki.
"Znam twój typ," mówi głosem niemal intymnym. "Grzeczna dziewczynka. Przestrzega zasad. Mówi sobie, że jest ponad to wszystko." Jego kciuk muska krawędź mojej dolnej wargi. "Ale gdy ktoś cię przyprze i powie, co robić, rozkładasz nogi i błagasz o więcej."
Zatrzymuję oddech. Te słowa wwiercają się pod skórę, trafiając w miejsca, o których nie wiedziałam, że są odsłonięte.
Chcę zaprzeczyć. Chcę go spoliczkować. Chcę zrobić cokolwiek innego niż stać tu z pulsującym tętnem i płonącą twarzą.
Wypuszcza mnie i cofa się.
"Nic o mnie nie wiesz," udaje mi się powiedzieć.
Kai uśmiecha się — powoli, niebezpiecznie, zupełnie inaczej niż beztroskim uśmiechem, który widziałam w mojej sypialni.
"Jeszcze nie," mówi. "Ale będę wiedział."
Odwraca się i wychodzi, zostawiając mnie samą w klasie, która wciąż pachnie nim i kobietą, którą pieprzył pięć minut temu. Drżą mi ręce. Powtarzam sobie, że to złość.
Jestem prawie pewna, że mam rację.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Uczenie bogatych dzieci jest dokładnie tak nieznośne, jak pamiętam, z tą różnicą, że teraz dostaję dwa razy więcej dzięki Heinrichowi Beckerowi.
Zastanawiam się, czy ten człowiek wie, ile zarabia przeciętny nauczyciel. Nie żebym narzekała.
Mój pierwszy dzień jako korepetytorka przebiega w urywkach. Przemieszczam się między zajęciami ze studentami, których imiona wciąż zapamiętuję, ale których postawy już zdążyłam zakatalogować.
Jest dziewczyna, która wzdycha głośno za każdym razem, gdy się odzywam, a jej przewracanie oczami jest tak dramatyczne, że zasługuje na własną kategorię Oscarową.
Chłopak, który sprawdza telefon pod ławką i nawet nie próbuje tego ukryć, jego kciuki poruszają się z pewnością kogoś, kto ma ojca na szybkim wybieraniu.
Para bliźniaków, którzy kończą sobie nawzajem zdania i wydają się uważać moją obecność za zabawną w sposób, którego nie wyjaśniają.
Nie jestem tu prawdziwą nauczycielką. Jestem wynajętą pomocą z dyplomem z literatury, tolerowaną tylko dlatego, że nazwisko Heinricha Beckera otwiera drzwi i zamyka usta.
Reszta kadry traktuje mnie z uprzejmym dystansem—uśmiechami, które nie sięgają oczu, skinieniami głowy, które potwierdzają moją obecność, ale nie witają jej.
Przebijam się przez to. Robiłam to już wcześniej. Mogę zrobić to jeszcze raz.
Ale pod tą kompetencją, którą odgrywam, moje ciało wie, co nadchodzi. Ostatnia indywidualna sesja dnia. Ta, której boję się od rana.
Teczka Kaia leży na moim biurku, cienka i oskarżająca. Oceny z literatury sugerujące albo głębokie niezainteresowanie, albo autentyczną niezdolność—nie wiem, co gorsze.
Wypracowania oznaczone komentarzami takimi jak „nieukończone” i „nie oddano”, a raz po prostu znakiem zapytania bez żadnego wyjaśnienia. On oblewa w sposób, który wymaga wysiłku, a ja mam to naprawić.
Zastanawiam się, jak ktoś może być tak kiepski z literatury. To nie matematyka. To nie chemia organiczna. To czytanie, myślenie i formułowanie opinii na temat tego, co się przeczytało. Przeciętnie inteligentna osoba mogłaby zdać, po prostu pojawiając się i nie zasypiając.
Kai, najwyraźniej, nie potrafi nawet tego.
Ma trening lacrosse po ostatnich zajęciach, co oznacza, że mam godzinę na przygotowanie się. Godzinę na przestudiowanie jego teczki, moich notatek i wspomnienia tego, co powiedział mi w tej sali.
W chwili, gdy ktoś cię przytrzyma i powie, co masz robić, rozkładasz nogi i błagasz o więcej.
Nie ma racji. Moje ręce drżą. Najpierw zauważam to z dystansem, potem z irytacją.
Nie jestem kobietą, która drży. Przeżyłam Dylana Cooleya. Przeżyłam Travisa Walkera. Przeżyję dwudziestotrzyletniego chłopaka z uśmiechem i przesadnym poczuciem własnej atrakcyjności.
Muszę się uspokoić. Muszę się pozbierać, zanim wejdzie i zobaczy mnie w takim stanie. Zostawiam materiały na biurku i idę do łazienki.
Nauczycielska toaleta na szczęście jest pusta. Stoję przy umywalce, polewam nadgarstki wodą, kiedy drzwi się otwierają i wchodzi pani Dotson.
Obie zamieramy.
Cisza jest natychmiastowa i nieznośna. Mój umysł podsuwa mi obraz bez zaproszenia—ta kobieta pochylona nad biurkiem, spódnica podwinięta do pasa, ręce Kaia na jej biodrach, ten złamany dźwięk, który wydała, kiedy zmienił kąt.
To wspomnienie jest żywe w sposób, który mnie irytuje.
Twarz pani Dotson przechodzi przez kilka wyrazów: szok, rozpoznanie, upokorzenie i wreszcie kruchą powściągliwość, która nie sięga jej oczu.
Jest starsza, niż początkowo zauważyłam w tamtej klasie—początek trzydziestki, może trzydzieści jeden, trzydzieści dwa. Ładna w zadbany, profesjonalny sposób, typ kobiety, która pewnie swoją prywatność trzyma pod ścisłą kontrolą.
Typ kobiety, która powinna wiedzieć lepiej.
Odwracam się z powrotem do umywalki. Cisza się przeciąga. Nie mam pojęcia, co powiedzieć. Cześć, miło oficjalnie poznać, dzisiaj rano widziałam penisa twojego ucznia w tobie, nie wydaje się właściwe. Udawanie, że jesteśmy obcymi, też nie.
Pani Dotson podchodzi do lustra obok mnie, poprawia włosy w sposób wyraźnie na pokaz. Jej dłonie lekko się trzęsą. Czeka, aż coś powiem—oskarżę, osądzę, zrobię cokolwiek, co zamierzam zrobić.
Decyduję się na bezpośredniość.
"Nikomu nie powiem," mówię.
Jej dłonie nieruchomieją. Spotyka mój wzrok w lustrze, szukając podstępu. Zachowuję neutralny wyraz twarzy, bo naprawdę to mam na myśli.
Nie mam żadnego interesu w niszczeniu kariery tej kobiety, nie mam ochoty na papirologię i kontrolę, które raport ściągnąłby na nas obie. Po prostu chcę wykonywać swoją pracę i każdego dnia wyjść stąd z resztką godności.
"Mówię poważnie," dodaję. "To nie moja sprawa."
Postawa pani Dotson się rozluźnia. Wypuszcza powietrze, odwraca się do mnie w pełni i uśmiecha się ostrożnie.
"Dziękuję," mówi. "Ja... dziękuję."
„Powinnyśmy się chyba porządnie przedstawić”, mówię, odwracając się do niej. „Biorąc pod uwagę okoliczności.”
„Boże, tak. Proszę.” Wypuszcza powietrze z widoczną ulgą. „Jestem Emily. Emily Dotson. Katedra historii. Dwa lata w Whitmore i odliczam dni do wyjazdu.”
„Skye Fraser. Korepetytorka literatury.” Wycieram ręce w papierowy ręcznik i wyciągam jedną w jej stronę. „Właściwie zaczęłam dzisiaj.”
Ściska ją i stoimy tak, jak cywilizowani dorośli, którzy nie spotkali się w najbardziej niecywilizowanych okolicznościach.
„Boże, biedactwo.” Emily opiera się o umywalkę, krzyżując ramiona. „Jak ci idzie?”
„Jedna z moich uczennic przez całe zajęcia wzdychała, jakbym osobiście torturowała ją Szekspirem.”
„Niech zgadnę — blondynka, wygląda, jakby czuła coś obrzydliwego za każdym razem, kiedy nauczyciel się odzywa?” Emily marszczy nos w idealnej imitacji, przez co wygląda dokładnie jak ta dziewczyna.
„To ta”, uśmiecham się.
„Petra Wallace.” Emily przewraca oczami. „Mam ją na trzeciej lekcji. W zeszłym tygodniu zapytała mnie, po co mamy uczyć się o Rewolucji Francuskiej, skoro może obejrzeć film o Marii Antoninie.” Robi pauzę. „Ten w reżyserii Sofii Coppoli. Z makaronikami.”
„I co jej powiedziałaś?” parskam, zaciskając usta, żeby się nie roześmiać.
„Powiedziałam, że to fantastyczny pomysł i że oczekuję pięciostronicowej analizy porównawczej na moim biurku do piątku.” Emily się uśmiecha. „Nie zadała już żadnego pytania.”
Śmieję się — po raz pierwszy od wielu dni to prawdziwy śmiech. „Muszę zapamiętać tę strategię.”
„Sztuczka polega na tym, żeby przestać przejmować się ich opiniami, zanim zorientują się, że kiedykolwiek cię to obchodziło.” Sprawdza swoje odbicie, zauszając kosmyk włosów za ucho. „Te dzieci wyczuwają strach. I desperację. I każdą oznakę, że bardziej potrzebujesz tej pracy, niż one potrzebują zdać twój przedmiot.”
Zaczynam ją naprawdę lubić. Zastanawiam się, czy mogłaby z tego wyniknąć jakaś sojusznicza relacja. Dwie kobiety płynące przez te same wrogie wody.
Ale myśli wciąż uciekają mi do tamtej klasy. Do tego, co widziałam.
Emily wydaje się naprawdę sympatyczną kobietą — błyskotliwą, zabawną, kimś, kto potrafi sprawić, że okropne sytuacje stają się znośniejsze dzięki odpowiedniemu żartowi w odpowiednim momencie. I skończyła pochylona nad biurkiem z rękami ucznia na sobie.
A co, jeśli to nie był jej wybór? Co, jeśli on ją osaczył tak, jak ci bogaci chłopcy osaczają wszystkich — najpierw urokiem, potem presją, a potem niewypowiedzianą groźbą tego, co spotyka kobiety, które odmawiają mężczyznom z pieniędzmi, prawnikami i ojcami w zarządzie?
Myślę o Dylanie Cooleyu. O wszystkich takich chłopcach, którzy niszczą życie i nie ponoszą konsekwencji.
„Emily.” Patrzę na jej odbicie w lustrze, starannie dobierając ton. „To, co dziś rano widziałam — jeśli chcesz to zgłosić, poprę cię.”
Jej ręce zatrzymują się w połowie ruchu.
„Jeśli cię naciskał”, kontynuuję, „jeśli naprawdę tego nie chciałaś — widziałam wystarczająco dużo, by potwierdzić twoją wersję. Wiem, jak to działa, jak administracja chroni uczniów z pieniędzmi i poświęca nauczycieli bez nich.” Odwracam się do niej bezpośrednio. „Ale jeśli chcesz walczyć, stanę przy tobie.”
Emily się śmieje. Dźwięk jest ostry i niespodziewany.
„Naciskał mnie?” Emily brzmi niedowierzająco. „Myślisz, że mnie naciskał?”
Mrugam. Emily kręci głową, na jej twarzy pojawia się rozbawienie i litość.
„Chciałam go. Pragnęłam go od pierwszego tygodnia semestru.” Robi pauzę, czyta mój wyraz twarzy i znowu się śmieje — tym razem ciszej, prawie życzliwie. „Och, naprawdę myślałaś — nie. Boże, nie. On nie zrobił niczego, o co go nie prosiłam. Wiele razy.”
Otwieram usta. Zamykam.
„Właściwie to nie był pierwszy raz”, kontynuuje Emily. „I nie ostatni. Przynajmniej dopóki nie odejdę.” Odwraca się do lustra, poprawia kołnierzyk. „Jest naprawdę wspaniałym kochankiem. Uważnym. Cierpliwym. Pamięta, co lubisz.” Mały, prywatny uśmiech. „Najlepszy, jakiego miałam, szczerze mówiąc.”
Czuję, jak grunt usuwa mi się spod stóp. Działałam na założeniu — drapieżnik i ofiara, władza i przymus — i to założenie było błędne.
„I tak odchodzę z końcem miesiąca”, mówi Emily zwyczajnym tonem. „Bogate dzieciaki tutaj to potwory i mam dość udawania, że jest inaczej. Nauczanie nie jest tego warte.” Spogląda na mnie, a w jej oczach jest zrozumienie. „Sama się przekonasz.”
Zbiera rzeczy i rusza do drzwi.
Emily zatrzymuje się w progu, trzymając dłoń na framudze. Spogląda na mnie z wyrazem niemal współczucia.
„Rada?” mówi. „Nie lekceważ go. Wszyscy to robią. To błąd.”
Drzwi zamykają się za nią. Stoję sama w łazience, moje odbicie patrzy na mnie, i uświadamiam sobie, że nie mam pojęcia, w co się pakuję.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
Istnieje szczególny rodzaj lęku, który osiada w żołądku jak mokry cement, i noszę go w sobie od trzeciej po południu.
Klasa jest pusta, oprócz mnie. Późnopopołudniowe światło wpada przez wysokie okna pod ostrym kątem. Ułożyłam swoje materiały — książkę, notatki, listę pytań do dyskusji, które mają wciągnąć do rozmowy nawet najbardziej opornego ucznia.
Książka to „Kartografia pragnień” Juliana Reyesa — powieść o Meksykaninie-Amerykaninie, który porzuca rodzinne oczekiwania, by podążać za sztuką i zakazaną miłością. Kai ma napisać na niej pracę dyplomową. Według jego akt nawet jej nie skończył czytać.
Jest spóźniony. Oczywiście, że jest spóźniony.
Kiedy w końcu się zjawia, nie przeprasza. Opada na krzesło naprzeciwko mnie, mundur nosi niedbale — rozpięty kołnierzyk, poluzowany krawat, podwinięte rękawy, odsłaniające przedramiona, na które absolutnie nie zwracam uwagi.
Zaczynamy zajęcia.
„Marco porzuca swoje przyjęcie zaręczynowe w trzecim rozdziale”, mówię, stukając w stronę książki mocniej, niż to konieczne. „Zostawia Anę, opuszcza firmę ojca, wsiada do autobusu do Nowego Jorku. Dlaczego twoim zdaniem tak postępuje?”
Kai przechyla głowę, patrząc raczej na mnie niż na pytanie. „Zawsze tak siedzisz?”
„Jak?” Wiem, że będę tego żałować.
„Jakby ktoś wsadził ci linijkę w kręgosłup.” Usta wyginają mu się w rozbawieniu. „To taki nauczycielski zwyczaj czy tylko przy mnie?”
Ignoruję go z całą zawodową powagą, jaką posiadam. „Marco. Rozdział trzeci. Jego decyzja o odejściu.”
„Myślę, że się nudził.” Kai odchyla się na krześle, balansując na dwóch nogach. „Rodzina go dusiła i chciał odetchnąć. Spojrzał w przyszłość i zobaczył pustkę, więc wolał być okropnym człowiekiem niż martwym.”
Ta odpowiedź mnie zaskakuje. Jest — dobra. Nawet wnikliwa.
„Poza tym”, dodaje Kai, „nie czytałem trzeciego rozdziału. Zgaduję na podstawie twojej miny, gdy zadałaś to pytanie.”
Szczęka mi się zaciska. „Nie przeczytałeś ani kawałka, prawda?”
„Przejrzałem tył okładki. Bardzo wzruszające.” Opiera stopy o biurko, krzyżując kostki, obserwując moją reakcję.
„Masz napisać pracę na temat tej książki”, mówię, zrzucając jego stopy z biurka.
„A ty masz mi w tym pomóc.” Jego uśmiech się wyostrza. „To pomóż.”
Od tego momentu sesja się rozsypuje. Kai porzuca nawet pozory zaangażowania, wstaje, zaczyna krążyć po sali, sunąc palcami po parapecie, oglądając grzbiety książek jakby miał na to całą wieczność.
„Siadaj”, mówię.
„Lepiej myślę na stojąco.” Kai przeciąga się, unosząc ramiona nad głowę, a koszula napina się na jego klatce piersiowej w sposób absolutnie zamierzony.
Zastanawiam się, czy „trzeba go udusić” obroniłoby się w sądzie.
„Wcale nie myślisz. Unikasz.”
„Może unikam, bo alternatywą jest siedzenie naprzeciwko ciebie, podczas gdy patrzysz na mnie jak na coś, w co się wdepnęło.”
Wolno okrąża moje krzesło. Czuję gorąc jego obecności i zmuszam się, by nie odrywać wzroku od książki.
Pochyla się, usta tuż przy moim uchu.
„Prawdziwy problem Marco”, mruczy, ciepły oddech na mojej szyi, „to że pragnie czegoś, czego nie wolno mu pragnąć. Cała książka o tym jest, prawda? Pragnienie kontra oczekiwanie.”
Każdy nerw na mojej szyi rozświetla się jak sygnalna flara. Czuję kształt każdego słowa na skórze.
„Czy dlatego nie patrzysz teraz na mnie?” pyta. „Bo myślisz o rzeczach, których nie wolno ci chcieć?”
Patrzę przed siebie. „Myślę o tym, jak satysfakcjonujące będzie cię oblać.”
Śmieje się — nisko, z rozbawieniem — i wraca na miejsce.
„Jesteś zabawna”, mówi. „Nie spodziewałem się, że będziesz zabawna.”
„Nie jestem tu, żeby być zabawna. Jestem tu, żeby cię uczyć.” Mówię to jak z kartki.
„A jednak spektakularnie zawodzisz w jednym i fantastycznie odnosisz sukces w drugim.” Przeciąga językiem po dolnej wardze, a ja mam ochotę rzucić w niego książką.
Moja cierpliwość się kończy. „Dlaczego to robisz?”
„Robię co?” Unosi brew.
„To.” Gestykuluję między nami. „Uniki, przedstawienie. Nie jesteś głupi — widziałam twoje akta. Więc dlaczego nie pozwalasz mi sobie pomóc?”
„Może nie chcę twojej pomocy.”
„To po co tu jesteś?” pytam.
„Mój ojciec mi to nakazał.”
Uśmiech zostaje na miejscu, ale jego oczy na chwilę gasną. Pochylam się do przodu. „Czego się tak boisz?”
„Niczym się nie boję”, mówi, gdy jego uśmieszek wraca na twarz.
„Bzdura.” Obserwuję jego twarz i widzę to — mikrodrgnięcie, które myśli, że ukrył.
Och, mam cię.
„Bojesz się, że odkryję, że cały ten urok i arogancja i to jebane udawanie nauczycielki to tylko — co? Dym? Zasłona? Coś, co ma sprawić, by nikt nie zauważył, że pod spodem nie ma nic?”
Zabawa znika z jego twarzy.
„Ostrożnie”, mówi cicho.
„Dlaczego? Trafiłam w czuły punkt?” Dreszcz ekscytacji przebiega mi po żyłach niczym prąd.
„Trafiasz w wiele rzeczy w tej chwili. Nie wszystkie to nerwy.” Jego głos opada, a jego oczy — Boże, jego oczy zjeżdżają po moim ciele z tak bezwstydnym głodem, że cała skóra płonie tam, gdzie pada jego spojrzenie.
„A idź się pierdol.” Rzucam mu słowa prosto w twarz.
„Wolałbym ciebie, ale coś mi mówi, że jeszcze ci się to nie spodoba.” Wzrusza ramionami, jakby mówił o pogodzie.
Powietrze iskrzy. Kai wstaje, a ja wstaję, by nie pozwolić mu górować nade mną.
„Chcesz zadawać pytania?” mówi. „Proszę bardzo. Zadawajmy pytania. Dlaczego tu jesteś, Skye?”
„Twój ojciec mnie zatrudnił.”
„Nie o to pytałem.” Podchodzi bliżej. „Dlaczego dwudziestoośmioletnia kobieta z dyplomem i uprawnieniami nauczycielskimi mieszka w domu mojego ojca, korepetytuje jego nieudacznika syna za drobne?”
„To nie twoja sprawa.”
Kolejny krok. Między nami nie ma już biurka.
„Co zrobiłaś?” Głośniej teraz. „Co takiego cholernie strasznego, że mój ojciec —” Z każdym słowem jego głos rośnie. „— który nigdy nikomu nie pomógł, nawet własnemu synowi — postanowił dać ci pracę i pokój z czystej dobroci serca?”
Próbuję się cofnąć. Jego dłoń błyskawicznie chwyta mnie za ramię.
„Puść mnie.”
„Odpowiedz na pytanie.”
Próbuję się wyrwać. Trzyma mocno — nie boli mnie, ale nie pozwala odejść. Jego palce są ciepłe na mojej skórze, jego wzrok wpatrzony w moje oczy, i nie ma w nim już nawet cienia żartu.
Serce mi wali. Całe ciało czuje go — szerokość jego ramion, napięcie szczęki, odległość między jego ustami a moimi.
„Co ty z tego masz?” pyta, już ciszej. „Co z tego masz?”
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować