passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

From Wife To Mistress - Rozdział #5 - autor Tessa Kelwyn

From Wife To Mistress

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Niebieskie cienie telewizora tańczyły po salonie, jego stłumione obrazy migotały jak duchy. Siedziałam w całkowitym bezruchu, kieliszek wina nietknięty na stoliku, czekając.

Drzwi otworzyły się o jedenastej czterdzieści. Klucze Andrew zadźwięczały, gdy kładł je na konsoli, jego ruchy były celowo ciche, liczył, że śpię.

– Unikałeś mnie?

Podskoczył, ręka powędrowała mu do piersi. – Jezu, Angie. Przestraszyłaś mnie.

– Unikałeś?

– Co? Nie. Oczywiście, że nie. – Poluzował krawat, gest wyćwiczony, swobodny. – Gala się przeciągnęła. Wiesz, jak to jest – darczyńcy chcą rozmawiać, polityka galerii.

– Więc to, że zostawałeś do późna każdej nocy tego tygodnia, to przypadek?

Andrew podszedł do barku, nalewając sobie whisky pewną ręką. – Kochanie, nie pragnę niczego bardziej niż spędzać z tobą więcej czasu, ale sama wiesz, jak jest.

– Tak. – Wstałam, mój głos przeciął ciemność. – Wiem, jak jest. Wiem, że pocałowałeś Hannah.

Butelka whisky się omsknęła, uderzając o kant blatu. Bursztynowy płyn rozlał się po marmurze.

– O czym ty mówisz?

– Przed Café Lumière. We wtorek wieczorem. Twoje dłonie w jej włosach, jej ciało przyciśnięte do ściany. – Każde słowo było precyzyjne, wyważone. – Mam kontynuować?

– To… mylisz się. – Chwycił ręcznik, wycierając rozlaną whisky gorączkowymi ruchami. – To musiał być ktoś inny. Oświetlenie na tej ulicy…

– Oświetlenie było idealne. Spróbuj jeszcze raz.

– Nie mogę mieć przyjaciół? – Jego głos podniósł się, bronił się. – Hannah i ja pracujemy razem. Omawialiśmy projekt.

– Przy ścianie? Z twoim językiem w jej ustach?

– Była zdenerwowana. Zmarła jej babcia. – Kłamstwo przyszło mu z łatwością, twarz ułożyła się w troskliwą szczerość. – Pocieszałem ją.

– Jej babcia zmarła cztery lata temu. Byłam na pogrzebie.

Fasada Andrew pękła. – Czemu to robisz? To był taki dobry wieczór – gala zebrała rekordowe fundusze, moja nowa praca się sprzedała – a ty musisz wszczynać awanturę?

– Ja niczego nie zaczynam. Ja to kończę.

– To szaleństwo. – Zaczął chodzić po pokoju, przeczesując włosy palcami. – Przesłuchujesz mnie jak przestępcę. Ja też mam uczucia, Angie. Mam potrzeby, których od lat nie zaspokajasz.

– Więc zaspokajałeś je z Hannah.

– To nie tak… czemu musisz wszystko niszczyć? – Jego głos zrównał się z moim. – Jedna niewinna chwila, a ty robisz z tego dramatyczną konfrontację.

– Niewinna?

– Bardziej niewinna niż to, co ty wyprawiasz. Wracasz do domu z siniakami, zachowujesz się dziwnie, pewnie pieprzysz kogoś w pracy…

– Te siniaki są od ciebie. – Wyszłam na światło, pokazując mu ślady na szyi. – Wtorkowej nocy. Po tym, jak wróciłeś do domu pachnąc jej perfumami.

Kolor odpłynął z jego twarzy. Pokój skurczył się do nas dwojga, telewizor kąpał nas w przesuwających się błękitach i bielach.

– Ja… – Odstawił szklankę, ramiona mu opadły. – To nie działa.

– Co nie działa?

– To. My. – Jego oczy spotkały moje i po raz pierwszy od miesięcy Andrew wyglądał na szczerego. – Już nie chcę tu być.

