Znam go teraz lepiej, niż kiedykolwiek chciałam.
Wychodzi o szóstej—nauczyłam się na pamięć szczególnego ciężaru jego kroków na schodach, cięższych po lewej stronie.
Prysznic bierze o szóstej czterdzieści, a rury w mojej łazience wydają wtedy ten specyficzny dźwięk, gdy zmienia się ciśnienie wody.
Wychodzi o siódmej piętnaście, a silnik oddala się ulicą niczym wstrzymany oddech w końcu wypuszczony.
Nauczyłam się egzystować w negatywnej przestrzeni, którą po sobie zostawia. I oczywiście dotrzymuje obietnic o zamienieniu mojego życia w piekło.
Wtorek: mój szampon tajemniczo zafarbował mi włosy na jaskrawopomarańczowy kolor.
Środa: wszystkie staniki, które miałam, zniknęły, pojawiając się ponownie zamrożone w bryłach lodu w zamrażarce.
Czwartek: hasło do mojego laptopa samo zmieniło się na "DaddyIssues123."
Zastanawiam się, jaka okrutność czeka mnie dalej.
Ale tu jest najgorsza część—prawie na to czekam. Codzienna wojna. Kreatywna okrutność. Bo przynajmniej kiedy mnie dręczy, myśli o mnie.
Nasi rodzice pracują do późna, zostawiając za sobą dom, który wydaje się jednocześnie zbyt duży i zbyt mały. Śledzę jego ruchy tylko po dźwiękach—odgłos otwieranej lodówki, protestujące deski podłogowe, ten charakterystyczny skrzyp jego drzwi do sypialni.
To niezdrowe. Normalni ludzie nie uczą się na pamięć dźwięku czyichś kroków.
Ale już go nie unikam. Krążę wokół niego. To naprawdę różnica. Choć nie potrafię tego wyjaśnić, nie brzmiąc na wariatkę.
Prawdziwy powód, dla którego tak dokładnie śledzę jego grafik, jest prostszy, niż chciałabym przyznać.
Jeśli wiem, gdzie jest, mogę się upewnić, że mnie tam nie ma.
Bo ten obraz z szatni wciąż nie zniknął. Nie woda spływająca po jego klatce piersiowej. Nie ręcznik przewieszony nisko na biodrach. Nie wyraźne linie mięśni brzucha łapiące światło.
Nienawidzę go. Nienawidzę wszystkiego w nim, poza architekturą jego ciała, a ten wyjątek mnie niszczy.
O 15:14 jestem w kuchni, w końcu wychodząc z pokoju po jedzenie. Kuchnia podobno jest bezpieczna.
W czwartki nie wraca do domu przed 16:30—kondycjonowanie lacrosse, potem jakieś dodatkowe tortury pozalekcyjne, przez które jego ciało wygląda właśnie tak.
Przestań myśleć o jego ciele.
Jestem w połowie robienia najbardziej żałosnej kanapki z indykiem na świecie, gdy drzwi wejściowe otwierają się godzinę wcześniej, niż przewiduje jego harmonogram.
Całe moje ciało staje w gotowości—skóra cierpnie, puls szaleje, a gdzieś głęboko w brzuchu pojawia się ten wolny, gorący skręt, którego odmawiam uznać.
Nie odwracaj się. Nie dawaj mu tej satysfakcji.
Jego kroki przechodzą po kafelkach. Lodówka się otwiera. Zamyka. Ta zwykła domowa codzienność jest w jakiś sposób gorsza niż aktywna wrogość.
Nie patrz. Nie patrz. Nie patrz. Nie patrz.
Nie dawaj mu powodu do gnębienia cię.
Aż ciepło zaczyna promieniować mi w plecy.
Jest tuż za mną. Tak blisko, że czuję ciepło bijące od jego skóry. Jego ramię sięga ponad moje ramię na najwyższą półkę, jego klatka muska moje plecy—goła skóra na cienkiej bawełnie mojego topu.
I wtedy uświadamiam sobie… Jest bez koszulki.
Moje dłonie zamierają na desce do krojenia, a nóż wyślizguje mi się z palców.
"Ostrożnie," mruczy, a jego oddech muska moje ucho. "Nie chciałbym, żebyś się zraniła."
Jego klatka mocniej przyciska się do moich pleców, gdy sięga wyżej, a ten kontakt przesyła przez moje ciało elektryczność, która zbiera się nisko, gorąco w brzuchu. Czuję każdy zarys mięśni, każdy jego oddech, to jak jego serce bije spokojnie, podczas gdy moje próbuje wyrwać się przez żebra.
Wspomnienie uderza mnie bez ostrzeżenia: Jade na tamtej umywalce. Jej nogi oplatające jego biodra. Jego usta na jej szyi. "Niech zobaczą."
Moje kolana naprawdę się uginają. Jakbym była jakąś wiktoriańską panną mdlejącą po widoku kostki, tylko że to brzuch mojego przyrodniego brata i mam ochotę umrzeć.
"Coś nie tak, księżniczko?" Jego oddech porusza włosy przy mojej skroni.
Rusz się. Powiedz coś. Odepchnij go.
Ściąga baton proteinowy z góry z agonią powolności, przeciągając kontakt tak długo, że niemal drżę od potrzeby albo go zamordować, albo zrobić coś znacznie, znacznie gorszego.
Dzwonek do drzwi rozbrzmiewa i gdy on się cofa, niemal osuwam się na blat.
"To będzie Jade." Rozrywa batonik proteinowy zębami, patrząc na mnie z wyrazem twarzy, którego nie potrafię odczytać. "Spróbuj nie podsłuchiwać zbyt mocno, siostrzyczko."
Siostrzyczko.
To słowo to broń. Przypomnienie. Pieprzona gra o władzę, przez którą mam ochotę rzucić w niego nożem.
Znika, zanim zdążę odpowiedzieć, a potem słyszę jej głos w przedpokoju — wysoki i urywany, zachwycony, że go widzi — i jego niski śmiech w odpowiedzi.
Ich kroki znikają na górze, drzwi do jego pokoju zamykają się z rozmyślną ostatecznością, a ja zostaję w kuchni z niedokończoną kanapką i bielizną, która jest żenująco wilgotna.
Nie będziesz myśleć o tym, co oni tam robią.
Porządkuję spiżarnię z koncentracją kogoś, kto rozbraja bombę. Ustawiam przyprawy alfabetycznie. Myję mikrofalówkę na błysk. Oglądam trzy odcinki reality show o ludziach, którzy żenią się z przedmiotami nieożywionymi.
Mijają godziny. Słońce zachodzi.
Około ósmej słyszę, jak schodzą na dół — jej chichot, jego mrukliwe słowa, szczęk szklanek w kuchni.
Napiją się czegoś, a potem ona wyjdzie. Tak to zwykle wygląda.
Prześlizguję się obok drzwi kuchennych i wspinam po schodach, zanim mnie zauważą. Prysznic to mój azyl. Gorąca woda, zamknięte drzwi, biały szum spadającej wody zagłuszający wszystko inne.
Poza—
"O Boże, Caleb!"
Głos Jade tnie przez ścianę jak przez bibułę. Wysoki i rozpaczliwy, absolutnie nieudawany.
"Właśnie tam," jej głos wspina się jeszcze wyżej. "Nie przestawaj, nie… kurwa!"
Jego odpowiedź jest zbyt cicha, by ją rozróżnić, ale rytmu tego, co następuje, nie trzeba tłumaczyć.
Wyłącz wodę. Wyjdź. Zejdź na dół. Zrób cokolwiek innego.
Nie ruszam się. Jej jęki narastają w tonie i napięciu, słyszę skrzypienie łóżka, uderzenia zagłówka o ścianę.
Ciepło zwija się między moimi udami, natarczywe i wymagające. Moje ciało całkowicie mnie zdradza — sutki twardnieją, oddech staje się krótki, a ja nienawidzę siebie za to, że moja ręka zsuwa się po brzuchu.
Nigdy wcześniej nie dotykałam się w ten sposób. Nigdy nie pozwoliłam palcom zejść niżej niż ciekawość, nigdy nie ścigałam napięcia, które czasem narasta, gdy jestem sama nocą w łóżku.
Teraz pozwalam, by ciśnienie wody robiło to, na co nie pozwala mi wstyd; ustawiam biodra pod prysznicem tak, by strumień trafiał tam, gdzie go potrzebuję. Tam, gdzie pulsuje ból, gdzie jestem obrzmiała i gdzie na pewno pójdę za to do piekła.
Jej dźwięki mnie prowadzą.
Jak by to było? Jego ręce zamiast wody. Jego ciężar przyciskający mnie do kafelków. Jego głos przy uchu, niski i rozkazujący.
"Właśnie tak," wyobrażam sobie, że mówi. "Bierz to. Weź wszystko, co ci daję."
Fantazja narasta bez mojej zgody. Caleb stoi za mną w kuchni, ale tym razem nie odchodzi. Jego dłonie oplatają moją talię. Jego usta odnajdują moją szyję.
Napięcie rośnie nieprawdopodobnie szybko, druga ręka opiera się o kafelki, a nogi drżą. Woda bije w moją łechtaczkę w rytmie odpowiadającym dźwiękom z jego pokoju, a ja ścigam coś, czego wcześniej sobie nie pozwoliłam.
"Caleb…" szepczę tak cicho, że prawie sama tego nie słyszę.
Kiedy dochodzę, to gwałtowne. Wstrząsające.
Przed oczami robi mi się biało i muszę ugryźć się w wargę aż do krwi, żeby nie krzyknąć. Fale rozkoszy przetaczają się przeze mnie, zostawiając mnie dyszącą i drżącą pod strugą wody.
Najpierw uderza mnie cisza.
Nie ma już dźwięków z jego pokoju. Nic.
O Boże. O kurwa. Czy mogli słyszeć—
Wyłączam wodę trzęsącymi się rękami, wstyd zalewa każde miejsce, które przed chwilą zajmowała przyjemność. Owijam się ręcznikiem i zataczam w stronę drzwi, muszę się upewnić, że bariera między moim upokorzeniem a rzeczywistością wciąż istnieje.
Drzwi do jego pokoju są lekko uchylone.
Tylko na centymetr. Ledwo zauważalne, jeśli się nie patrzy. Ale sprawdzałam je, zanim weszłam pod prysznic. Jestem pewna, że to zrobiłam. Były zamknięte. Mocno, całkowicie zamknięte.
Serce mi staje.
Czy to on je otworzył?
Wiedział, że tu jestem. Słyszał szum prysznica. I gdy dotykałam się, słuchając, jak pieprzy inną dziewczynę, on… uchylił drzwi.
Pytanie nie brzmi, czy mnie słyszał.
Czy chciał, żebym wiedziała?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Kontrola to iluzja, którą sprzedaję sobie od osiemnastu lat.
Dwa tygodnie do rozpoczęcia ostatniego roku liceum, a ja jestem otoczona podręcznikami do AP, udając, że świat ma sens, jeśli tylko podkreślisz wystarczająco dużo ważnych fragmentów. Lektury prawnicze czekają w schludnych stosach. Kolorowe zakładki oznaczają ważne sekcje.
To właśnie ja — dziewczyna, która się przygotowuje, dziewczyna, która kontroluje to, co może.
Dziewczyna z pięcioletnim planem i dziewczyna, która zdecydowanie NIE spędza każdej wolnej chwili, myśląc o dłoniach swojego przyrodniego brata.
Kłamstwa. Same kłamstwa.
Bo odkąd tamtej nocy — prysznic, pornograficzna ścieżka dźwiękowa Jade za ścianą, mój pierwszy prawdziwy orgazm dzięki ciśnieniu wody — moje ciało zbuntowało się całkowicie przeciwko mojemu mózgowi.
Teraz już wiem, jak smakuje wyzwolenie i do czego zdolne jest moje ciało. Jak ciepło narasta nisko w moim brzuchu, jak wilgoć zbiera się między udami, dokładny rytm, który wygina mi plecy i sprawia, że widzę bielmo przed oczami.
Znam kształt każdej fantazji, która mnie tam prowadzi.
I wszystkie wyglądają jak Caleb, pierdolony Thornton.
Promienie słońca wpadają przez moje okno, sprawiając, że wszystko wygląda zwodniczo normalnie. Jakbym była zwykłą dziewczyną, robiącą zwykłe zadanie domowe.
Moja dłoń nieświadomie wędruje — szyja, obojczyk, zaokrąglenie piersi pod cienkim topem. Sutki są już twarde, widoczne przez materiał.
Jeszcze tylko raz. Potem będziesz się uczyć. Potem będziesz normalna.
Zamykam oczy i pozwalam sobie spaść.
W dzisiejszej fantazji znowu jesteśmy w kuchni. On stoi za mną, nagi do pasa i ciepły, ale tym razem nie odsuwa się. Jego dłonie przesuwają się wokół mojej talii, przyciągając mnie do siebie, aż czuję, jak bardzo jest twardy przez dżinsy.
Jego głos jest niski i kpiący przy moim uchu, jak zawsze, ale jego dłonie opowiadają inną historię. Mówi mi, że czuł, jak się trzęsłam.
Że wie, co zrobiłam tamtej nocy pod prysznicem.
Że celowo otworzył drzwi.
„Podobało ci się słuchanie, prawda, księżniczko?” Jego palce suną w dół po moim brzuchu, pod linię majtek—
„Dobrze się bawisz?”
Moje oczy otwierają się szeroko i patrzą wprost w jasnoniebieskie oczy.
Caleb jest tuż obok. Kuca przy moim krześle niczym jakiś spaczonego anioła stróża, tak blisko, że widzę ciemniejsze plamki w jego tęczówkach, małą bliznę przy uchu.
Rzeczywisty i namacalny i TU.
Moja dłoń zastyga na piersi, złapana dosłownie na gorącym uczynku — przyłapana, jak się dotykam, myśląc o nim.
Zabij mnie. Zabij mnie teraz. Niech ziemia się otworzy i—
Próbuję odsunąć krzesło, wstać, uciec, umrzeć, zrobić cokolwiek, byle nie zostać tu z nim, widzącym wszystko, co mam wypisane na twarzy. Ale on jest szybszy, jedna ręka chwyta mój nadgarstek, druga ląduje na podłokietniku, zamykając mnie w klatce.
„Dokądś się wybierasz?” Jego głos jest rozmowny, nawet przyjemny, ale jego oczy to czysta drapieżność.
„Puść mnie.”
Wyrywam się mocno, próbując się uwolnić, ale on wykorzystuje mój impet przeciwko mnie. Jedno gwałtowne szarpnięcie i jestem pociągnięta do przodu, tracę równowagę, lądując na nim. Moja wolna dłoń wpada w jego klatkę piersiową, opierając się o twarde mięśnie pod t-shirtem.
„Siadaj kurwa na miejscu, Serena.”
„Pierdol się!”
Próbuję go odepchnąć, ale to jak pchanie ściany z cegieł. Nawet nie drgnie, tylko patrzy na moją żałosną szamotaninę z tym irytującym półuśmiechem, przez który mam ochotę popełnić przestępstwo.
„Już skończyłaś?”
Przestaję walczyć, bo dyszę żałośnie i wygląda na to, że on mógłby tak cały dzień.
Jego oczy wędrują po mojej twarzy — rumieńce, przyspieszony oddech, to, że nie jestem w stanie spojrzeć mu w oczy. Powoli, okrutnie uśmiecha się szeroko.
„No więc.” Puszcza mój nadgarstek, ale się nie cofa, wciąż jest tak blisko, że oddycham jego powietrzem. „Kto jest tym szczęściarzem?”
„Co?”
„Nie udawaj głupiej. To nie jest urocze.” Wskazuje na mnie. „Wyraźnie się do kogoś dobierałaś, więc kto to jest? Jakiś korepetytor od SAT, który podnieca się na punkcie pupilki nauczycieli? Jeden z tych nerdów z debaty, którzy łazili za tobą jakbyś była zrobiona z kokainy?”
„Nie—”
„Twoja twarz jest czerwona jak pomidor i oddychasz jakbyś właśnie przebiegła maraton.”
Odsuwa się lekko, zakłada ręce na piersi, przyglądając mi się z teatralnym zainteresowaniem.
„No więc kto doprowadził perfekcyjną Serenę do takiego stanu? Musi być naprawdę żałosny, skoro doprowadził cię do tego, że dotykasz się w środku dnia.”
„Wynoś się z mojego pokoju.”
„To ten z matmy? Ten w okularach, który gapi się na twoje cycki, gdy piszesz coś na tablicy?” Przekrzywia głowę, rozważając. „Nie, czekaj. Nigdy nie poszłabyś na kogoś tak oczywistego. Zbyt desperacki.”
„Powiedziałam, wyjdź—”
„A może…” Jego oczy zwężają się. „Może to ktoś, o kim wstydzisz się przyznać.” Ktoś nieodpowiedni. Ktoś, o kim wiesz, że nie powinnaś myśleć.”
Drgam, zanim zdołam się powstrzymać, a jego wyraz twarzy się zmienia. Drwina znika, zastąpiona skupieniem.
„Serena.” Jego głos staje się niski. „O kim myślałaś?”
„O nikim, ja nie… Po prostu…” Słowa plączą się w ustach. „To nie twoja pieprzona sprawa.”
Podchodzi bliżej. Krzesło skrzypi, gdy odchylam się do tyłu, ale nie mam dokąd uciec. Jestem uwięziona między biurkiem a jego ciałem, a powietrze wydaje się gęste i duszne.
„Kłamiesz. Zawsze wiem, kiedy kłamiesz—twój głos podnosi się na końcu, twoje oczy uciekają w lewo.”
Sięga i chwyta mnie za podbródek, zmuszając do spojrzenia na siebie.
„A teraz wyglądasz na przerażoną, co znaczy, że ten, o kim myślałaś, to ktoś, o kim naprawdę nie chcesz, żebym się dowiedział.”
Próbuję się wyrwać, ale jego uchwyt się zaciska, palce wciskają się w moją szczękę tak mocno, że pewnie zostaną siniaki.
„Myślałaś o mnie, prawda?”
„To obrzydliwe.” Mój głos brzmi inaczej—bez tchu, drżący.
„Tak?” Jego wolna dłoń przesuwa się na moją szyję, ciepła na pulsującej tętnicy. Nie ściska, tylko tam spoczywa. „To czemu właśnie tutaj twoje serce bije jak szalone? Twoje ciało to pieprzony zdrajca.”
To jest złe. To setki różnych odcieni popierdolonego.
Ale moje uda są zaciśnięte tak mocno, że aż boli, w majtkach zbiera się wilgoć, a kiedy pochyla się bliżej, czuję jego oddech na ustach i nie odsuwam się.
„Jesteś nienormalny…”
„Tak?” Jego dłoń zsuwa się z mojej szyi na obojczyk, kreśląc delikatne kości. „To czemu nie możesz na mnie spojrzeć? Czemu wyglądasz, jakbyś zaraz miała się rozpłakać albo dojść?”
„Bo jesteś za blisko.”
„O czym myślałaś?” Pochyla się tak, że usta ma przy moim uchu, głos staje się mroczny i niebezpieczny. „O moich dłoniach na tobie? W tobie?”
Jego palce muskają mój obojczyk, ledwo dotykając, a mój oddech więźnie w gardle.
„O moich ustach na twojej szyi? Między twoimi nogami?”
Jego dłoń zsuwa się niżej, muska wypukłość mojej piersi, a moje plecy wyginają się w łuk, zanim zdołam to powstrzymać. Drobny, niekontrolowany ruch.
Ale on to zauważa. Oczywiście, że tak.
„Wyobrażałaś sobie, jak bym cię przeleciał?” Jego usta muskają moje ucho, a teraz dosłownie się trzęsę. „Mocno i brutalnie, aż zapomnisz, jak się nazywasz? A może powoli i głęboko, aż będziesz błagać, żebym pozwolił ci dojść?”
Krzycz. Wołaj o pomoc. Twój ojciec jest dosłownie na dole.
Ale nie mogę wydać z siebie głosu, zabrany przez sposób, w jaki jego palce tańczą po mojej skórze, nigdy do końca nie dotykając.
„Wyobrażałaś sobie, jak mój kutas będzie w tobie?” Jego wolna dłoń przesuwa się po moim nagim udzie, a na całym ciele pojawia się gęsia skórka. „Rozciągając tę ciasną, dziewiczą cipkę, aż już nie dasz rady więcej?”
Z mojego gardła wydobywa się złamany dźwięk—pół szloch, pół jęk. Jego oczy zjeżdżają na moje usta, a na twarzy pojawia się głód.
Przez ułamek sekundy dzika myśl przebiega przez moją głowę—czy on mnie pocałuje?
Jego druga dłoń przesuwa się po moim udzie. Wzdycham, a on się uśmiecha—okrutnie, triumfująco.
„Twoje małe, dziewicze ciało aż się o to prosi.” Jego palce zatrzymują się tuż pod brzegiem moich szortów. „Ale wiesz co, księżniczko…”
Pochyla się, aż jego usta muskają muszlę mojego ucha, a po ciele przebiega dreszcz, gdy szepcze.
„Nawet nie jesteś warta wysiłku, żeby cię rozebrać.”
Potem odsuwa się ode mnie tak gwałtownie, że krzesło odchyla się na dwóch nogach.
Siedzę tam, dysząc, z rozchylonymi nogami, podwiniętą koszulką, wyglądając dokładnie tak, jak powinnam—zdesperowana, upokorzona i wciąż tak podniecona, że mogłabym eksplodować.
„Jesteś pieprzonym obrzydlistwem.”
Ociera dłonie o dżinsy, jakby zmywał ze mnie coś zanieczyszczającego, jego twarz wykrzywiona odrazą.
„Siedzisz tu i masturbujesz się, myśląc o swoim przyrodnim bracie jak jakaś klisza z pornhuba. Myślisz, że chcę mieć z tym cokolwiek wspólnego?” Wskazuje mnie z autentycznym obrzydzeniem. „Ogarnij się. Wyglądasz jak tania dziwka.”
Odwraca się w stronę łazienki.
„Kolacja za dziesięć minut. Spróbuj zachowywać się jak normalny człowiek.”
Drzwi trzaskają tak mocno, że aż obrazy na ścianie podskakują.
Długo się nie ruszam. Nie mogę. Moje udo wciąż płonie tam, gdzie mnie dotknął. Szczęka boli od jego uścisku. Cipka pulsuje od sfrustrowanego pożądania, które sprawia, że mam ochotę wrzasnąć.
Chwiejnie podchodzę do drzwi łazienki i przekręcam zamek. Potem stoję, opierając czoło o drewno, próbując oddychać mimo ścisku w piersi.
Przesuń w górę, aby kontynuować
* Obecnie *
Sześć tygodni studiów i już wiem, że nadzieja to tylko rozczarowanie w ładnej sukience.
Oto co się dzieje, gdy składasz podania na dwanaście uczelni: myślisz, że kupujesz sobie wybór, a tak naprawdę zbierasz po prostu różne smaki tego samego rozczarowania.
Dostałam się wszędzie—UCLA, NYU, do miejsc, gdzie są prawdziwe pory roku i zero Calebów Thorntonów na kilometr kwadratowy. Ale nie. Tata wyciągnął kartę "rodzina musi się trzymać razem". Catherine uruchomiła broń masowego rażenia zwanym szczenięcymi oczami.
Lokalny uniwersytet miał *doskonały* program pre-law, mówili.
Już tyle zmian za nami, mówili.
Więc ustąpiłam. Oczywiście, że się poddałam. Bo jestem Serena Lakin, zawodowa zadowalaczka ludzi i złota medalistka w poświęcaniu własnego szczęścia dla rodzinnej harmonii.
Powtarzałam sobie, że będzie dobrze.
Udawaliśmy, że nic się nie wydarzyło w mojej sypialni, trzymaliśmy dystans przez resztę ostatniego roku liceum, a Caleb i tak nie był zainteresowany studiami.
Przez lata jasno to pokazywał—szkoła była dla niego tylko towarzyską piaskownicą, nauka poniżej jego poziomu. Pewnie zrobi sobie gap year, będzie podróżował, robił wszystko, co robią źli chłopcy z uroczymi uśmiechami, kiedy świat daje im wszystko.
Dziewczyna może pomarzyć.
A potem przyszedł dzień orientacyjny i zobaczyłam go po drugiej stronie dziedzińca.
Drań złożył papiery po mnie. *Po*. Dowiedział się, gdzie idę i poszedł tam jak jakiś stalker.
Wygrał nawet granty i stypendia—w tym to z prezydentury w liceum, stanowiska, które ukradł mi w ostatniej klasie—żeby mu się opłacało.
Mój nowy początek zgnił, zanim się zaczął.
Dziś rodzinny piknik rozlewa się po naszym podwórku jak obraz Normana Rockwella, który poszedł nie tak.
Na trawie leżą kraciaste koce. Sąsiedzi krążą z papierowymi talerzami i wymuszonym śmiechem. Catherine przemyka między grupami, perfekcyjna gospodyni, a mój ojciec z wprawą obsługuje grilla.
Układam półmisek z owocami, gdy to słyszę. Ten głos.
Ten specyficzny ton kobiecego chichotu, który sprawia, że drga mi powieka.
"Caleb, to takie słodkie! Twoja rodzina jest urocza."
Jade stoi przy furtce do ogrodu, jej dłoń wpleciona w ramię Caleba. Jej letnia sukienka opina kształty, które pamiętam z szatni, kształty, które słyszałam, jak on wychwalał w swojej sypialni, podczas gdy moje ciało zdradzało wszystkie zasady, które rzekomo wyznawałam.
Palce zaciskają mi się na łyżce do nakładania owoców, aż metal wbija się w dłoń.
Przyprowadził ją tutaj. Do naszego domu. Przed naszych rodziców.
"Och, Caleb!" Catherine niemal unosi się z macierzyńskiej dumy. "Nie wspominałeś, że kogoś przyprowadzasz! Jade, kochanie, witaj! Jest tyle jedzenia!"
"Dziękuję, pani Lakin." Uśmiech Jade rozszerza się szeroko i pusto. "Wszystko wygląda niesamowicie. Sama pani to przygotowała?"
Oczywiście, że tak. To jej dom. Jej przyjęcie.
"Większość," rozpromienia się Catherine. "Serena pomagała przy owocowych półmiskach."
Wzrok Jade przesuwa się na mnie, a jej uśmiech zmienia się w coś, co rozpoznaję—subtelne kobiece ocenianie, które trwa ułamek sekundy. "Jakie to domowe! Jesteś w tym świetna, Serena."
Komplement ląduje jak policzek owinięty wstążkami.
*Te sprawy.* Jakbym była jakąś gospodynią domową z lat 50., podczas gdy ona tutaj jest ozdobna, atrakcyjna i wszystkim, czym nie jestem.
Nie ma pojęcia, że jest bronią.
A może ma, a pusty uśmiech to lepszy pancerz niż mój.
Oczy Caleba odnajdują moje po drugiej stronie podwórka. Ten znajomy uśmieszek unosi mu kącik ust, ten, który mówi *"Dokładnie wiem, co robię."*
Odwracam wzrok pierwsza. Zawsze tak robię.
"Jesteśmy z nich bardzo dumni," mówi Catherine do Hendersonów z sąsiedztwa, którzy na pewno nie pytali. "Tak pięknie odnajdują się na studiach. I cudownie mieć ich razem w domu!"
"Serena świetnie sobie radzi," dodaje tata, bo nie może się powstrzymać. "Jej doradca twierdzi, że to materiał na listę dziekana."
"Cóż, musi być w czymś najlepsza," mówi Caleb uprzejmie, jego głos ma tę ostrą krawędź owiniętą urokiem. "Trudno się przebić, gdy nie można jechać na samej osobowości."
Hendersonowie śmieją się nieswojo, podczas gdy ja uśmiecham się tak mocno, że bolą mnie zęby.
"Niektórzy wolą treść od wdzięku," odpowiadam słodko.
"Dzieci." Ojciec rzuca nam ostrzegawcze spojrzenie.
"Kochanie, wy dwoje jesteście przezabawni!" chichocze Jade, przywierając do Caleba tak, że praktycznie go zakłada na siebie. "To jak oglądać prawdziwe rodzeństwo, jak się przekomarza!"
Prawdziwe rodzeństwo.
Słowa spadają na mnie jak lodowata woda po kręgosłupie. Patrzę, jak jej zadbane paznokcie kreślą wzory na jego przedramieniu, patrzę, jak łatwo go dotyka, jak go sobie otwarcie przywłaszcza... a zazdrość, która się we mnie podnosi, smakuje jak kwas akumulatorowy.
Kończymy na tym samym piknikowym kocu, bo wszechświat ma chore poczucie humoru. Jego kolano przyciska się do mojego—na tyle subtelnie, by wyglądało to na przypadek, ale wystarczająco celowo, by moja skóra paliła przez dżinsy.
Odsuwam się. Jego noga podąża za mną.
Przesuwam się ponownie. On też.
Jade paple o rush week, imprezach tematycznych i innych rzeczach, do których potrzebowałabym duszy, której obecnie nie mam, zżeranej przez bliskość uda Caleba.
Za każdym razem, gdy go dotyka—a ona zawsze go dotyka—mój szczękościsk robi się jeszcze mocniejszy.
Ona go nie zna. Nie wie, że trzy razy sprawdza zamki przed snem. Nie wie, że wciąż miewa koszmary o swoim ojcu. Nie wie, że czyta Bukowskiego, gdy myśli, że nikt nie patrzy.
A ty niby wiesz? — podpowiada mój mózg złośliwie.
Znasz go, bo jesteś obsesyjna, nie dlatego, że się liczysz.
Po tym, jak sąsiedzi się ewakuują, a nasi rodzice znikną w środku z winem, które sprawi, że będą nostalgiczni i rozklejeni, wymykam się do kuchni.
Jade wyszła godzinę temu—coś o "sorority emergency", co brzmiało podejrzanie jak "nudzę się, a ci ludzie są starzy".
Wkładam naczynia do zlewu, gdy dociera do mnie jego głos.
— Myślałaś, że będziesz się tu całą noc chować?
Nie odwracam się. — Sprzątam. Niektórzy z nas się udzielają.
— Udzielasz się. — Podchodzi bliżej i łapię jego odbicie w oknie nad zlewem—niebezpieczny i piękny w gasnącym świetle. — Tak nazywasz fochy w kącie i ciskanie spojrzeń śmierci w stronę mojej dziewczyny?
— Ona nie jest twoją dziewczyną. — Słowa wymykają się, zanim zdążę je powstrzymać. — Jest rekwizytem. Dodatkiem. Cotygodniowym zastrzykiem potwierdzenia własnej wartości.
— Bardzo zazdrosna? — Jego uśmiech ostrzy się w szybie.
— Wolałabym być zazdrosna o infekcję drożdżakową.
— Mocne słowa. — Opiera się o blat obok mnie, z założonymi rękami, tak blisko, że jego ramię niemal ociera się o moje. — Wiesz, co myślę?
— Że jesteś bożym darem dla wszystkich niepewnych siebie kobiet?
— Myślę — ciągnie, ignorując mnie — że nie możesz znieść widoku mnie z nią. Myślę, że to cię zżera od środka.
Opłukuję talerz z ostentacyjnym spokojem.
— To ty za mną tu przyszedłeś — mówię cicho, każde słowo wyważone. — Ja zostałam dla rodziny. Ty mogłeś być gdziekolwiek—UCLA chciało cię do lacrosse, Miami proponowało częściowe stypendium. Ale wybrałeś to miejsce. Wybrałeś, żeby mnie śledzić. Więc kto tu naprawdę jest zazdrosny?
— Może po prostu podobała mi się szkoła.
— Może tak bardzo boisz się być sam ze sobą, że musisz mieć mnie w pobliżu, żeby mnie dręczyć, bo to jedyny sposób, w jaki potrafisz poczuć coś prawdziwego.
— Uważaj, co mówisz, księżniczko.
Odkładam talerz do suszarki z przesadną ostrożnością i wreszcie się do niego odwracam. Jest gotowy do walki—ramiona napięte, niebieskie oczy ściemniałe, a znajoma przedwalkowa energia aż kipi z jego sylwetki.
Ale mam już cholernie dość tej gry.
— Wiesz co? — Słowa wychodzą bardziej zmęczone niż wściekłe. — Żal mi cię.
Jego kpiący uśmiech blednie.
— Mówię poważnie. — Utrzymuję kontakt wzrokowy, obserwując, jak na jego twarzy miga cień dezorientacji. — Żal mi chłopaka, którego ojciec bił, a potem porzucił. Chłopaka, tak rozpaczliwie łaknącego aprobaty, że pieprzy dziewczyny, które nawet nie znają jego drugiego imienia, bo to łatwiejsze niż przyznać, że nikt nigdy naprawdę go nie pokochał za to, kim jest.
Krew odpływa z twarzy Caleba i widzę, jak jego dłonie zaciskają się w pięści po bokach.
— Jade cię nie widzi, Caleb. Żadna z nich nie widzi. — Mówię dalej, głosem śmiertelnie spokojnym. — Widzą uśmiech, ciało i urok osobisty i to im wystarcza. Ale ty wiesz, że to nie jest prawdziwe.
Przechylam głowę, badając go jak przypadek z podręcznika psychologii.
— Dlatego ciągle przez nie przelatujesz, prawda? Bo to potwierdzenie nigdy nie trwa długo. Nie jest w stanie wypełnić tego, co ojciec ci wyrzeźbił.
— Zamknij się do cholery.
— I to ci pasuje, bo gdyby zobaczyły prawdziwego ciebie—złamanego, rozpaczliwego, przerażonego chłopca pod całą tą zbroją—uciekłyby. Każda. I dobrze o tym wiesz.
Jego oddech stał się płytki. W jego oczach pojawiło się coś dzikiego, coś zranionego i niebezpiecznego.
— Nie jestem zazdrosna o Jade. — Biorę ścierkę i powoli wycieram ręce. — Żal mi jej. Żal mi ciebie. Oboje tylko udajecie bliskość, nie mając pojęcia, czym ona naprawdę jest.
Zawieszam ścierkę na jego ramieniu i mijam go, kierując się do drzwi.
— Reszta naczyń jest twoja. Potraktuj to jak trening na te wszystkie noce, które spędzisz sam, kiedy dziewczyny zorientują się, że pod twoją grą nie ma nic więcej.
Przesuń w górę, aby kontynuować