passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Hate Me Like You Love Me - Rozdział #5 - autor itsvlada

Hate Me Like You Love Me

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Kontrola to iluzja, którą sprzedaję sobie od osiemnastu lat.

Dwa tygodnie do rozpoczęcia ostatniego roku liceum, a ja jestem otoczona podręcznikami do AP, udając, że świat ma sens, jeśli tylko podkreślisz wystarczająco dużo ważnych fragmentów. Lektury prawnicze czekają w schludnych stosach. Kolorowe zakładki oznaczają ważne sekcje.

To właśnie ja — dziewczyna, która się przygotowuje, dziewczyna, która kontroluje to, co może.

Dziewczyna z pięcioletnim planem i dziewczyna, która zdecydowanie NIE spędza każdej wolnej chwili, myśląc o dłoniach swojego przyrodniego brata.

Kłamstwa. Same kłamstwa.

Bo odkąd tamtej nocy — prysznic, pornograficzna ścieżka dźwiękowa Jade za ścianą, mój pierwszy prawdziwy orgazm dzięki ciśnieniu wody — moje ciało zbuntowało się całkowicie przeciwko mojemu mózgowi.

Teraz już wiem, jak smakuje wyzwolenie i do czego zdolne jest moje ciało. Jak ciepło narasta nisko w moim brzuchu, jak wilgoć zbiera się między udami, dokładny rytm, który wygina mi plecy i sprawia, że widzę bielmo przed oczami.

Znam kształt każdej fantazji, która mnie tam prowadzi.

I wszystkie wyglądają jak Caleb, pierdolony Thornton.

Promienie słońca wpadają przez moje okno, sprawiając, że wszystko wygląda zwodniczo normalnie. Jakbym była zwykłą dziewczyną, robiącą zwykłe zadanie domowe.

Moja dłoń nieświadomie wędruje — szyja, obojczyk, zaokrąglenie piersi pod cienkim topem. Sutki są już twarde, widoczne przez materiał.

Jeszcze tylko raz. Potem będziesz się uczyć. Potem będziesz normalna.

Zamykam oczy i pozwalam sobie spaść.

W dzisiejszej fantazji znowu jesteśmy w kuchni. On stoi za mną, nagi do pasa i ciepły, ale tym razem nie odsuwa się. Jego dłonie przesuwają się wokół mojej talii, przyciągając mnie do siebie, aż czuję, jak bardzo jest twardy przez dżinsy.

Jego głos jest niski i kpiący przy moim uchu, jak zawsze, ale jego dłonie opowiadają inną historię. Mówi mi, że czuł, jak się trzęsłam.

Że wie, co zrobiłam tamtej nocy pod prysznicem.

Że celowo otworzył drzwi.

„Podobało ci się słuchanie, prawda, księżniczko?” Jego palce suną w dół po moim brzuchu, pod linię majtek—

„Dobrze się bawisz?”

Moje oczy otwierają się szeroko i patrzą wprost w jasnoniebieskie oczy.

Caleb jest tuż obok. Kuca przy moim krześle niczym jakiś spaczonego anioła stróża, tak blisko, że widzę ciemniejsze plamki w jego tęczówkach, małą bliznę przy uchu.

Rzeczywisty i namacalny i TU.

Moja dłoń zastyga na piersi, złapana dosłownie na gorącym uczynku — przyłapana, jak się dotykam, myśląc o nim.

Zabij mnie. Zabij mnie teraz. Niech ziemia się otworzy i—

Próbuję odsunąć krzesło, wstać, uciec, umrzeć, zrobić cokolwiek, byle nie zostać tu z nim, widzącym wszystko, co mam wypisane na twarzy. Ale on jest szybszy, jedna ręka chwyta mój nadgarstek, druga ląduje na podłokietniku, zamykając mnie w klatce.

„Dokądś się wybierasz?” Jego głos jest rozmowny, nawet przyjemny, ale jego oczy to czysta drapieżność.

„Puść mnie.”

Wyrywam się mocno, próbując się uwolnić, ale on wykorzystuje mój impet przeciwko mnie. Jedno gwałtowne szarpnięcie i jestem pociągnięta do przodu, tracę równowagę, lądując na nim. Moja wolna dłoń wpada w jego klatkę piersiową, opierając się o twarde mięśnie pod t-shirtem.

„Siadaj kurwa na miejscu, Serena.”

„Pierdol się!”

Próbuję go odepchnąć, ale to jak pchanie ściany z cegieł. Nawet nie drgnie, tylko patrzy na moją żałosną szamotaninę z tym irytującym półuśmiechem, przez który mam ochotę popełnić przestępstwo.

„Już skończyłaś?”

Przestaję walczyć, bo dyszę żałośnie i wygląda na to, że on mógłby tak cały dzień.

Jego oczy wędrują po mojej twarzy — rumieńce, przyspieszony oddech, to, że nie jestem w stanie spojrzeć mu w oczy. Powoli, okrutnie uśmiecha się szeroko.

„No więc.” Puszcza mój nadgarstek, ale się nie cofa, wciąż jest tak blisko, że oddycham jego powietrzem. „Kto jest tym szczęściarzem?”

„Co?”

„Nie udawaj głupiej. To nie jest urocze.” Wskazuje na mnie. „Wyraźnie się do kogoś dobierałaś, więc kto to jest? Jakiś korepetytor od SAT, który podnieca się na punkcie pupilki nauczycieli? Jeden z tych nerdów z debaty, którzy łazili za tobą jakbyś była zrobiona z kokainy?”

„Nie—”

„Twoja twarz jest czerwona jak pomidor i oddychasz jakbyś właśnie przebiegła maraton.”

Odsuwa się lekko, zakłada ręce na piersi, przyglądając mi się z teatralnym zainteresowaniem.

„No więc kto doprowadził perfekcyjną Serenę do takiego stanu? Musi być naprawdę żałosny, skoro doprowadził cię do tego, że dotykasz się w środku dnia.”

„Wynoś się z mojego pokoju.”

„To ten z matmy? Ten w okularach, który gapi się na twoje cycki, gdy piszesz coś na tablicy?” Przekrzywia głowę, rozważając. „Nie, czekaj. Nigdy nie poszłabyś na kogoś tak oczywistego. Zbyt desperacki.”

„Powiedziałam, wyjdź—”

„A może…” Jego oczy zwężają się. „Może to ktoś, o kim wstydzisz się przyznać.” Ktoś nieodpowiedni. Ktoś, o kim wiesz, że nie powinnaś myśleć.”

Drgam, zanim zdołam się powstrzymać, a jego wyraz twarzy się zmienia. Drwina znika, zastąpiona skupieniem.

„Serena.” Jego głos staje się niski. „O kim myślałaś?”

„O nikim, ja nie… Po prostu…” Słowa plączą się w ustach. „To nie twoja pieprzona sprawa.”

Podchodzi bliżej. Krzesło skrzypi, gdy odchylam się do tyłu, ale nie mam dokąd uciec. Jestem uwięziona między biurkiem a jego ciałem, a powietrze wydaje się gęste i duszne.

„Kłamiesz. Zawsze wiem, kiedy kłamiesz—twój głos podnosi się na końcu, twoje oczy uciekają w lewo.”

Sięga i chwyta mnie za podbródek, zmuszając do spojrzenia na siebie.

„A teraz wyglądasz na przerażoną, co znaczy, że ten, o kim myślałaś, to ktoś, o kim naprawdę nie chcesz, żebym się dowiedział.”

Próbuję się wyrwać, ale jego uchwyt się zaciska, palce wciskają się w moją szczękę tak mocno, że pewnie zostaną siniaki.

„Myślałaś o mnie, prawda?”

„To obrzydliwe.” Mój głos brzmi inaczej—bez tchu, drżący.

„Tak?” Jego wolna dłoń przesuwa się na moją szyję, ciepła na pulsującej tętnicy. Nie ściska, tylko tam spoczywa. „To czemu właśnie tutaj twoje serce bije jak szalone? Twoje ciało to pieprzony zdrajca.”

To jest złe. To setki różnych odcieni popierdolonego.

Ale moje uda są zaciśnięte tak mocno, że aż boli, w majtkach zbiera się wilgoć, a kiedy pochyla się bliżej, czuję jego oddech na ustach i nie odsuwam się.

„Jesteś nienormalny…”

„Tak?” Jego dłoń zsuwa się z mojej szyi na obojczyk, kreśląc delikatne kości. „To czemu nie możesz na mnie spojrzeć? Czemu wyglądasz, jakbyś zaraz miała się rozpłakać albo dojść?”

„Bo jesteś za blisko.”

„O czym myślałaś?” Pochyla się tak, że usta ma przy moim uchu, głos staje się mroczny i niebezpieczny. „O moich dłoniach na tobie? W tobie?”

Jego palce muskają mój obojczyk, ledwo dotykając, a mój oddech więźnie w gardle.

„O moich ustach na twojej szyi? Między twoimi nogami?”

Jego dłoń zsuwa się niżej, muska wypukłość mojej piersi, a moje plecy wyginają się w łuk, zanim zdołam to powstrzymać. Drobny, niekontrolowany ruch.

Ale on to zauważa. Oczywiście, że tak.

„Wyobrażałaś sobie, jak bym cię przeleciał?” Jego usta muskają moje ucho, a teraz dosłownie się trzęsę. „Mocno i brutalnie, aż zapomnisz, jak się nazywasz? A może powoli i głęboko, aż będziesz błagać, żebym pozwolił ci dojść?”

Krzycz. Wołaj o pomoc. Twój ojciec jest dosłownie na dole.

Ale nie mogę wydać z siebie głosu, zabrany przez sposób, w jaki jego palce tańczą po mojej skórze, nigdy do końca nie dotykając.

„Wyobrażałaś sobie, jak mój kutas będzie w tobie?” Jego wolna dłoń przesuwa się po moim nagim udzie, a na całym ciele pojawia się gęsia skórka. „Rozciągając tę ciasną, dziewiczą cipkę, aż już nie dasz rady więcej?”

Z mojego gardła wydobywa się złamany dźwięk—pół szloch, pół jęk. Jego oczy zjeżdżają na moje usta, a na twarzy pojawia się głód.

Przez ułamek sekundy dzika myśl przebiega przez moją głowę—czy on mnie pocałuje?

Jego druga dłoń przesuwa się po moim udzie. Wzdycham, a on się uśmiecha—okrutnie, triumfująco.

„Twoje małe, dziewicze ciało aż się o to prosi.” Jego palce zatrzymują się tuż pod brzegiem moich szortów. „Ale wiesz co, księżniczko…”

Pochyla się, aż jego usta muskają muszlę mojego ucha, a po ciele przebiega dreszcz, gdy szepcze.

„Nawet nie jesteś warta wysiłku, żeby cię rozebrać.”

Potem odsuwa się ode mnie tak gwałtownie, że krzesło odchyla się na dwóch nogach.

Siedzę tam, dysząc, z rozchylonymi nogami, podwiniętą koszulką, wyglądając dokładnie tak, jak powinnam—zdesperowana, upokorzona i wciąż tak podniecona, że mogłabym eksplodować.

„Jesteś pieprzonym obrzydlistwem.”

Ociera dłonie o dżinsy, jakby zmywał ze mnie coś zanieczyszczającego, jego twarz wykrzywiona odrazą.

„Siedzisz tu i masturbujesz się, myśląc o swoim przyrodnim bracie jak jakaś klisza z pornhuba. Myślisz, że chcę mieć z tym cokolwiek wspólnego?” Wskazuje mnie z autentycznym obrzydzeniem. „Ogarnij się. Wyglądasz jak tania dziwka.”

Odwraca się w stronę łazienki.

„Kolacja za dziesięć minut. Spróbuj zachowywać się jak normalny człowiek.”

Drzwi trzaskają tak mocno, że aż obrazy na ścianie podskakują.

Długo się nie ruszam. Nie mogę. Moje udo wciąż płonie tam, gdzie mnie dotknął. Szczęka boli od jego uścisku. Cipka pulsuje od sfrustrowanego pożądania, które sprawia, że mam ochotę wrzasnąć.

Chwiejnie podchodzę do drzwi łazienki i przekręcam zamek. Potem stoję, opierając czoło o drewno, próbując oddychać mimo ścisku w piersi.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

* Obecnie *

Sześć tygodni studiów i już wiem, że nadzieja to tylko rozczarowanie w ładnej sukience.

Oto co się dzieje, gdy składasz podania na dwanaście uczelni: myślisz, że kupujesz sobie wybór, a tak naprawdę zbierasz po prostu różne smaki tego samego rozczarowania.

Dostałam się wszędzie—UCLA, NYU, do miejsc, gdzie są prawdziwe pory roku i zero Calebów Thorntonów na kilometr kwadratowy. Ale nie. Tata wyciągnął kartę "rodzina musi się trzymać razem". Catherine uruchomiła broń masowego rażenia zwanym szczenięcymi oczami.

Lokalny uniwersytet miał *doskonały* program pre-law, mówili.

Już tyle zmian za nami, mówili.

Więc ustąpiłam. Oczywiście, że się poddałam. Bo jestem Serena Lakin, zawodowa zadowalaczka ludzi i złota medalistka w poświęcaniu własnego szczęścia dla rodzinnej harmonii.

Powtarzałam sobie, że będzie dobrze.

Udawaliśmy, że nic się nie wydarzyło w mojej sypialni, trzymaliśmy dystans przez resztę ostatniego roku liceum, a Caleb i tak nie był zainteresowany studiami.

Przez lata jasno to pokazywał—szkoła była dla niego tylko towarzyską piaskownicą, nauka poniżej jego poziomu. Pewnie zrobi sobie gap year, będzie podróżował, robił wszystko, co robią źli chłopcy z uroczymi uśmiechami, kiedy świat daje im wszystko.

Dziewczyna może pomarzyć.

A potem przyszedł dzień orientacyjny i zobaczyłam go po drugiej stronie dziedzińca.

Drań złożył papiery po mnie. *Po*. Dowiedział się, gdzie idę i poszedł tam jak jakiś stalker.

Wygrał nawet granty i stypendia—w tym to z prezydentury w liceum, stanowiska, które ukradł mi w ostatniej klasie—żeby mu się opłacało.

Mój nowy początek zgnił, zanim się zaczął.

Dziś rodzinny piknik rozlewa się po naszym podwórku jak obraz Normana Rockwella, który poszedł nie tak.

Na trawie leżą kraciaste koce. Sąsiedzi krążą z papierowymi talerzami i wymuszonym śmiechem. Catherine przemyka między grupami, perfekcyjna gospodyni, a mój ojciec z wprawą obsługuje grilla.

Układam półmisek z owocami, gdy to słyszę. Ten głos.

Ten specyficzny ton kobiecego chichotu, który sprawia, że drga mi powieka.

"Caleb, to takie słodkie! Twoja rodzina jest urocza."

Jade stoi przy furtce do ogrodu, jej dłoń wpleciona w ramię Caleba. Jej letnia sukienka opina kształty, które pamiętam z szatni, kształty, które słyszałam, jak on wychwalał w swojej sypialni, podczas gdy moje ciało zdradzało wszystkie zasady, które rzekomo wyznawałam.

Palce zaciskają mi się na łyżce do nakładania owoców, aż metal wbija się w dłoń.

Przyprowadził ją tutaj. Do naszego domu. Przed naszych rodziców.

"Och, Caleb!" Catherine niemal unosi się z macierzyńskiej dumy. "Nie wspominałeś, że kogoś przyprowadzasz! Jade, kochanie, witaj! Jest tyle jedzenia!"

"Dziękuję, pani Lakin." Uśmiech Jade rozszerza się szeroko i pusto. "Wszystko wygląda niesamowicie. Sama pani to przygotowała?"

Oczywiście, że tak. To jej dom. Jej przyjęcie.

"Większość," rozpromienia się Catherine. "Serena pomagała przy owocowych półmiskach."

Wzrok Jade przesuwa się na mnie, a jej uśmiech zmienia się w coś, co rozpoznaję—subtelne kobiece ocenianie, które trwa ułamek sekundy. "Jakie to domowe! Jesteś w tym świetna, Serena."

Komplement ląduje jak policzek owinięty wstążkami.

*Te sprawy.* Jakbym była jakąś gospodynią domową z lat 50., podczas gdy ona tutaj jest ozdobna, atrakcyjna i wszystkim, czym nie jestem.

Nie ma pojęcia, że jest bronią.

A może ma, a pusty uśmiech to lepszy pancerz niż mój.

Oczy Caleba odnajdują moje po drugiej stronie podwórka. Ten znajomy uśmieszek unosi mu kącik ust, ten, który mówi *"Dokładnie wiem, co robię."*

Odwracam wzrok pierwsza. Zawsze tak robię.

"Jesteśmy z nich bardzo dumni," mówi Catherine do Hendersonów z sąsiedztwa, którzy na pewno nie pytali. "Tak pięknie odnajdują się na studiach. I cudownie mieć ich razem w domu!"

"Serena świetnie sobie radzi," dodaje tata, bo nie może się powstrzymać. "Jej doradca twierdzi, że to materiał na listę dziekana."

"Cóż, musi być w czymś najlepsza," mówi Caleb uprzejmie, jego głos ma tę ostrą krawędź owiniętą urokiem. "Trudno się przebić, gdy nie można jechać na samej osobowości."

Hendersonowie śmieją się nieswojo, podczas gdy ja uśmiecham się tak mocno, że bolą mnie zęby.

"Niektórzy wolą treść od wdzięku," odpowiadam słodko.

"Dzieci." Ojciec rzuca nam ostrzegawcze spojrzenie.

"Kochanie, wy dwoje jesteście przezabawni!" chichocze Jade, przywierając do Caleba tak, że praktycznie go zakłada na siebie. "To jak oglądać prawdziwe rodzeństwo, jak się przekomarza!"

Prawdziwe rodzeństwo.

Słowa spadają na mnie jak lodowata woda po kręgosłupie. Patrzę, jak jej zadbane paznokcie kreślą wzory na jego przedramieniu, patrzę, jak łatwo go dotyka, jak go sobie otwarcie przywłaszcza... a zazdrość, która się we mnie podnosi, smakuje jak kwas akumulatorowy.

Kończymy na tym samym piknikowym kocu, bo wszechświat ma chore poczucie humoru. Jego kolano przyciska się do mojego—na tyle subtelnie, by wyglądało to na przypadek, ale wystarczająco celowo, by moja skóra paliła przez dżinsy.

Odsuwam się. Jego noga podąża za mną.

Przesuwam się ponownie. On też.

Jade paple o rush week, imprezach tematycznych i innych rzeczach, do których potrzebowałabym duszy, której obecnie nie mam, zżeranej przez bliskość uda Caleba.

Za każdym razem, gdy go dotyka—a ona ​​zawsze​ go dotyka—mój szczękościsk robi się jeszcze mocniejszy.

Ona go nie zna. Nie wie, że trzy razy sprawdza zamki przed snem. Nie wie, że wciąż miewa koszmary o swoim ojcu. Nie wie, że czyta Bukowskiego, gdy myśli, że nikt nie patrzy.

A ty niby wiesz? — podpowiada mój mózg złośliwie.

Znasz go, bo jesteś obsesyjna, nie dlatego, że się liczysz.

Po tym, jak sąsiedzi się ewakuują, a nasi rodzice znikną w środku z winem, które sprawi, że będą nostalgiczni i rozklejeni, wymykam się do kuchni.

Jade wyszła godzinę temu—coś o "sorority emergency", co brzmiało podejrzanie jak "nudzę się, a ci ludzie są starzy".

Wkładam naczynia do zlewu, gdy dociera do mnie jego głos.

— Myślałaś, że będziesz się tu całą noc chować?

Nie odwracam się. — Sprzątam. Niektórzy z nas się udzielają.

— Udzielasz się. — Podchodzi bliżej i łapię jego odbicie w oknie nad zlewem—niebezpieczny i piękny w gasnącym świetle. — Tak nazywasz fochy w kącie i ciskanie spojrzeń śmierci w stronę mojej dziewczyny?

— Ona nie jest twoją dziewczyną. — Słowa wymykają się, zanim zdążę je powstrzymać. — Jest rekwizytem. Dodatkiem. Cotygodniowym zastrzykiem potwierdzenia własnej wartości.

— Bardzo zazdrosna? — Jego uśmiech ostrzy się w szybie.

— Wolałabym być zazdrosna o infekcję drożdżakową.

— Mocne słowa. — Opiera się o blat obok mnie, z założonymi rękami, tak blisko, że jego ramię niemal ociera się o moje. — Wiesz, co myślę?

— Że jesteś bożym darem dla wszystkich niepewnych siebie kobiet?

— Myślę — ciągnie, ignorując mnie — że nie możesz znieść widoku mnie z nią. Myślę, że to cię zżera od środka.

Opłukuję talerz z ostentacyjnym spokojem.

— To ty za mną tu przyszedłeś — mówię cicho, każde słowo wyważone. — Ja zostałam dla rodziny. Ty mogłeś być gdziekolwiek—UCLA chciało cię do lacrosse, Miami proponowało częściowe stypendium. Ale wybrałeś to miejsce. Wybrałeś, żeby mnie śledzić. Więc kto tu naprawdę jest zazdrosny?

— Może po prostu podobała mi się szkoła.

— Może tak bardzo boisz się być sam ze sobą, że musisz mieć mnie w pobliżu, żeby mnie dręczyć, bo to jedyny sposób, w jaki potrafisz poczuć coś prawdziwego.

— Uważaj, co mówisz, księżniczko.

Odkładam talerz do suszarki z przesadną ostrożnością i wreszcie się do niego odwracam. Jest gotowy do walki—ramiona napięte, niebieskie oczy ściemniałe, a znajoma przedwalkowa energia aż kipi z jego sylwetki.

Ale mam już cholernie dość tej gry.

— Wiesz co? — Słowa wychodzą bardziej zmęczone niż wściekłe. — Żal mi cię.

Jego kpiący uśmiech blednie.

— Mówię poważnie. — Utrzymuję kontakt wzrokowy, obserwując, jak na jego twarzy miga cień dezorientacji. — Żal mi chłopaka, którego ojciec bił, a potem porzucił. Chłopaka, tak rozpaczliwie łaknącego aprobaty, że pieprzy dziewczyny, które nawet nie znają jego drugiego imienia, bo to łatwiejsze niż przyznać, że nikt nigdy naprawdę go nie pokochał za to, kim jest.

Krew odpływa z twarzy Caleba i widzę, jak jego dłonie zaciskają się w pięści po bokach.

— Jade cię nie widzi, Caleb. Żadna z nich nie widzi. — Mówię dalej, głosem śmiertelnie spokojnym. — Widzą uśmiech, ciało i urok osobisty i to im wystarcza. Ale ty wiesz, że to nie jest prawdziwe.

Przechylam głowę, badając go jak przypadek z podręcznika psychologii.

— Dlatego ciągle przez nie przelatujesz, prawda? Bo to potwierdzenie nigdy nie trwa długo. Nie jest w stanie wypełnić tego, co ojciec ci wyrzeźbił.

— Zamknij się do cholery.

— I to ci pasuje, bo gdyby zobaczyły prawdziwego ciebie—złamanego, rozpaczliwego, przerażonego chłopca pod całą tą zbroją—uciekłyby. Każda. I dobrze o tym wiesz.

Jego oddech stał się płytki. W jego oczach pojawiło się coś dzikiego, coś zranionego i niebezpiecznego.

— Nie jestem zazdrosna o Jade. — Biorę ścierkę i powoli wycieram ręce. — Żal mi jej. Żal mi ciebie. Oboje tylko udajecie bliskość, nie mając pojęcia, czym ona naprawdę jest.

Zawieszam ścierkę na jego ramieniu i mijam go, kierując się do drzwi.

— Reszta naczyń jest twoja. Potraktuj to jak trening na te wszystkie noce, które spędzisz sam, kiedy dziewczyny zorientują się, że pod twoją grą nie ma nic więcej.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Biblioteka pachnie niepokojem i desperacją z nutą zwietrzałego Red Bulla—w zasadzie oficjalnym perfumem szkolnictwa wyższego.

Moja grupa naukowa zajmuje nasze zwykłe miejsce przy oknie. Podręczniki rozłożone na stole niczym terytorialne roszczenia. Mia siedzi naprzeciwko mnie, rzekomo pisząc pracę z socjologii, ale w rzeczywistości głęboko śledząc Instagrama swojego asystenta.

Wiem, bo za każdym razem, gdy przewija obok zdjęcia bez koszulki na plaży, wydaje z siebie ciche westchnięcia.

"On ma psa," szepcze z nabożnym zachwytem, jakby odkryła lek na raka. "Golden retrievera o imieniu Pancake."

"Mia. Skup się."

"Jestem skupiona. Skupiona na tym, jak ten facet wygląda w piance do nurkowania."

Sześć tygodni pierwszego roku, a Mia jest najbliższa temu, co kiedykolwiek miałam za prawdziwą przyjaciółkę. Ta świadomość wciąż mnie zaskakuje—ta łatwa znajomość, której nigdy nie nauczyłam się pragnąć.

W liceum nie mogłam sobie pozwolić na przyjaciół. Przyjaciele oznaczali podatność, a podatność oznaczała dawanie Calebowi amunicji. Każdy ujawniony sekret, każda odkryta słabość mogła stać się bronią w jego rękach.

Więc byłam czujna i samotna, twierdza jednoosobowa.

Ale Mia nie zna tamtej dziewczyny. Po prostu zobaczyła kogoś siedzącego samotnie na orientacji i uznała, że trzeba mnie zaadoptować.

Kopnęła mnie pod stołem. Mocno. "Au! Co?"

Kolejny kopniak. Jej oczy szeroko otwarte, zerkają w stronę wejścia z pilnością osoby, która właśnie widzi przestępstwo.

"Patrz," syczy. "Ale nie rób tego zbyt oczywiście."

"Mia, jeśli to znowu jakiś facet, który według ciebie ma 'energię protagonisty'—"

"Serena. Zamknij się i patrz."

Przeciągam wzrok w stronę drzwi, gotowa zignorować kolejnego chłopaka z bractwa, który przykuł jej uwagę.

Mój długopis przestaje się ruszać.

Lucas Bennett idzie w naszą stronę, a dojrzewanie najwyraźniej postanowiło dać mu fory.

Jasne włosy opadają mu na czoło, dłuższe niż pamiętam. Ramiona szersze niż w liceum. Szczęka zaostrzona w kąty, które łapią popołudniowe światło.

Ostatni raz widziałam Lucasa, gdy był wiecznym cieniem Caleba—zawsze obecny, ale jakby nigdy całkiem obecny, rozumiesz?

Ten miły, który łagodził okrucieństwa Caleba żartami, odwracał uwagę, zanim cios mógł naprawdę zaboleć. Drobne uprzejmości, których nigdy nie przyznałam, bo przyznanie się oznaczałoby, że potrzebuję ratunku.

Przestali się przyjaźnić w ostatniej klasie. Bez wyjaśnienia, bez dramatu, po prostu nagła cisza między dwoma chłopakami nierozłącznymi od gimnazjum.

Teraz stoi przede mną, uśmiech łatwy i ciepły, oczy marszczące się w kącikach.

"Czy to miejsce jest zajęte?" Wskazuje na puste krzesło obok mnie.

Otwieram usta, żeby odpowiedzieć, ale już się na nim rozsiada, zrzucając plecak z nieformalną swobodą.

"Serena Lakin." Mówi moje imię tak, jakby czekał, żeby je wypowiedzieć. "To byłaś ty. Ile to już lat?"

"Trochę." Mój głos brzmi pewniej, niż się czuję. "Przynajmniej od liceum."

"Za długo." Odchyla się, krzyżuje ramiona, przygląda mi się z nieskrywanym zainteresowaniem. "Słyszałem, że tu jesteś. Prawo, prawda? Oczywiście. Zawsze byłaś przerażająco bystra."

Mia znów mnie kopie, tym razem delikatnie. Jej stopa dotyka mojej w tym, co rozpoznaję jako jej uniwersalny sygnał DO DZIEŁA, DZIEWCZYNO.

"A ja idę na medycynę," kontynuuje Lucas, wypełniając ciszę, którą jestem zbyt zaskoczona, by przerwać. "Okazało się, że te wszystkie lata łatania urazów z lacrosse dały mi do tego smykałkę."

"Łatałeś urazy z lacrosse?" Unoszę sceptycznie brew. "Myślałam, że byłeś jednym z tych, którzy je powodowali."

Jego śmiech jest ciepły i nieoczekiwany, wypełniający przestrzeń między nami bez żadnych oczekiwań.

"Słuszna uwaga. Może po prostu odpokutowywałem swoje grzechy." Jego oczy patrzą w moje z cichą intencją. "Wszyscy mamy rzeczy, które chcielibyśmy wtedy zrobić inaczej."

To zdanie zawisa w powietrzu, obciążone znaczeniem, którego nie jestem gotowa analizować.

"Pamiętam cię z rozszerzonego angielskiego," dodaje. "Zmiotłaś wszystkich w tej debacie o Fitzgeraldu. Naprawdę się ciebie bałem."

"Dobrze." Czuję, jak moje usta wyginają się wbrew woli. "Strach to odpowiednia reakcja na analizę literacką."

Uśmiecha się, a ciepło tego uśmiechu zaskakuje mnie zupełnie.

Żadne z nas nie wspomina o Calebie.

Brak jego imienia zawisa między nami jak trzecia osoba przy stole, ale Lucas omija ten temat z wprawą. Pyta o moje zajęcia, wykładowców, czy znalazłam już przyzwoitą kawę na kampusie.

"Kawiarnia przy budynku humanistycznym jest akceptowalna," mówię mu. "Cała reszta smakuje, jakby była parzona za czasów Reagana."

"Snobka kawowa. Szanuję to." Jego uśmiech jest niemal przestępczy. "Silne opinie na temat napojów to dla mnie zielona flaga."

Mia głośno chrząka, zbierając swoje rzeczy z przesadną powolnością.

"Popatrz, która godzina," oznajmia do absolutnie nikogo. "Mam to... coś. Pilną sprawę. Z tymi ludźmi. W tym miejscu." Ściska mnie za ramię, przechodząc obok. "Serena, napisz mi wszystko ."

Ściska mnie za ramię, przechodząc obok — drobny gest, który zaskakująco mocno trafia prosto w moją klatkę piersiową. Tak właśnie wygląda przyjaźń, myślę.

Ktoś, kto zauważa. Ktoś, kto robi miejsce.

A potem znika, zostawiając mnie samą z Lucasem Bennettem, z jego absurdalnie idealną szczęką i rosnącą świadomością, że ktoś mnie obserwuje.

Nie muszę się odwracać. Doskonale wiem, kto patrzy.

"Więc," Lucas przesuwa się bliżej, a ja mu na to pozwalam, "idziesz na imprezę halloweenową w przyszły piątek? Tę dużą u Sigma Chi. Wszyscy idą."

"Imprezy to nie do końca moja bajka." Odpowiedź przychodzi automatycznie, odruchowo.

"Właśnie dlatego powinnaś pójść." Jego uśmiech jest swobodny, prosty. "Studia to czas na nowe doświadczenia, prawda? Na wyłamywanie się ze starych schematów?"

Jego drażnienie się ze mną jest delikatne, pozbawione tej ostrej krawędzi, na którą nauczyłam się być wyczulona.

Trzy stoliki dalej czuję ciężar spojrzenia Caleba, jakby końcówki palców sunęły mi po kręgosłupie.

Odwracam głowę tylko na tyle, by złapać go kątem oka. Siedzi sam, przed nim jakiś podręcznik, którego na pewno nie czyta. Jego oczy są utkwione we mnie z taką intensywnością, że aż przewraca mi się żołądek.

Wyraz jego twarzy to nie tylko złość. To coś ciemniejszego, bardziej zaborczego. Coś, co mówi moja — mimo że nie ma do tego żadnego prawa.

Nasze spojrzenia spotykają się przez dzielącą nas odległość.

Nie odwraca wzroku.

Coś lekkomyślnego rozkwita mi w piersi — dzikie, niebezpieczne uczucie, które zwykle trzymam w klatce. Czy to zazdrość pali się w tych ciemnych oczach?

Ta możliwość rozlewa mi się po żyłach jak pożar.

W tę grę mogą grać dwie osoby, przyrodni bracie.

Odwracam się do Lucasa z uśmiechem, który przypomina dobycie broni.

"Opowiedz mi więcej o tej imprezie." Pochylam się bliżej, tak, że czuję jego wodę kolońską. "Co dokładnie sprawia, że jest nie do przegapienia?"

Jego twarz rozjaśnia się, zachęcona moim nagłym zainteresowaniem.

"Jest legendarna, serio. Rywalizacja na kostiumy jest poważna. Muzyka naprawdę daje radę." Przesuwa się jeszcze bliżej, nasze ramiona niemal się stykają. "Poza tym słyszałem, że poncz jest tak mocny, że nawet studenci prawa potrafią się dobrze bawić."

"Śmiała teza, że nie potrafię się już bawić."

"To udowodnij, że się mylę." Jego uśmiech się poszerza. "Przyjdź na imprezę. Pozwól mi kupić ci drinka."

Śmieję się, a moja dłoń ląduje na jego ramieniu, jakby to było jej miejsce. Jego biceps jest twardy pod moją dłonią, ciepły, prawdziwy i cudownie nieskomplikowany.

"Jesteś bardzo pewny siebie jak na kogoś, kto nie widział mnie od lat," mówię, celowo podnosząc głos.

"Są rzeczy, o które warto być pewnym."

Wtedy słyszę ostry trzask , który przecina szeptaną atmosferę biblioteki.

Długopis Caleba leży pęknięty na jego stole. Jego dłoń zaciśnięta jest w pięść, knykcie białe, szczęka napięta tak mocno, że aż może pęknąć.

Wciąż na mnie patrzy. Na moją dłoń na ramieniu Lucasa. Na przestrzeń między naszymi ciałami, która robi się coraz mniejsza.

"Pomyślę o tym," mówię do Lucasa, ale już na niego nie patrzę.

Patrzę na Caleba, który nagle wstaje, jego krzesło szura po podłodze jak paznokcie po szkle. Nie pakuje swoich rzeczy. Nie zabiera złamanego długopisu. Po prostu odwraca się i wychodzi, ruchy ostre, pełne ledwo powstrzymywanej furii.

Moja dłoń wciąż spoczywa na ramieniu Lucasa.

A moje serce bije jak szalone — z zupełnie nie tych powodów, co powinno.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Hate Me Like You Love Me

Hate Me Like You Love Me

120 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

120

Treść

Aa