passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Fake It Till You Feel It - Rozdział #3 - autor Yan Stellar

Fake It Till You Feel It

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Perspektywa Ethana

Korytarz jest zatłoczony jak cholera. Szafki trzaskają, ktoś śmieje się za głośno trzy stopy dalej, ale ja nie słyszę nic poza własnym biciem serca i słowami, które za chwilę wypowiem.

Harper stoi przede mną, jej oczy szukają na mojej twarzy wyjaśnienia, którego nie mogę jej dać. Ma na sobie moją bluzę z kapturem, tę szarą, którą ukradła mi miesiące temu, a ja właśnie mam zniszczyć jedyną dobrą rzecz, jaką kiedykolwiek miałem.

Zrób to teraz, tchórzu—niech to będzie wiarygodne, niech będzie brutalne, spraw, by znienawidziła cię tak bardzo, żeby już nigdy nikt nie mógł jej przeciwko tobie wykorzystać.

"Nie mogę już tego ciągnąć." Mój głos brzmi płasko, wyuczony, każde słowo smakuje jak trucizna na moim języku. "Jesteś dla mnie rozpraszaczem, na którego nie mogę sobie pozwolić, Harper. Zawsze nim byłaś."

Jej twarz się załamuje, zanim pojawia się na niej coś twardszego. "O czym ty mówisz? Ethan, jeśli coś jest nie tak…"

Wszystko jest, kurwa, nie tak, i chcę ją chwycić i powiedzieć prawdę, ale wciąż słyszę ich głosy—spokojne, rozsądne, przerażające.

Jej rodzina ma wiele do stracenia, a reputacje to kruche rzeczy, które niebezpieczne plotki mogą rozbić w jedną noc.

"Już cię nie chcę." Zmuszam się, by moja twarz pozostała bez wyrazu, choć w środku wszystko się zapada. "Jesteś zbyt nachalna, zbyt potrzebująca, za dużo. Potrzebuję kogoś, kto mnie nie dusi."

"Proszę." Jej głos się łamie, a coś we mnie umiera, gdy patrzę, jak łzy spływają po jej policzkach. "Chociaż powiedz, dlaczego to robisz…"

Jesteś idealna, jesteś wszystkim, i właśnie dlatego wybrali ciebie, żeby mnie kontrolować.

"Nie mam nic do wyjaśnienia." Odwracam się, bo jeśli będę na nią dłużej patrzył, rozsypię się na kawałki. "Nigdy cię nie kochałem tak, jak ty mnie. To koniec."

Odchodzę, a każdy krok wydaje się jak beton. Słyszę, jak woła moje imię raz, drugi, i wszystko we mnie krzyczy, żeby się nie odwracać. Żeby nie przyznać, że kocham ją bardziej niż koszykówkę, bardziej niż swoją przyszłość, bardziej niż cokolwiek. Bardziej niż własne życie.

Ale właśnie dlatego, że ją kocham, muszę ją puścić wolno.

Budzę się z trudem łapiąc oddech, cały zlany potem, serce napierdala w piersi.

Znowu ten pierdolony sen… No świetnie.

Sufit hotelowego pokoju patrzy na mnie chłodno i obco. Zegar pokazuje 5:47, a moja klatka boli od fantomowego bólu wspomnień, które przeżywałem już tysiąc razy. Trzy lata tego snu w kółko.

Jej twarz łamiąca się na moich oczach. Jej głos łamiący się szeptem. Jej olśniewające szmaragdowe oczy pełne kryształków łez. Dźwięk moich własnych kroków oddalających się od wszystkiego, czego kiedykolwiek pragnąłem. Od niej.

Zrobiłem to, żeby ją chronić.

Powtarzam to sobie codziennie od tamtego czasu. Ale od tego nie boli mniej.

Nie wiedziałem, że tu będzie. Gdy mój agent naciskał na ten transfer, chodziło o program, sztab trenerski, drogę do draftu. Nie o dziewczynę, którą zostawiłem.

Przez trzy lata wmawiałem sobie, że nigdy jej już nie zobaczę. Że poszła dalej, znalazła kogoś lepszego niż taki dupek jak ja, zapomniała, że istnieję.

Ale kiedy wczoraj wszedłem do tej sali gimnastycznej i zobaczyłem ją tam, z notatnikiem w ręce, z surowym kucykiem i murami tak wysokimi, że ledwo ją rozpoznałem… świat się zatrzymał.

Jest tu. Tuż przede mną.

Po latach dźwigania jej nienawiści jako ceny za jej bezpieczeństwo, wszechświat rzucił ją z powrotem w moje życie. Znak drugiej szansy? Arc odkupienia w toku? Zapłata za grzechy – być blisko niej, nie mając już do niej żadnego prawa? Patrzeć, ale nie dotykać?

Kurwa, gdybym tylko wiedział.

Ale jedno wiem na pewno—nie zmarnuję tej szansy. Tylko muszę rozegrać to dobrze.

Trening zaczyna się o drugiej, ale przychodzę o pierwszej. Sala jest cicha—tylko skrzypienie moich butów na parkiecie i echo piłki odbijającej się od podłogi. Robię ćwiczenia sam, aż mięśnie płoną, a mój umysł cichnie.

Na boisku wszystko jest proste.

Nie ma skomplikowanej przeszłości. Jest tylko piłka, kosz i przestrzeń pomiędzy. Tu staję się kimś innym—zawodnikiem, który może wyciągnąć swoją rodzinę z biedy. Zabójcą. Maszyną.

Kiedy drużyna zaczyna się schodzić, jestem już cały mokry od potu, a Harper pojawia się punktualnie o 1:55. Notatnik w dłoni, perfekcyjny kucyk z tych przepięknych, ciemnorudych włosów, które tak bardzo chciałbym znów poczuć w dłoni, twarz ustawiona w ostrożną obojętność.

Podbiegam podczas pierwszej przerwy na wodę. "Hej."

"Twoja koszulka treningowa jest w szafce numer czternaście." Mówi beznamiętnie, nie podnosząc wzroku. "Sprzęt do odbioru w magazynie, wejście od wschodu."

"No weź, Harper." Zbliżam się, ściszając głos. "To ja."

"Wiem." Jej długopis nie przestaje pisać. "Coś jeszcze w sprawie wdrożenia?"

Patrzę na nią, szukając choćby śladu dziewczyny, którą kiedyś znałem—tej, która śmiała się zbyt głośno z moich idiotycznych żartów, która plątała palce z moimi pod stołami w stołówce, która patrzyła na mnie tak, jakbym zawiesił księżyc i gwiazdy tylko dla niej. Tamtej dziewczyny już nie ma, pogrzebana pod lodem, profesjonalizmem i trzema latami milczenia, które sam stworzyłem.

— Zmieniłaś się.

W końcu napotyka moje spojrzenie—profesjonalna pustka, która boli mocniej niż nienawiść. — Ludzie się zmieniają. Trzy lata to dużo czasu.

— Może moglibyśmy porozmawiać później. W końcu byliśmy—

— Nie ma o czym rozmawiać. — Wstaje, ściskając klipbord przy piersi. — Jestem twoją menadżerką drużyny, ty jesteś moim zadaniem. Tyle nas łączy.

Odchodzi, ale obserwuję sztywną linię jej ramion i wiem, że nie jest tak niewzruszona, jak udaje. Wtedy trener woła do ofensywnych ustawień i muszę rzucić się w wir ćwiczeń—zasłony, cięcia, pick-and-rolle, które zostawiają obrońców na lodzie.

Przez trzydzieści minut nie istnieje nic poza rytmem gry.

Ale pomiędzy zagrywkami moje oczy wciąż uciekają na ławkę. Harper siedzi na ławce, zapisując statystyki z mechaniczną precyzją, zupełnie obojętna. Tylko że łapię ją, jak na mnie patrzy.

Dzieje się to podczas szybkiego ataku—kończę wejściem pod kosz na odwrót, co wywołuje gwizdy trenerów, a kiedy ląduję, jej oczy są na mnie. Nie na klipbordzie. Na mnie.

W sekundę nasze spojrzenia się spotykają, ona szybko spuszcza wzrok, długopis ślizga się po kartce w szaleńczym tempie.

Powstrzymuję uśmiech.

Zdarza się to znowu podczas rzutów za trzy punkty. Trafiam cztery z rzędu, sięgam po butelkę z wodą i ona patrzy. Nasze oczy spotykają się na ułamek sekundy, tuż zanim nagle musi sprawdzić telefon.

Akt lodowej królowej to właśnie to—akt.

Ale za każdym razem, przy każdym czasie, moja uwaga automatycznie wraca na ławkę. Z powrotem do niej. I nie raz łapię ją na tym, że patrzy, zanim udaje, że nie patrzyła. Raz za razem, znowu i znowu.

Trening dobiega końca, kiedy podbiegam do ławki, gdzie Harper pakuje klipbord, i uznaję to za swoją szansę.

— Hej. — Biorę butelkę z wodą, stojąc na tyle blisko, że czuję jej szampon—coś kwiatowego i do bólu znajomego. — Co do jutrzejszego oprowadzania po obiekcie. O której mam…

Drzwi sali trzaskają głośno, przyciągając uwagę wszystkich. Wchodzi facet—wysoki, szerokie ramiona, orteza na kolanie pod spodenkami, a zawodnicy zaczynają wołać powitania.

— Marcus, siema! Jak rekonwalescencja?

Odpędza ich gestem, wzrokiem omiata salę, aż zatrzymuje go na nas. Na mnie, stojącym zbyt blisko Harper.

Nawet z tej odległości widzę, jak napina mu się szczęka. Czy z zębami wszystko w porządku?

Przechodzi przez boisko w kilka sekund, wpycha się między nas i całuje Harper w sposób zbyt agresywny i zbyt głęboki jak na profesjonalne otoczenie. Ramiona Harper sztywnieją, zanim się odsuwa.

Jej policzki czerwienieją, rzuca szybkie spojrzenie w stronę drużyny. — Marcus, pracuję.

— Nie odpowiadałaś na moje smsy. Pomyślałem, że sprawdzę, co u mojej dziewczyny. — Jego ramię zostaje zaciśnięte wokół jej talii, chwyt zaborczy, gdy patrzy na mnie. — Chyba się nie znamy. Marcus Webb. Podstawowy rzucający obrońca, jak tylko kolano się zagoi.

Podaję mu rękę. — Ethan Reyes.

— Słyszałem o tobie, niezły bilans. — Jego ramię mocniej zaciska się wokół Harper. — Znacie się? Z daleka wydawało się, że aż za dobrze.

— Chodziliśmy do tego samego liceum.

— Właściwie byliśmy w tej samej klasie. Przez jakiś czas też się spotykaliśmy. — Mówię, a zaborczość nagle we mnie wzbiera, zanim zdążę na dobre zamknąć usta. — A ty?

— Jestem jej obecnym chłopakiem. — Na chwilę twarz Marcusa przybiera wyjątkowo brzydki wyraz. — Ciekawe, że Harper o tym nie wspomniała, najwyraźniej. Zwłaszcza biorąc pod uwagę waszą historię, o której nie miałem pojęcia. Do teraz.

— Pewnie nie chciała wracać do czegoś, co już nie istnieje. Stare dzieje. — Staram się brzmieć swobodnie, wyczuwając niebezpieczny schemat. — Prawda?

Jej oczy spotykają moje—zaskoczenie pęka przez maskę. Może wdzięczność. Ale sekundę później Marcus śmieje się bez cienia humoru i mam ochotę przyłożyć pięścią w tę jego zadowoloną gębę.

— Nie udawaj księcia z bajki, Reyes. Jeszcze dwa miesiące i pokażę ci, kto tu rządzi. — Gdy trener gwiżdże, całuje Harper w skroń—mocno, niemal znacząc ją na swoim. — Poczekam w samochodzie, Harpy.

Wychodzi, a ja zbliżam się do Harper, ściszając głos. — Co to do cholery było?

— Nic. — Dalej zbiera swoje rzeczy, unikając mojego wzroku.

— Sposób, w jaki cię złapał…

— Moje życie prywatne to nie twój pieprzony interes, Reyes. — Ostre jak brzytwa. — Sam o to zadbałeś.

I po prostu odchodzi, obcasy stukają o parkiet.

Patrzę, jak odchodzi, i myślę o tym, jak drgnęła, kiedy ją pocałował. O sztywności, gdy dotykał jej przy drużynie. Tak nie zachowuje się ktoś szczęśliwy. Bardziej jak ktoś, kto próbuje nie zauważać czerwonych flag w imię kruchej stabilności.

Brzydkie, gorzkie uczucie zaciska mi się w piersi.

To moja wina. Ja to stworzyłem.

Teraz muszę wymyślić, jak to naprawić.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Perspektywa Harper

Monica opada na krzesło naprzeciwko mnie przy naszym zwyczajowym stoliku w rogu biblioteki. Poznałyśmy się na pierwszym roku na zajęciach ze statystyki, których żadna z nas nie chciała brać, i od tamtej pory trzymamy się razem.

W chwili, gdy zobaczyła moją zrezygnowaną minę i zdecydowała, że mnie "adoptuje", Mon stała się moją jedyną prawdziwą przyjaciółką – przyszła prawniczka, cięty język i absolutny brak tolerancji dla bzdur.

– Mężczyźni to najgorszy gatunek na tej planecie – oznajmia, stawiając z hukiem kubek z kawą. – Potwierdzone. Naukowy, kurwa, fakt.

– Co się stało?

– Ten przystojny koleś z mojego seminarium z prawa konstytucyjnego… Cały wykład się na mnie gapił. Za każdym razem, gdy podnosiłam wzrok, intensywny kontakt wzrokowy. – Odsuwa się, krzyżując ramiona. – Pomyślałam, okej, może po zajęciach do mnie podejdzie pogadać. I co? Zniknął.

Prychnęłam. – Może po prostu jest nieśmiały. Jesteś niezłym wyzwaniem.

– Nieśmiali ludzie nie gapią się przez dziewięćdziesiąt minut bez przerwy. Nieważne. Jego strata. – Bierze agresywny łyk kawy. – Dość o mojej katastrofie. Co nowego u ciebie na froncie miłosnym?

Żołądek mi się ściska. – No, nie do końca na froncie miłosnym, ale… mój były przeniósł się do mojej drużyny.

Monica krztusi się kawą i pochyla się w moją stronę przez stół. – Mówisz o Tym Byłym? TYM pierwszym, wielkim, wszechogarniającym? Tym od upokorzenia na korytarzu? Tym z oczu, z myśli, z serca? O nim?

– Właśnie o nim, tak – wydycham.

– O ja pierdolę… Jak sobie z tym radzisz?

– Profesjonalnie. Jest tylko kolejnym zawodnikiem i nic nas nie łączy. – Wzruszam ramionami. – Ale Marcus nie pomaga. Przyszedł na trening wczoraj, zobaczył, że rozmawiam z Ethanem i przeszedł w tryb terytorialny. Pocałował mnie przy całej drużynie!

Twarz Moniki twardnieje. – To nie jest słodkie, Harper. To jest kontrolujące.

– Wiem, już z nim o tym rozmawiałam.

Spotykam jej wzrok, chcąc, żeby zrozumiała, że nie jestem ślepa.

– Powiedziałam mu, że ostatnio reaguje za mocno. Rok temu ta jego stała uwaga była urocza. Ba, nawet jego zazdrość o innych chłopaków czasem była zabawna. Ale teraz mnie to cholernie dusi. Ustaliliśmy, że spróbuje być spokojniejszy.

– I wierzysz mu?

– Wierzę, że chce spróbować. – Patrzę jej prosto w oczy. – Nie jestem jakąś naiwną idiotką, która nie widzi czerwonych flag, ale… związki wymagają pracy, prawda? Jeśli chce się zmienić, powinnam dać mu szansę.

– Dobrze. – Podnosi dłonie w geście poddania się. – Jestem po twojej stronie, zawsze. Nie chcę tylko, żebyś się kurczyła przez czyjeś kompleksy.

– Nie będę. – Sprawdzam telefon i wstaję. – Muszę lecieć, Marcus czeka na lunch.

– Daj znać później. Aktualizacje w sprawie Ethana!

– Nie ma żadnej sprawy Ethana – syknęłam przez ramię.

– Jasne, skarbie. – Uśmiecha się złośliwie, jej oczy robią to figlarne coś, gdy wyczuwa szansę na soczystą dramę. – Cokolwiek ci pomoże zasnąć.

Pokazuję jej środkowy palec z czułością i wychodzę.

Na kampusie jest tłoczno w południe, gdy przecinam budynek nauk ścisłych i wychodzę na tylny dziedziniec – skrót do kawiarni, w której Marcus zawsze rezerwuje nam stolik.

– Harper! Hej, poczekaj!

Odwracam się i widzę Ethana, który podbiega do mnie. W ręce trzyma teczkę, a na twarzy już rozkwita ten jego swobodny uśmiech. W mojej klatce piersiowej dzieje się coś głupiego, co natychmiast tłumię i ignoruję.

– Szukałem cię – mówi, dostosowując krok do mojego. – Gdzie mam podpisać potwierdzenie transferu? Biuro sportowe ganiało mnie w kółko przez godzinę.

– Na dole trzeciej strony. – Idę dalej, nie zwalniając. – Tylko niebieski długopis. Oddaj to asystentce trenera Davisa do piątej.

– Jasne. – Otwiera teczkę, przegląda strony. – Ta biurokracja to jakiś absurd. Na Arizona State transfery to były może dwa formularze na krzyż.

– Witamy na Wschodnim Wybrzeżu. Kochamy papierologię.

Śmieje się, ciepło i szczerze, i coś we mnie się rozluźnia mimo moich starań. – Wiesz, co jeszcze mieliśmy na Arizona State? Rozgrywającego, który nie trafiał wolnych choćby od tego zależało jego życie. Trener kazał mu za każdym razem biegać samobójcze.

– Ile tych samobójczych mówimy?

"Jedna gra? Czternaście." Uśmiecha się szeroko na widok mojej miny. "Mówię poważnie! Facet był przemoczony do suchej nitki już w połowie meczu. Trener w końcu posadził go na ławce i wpuścił pierwszoroczniaka, który nigdy wcześniej nie grał w meczu uniwersyteckim."

"I?"

"Chłopak trafił sześć na sześć z linii rzutów wolnych. Trener nigdy nie pozwolił starterowi o tym zapomnieć." Kręci głową, wciąż się uśmiechając. "Polityka koszykarska jest brutalna."

Śmieję się zanim zdążę się powstrzymać, dźwięk wymyka się jak zdrajca, zanim moje mechanizmy obronne zdążą zadziałać. Powinnam to przerwać, powinnam pamiętać, kim on jest i co zrobił—ale jest w jego opowieściach coś rozbrajającego, ta sama łatwa charyzma, która sprawiła, że się w nim zakochałam. Stare nawyki, jak widać, umierają trudniej, niż myślałam.

"To okropne..."

"To sport." Kąciki jego oczu marszczą się od uśmiechu i przez sekundę, tylko sekundę, zapominam, że powinnam go nienawidzić. "Powinnaś zobaczyć minę startera, kiedy—"

"Harper."

Głos Marcusa przecina powietrze jak ostrze i całkowicie zamieram.

Stoi przed wejściem do kawiarni, ramiona skrzyżowane, szczęka już w tym znajomym, spiętym stanie. Jego wzrok przelatuje ze mnie na Ethana, na niewielką odległość między nami, a uśmiech znika mi z twarzy.

"Cześć." Staram się brzmieć lekko, zbliżając się do niego. "Właśnie miałam już iść. Ethan miał pytanie o dokumenty transferowe."

"Wyglądało to na coś więcej niż dokumenty." Marcus nie rusza się, by mnie przywitać, ani nie mięknie. "Śmiałaś się z nim tak słodko i miło. Z drugiego końca dziedzińca widziałem was."

"Marcus..."

"Myślałem, że o tym rozmawialiśmy." Jego głos podnosi się, ostry na tyle, że studenci w pobliżu zerkają w naszą stronę. "Myślałem, że mówiłaś, że będziesz trzymać sprawy na poziomie zawodowym."

"Hej, spokojnie." Ethan wysuwa się do przodu, jego głos jest spokojny, ale stanowczy. "Ona po prostu wykonuje swoją pracę. Miałem pytania o dokumenty transferowe, odpowiedziała na nie. Tyle."

Oczy Marcusa natychmiast przenoszą się na niego. "Nikt cię nie pytał, Reyes."

"Robisz scenę z niczego." Ethan nie ustępuje, staje lekko między nami. "Harper była całkowicie profesjonalna. Jeśli ktoś teraz zachowuje się niestosownie, to nie ona."

Powietrze aż iskrzy od napięcia, gdy dłonie Marcusa niebezpiecznie zaciskają się w pięści po bokach. Przez chwilę myślę, że naprawdę może uderzyć, ale wtedy gwałtownie wypuszcza powietrze, a cała złość z niego ulatuje.

Odwraca wzrok, szczęka wciąż napięta, agresja ustępuje czemuś bliższemu zażenowaniu.

"Dobra." Mamrocze to bardziej do siebie niż do kogokolwiek innego, zanim jego oczy znów odnajdują moje. "Możemy porozmawiać? Na osobności?"

Ethan patrzy na mnie – nieme pytanie – i lekko kiwam głową.

"Dostarcze te dokumenty trenerowi Davisowi," mówi, podnosząc teczkę. "Widzimy się na treningu. Jeszcze raz dzięki."

Odchodzi, a ja zostaję z Marcusem na środku dziedzińca. Przeciąga dłonią po włosach, nie patrząc mi w oczy.

"Słuchaj, przepraszam, dobrze? Zobaczyłem, że się śmiejecie i po prostu..." Urwał. "Przesadziłem."

"Tak." Staram się, by mój głos był spokojny. "Jestem menadżerką drużyny. Niezależnie od tego, czy ci się to podoba, czy nie, mam obowiązki, które obejmują rozmowy z zawodnikami. Ze wszystkimi. Jeśli odsunę Ethana, bo mój chłopak nie potrafi sobie z tym poradzić, to ja wyjdę na nieprofesjonalną. To mnie będą obwiniać, jeśli jego transfer się nie uda."

"Wiem. Masz rację." W końcu patrzy mi w oczy, a w jego spojrzeniu pojawia się coś kruchego. "Przepraszam, kochanie. Wiesz, jak bardzo się martwię. Ale postaram się nad tym zapanować, obiecuję."

Chcę mu uwierzyć. Chcę, by to była ostatnia taka rozmowa.

"Okej," mówię cicho.

Sięga po moją dłoń, splata palce z moimi. "Pozwól, że ci to wynagrodzę. Jutro jest impreza – Chris organizuje. Powinniśmy pójść, zabawić się i oderwać twoje myśli od tych wszystkich spraw drużynowych."

Impreza. Tłum, hałas i szansa, żeby udawać, że wszystko jest w normie.

"Dobrze," mówię. "Ale najpierw stawiasz mi kolację."

Uśmiecha się — wreszcie szczerze, na jego policzku pojawia się znajomy dołeczek — i ciągnie mnie w stronę wejścia do kawiarni. Ale ja myślę o tym, jak Ethan wysunął się do przodu.

Bronił mnie bez wahania. Ta spokojna pewność w jego głosie.

To, co to ze mną robi, przeraża mnie bardziej, niż kiedykolwiek mogła jego zazdrość.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Impreza jest już głośna, gdy przyjeżdżamy. Bas dudni przez ściany, ciała upchane w każdym kącie domu Chrisa, w powietrzu miesza się zapach taniego piwa i drogiej wody kolońskiej.

Dłoń Marcusa mocno obejmuje moją talię, może nawet zbyt mocno. Jego palce wgniatają się w moje biodro, gdy prowadzi mnie przez tłum, kiwając głową do kolegów z drużyny, zatrzymując się, by porozmawiać z ludźmi, których ledwo poznaję.

Czuję się jak dodatek na jego ramieniu, coś do pokazania i ustawienia tak, bym była maksymalnie widoczna. Przed wyjściem nalegał, żebym założyła jego koszulkę—numer dwanaście rozciągnięty na moich plecach jak piętno, oznajmiający każdemu na tej imprezie, czyją własnością jestem. Powtarzałam sobie, że to słodkie, kiedy mi ją wręczał, ale teraz materiał wydaje się obrożą.

"Wyglądasz kurewsko seksownie dzisiaj," szepcze mi do ucha, jego usta muskają jego muszlę. "Każdy facet w tym pokoju na ciebie patrzy. Ale jesteś tylko moja, kochanie..."

"Dzięki," szepczę z małym uśmiechem, próbując przestać czuć się jak ładna zabawka.

Ale gdy próbuję się lekko odsunąć, jego uścisk tylko się zacieśnia. "Bądź blisko mnie, dobrze? Nie chcę, żeby ktoś miał jakieś pomysły."

Przełykam irytację rosnącą w gardle i pozwalam mu poprowadzić się do stołu z drinkami.

Po trzech drinkach krawędzie pokoju zaczynają się rozmywać. Marcus jest pogrążony w rozmowie z jakimiś chłopakami z drużyny futbolowej, jego ramię nadal zaciśnięte wokół mnie jak pas bezpieczeństwa. Przestaję słuchać ich głosów, pozwalając, by mój wzrok powędrował po pokoju.

Wtedy go widzę. Ethan. Opiera się o dalszą ścianę, piwo w dłoni, słucha czegoś, co mówi kolega z drużyny.

Ma na sobie czarny t-shirt, który opina jego szeroką klatkę piersiową w sposób, na jaki nie powinnam zwracać uwagi. Jego szczęka jest ostrzejsza niż w liceum, ramiona grubsze, pełne twardych mięśni.

Najwyraźniej wszystko w nim jest bardziej—bardziej zdefiniowane, bardziej intensywne, bardziej dojrzałe.

Bardziej niebezpieczne.

A alkohol sprawia, że nie mogę oderwać wzroku.

Gdy podnosi wzrok i nasze spojrzenia spotykają się po drugiej stronie pokoju, gorąco zalewa mi klatkę piersiową, spływa w dół kręgosłupa, zbierając się gdzieś, o czym nie chcę myśleć.

Ale nie obdarza mnie swoim zwyczajnym, ciepłym uśmiechem. Po prostu trzyma mój wzrok z tą cichą intensywnością, przez którą kiedyś czułam się jak jedyna osoba na świecie.

To ja pierwsza odwracam spojrzenie, czując jak moja twarz płonie.

"W porządku?" Głos Marcusa przebija się przez zamglenie. "Wyglądasz na zarumienioną."

"Po prostu jest gorąco, za dużo ludzi. Nic mi nie jest."

Ale nie jest mi dobrze.

Jestem pijana, mój były chłopak stoi po drugiej stronie pokoju i wygląda jak jakiś olimpijski bóg, a moje ciało reaguje w sposób, nad którym mój umysł nie ma kontroli.

Rzucam jeszcze jedno spojrzenie i zauważam, że Ethan przesunął się bliżej prowizorycznego parkietu. Ktoś podaje mu shota i szybko go wypija, jego gardło pracuje, gdy przełyka.

Patrzę na ten ruch jak na coś najbardziej fascynującego, co kiedykolwiek widziałam.

Boże, zrobił się jeszcze bardziej atrakcyjny. O wiele bardziej. To niesprawiedliwe, irytujące i absurdalne, że to zauważam.

W liceum był piękny w ten lekki, chłopięcy sposób—same miękkie linie i łatwe uśmiechy. Teraz jest jakby wykuty z czegoś twardszego. Delikatność nadal błyszczy w jego oczach, ale wszystko inne zaostrzyło się w kąty, mięśnie i cichą siłę.

"Harper." Marcus szarpie mnie za ramię. "Zadałem ci pytanie."

"Przepraszam. Co?"

Jego oczy zwężają się, podążając za moim spojrzeniem przez pokój. Gdy widzi Ethana, jego szczęka napina się w ten znajomy sposób i od razu czuję zmianę jego energii—zazdrość zwija się jak wąż gotowy do ataku.

"Gapisz się na niego." Jego głos staje się twardszy, pojawia się w nim nuta ostrości.

"Nie, kochanie." Przysuwam się bliżej, kładąc dłoń płasko na jego klatce piersiowej, zmuszając go, by znowu skupił uwagę na mnie. "Po prostu się zamyśliłam—wiesz, jaka jestem po alkoholu. Jest tylko jeden facet, o którym dzisiaj myślę, i stoi właśnie przede mną."

Jego szczęka pozostaje napięta, niezdecydowana, więc wspinam się na palcach i muskając jego ucho szepczę: "Wyglądasz w tej koszulce tak dobrze, że doprowadzasz mnie do szału. Może znajdziemy coś bardziej prywatnego? Drugie drzwi po lewej, na górze—będę czekać."

Jego wyraz twarzy łagodnieje, pojawia się głód i zaborczość. "Tak?"

"Dziesięć minut." Całuję jego szczękę, już się oddalając. "Nie każ mi czekać zbyt długo."

Jeśli dziś zgubię się w Marcusie, może uda mi się zapomnieć, że Ethan w ogóle istnieje.

Marcus puszcza mnie i wraca do swoich futbolowych znajomych jakby nic się nie stało. Stoję przez chwilę, chwiejąc się na obcasach, głowa wiruje od alkoholu i adrenaliny.

Korytarz jest ciemny i cichy, gdy znajduję drugie drzwi, popycham je i wślizguję się do środka. Pokój to czyjaś sypialnia—plakaty na ścianach, niepościelone łóżko, słaby zapach wody kolońskiej, która nie należy do Marcusa.

Siadam na brzegu materaca i dociskam dłonie do ud, próbując uspokoić oddech.

Dziesięć minut. Przetrwam dziesięć minut.

Drzwi otwierają się za mną i mówię bez odwracania się: "To było szybko. Nie mogłeś się doczekać, żeby mnie dorwać?"

Kroki przesuwają się po podłodze, zanim poczuję za sobą czyjąś obecność—ciepłą i solidną. "A jeśli tak?"

Moja krew zamarza. Ten głos. To nie Marcus.

Odwracam się gwałtownie i widzę Ethana stojącego w drzwiach, podświetlonego światłem z korytarza, z nieczytelnym wyrazem twarzy.

"Co tutaj robisz?" Mój głos jest zbyt wysoki, niemal rzucam się z łóżka w jego stronę.

"Widziałem, że przyszłaś tutaj wyglądając na zdenerwowaną." Zbliża się. "Wszystko w porządku?"

"Tak. Ale ty musisz już iść. Marcus zaraz tu będzie."

"Twój chłoptaś jest na dole, wywołuje bójkę z jednym z linebackerów." Podchodzi jeszcze bliżej, i teraz go czuję—mydło i coś ciepłego pod spodem. "Nie sądzę, żeby miał się tu szybko pojawić."

"Ethan." Wstaję, odsuwam się, ale nogi uderzają o ramę łóżka. Nie mam gdzie uciec. "To nie... Nie możemy."

"Nie możemy czego?" Zatrzymuje się o kilka centymetrów ode mnie. Wystarczająco blisko, by mnie dotknąć, wystarczająco, żebym widziała puls bijący mu w gardle. "Nie możemy rozmawiać? Nie możemy być w jednym pokoju?"

"Wiesz, o co mi chodzi."

"Naprawdę?" Jego dłoń powoli unosi się, dając mi czas na odsunięcie się, zanim opuszkami muska moją szczękę—lekko, a jednak druzgocząco. "Bo teraz... Nie wiem nic, poza tym, że patrzyłaś na mnie przez całą noc."

"Nie patrzyłam..."

"Patrzyłaś." Jego kciuk kreśli linię mojej kości policzkowej. "Tak samo jak ja patrzyłem na ciebie."

Powinnam go odepchnąć i kładę dłonie na jego klatce piersiowej dokładnie z takim zamiarem—i czuję, jak jego serce bije pod moimi dłońmi. Szybko, nerwowo, zupełnie jak moje.

"Pamiętasz, jak to było między nami?" Jego głos jest głęboki, szorstki, niebezpieczny w sposób, w jaki Marcus nigdy nie był. "Bo ja, kurwa, nie mogę zapomnieć, Harper. Próbowałem przez trzy lata i nie mogę ci wyrzucić z głowy."

"Ethan, przestań—"

"Wkurza mnie patrzenie na ciebie z nim." Jego dłoń sunie w górę mojego ramienia, zostawiając za sobą gęsią skórkę. "Patrzenie, jak on cię łapie, jakbyś była jego własnością. Patrzenie, jak się wzdrygasz, gdy cię dotyka przy ludziach."

"Nie wzdrygam się." Ale mój głos drży, zdradzając mnie.

"Popatrzyłaś na mnie dziś tak, jak kiedyś." Opiera czoło o moje, jego oddech gorący na moich wargach. "Jakbyś pamiętała dokładnie, jak dobrze nam razem było. Jakby twoje ciało nigdy nie zapomniało, co potrafię z nim zrobić."

Chcę temu zaprzeczyć, ale myślę o Marcusie—o zeszłym tygodniu, zeszłym miesiącu, o ostatnim roku udawania pod nim, szukania spełnienia, które nigdy nie przychodzi, bez względu na to, jak bardzo się staram. Ethan potrafił sprawić, że rozpadałam się od jego dotyku.

"Powiedz mi, żebym odszedł," mówi cicho. "Powiedz to szczerze, a wyjdę."

Otwieram usta. Nic nie wychodzi.

Trzy lata murów rozsypują się w chwili, gdy jego usta spotykają moje—gorące, desperackie, smakujące whiskey i wszystkim, czego sobie odmawiałam. Moje dłonie szukają jego włosów, jego ramiona przyciskają mnie do siebie, a dźwięk, który wydaję, zawstydziłby mnie, gdybym była w stanie myśleć.

Głos Marcusa rozlega się z dołu, kłóci się z kimś, ale Ethan tylko się uśmiecha—niszczycielsko i przewrotnie.

"Mamy czas." Jego kciuk gładzi moje biodro. "I co ty na to?"

Przesuń w górę, aby kontynuować

Fake It Till You Feel It

Fake It Till You Feel It

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa