Perspektywa Rhysa
Jadalnia rozdzieliła się na pół jak rana, która nie chce się zagoić.
Złote i czarne banery wiszą po lewej stronie — terytorium wilkołaków, oznaczone głośnymi głosami i jeszcze głośniejszą pewnością siebie. Srebro i karmazyn dominują po prawej, po mojej stronie, gdzie Kły siedzą w wyrachowanej ciszy.
Nie musimy wyć, żeby coś udowodnić.
Dziś wieczorem pierwszy mecz sezonu. Wilki kontra Kły. Dwa spotkania, by udowodnić swoją wartość, zanim akademia wybierze najlepszych graczy z obu drużyn do wspólnej drużyny regionalnej.
Jedna drużyna. Jeden kapitan.
Jedno imię kapitana, wyryte na zawsze w historii Blackmoor.
Szkolę się od lat, poświęciłem wszystko, stałem się takim zawodnikiem, którego nie mogą zignorować. A Grayson Imler pragnie tej pozycji kapitana równie mocno.
Jego tatuś jest trenerem Wilków, co oznacza, że połowa komisji selekcyjnej już otoczyła jego imię czerwonym kółkiem.
Nie mam tatusia w komisji. Muszę być po prostu nie do podważenia.
"Wyglądają na nerwowych." Aaron rozrywa swój krwisty stek, krew zbiera się na jego talerzu. "Spójrz na Graysona. Zaciska szczękę już dziesięć minut bez przerwy."
Rzucam okiem przez salę i widzę złotego wilka przy głównym stole, otoczonego przez swoją watahę jak króla z rycerzami.
Nie wygląda na nerwowego. Wygląda jak ktoś, kto nigdy w swoim uprzywilejowanym życiu nie usłyszał "nie".
"Powinien być nerwowy," mówię. "Zniszczymy ich."
"Dokładnie tak." Marcus szczerzy się, jego kły błyszczą w świetle. "Pierwszy mecz nadaje ton. Zmiażdżymy ich dziś wieczorem, komisja zwróci uwagę, a drugi mecz to przypieczętuje."
"Komisja już zwraca uwagę." Odsuwam na bok nietknięty talerz. "Grayson ciągle gada o dziedzictwie i tradycji. Jakby krew była ważniejsza od osiągnięć."
"Jego tatuś jest głównym trenerem. To musi się liczyć."
"To się liczy za nic ." Mój głos wychodzi twardziej, niż zamierzałem. "Najlepszy zawodnik prowadzi. Koniec historii."
Marcus unosi brew, ale nie drąży. Mądry facet. Otwiera usta, żeby zmienić temat, ale jego wzrok wędruje ku wejściu, a uśmiech na jego twarzy zaostrza się w coś okrutnego.
"No proszę… Zobacz, kto postanowił pokazać swoją hybrydową twarz."
Podążam za jego spojrzeniem i widzę Sloane Imler stojącą w drzwiach, z tacką w ręku, przeczesującą wzrokiem podzieloną salę. Te jasnobrązowe oczy omiatają sekcję złota i czerni, potem srebra i karmazynu, szukając miejsca, gdzie mogłaby usiąść.
Prostuje plecy i zaczynam rozpoznawać ten ruch — sposób, w jaki uzbraja się przed wejściem do bitwy.
Zmierza w stronę wilków, do stołu swojego brata, ale nie dochodzi daleko, bo na jej drodze staje ktoś przypominający linebackera.
Nie słyszę, co mówi, ale jego mowa ciała jest wystarczająco wymowna — ramiona skrzyżowane, broda uniesiona, ściana mięśni blokująca jej drogę. Sloane próbuje go obejść. Kolejny wilk przesuwa się, by ją zatrzymać. Potem jeszcze jeden.
"To będzie dobre." Marcus szturcha siedzącego obok wampira. "Patrz."
Ktoś wskazuje na wolne krzesło i Sloane sięga po nie. Wtedy odciągają je w ostatniej chwili, a śmiech rozchodzi się przez złoto-czarną sekcję.
Grayson nie podnosi wzroku. Nie rusza się. Nie robi nic, poza studiowaniem swojego telefonu, jakby jego siostra nie była upokarzana pięć metrów dalej.
Twarz Sloane staje się obojętna, kiedy wycofuje się do neutralnego kąta obok naszej strefy, próbując znaleźć wolny stolik na obrzeżach sali.
Dwóch moich kolegów wstaje od naszego stołu.
"Zła strona, kundlu." Pierwszy z nich blokuje jej drogę. "To nie jest schronisko."
"Może chce jeść z prawdziwymi nadnaturalnymi." Drugi okrąża ją od tyłu. "A może woli nosić jedzenie na sobie."
Sloane cofa się i jej taca przechyla się. Próbując ją złapać, ktoś przypadkowo — ale z rozmysłem — uderza ją w łokieć, a taca upada na podłogę. Makaron i czerwony sos rozbryzgują się po płytkach.
Kły wybuchają śmiechem. Wilki dołączają. Przez jedno piękne uderzenie serca cała jadalnia śmieje się z dziewczyny stojącej w kałuży własnego obiadu.
Sloane nie płacze. Nie krzyczy.
Nie daje im ani jednej rzeczy, której pragną. Kuca i zaczyna sprzątać bałagan gołymi rękami.
Makaron ślizga się przez jej palce. Sos plami jej rękawy, rozlewając się po przedramionach, gdy zbiera połamane części tacy. Kosmyk włosów opada jej na twarz, a ona go nie odgarnia — nie da im satysfakcji, widząc, że jej dłonie drżą.
Nikt jej nie pomaga. Nikt nie przestaje się śmiać. Jej brat pisze coś na telefonie, kciuk leniwie przesuwa się po ekranie, pięć metrów dalej, a jakby cały wszechświat dzielił ich na odległość.
Zaciskam szczękę i zmuszam się, by ją rozluźnić.
Nie jest moja do ochrony. Nie jest moim problemem.
Sloane wstaje, sos na dłoniach, na ubraniu, rozmazany na policzku, gdzie musiała nieświadomie dotknąć twarzy. Broda w górze, oczy suche.
Wychodzi z jadalni nie patrząc na nikogo. Nie patrząc na mnie.
Nie zjadła. Pewnie dziś nie zje. A jutro wróci do tej sali, jakby nic się nie stało, bo tak robią ci, którzy przeżyli.
"Widziałeś jej minę?" Marcus opada z powrotem na siedzenie, nadal się śmiejąc. "Żałosna, mała półkrwi, myśli, że może siedzieć z prawdziwymi nadnaturalnymi."
"Zabawne." Słowo rysuje się chropowato w moim gardle. "Kundle powinny znać swoje miejsce."
"Właśnie." Klepie mnie po ramieniu. "A teraz, co do dzisiejszej nocy. Myślę, że zaczniemy od rozproszonej formacji, rozciągniemy ich obronę szeroko —"
Przytakuję w odpowiednich momentach i wydaję odpowiednie dźwięki. Oczy mam utkwione w diagramach z playbooka Marcusa, ale w głowie odtwarzam obraz jej kucającej na podłodze, sprzątającej bałagan, który jej zrobili, odmawiającej złamania się.
Pokaz obojętności, podczas gdy w środku się rozpadasz.
Znam to uczucie. Znam je lepiej niż ktokolwiek przy tym stole kiedykolwiek zrozumie.
"Rhys." Marcus pstryka palcami. "Słuchasz?"
"Rozproszona formacja. Rozciągnąć ich obronę szeroko." Zmuszam się do skupienia. "Słyszałem cię."
"Na pewno? Bo wyglądasz…"
"Wyglądam jak ktoś, kto zaraz wygra mistrzostwo." Odsuwam się od stołu. "Muszę się przygotować, widzimy się na boisku."
Wychodzę, zanim zdąży odpowiedzieć. Korytarz jest pusty, cichy po chaosie jadalni, a moje korki odbijają się echem od kamiennej podłogi, gdy kieruję się do szatni.
Powinienem myśleć o meczu. O formacjach, analizie obrony i tych sześćdziesięciu minutach, które zdecydują, czy komisja uzna mnie za materiał na kapitana.
Po to pracowałem. Po to wszystko poświęciłem.
A jednak myślę o brązowych oczach, które błyskają bursztynem, gdy jest zła. O dziewczynie, która podnosi się, gdy nikt inny nie chce jej pomóc. O tym, jak patrzyła na mnie w tamtym magazynie ze sprzętem — jakby widziała przez każdą ścianę, którą kiedykolwiek wokół siebie zbudowałem.
Twój oddech pachnie niepewnością.
Moje dłonie zaciskają się w pięści po bokach.
Jest siostrą Graysona Imlera. Jest półkrwi — takim rodzajem słabości, który obie strony kochają karać. Jest tylko rozproszeniem, na które nie mogę sobie pozwolić, nie z kapitaństwem na szali, nie gdy wszystko waży się tej nocy.
Powtarzam sobie, że to nie ma znaczenia.
Duch bursztynu w jej oczach — ten sam bursztyn, który pojawia się w moich, gdy tracę kontrolę — mówi mi, że kłamię.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Sloane
Stadion brzmi, jakby oddychał.
Tysiące głosów stapiają się w jeden ryk, złoto i srebro rozcinają tłum jak rana, która nie chce przestać krwawić.
Od trzech godzin zajmuję się logistyką — taszczę sprzęt, dolewam wodę do stacji, sprawdzam i ponownie sprawdzam zapasy medyczne, podczas gdy mój ojciec wrzeszczy rozkazy do swojego zestawu słuchawkowego i udaje, że jestem tylko kolejnym członkiem personelu.
„Sloane.” Jego dłoń chwyta mnie za ramię, gdy przechodzę obok. „Apteczka na poziom stadionu. Natychmiast. I trzymaj się z daleka, gdy zacznie się mecz.”
Trzymaj się z daleka.
Rodzinne motto Imlerów, przynajmniej jeśli chodzi o mnie.
Dwadzieścia minut do rozpoczęcia meczu, a główne schody są zapchane kibicami, którzy pewnie podeptaliby półkrwi dla zabawy, więc kieruję się do windy serwisowej.
Drzwi się otwierają i żołądek podchodzi mi do gardła.
Rhys stoi w środku, wciąż w stroju na rozgrzewkę. Srebro i karmazyn rozciągnięte na ramionach, które wydają się w tej ciasnej przestrzeni jeszcze szersze. Jego szare oczy spotykają się z moimi.
Coś tam mignęło — irytacja albo ten szczególny rodzaj pogardy, który zarezerwował tylko dla mnie.
„Jedziesz w dół?” Jego głos jest płaski, znudzony — jakbym była niedogodnością, którą już go zmęczyłam.
Powinnam poczekać na następną windę. Powinnam zrobić cokolwiek, tylko nie wchodzić do metalowego pudełka z wampirem, który powiedział, że go brzydzę. Ale mecz zaczyna się za dwadzieścia minut.
„Oczywiście.” Wchodzę do środka, przyciskając się do najdalszej ściany.
Drzwi się zamykają, a winda rusza w dół, metal jęczy wokół nas jakby protestował przeciwko naszej obecności. Żadne z nas się nie odzywa, a ja wbijam wzrok w liczby pięter malejące na wyświetlaczu, ale czuję go nawet bez patrzenia.
Chłód bijący od jego skóry, ciężar jego obecności wypełniający każdy centymetr tej przestrzeni. Serce bije mi za szybko i powtarzam sobie, że to przez ciasnotę.
To tylko ściany, które się zbliżają. Sufit za nisko. Powietrze za gęste.
Nagle winda szarpie i staje.
Mechaniczny jęk rozchodzi się szybami, zanim światła zamigają raz, drugi i gasną całkowicie. Włącza się oświetlenie awaryjne, wszystko tonie w czerwieni.
„Nie.” Słowo wyrywa mi się, zanim zdołam je powstrzymać. „Nie, nie, nie…”
„Spokojnie.” Jego głos dochodzi gdzieś z mojej lewej. „Awaria prądu, zaraz to naprawią.”
„Kiedy zaraz?” Mocniej przyciskam się do ściany. Ściany są bliżej. Zdecydowanie bliżej. „Mecz zaczyna się za—”
„Naprawią.”
Ale nie potrafię się uspokoić, bo sufit opada, powietrza ubywa i nie mogę oddychać, nie mogę… Ból uderza w następnej sekundzie jak ostrze wbijające się w kręgosłup.
Słyszę trzask łamanych kości, dźwięk obrzydliwy w tej małej przestrzeni, mokry i zły. Plecy wyginają mi się w łuk, mięśnie rozrywają się i formują na nowo, i z przerażeniem uświadamiam sobie, co się dzieje.
Stres, klaustrofobia, jego bliskość… to wywołało moją przemianę.
„Nie…” Upadam na kolana, krzyk rozdziera mi gardło.
Mój wilk próbuje wydostać się na powierzchnię, rozpaczliwie chce się uwolnić, ale przemiana nie dobiega końca. Nigdy nie dobiega. Utknęłam między formami, kości łamią się nieprawidłowo, agonia rozrywa każdy nerw, jaki posiadam.
„Przestań z tym walczyć.”
Spodziewam się, że będzie patrzył, jak cierpię. Że będzie się tym delektował. Zamiast tego klęka obok mnie. Jego dłonie obejmują moje ramiona — zimne, pewne, kotwiczące.
„Walczysz z przemianą. Przestań.”
„Nie mogę…” Kolejny trzask. Kolejna fala bólu, która wymazuje mi obraz sprzed oczu. „Ona nigdy się nie kończy, nigdy…”
„Bo się jej boisz.” Jego twarz jest tuż przy mojej. Szare oczy wpatrują się w bursztynowe, które czuję, jakby wypływały do moich własnych. „To nie krew ludzka jest problemem. To twój strach.”
„Nic nie wiesz…”
„Oddychaj.” Jego głos przecina ból jak nóż dym. „Wdech nosem. Zatrzymaj. Pozwól przemianie się dokonać. Nie walcz.”
„Skąd to wiesz?” Słowa wychodzą zdławione, połamane. „Skąd ty…”
„ Oddychaj , Sloane.”
Jego dłonie mocniej zaciskają się na moich ramionach i robię to, co mówi, bo nie mam wyboru, bo ból mnie oślepia, a jego głos jest jedynym, co przez to przebija.
Wdycham powietrze. Wstrzymuję. Przestaję walczyć.
Przemiana się kończy i po raz pierwszy w życiu jestem wilkiem do końca.
Cztery łapy, futro, wyostrzone zmysły przez które winda pachnie metalem i krwią i nim . Zimową aurą i czymś ciemniejszym pod spodem, czymś, co nie powinno być częścią zapachu wampira.
Ból znika, ustępując czemuś, co przypomina wolność. Ale rzeczywistość powraca razem ze świadomością, że nie mogę tak zostać.
Odwrócenie przemiany jest gorsze. Kości przekształcają się, futro znika, skóra odrasta na mięśniach, które krzyczą z bólu. Gdy to się kończy, znów jestem człowiekiem — naga, drżąca, ubrania rozdarte na strzępy wokół mnie.
Rhys nie gapi się. Jego oczy pozostają utkwione w mojej twarzy, szczęka zaciśnięta, dłonie ciągle unoszą się przy moich ramionach, jakby nie był pewien, czy zaraz się nie przewrócę.
W jednym płynnym ruchu zdejmuje kurtkę drużyny i narzuca mi ją na ramiona. Jego dłonie zostają przy mnie o chwilę za długo. Kurtka nasiąknięta jest jego zapachem.
„Dziękuję…” Mój głos jest ochrypły. Zniszczony.
Cofa się, robiąc dystans, a jego wyraz twarzy zamyka się w czymś, czego nie umiem odczytać. Pytanie pali mnie w piersi i wiem, że nie powinnam go zadawać.
Powinnam przyjąć pomoc, milczeć i udawać, że nie zauważyłam tego, co zauważyłam.
„Skąd wiedziałeś?” Słowa i tak wymykają się z ust. „Skąd czystokrwisty wampir wie dokładnie, jak wygląda hybrydowa przemiana?”
Jego szczęka się napina. „Trafiony-zatopiony.”
„Bzdura.” Zaciskam kurtkę mocniej wokół siebie. „Wiedziałeś dokładnie, kiedy oddychać. Wiedziałeś, że z tym walczę, zanim ja sama to pojęłam. Wiedziałeś—”
„Przestań.”
„Nie.” Podnoszę się chwiejnie na nogi. Drżą, ale stoję. „Przeprowadziłeś mnie przez to tak, jakbyś już to robił. Jakbyś… czuł to kiedyś.”
Coś błyska w jego oczach. Szarość na sekundę ustępuje bursztynowi, zanim znów staje się stalowa.
Ten sam bursztyn, który widzę we własnych oczach, gdy pojawia się mój wilk.
Kolor, który mają też hybrydy.
Winda ożywa, a chwilę później drzwi otwierają się na chaos — trenerzy krzyczą, zawodnicy krążą, mecz za chwilę. Dźwięk zalewa nas falą, ale nie mogę się ruszyć.
Nie mogę oderwać wzroku od niemożliwej rzeczy, którą właśnie widziałam w jego oczach. „Rhys…”
Wychodzi z windy bez słowa, bez odwracania się i znika w chaosie, jakby nic się nie wydarzyło.
Jakby nie trzymał mnie przed chwilą w najgorszym bólu mojego życia.
Jakbym nie widziała, jak jego oczy zmieniają się w wilczy bursztyn na twarzy wampira.
Stoję owinięta jego kurtką, jego zapach na mojej skórze, jego ciepło wciąż na ramionach.
Rhys Vance nie jest tym, za kogo się podaje. Bursztyn w jego oczach, to jak dokładnie wiedział, jak pokierować moją przemianą, ta ciemność pod jego zapachem, która nie powinna tam być — coś ukrywa.
Coś na tyle wielkiego, że może go zniszczyć, jeśli wyjdzie na jaw. I teraz tylko ja o tym wiem.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Ostatni gwizdek rozcina powietrze, a stadion eksploduje. Drużyna Graysona wygrywa jednym punktem—kopnięciem na bramkę w ostatnich trzydziestu sekundach, które wprawia złoto-czarną sekcję w histerię.
Obserwuję z linii bocznej, jak mój brat zostaje uniesiony na ramionach kolegów z drużyny, złocisty i doskonały, zwycięski bohater, który dostarczył dokładnie to, czego wszyscy oczekiwali.
A ja wciąż mam na sobie kurtkę Rhysa.
Srebrno-karmazynowy materiał ciąży na moich ramionach, a jego zapach oplata mnie jak sekret, którego nie mogę ukryć.
Muszę odejść, zanim ktoś zauważy. Zanim ktoś zapyta, dlaczego córka głównego trenera, półkrwi, pachnie jak kapitan drużyny przeciwników.
„Sloane.”
Mój brat pojawia się obok mnie, wciąż spocony po meczu. Jego nozdrza rozszerzają się raz, drugi, zanim jego wzrok opada na kurtkę, a zwycięstwo znika z jego twarzy.
Jego dłoń ląduje na moim ramieniu—mocny uścisk, który z daleka wygląda na opiekuńczy. Nie przestaje iść, dopóki nie znajdziemy się za szopą na sprzęt, poza zasięgiem wzroku i słuchu.
„Dlaczego pachniesz jak Rhys Vance?”
„Było mi zimno.” Trzymam głos bez emocji. „Dał mi swoją kurtkę.”
„Dał ci swoją kurtkę.” Grayson patrzy na mnie, jakbym ogłosiła, że dołączam do kultu wampirów. „Rhys Vance. Ten sam Rhys Vance, którego wampiry wyrzuciły ci obiad na podłogę, a on patrzył.”
„Nie czułam się dobrze. Pomógł mi.”
„Pomógł ci.” Zaciska palce na nasadzie nosa—ten sam gest, który wykonuje nasz ojciec, gdy próbuje nie stracić panowania. „Nie możesz być aż tak głupia, Sloane. Vance jest niebezpieczny. To manipulator, który wykorzysta wszystko—każdego—przeciwko swoim rywalom.”
„Włącznie z naiwnymi siostrami, które nie wiedzą lepiej?”
„Włącznie z naiwnymi siostrami, które nie wiedzą lepiej.” Odbija moje słowa bez mrugnięcia okiem. „Jeżeli Rhys zwraca na ciebie uwagę, to dlatego, że chce mnie zranić przez ciebie. Jesteś dla niego narzędziem, słabością. Rozumiesz to?”
Moje paznokcie wbijają się w dłonie. „Czy w ogóle zauważyłeś, że zniknęłam podczas meczu?”
Marszczy brwi. „Co?”
Utknęłam w windzie—a wiesz, co robią mi małe przestrzenie. Nie mogłam oddychać. Byłam—” Przerywam, zanim powiem za dużo. „Potrzebowałam pomocy, Grayson. Zauważyłeś, że mnie nie było?”
„Skupiałem się na wygranej.” Mówi to, jakby to było oczywiste. Jakby to wszystko tłumaczyło. „Drużyna mnie potrzebowała.”
„Drużyna.” Podchodzę bliżej, a mój głos jest bardziej stabilny niż moje dłonie. „To zabawne. Bo ten podły, manipulujący drań zauważył. Był przy mnie, kiedy się rozsypywałam. Pomógł mi, gdy nikt inny nie chciał.”
„Sloane…”
„Gdzie byłeś, wielki bracie?” Słowa drapią mi gardło. „Prowadziłeś drużynę do zwycięstwa jednym punktem, gdy twoja naiwna siostra cierpiała sama?”
Coś zmienia się w jego wyrazie twarzy—pęknięcie, cień brata, którym mógłby być, gdyby nasza rodzina nie była taka… popsuta. Potem znowu twardnieje w to samo zimne zobojętnienie, na które patrzę całe życie.
„Rhys ci pomógł, bo mu się to opłacało.” Jego głos staje się płaski. „Wampiry nie robią niczego bez powodu, nie myl strategii z uprzejmością.”
„A jaka jest twoja wymówka?”
Nie odpowiada, tylko odwraca się i odchodzi.
„Oddaj tę pieprzoną kurtkę,” rzuca przez ramię. „I trzymaj się z dala od Rhysa, nie mam czasu sprzątać twoich bałaganów.”
Patrzę, jak znika za rogiem—złocisty, zwycięski i zupełnie niezdolny zobaczyć we mnie kogoś innego niż problem do zarządzania.
Kiedy wracam do swojego pokoju w akademiku, jest ciemno. Zamykam drzwi na klucz, siadam na łóżku i otwieram służbowy laptop Blackmoor. Każdy student go dostaje—podłączony bezpośrednio do Veilu, zamkniętej sieci nadnaturalnej społeczności. Informacje, których potrzebuję, nie istnieją w ludzkim internecie.
Pasek wyszukiwania miga na mnie, zanim wpisuję „nadnaturalne hybrydy” i wciskam enter, zanim zdążę się rozmyślić.
Wyniki zalewają ekran. Setki artykułów, forów, prac naukowych—wszystko dokumentujące rozmaite kombinacje istniejące w naszym świecie.
Wampir-człowiek. Wilkołak-fae. Wiedźma-zmiennokształtny. Każda z własnym piętnem, własnymi trudnościami, własnym starannie ustalonym miejscem w hierarchii akceptowalnych linii krwi.
Przewijam dalej, mijając te powszechne, mijając też takie jak ja—pół-człowiek, pół-wilk, tolerowany, ale nigdy nieakceptowany. Wtedy to znajduję.
Hybrydy wampir-wilkołak: Zakazane połączenie.
Mój palec zawisa nad linkiem, klikam, a artykuł ładuje się z paskiem ostrzegawczym u góry: Ta treść zawiera odniesienia do historycznej przemocy i praktyk eksterminacyjnych.
Czytam mimo to, puls dudni mi w uszach.
Hybryda wampira i wilkołaka jest uważana za najbardziej niebezpieczną i pogardzaną kombinację w nadnaturalnym społeczeństwie. W przeciwieństwie do innych typów hybryd, które są jedynie napiętnowane, hybrydy W-W są aktywnie eliminowane po urodzeniu, gdy tylko zostaną odkryte. Połączenie wampirzej nieśmiertelności z wilkołaczymi zdolnościami przemiany tworzy nieprzewidywalny i potencjalnie niekontrolowany byt.
Większość pradawnych linii krwi, w tym rodzina Vance’ów, ma ścisłe protokoły wykrywania i eliminowania takich anomalii, zanim zdążą dorosnąć.
Zamykam laptopa. Ręce mi się trzęsą.
Rodzina Vance’ów ze swoimi protokołami, obsesją na punkcie czystości linii krwi, historią eliminowania anomalii zanim dojrzeją.
Rhys nie może nim być, to niemożliwe. Vance’owie nigdy nie pozwoliliby, by coś takiego przetrwało, nie mówiąc już o osiągnięciu sukcesu. Nie mówiąc już o zostaniu kapitanem ich drużyny futbolowej.
Pewnie jest po prostu półkrwi, tak jak ja. Wampir-człowiek, ukrywający swoją ludzką słabość za tą zimną, doskonałą maską. To tłumaczyłoby bursztynowy błysk w jego oczach.
Półkrwi rozpoznają się nawzajem, nawet jeśli udajemy, że jest inaczej.
Wyciągam jego kurtkę z torby i dotykam miękkiego materiału palcami. Jego zapach przylega do kołnierza—zimny, drogi i coś ciemniejszego pod spodem, co poczułam w windzie.
Coś, co nie pasowało do zwykłego, miedzianego zapachu wampira.
Przyciskam ją do twarzy, zanim zdążę się powstrzymać, i wdycham go. Zamykam oczy i nienawidzę się za to, jak bardzo daje mi to poczucie bezpieczeństwa. Nienawidzę, że jego zapach na mojej skórze bardziej przypomina dom, niż kiedykolwiek zrobiła to moja własna rodzina.
Dręczył mnie. Nazywał mnie kundlem. Mówił, że się przeze mnie brzydzi.
Ale pamiętam jego dłonie na moich ramionach, gdy moje kości łamały się nie tak, jak powinny. Jego głos przebijający się przez ból, spokojny i pewny, prowadzący mnie przez przemianę, której nie powinien rozumieć.
Grayson mówi, że Rhys mi pomógł z wyrachowania. Może ma rację. Może wampiry nie robią niczego, nie kalkulując zysków.
Ale strategia nie tłumaczy, skąd Rhys wiedział, jak wygląda przemiana hybrydy. Strategia nie tłumaczy, dlaczego jego oczy zabłysły bursztynowo—tak samo jak moje.
Ostrożnie składam kurtkę i kładę ją na poduszce. Jego zapach będzie w mojej pościeli do rana. Powinnam się tym przejmować. Nie przejmuję się.
Przesuń w górę, aby kontynuować