Słowa zawisły w powietrzu. Czekałam, aż opadną, przebiją coś istotnego, roztrzaskają. Zamiast tego po prostu potwierdziły to, co już wiedziałam.

– Nie chcesz tu być – powtórzyłam, smakując każdą sylabę.

– Nie. Od dawna już nie chcę tu być. – Wyprostował się, znalazł odwagę w tym wyznaniu. – Ty też nie. Po prostu odgrywamy swoje role, Angie. Martwi ludzie udający żywych.

– Byłam martwa. – Mój głos był spokojny, opanowany. – Dopóki nie zobaczyłam cię z nią.

– Więc wyświadczyłem ci przysługę. – Chwycił klucze, dźwięk przeszył ciszę. – Może Hannah też nam ją wyświadczyła.

– Dokąd idziesz?

– Czy to ważne? – Zatrzymał się w drzwiach, sylwetka odcinała się na tle światła z korytarza. – Do pracowni. Do Hannah. Byle nie tu.

– Andrew–

– Co? Co jeszcze można powiedzieć? – Odwrócił się, jego twarz była twarzą obcego. – Chcesz przeprosin? Proszę. Przepraszam. Przepraszam, że ją pocałowałem. Przepraszam, że coś poczułem. Przepraszam, że przypomniałem sobie, jak to jest być pożądanym.

– Wtorkowej nocy byłeś najbardziej żywy od lat. – Mój głos przeciął jego użalanie się jak ostrze. – Kiedy mnie złapałeś, kiedy wreszcie przestałeś być ostrożny – to było prawdziwe. Powiedz, że to niczego w tobie nie obudziło.

Jego dłoń zastygła na klamce. Mięśnie szczęki się napięły.

– Powiedz, Andrew. Gdy byłeś we mnie, gdy rozrywaliśmy się nawzajem – czy to było to samo co twoje ostrożne pocałunki z Hannah?

– Nie wiem, o czym mówisz.

– Kłamca. – Zbliżyłam się, szkło chrupało pod obcasami. – Twoje ciało dokładnie wiedziało, czego chce. Przez chwilę nie grałeś.

– To było… – Nie odwrócił się, nie spojrzał mi w oczy. – To było inne.

– Czym inne?

– To nie ma znaczenia.

– To jedyne, co ma znaczenie. Ale jesteś zbyt wielkim tchórzem, by się do tego przyznać. – Zaśmiałam się, dźwięk był ostry i gorzki. – Uciekasz do kogoś łatwiejszego, kogoś, kto cię nie konfrontuje, kogoś, przy kim możesz udawać artystę.

– Już nim jestem.

I wyszedł. Drzwi zamknęły się z niszczycielską delikatnością.

Przez chwilę stałam nieruchomo, wszystkie emocje – wściekłość, ból, upokorzenie, furia – zderzały się ze sobą i znosiły nawzajem, pozostawiając mnie sparaliżowaną. Cisza mieszkania dudniła mi w uszach.

Wtedy moje ciało poruszyło się bez mojej woli. Najpierw poleciał kieliszek wina, rozpryskując się na drzwiach fontanną kryształu. Potem pilot, książki ze stolika, wazon z więdnącymi kwiatami, które Andrew kupił z obowiązku w zeszłym tygodniu.

Krzyk, który wyrwał się z mojego gardła, nie był ludzki. Był pierwotny, dziki, dźwięk czegoś, co wyrywa się z klatki zbudowanej z przyzwoitości i rezygnacji. Krzyczałam, aż rozbolało mnie gardło, aż nogi się pode mną ugięły, aż klęczałam wśród ruin naszego salonu.

Andrew myślał, że odejście to jego wybór. Jego wolność.

Wkrótce się przekona, że nie uciekł.

On dopiero rozpoczął polowanie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Mieszkanie dudniło od nieobecności Andrew. Przechodziłam przez pokoje metodycznie, zbierając informacje jak amunicję. Wyciągi bankowe. Umowy z galeriami. Umowa najmu jego pracowni—moje nazwisko, mój kredyt, moje pieniądze finansowały jego artystyczne pretensje.

Do północy polowanie nabrało kształtu; o świcie miało już harmonogram. Spałam we fragmentach, budząc się tylko po czarną kawę.

Ubierałam się starannie na rekonesans: ciemne jeansy, skórzana kurtka, nic, co zwróciłoby uwagę. Dzielnica galerii witała mnie jak starego przyjaciela.

— Angie! — Jeff Palmer, starszy kurator w Meridian Gallery, pocałował mnie w oba policzki. — Dawno cię nie widziałem na wernisażach.

— Praca jest wymagająca. — Przyjęłam od niego kieliszek szampana. — Jak idzie nowa kolekcja Andrew?

— Znakomicie. Ta nowa konsultantka—Hannah?—zrewolucjonizowała jego proces. — Jeff pochylił się bliżej, konspiracyjnie. — Między nami mówiąc, jest tu cały czas. Bardzo zaangażowana w pracę z artystami.

— Jakże oddana.

— Niektórzy mówią, że aż za bardzo. — Jego brew uniosła się znacząco. — Ale prace mówią same za siebie.

Zachowałam tę informację, przechodząc przez jeszcze trzy galerie, każda rozmowa odsłaniała więcej. Hannah nawiedzała pracownię Andrew. Hannah wpraszała się w każdy aspekt jego zawodowego życia. Hannah z jej kocimi oczami i wyrachowanym urokiem.

Następnego wieczoru zajęłam stolik na tarasie kawiarni naprzeciwko budynku Hannah, pijąc czarną kawę. Wyszła o siódmej, telefon przyciśnięty do ucha, chodziła w nerwach po balkonie.

— Mówiłam ci, potrzebuję więcej czasu — syczała. — Płatności nadchodzą, obiecuję.

Wolna dłoń zaciskała się na balustradzie, knykcie białe. — Nie, nie możesz do nich dzwonić. Zajmuję się tym.

Pauza. Potem: — Trzy miesiące. Tylko tyle mi trzeba.

Dług. Desperacja. Idealny punkt nacisku.

Śledziłam ją jeszcze przez dwa kolejne wieczory, mapując jej rutynę. Drogie mieszkanie, na które jej nie było stać. Ubrania od projektantów kupione na kredyt. Styl życia finansowany cudzym sukcesem—wkrótce Andrew, jeśli mu pozwolę.

Ale nie pozwolę.

W piątkowy wieczór stałam przed pracownią Andrew. Przekształcone magazynowe wnętrze, które wynajęłam trzy lata temu, gdy przekonał mnie, że jego sztuka potrzebuje przestrzeni do oddychania. Klucz wciąż pasował.

Stał przy sztaludze, pędzel w dłoni, tak pochłonięty, że nie usłyszał, jak weszłam. Gdy chrząknęłam, odwrócił się gwałtownie, natychmiast zasłaniając obraz.

— Angie. Co tu robisz?

— Odwiedzam swoją inwestycję. — Zbliżyłam się, ale przesunął się, by zablokować mi widok. — Co malujesz?

— To niegotowe. Wiesz, że nie lubię pokazywać niedokończonych prac.

Kłamstwa. Zawsze pragnął mojej opinii o pracach w toku, rozpaczliwie szukał uznania. Teraz było inaczej. To była wina ucieleśniona na płótnie.

— Oczywiście. — Odstawiłam przyniesione wino. — Szanuję twój proces.

Jego oczy zwęziły się, podejrzliwe wobec mojej łatwej zgody.

— Jesteś głodny? — zapytałam. — Myślałam, żeby coś zamówić.

— Powinienem chyba—

— Nie zapraszam cię do domu, Andrew. — Zdjęłam płaszcz, odwieszając go na znajomy wieszak. — Szanuję twoją decyzję o osobnym życiu. Ale możemy chyba zjeść razem, prawda?

Obserwował mnie, szukając pułapki. Utrzymywałam wyraz twarzy neutralny, niemal ciepły.

— Już zamówiłam tajskie z tej knajpy, którą lubisz — ciągnęłam. — Pamiętasz, jak wynajęliśmy to miejsce? Pracowaliśmy całą noc, żywiąc się tylko—

— Sobą nawzajem. — Uśmiech pojawił się nieproszony, autentyczny. — Pozowałaś mi między—

— Między rundami. — Przeszłam do okna, patrząc na światła miasta. — Byłeś wtedy nienasycony.

— Oboje byliśmy.

Powietrze zgęstniało od wspomnień. Czułam jego wzrok sunący po moim ciele, rozpoznając sukienkę, którą miałam na sobie tamtego wieczoru.

— Jedzenie będzie zaraz — powiedziałam, nie odwracając się.

— Angie... — Jego głos niósł ostrzeżenie i pożądanie jednocześnie. — To niczego nie zmienia.

— Nie próbuję niczego zmieniać. — Odwróciłam się, pozwalając mu zobaczyć prawdę w moich oczach—że go nienawidzę, pragnę, nie zamierzam się poddać. — Ale wtorkowy wieczór coś udowodnił.

— Co?

— Że pod całą tą ostrożną grą nadal potrafisz być prawdziwy. — Zbliżyłam się, widząc, że nie cofa się. — Hannah może być twoją muzą, ale nie zna artysty, którego stworzyłam.

— Nie stworzyłaś mnie.

— Nie? — Wskazałam na pracownię. — To miejsce. Kontakty. Wolność tworzenia bez martwienia się o czynsz. Kto ci to dał?

— To nie znaczy, że mnie posiadasz.

— Nie. Ale znaczy, że wiem, ile jesteś wart. — Sięgnęłam po wino, ocierając się o niego. — A ja nie puszczam łatwo swoich inwestycji.

Zadrżał. — Nawet tych, których nienawidzisz?

— Zwłaszcza tych. — Nalałam dwa kieliszki, podając mu jeden. — Nienawiść wymaga uwagi. Obojętność zabija wszystko.

— Czyli to co? Jakaś gra?

— Wszystko jest grą, Andrew. Ty grasz z Hannah. Ona gra z tobą. — Siorbnęłam wina, obserwując, jak zrozumienie zaczyna świtać na jego twarzy. — Pytanie tylko, kto wygra.

— Nic nie wiesz o mnie i Hannah.

Zadzwonił dzwonek. Tajskie jedzenie przerwało napięcie.

Gdy szłam odebrać zamówienie, Andrew chwycił mnie za nadgarstek. — Dlaczego ci zależy? Od lat mnie nie chciałaś.

— Nie chciałam zjawy, którą się stałeś. — Wyswobodziłam się, ale zostałam blisko. — We wtorek nie byłeś duchem. Byłeś mężczyzną, za którego wyszłam, tylko twardszym. Ostrzejszym. Lepszym.

— To była złość. Nie miłość.

— Kto mówił o miłości? — Otworzyłam drzwi, przyjmując jedzenie z uśmiechem, który nie sięgał oczu. — Może złość to wszystko, co nam zostało. Ale przynajmniej jest prawdziwa.

— Chcę miłości, Angie. — Jego głos się załamał, ukazując zagubionego chłopca pod maską artysty. — Chcę też pożądania, ale chcę być kochany. Czuć się z troską, nie tylko pożądany w jakiejś gwałtownej gorączce.

Jedliśmy w napiętym milczeniu, pracownię wypełniały duchy lepszych nocy. Kiedy wychodziłam, Andrew mnie nie zatrzymał. Ale patrzył z okna, jego sylwetka jak znak zapytania na tle światła.

Gra się zaczęła. Hannah chciała mojego męża dla jego przyszłego bogactwa. Andrew chciał kogoś łatwiejszego niż ja. A ja—ja chciałam wygrać.

Kochałam go—Boże, pomóż mi—ale wściekłość paliła mocniej niż litość. Nie oddam go, nie po tej zniewadze. Jeśli ktoś miał mu złamać serce, odmienić życie, zdecydować o losie, to będę ja.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Raport prywatnego detektywa świecił na ekranie mojego laptopa. Hannah Rogers: 47 000 dolarów zadłużenia na kartach kredytowych, dwa miesiące zaległego czynszu przed tajemniczym przypływem gotówki, seria nieudanych przedsięwzięć biznesowych wykrwawiających się finansowo.

Spojrzałam na zegarek—dziesiąta trzydzieści. Wystarczająco późno.

Wysłałam wiadomość do Andrew: Tęsknisz już za mną?

Minęły trzy minuty, zanim odpisał: Pracuję.

Kłamca. Moje palce zacisnęły się wokół telefonu, paznokcie wbijały się w dłoń. Wtedy podjęłam decyzję.

Zamknęłam laptopa i wstałam. Dziś kolacja nie będzie tajska. Dziś kolacją będę ja.

Szuflada z bielizną nie była otwierana od miesięcy, ale doskonale wiedziałam, po co sięgam. Czarna koronka, delikatne ramiączka, elementy, które przemieniały skórę w zaproszenie, grzech czekający na popełnienie. Wybierałam ostrożnie—komplet, który Andrew kupił na naszą czwartą rocznicę, kiedy jeszcze patrzył na mnie jak na dzieło sztuki warte studiowania.

Bez sukienki. Tylko płaszcz—kamelowy kaszmir do połowy uda. Szpilki, które sprawiały, że moje nogi wyglądały na nieskończone, jakby zostały stworzone, by więzić między sobą mężczyzn. Czerwona szminka nałożona z precyzją, broń sama w sobie.

Szampan pochodził z naszego weselnego zapasu, butelek, które oszczędzaliśmy na specjalne okazje, które nigdy nie nadeszły. Dziś wydawał się wystarczająco wyjątkowy.

Przejazd taksówką wydłużał się w napięciu. Kierowca spojrzał na mnie raz w lusterku, potem utrzymał wzrok na drodze. Mądry człowiek.

"Reszty nie trzeba," powiedziałam pod budynkiem Andrew, wręczając dwukrotność należności.

Moje obcasy stukały o beton, każdy krok był celowy. Winda magazynowa zaskrzypiała znajomym protestem. Korytarz ciągnął się przede mną, słabo oświetlony i cichy.

Aż przestał być cichy.

Jęk kobiety przeciął ciszę—wysoki, teatralny, wystudiowany. Potem głos Andrew, niski i zachęcający: "Właśnie tak. Idealnie."

Podeszłam do drzwi pracowni, już uchylonych. Przez szczelinę sączyło się światło razem z dźwiękami, które rozpaliły moją krew. Nie zazdrością—wściekłością na tę bezczelność.

Przez szparę zobaczyłam ich.

Hannah dosiadała Andrew na poplamionej farbą podłodze, jej plecy wygięte w przesadnej rozkoszy, piersi podskakiwały przy każdym pchnięciu. Ale to, co mieli przed sobą, odebrało mi oddech.

Ukryty obraz. Dwie kobiety splecione ze sobą, nagie, całujące się z desperackim pożądaniem. Jedna blondynka, druga brunetka. Ich twarze zwrócone pod takim kątem, by można je było rozpoznać.

Hannah i ja.

Ten drań namalował swoją fantazję, postanowił, że może mieć nas obie, założył, że podporządkujemy się jego artystycznej wizji pożądania.

Jęki Hannah stawały się coraz głośniejsze, jej występ zbliżał się do kulminacji. Dłonie Andrew obejmowały jej biodra, nadając rytm, kiedy wpatrywał się w swoje malarskie marzenie jak w pieprzoną Mona Lisę.

Pchnęłam drzwi na oścież i weszłam powoli.

Moje obcasy oznajmiły moje przybycie, zanim mnie zauważyli. Zatrzymałam się sześć stóp dalej, uniosłam butelkę szampana i strzeliłam korkiem. Huk rozległ się jak wystrzał.

Zamarli. Hannah wciąż siedziała okrakiem na Andrew, oboje zlani potem i winą. Ich oczy rozszerzyły się—Hannah ze strachu, Andrew z czymś bardziej złożonym.

Wzięłam długi łyk z butelki, szampan musował zimny i ostry na języku. Potem jeszcze jeden. Niech patrzą. Niech się zastanawiają.

"Angie—"

Ręce Hannah odruchowo zakryły jej ciało, ale nie zeszła z niego.

"Nie przerywajcie." Mój głos był spokojny, opanowany. Przesunęłam się na małą kanapę pod ścianą, siadając z rozmysłem, płaszcz szczelnie owinięty wokół mnie. "Kontynuujcie."

"To nie tak—my nie—" Głos Andrew się załamał, jego kutas wciąż tkwił w niej.

"Ależ tak." Upijam kolejny łyk szampana, po czym stawiam butelkę na podłodze obok siebie. "I powinniście kontynuować."

Oddech Hannah stawał się urywany, spanikowany, jej sutki twarde mimo strachu w oczach. "Angie, proszę, mogę to wyjaśnić—"

"Żadnych wyjaśnień." Oparłam się wygodnie na kanapie, zakładając nogę na nogę, rozcięcie w płaszczu odsłaniało tyle uda, by doprowadzić ich oboje do szału. "Dokończcie to, co zaczęliście."

Uśmiech przemknął przez twarz Andrew—szybki, mimowolny. Jego dłonie, które puściły biodra Hannah, powoli do nich wróciły.

"Andrew, nie," wyszeptała Hannah, cała spięta, jej cipka wciąż zaciskała się wokół niego.

"Chce oglądać." W jego głosie pojawiła się pewność siebie, podniecenie podszyte artystyczną arogancją. "Nie chcesz jej pokazać?"

"Pokazać co?" Mój głos był obojętny, niemal znudzony. "Pokazać, co mój mąż niby znalazł? Pokazać tę wielką namiętność wartą spalenia wszystkiego do gołej ziemi?"

Uścisk Andrew na biodrach Hannah się wzmocnił. Wbił się w nią mocniej, sprawiając, że jęknęła mimo widocznego dyskomfortu.

"Przestań mówić," rzucił w moją stronę, ale jego oczy zdradzały go—wpatrzone we mnie, rozpaczliwie szukające mojej reakcji. "Po prostu patrz."

"Patrzę." Wtuliłam się głębiej w kanapę.

Hannah jęknęła—ze strachu czy rozkoszy, trudno powiedzieć. Jej spojrzenie co chwila szukało mojego, błagało w milczeniu o coś. Przyzwolenie? Wybaczenie? Ucieczkę?

"Patrz na niego, nie na mnie," poleciłam. "Tego właśnie chciałaś, prawda? Mojego męża? Moje życie?"

"To nie—"

"Ciii." Andrew poruszył się mocniej pod nią, zmuszając ją do skupienia się na nim. Piersi Hannah podskakiwały przy każdym pchnięciu, jej pośladki klaskały o jego uda. "Nie psuj tego słowami."

Pracownię wypełniły odgłosy ich ciał—skóra o skórę, urywany oddech, wilgotna obsceniczność ich stosunku.

Jęki Hannah przybrały na sile, stały się bardziej rozpaczliwe, jej cipka zaciskała się na kutasie Andrew. Jego dłonie błądziły po jej ciele, szczypał jej sutki, klepał pośladki, ściskał uda. Moja cipka pulsowała mieszanką wściekłości i podniecenia, żar między nogami był nie do zignorowania.

Siedziałam nieruchomo, płaszcz szczelnie owinięty wokół mnie jak zbroja, obserwując jak fantazja mojego męża rozgrywa się na moich oczach.

Przesuń w górę, aby kontynuować

From Wife To Mistress

From Wife To Mistress

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa