passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Her Alpha, My Mate - Rozdział #5 - autor Nina Soelian

Her Alpha, My Mate

/

Rozdział 5

Rozdział 4

[Perspektywa Ashera]

„To niemożliwe”, mówię zirytowany.

Darren, mój główny wojownik, odchyla się w krześle. „Nie mówię, że powinieneś. Mówię, że to już się stało”.

„Nie stało się”.

„Ale twój ojciec…”

„Nawet tego nie zaczynaj”. Mój głos wychodzi ostrzej, niż zamierzałem.

Darren zamyka usta. Znam tę historię lepiej niż ktokolwiek. Mój ojciec próbował kiedyś zerwać więź z partnerką. Niemal zginął, wataha prawie się rozpadła, a na końcu i tak się nie odważył.

Więc ty też tego nie zrobisz. Wataha jest najważniejsza. Zawsze jest najważniejsza.

Fenris warczy we mnie. Mój wilk chodzi w kółko od dwóch dni i mam już tego dość. Mam dość wszystkiego ostatnio.

„Dobrze”, mówi Darren. Zmienia temat z łatwością i to jest mądre z jego strony. „Teraz, transfer. Inne watahy już gadają: srebrny wilk na Iron Peak, wieści już się rozchodzą”.

Oczywiście, że tak.

Zaciskam szczękę. „Kto gada?”

„Whitaker wysłał posłańca dziś rano. Pine Creek dzwoniło. Ktoś z wschodniego korytarza widział przemianę i powiedział połowie regionu jeszcze przed śniadaniem.”

Mówi to płasko, jakby to nic nie znaczyło. Znam go od szczeniaka. Gdy Darren mówi płasko, jest źle.

„Podwój patrole na wszystkich granicach. Nikt nie wchodzi ani nie wychodzi bez zgody”. Przeciągam dłonią po włosach. „I Darren… utrzymaj to w ciszy. Ostatnie, czego potrzebuję, to żeby każda wataha z terytorium przyszła się na nią gapić”.

„Na srebrnego wilka”, poprawia.

„Tak właśnie powiedziałem”, warknąłem niemal przy wspomnieniu jej .

Nie warcz, Asher. Nie bądź głupi. Jesteś opanowanym Alfą i będziesz się tak zachowywać.

Darren unosi brew, ale wychodzi bez słowa. Drzwi się zamykają, a więź znów cicho wibruje w ciszy.

Ten niski, stały ciąg, który zawsze mówi mi, gdzie ona jest w budynku. Jest teraz w swoim pokoju, nie wychodziła stamtąd od momentu przemiany. Nie chcę tego wiedzieć. Nie prosiłem , by to wiedzieć.

‘ Idź do niej. Potrzebujemy jej,’ Fenris znowu nalega w mojej głowie.

‘Nie, nie potrzebujemy. Zamknij się już.’

Omiatam kolację. Nie jestem głodny i nie chcę siedzieć naprzeciwko Sybil i udawać, że znamię na mojej szyi jest na miejscu. Nie jest. Nie było od kiedy Kelly się przemieniła, a wszystko, co myślałem, że wiem, rozpadło się.

Ale ciało wciąż potrzebuje jedzenia, więc schodzę do kuchni po ostatnim dzwonku, kiedy powinna być pusta. I oczywiście nie jest.

Kelly siedzi przy długim drewnianym stole z miską makaronu i małym glinianym słoikiem. Zastyga z łyżką w połowie drogi do ust. A ja zastyga w progu.

Odejdź. Odwróć się. Wyjdź.

Więź nie pozwala mi. Szarpie mnie w piersi i nogi same niosą mnie dwa kroki w głąb, zanim mogę je zatrzymać.

„To pasta ognista starej Mary?” Kiwnąłem na słoik.

Po co to powiedziałeś? Czemu jeszcze mówisz?

Ona spogląda na słoik. Jej policzki różowieją. „Może.”

Bogini, ona jest urocza.

Nie, przestań o tym myśleć teraz.

„Nikt tego naprawdę nie je.” Krzyżuję ramiona, żeby czymś zająć dłonie. „Kucharze używają tego do trucia szczurów.”

„Jest dobra.” Wpycha sobie wielką porcję do ust, żeby to udowodnić. Oczy natychmiast zachodzą łzami, mruga szybko i z trudem przełyka. „Widzisz? Nic mi nie jest.”

„Płaczesz.”

„Nie płaczę.” Macha łyżką w powietrzu, szukając słowa. „Moje oczy po prostu… reagują.”

Mówi to z taką godnością, że prawie się uśmiecham. Nie pozwalam sobie na to.

Podchodzę do beczki z wodą. Tylko woda. Woda i wychodzisz.

Ale jej zapach jest wszędzie tutaj. Miód i deszcz i coś ciepłego. Moje dziąsła zaczynają boleć od razu, gdy to poczuję, i zaciskam zęby.

„Moja mama też wszystko przyprawia”, mówi za mną. „Ale nie aż tak ostro. Jest fatalną kucharką. Każde święto próbowała czegoś nowego, i każde święto było katastrofą.”

Nabieram chochlą wodę z beczki. Ręka mi się trzęsie. „Każde jedno?”

„Zawsze. Spalony kurczak. Surowe ziemniaki. Zupa, która smakowała jak woda po naczyniach.” Jej głos łagodnieje, czuję w nim uśmiech. „Wszyscy siedzieliśmy i jedliśmy, i nikt nie powiedział słowa.”

Śmieję się.

Wydobywa się ze mnie, zanim zdążę się powstrzymać, krótki i cichy. Nie pamiętam, kiedy ostatnio się śmiałem. Wtedy zauważam coś, co sprawia, że żołądek mi się zaciska.

Fenris jest teraz cicho.

Przez dwa dni mój wilk wył, warczał, drapał mnie, krzyczał ‘ partnerka ’ za każdym razem, gdy oddychałem. Teraz jest cicho: nie śpi, nie wycofuje się, po prostu spokojny . Słucha jej głosu, jakby to był jedyny dźwięk na świecie, który ma dla niego sens.

To gorzej. To o wiele gorzej niż hałas.

„Twoja mama gotowała?” pyta Kelly, wyrywając mnie z zamyślenia.

Musiałaś się o to spytać, prawda? „Moja mama odeszła, gdy byłem mały.”

Kelly tylko kiwa głową. Nie mówi przykro mi ani nie przechyla głowy z tym współczującym spojrzeniem, które zawsze mi dają. Po prostu kiwa, jakby rozumiała, że niektóre rzeczy nie potrzebują odpowiedzi.

Siadam naprzeciwko niej. Nie pamiętam, bym zdecydował się usiąść. I zauważam, że się pochylam. Łokcie mam na stole, jestem bliżej niej niż powinienem i nie zdecydowałem się ruszyć.

Z bliska więź staje się głośniejsza. Słyszę jej serce, szybkie i lekkie, i po chwili moje zaczyna bić w tym samym rytmie. Skóra pali mnie pod kołnierzem. Palce swędzą, by sięgnąć przez stół i odgarnąć jej włosy z karku.

Jej kark. Tam, gdzie powinien być znak. Gdzie powinien być mój znak.

Ściskam krawędź stołu aż drewno trzeszczy.

„W porządku?” Przechyla głowę. „Twoje oczy właśnie pociemniały.”

„To przez światło świec.”

Kłamca.

„Mhm.” Bierze kolejny mały kęs pasty ognistej i krzywi się. „Oczywiście, Alfa.”

Ona… droczy się ze mną? Nikt się ze mną nie droczy.

A najgorsze jest to, że to nie więź trzyma mnie na tym krześle.

Z więzią mogę walczyć. Więź to sprawa wilcza, instynkt, coś, co moje ciało robi bez pytania. Ale to? Siedzenie w kuchni, śmianie się z przypalonego kurczaka i chęć zostania?

Lubię z nią rozmawiać. Lubię, że jest zabawna, i lubię, że kładzie truciznę na makaron i udaje, że nie pali.

To gorzej. To o wiele gorzej. Mam poważny problem.

‘Gdzie jesteś?’ Głos Sybil przecina więź myśli. ‘ Chodź do łóżka, jest późno.’

Sztywnieję. Każdy mięsień się napina i Kelly to widzi, dokładnie w tej samej sekundzie, i patrzę, jak ciepło znika z jej twarzy. Może nie słyszała Sybil, ale wyczuwa moją zmianę nastroju. I nie musi zadawać pytań.

Wstaje i płucze miskę w balii. Wyciera ręce w ściereczkę i zakręca gliniany słoik. Wszystko robi powoli i ostrożnie, jakby ćwiczyła, jak wyjść z pokoju bez robienia sceny.

Idzie do drzwi.

„Kelly.”

Zatrzymuje się. Stoi do mnie plecami i nie odwraca się. Uparta .

Po co ją wołałem? Co w ogóle mogę jej powiedzieć?

Otwieram usta. Nic nie wychodzi. Mam jej imię i nic poza tym. Żadnej wymówki, żadnego wyjaśnienia, żadnego prawa, by prosić ją, żeby została.

Kiedy wychodzi, Fenris zaczyna wyć. Na mnie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

[Perspektywa Kelly]

Prawie udaje mi się przetrwać poranek, nie myśląc o nim.

"Siedemnaście bel lnu. Dziewięć słoików maści. Jeden bardzo martwy mysz..."

Mamroczę pod nosem, licząc, i wrzucam mysz do wiadra z popiołem. Magazyn jest zimny, ciemny i pachnie suszonymi ziołami. Jest dwa piętra poniżej jego gabinetu i tu więź jest prawie cicha.

Prawie. Po prostu licz, Kelly. Liczenie jest bezpieczne.

Za mną drzwi skrzypią. Zamykają się. Potem żelazny rygiel z trzaskiem wsuwa się na miejsce.

Sybil stoi oparta plecami o drzwi, z założonymi rękami. Nie ma uśmiechu, ciepłego głosu, słodkiego przechylenia głowy. Maska zniknęła i patrzy na mnie, jakbym była plamą na jej ulubionej sukni.

Jestem tu już siedem dni. Siedem. Co takiego zrobiłam, że zasłużyłam na zamknięte drzwi?

"Musimy porozmawiać", mówi.

Wstaję powoli. Nadal trzymam w dłoniach stos bel lnu i nie odkładam ich. "Luna."

"Zostaw tytuł. Jesteśmy tu same." Robi krok bliżej. "Powiem ci prosto do twojej małej główki. Ta więź to pomyłka księżyca. Czasem się zdarza i mądre wilki ją ignorują. Asher jest mądry. Wybrał mnie."

Puls mi przyśpiesza. Chiara budzi się we mnie, podnosi głowę.

"Jesteś nikim," ciągnie Sybil. "Imieniem nabazgranym na końcu listy transferowej. Segregujesz jego zwoje i wycierasz mu półki, a nawet to nie potrwa długo. To wszystko, czym dla niego jesteś. To wszystko, czym kiedykolwiek będziesz."

Nie reaguj. Nie dawaj jej nic.

Ale moje usta i tak się otwierają. "Jeśli to wszystko, czym jestem, to czemu tu jesteś? Gdyby twoja pozycja była pewna, nie musiałabyś zastawiać na mnie pułapki w magazynie, żeby jej bronić."

Coś się zmienia na jej twarzy. Spokój znika, a pod nim jest ostra, wściekła. Robi jeszcze jeden krok w moją stronę, a jej głos staje się cichy.

"Jesteś sierotą z martwej watahy. Nigdy nie zerwie znaku partnerki dla kogoś takiego jak ty."

Mrugam i odruchowo cofam się o krok.

Sierota? O czym ona mówi?

"Nie jestem sierotą," mówię. "Mam rodziców."

Sybil się uśmiecha. To najgorszy uśmiech, jaki kiedykolwiek widziałam. "Naprawdę?"

"Nie wiem, o czym—"

Rzuca się na mnie. Jedną ręką chwyta mnie za włosy i odciąga głowę do tyłu. Drugą łapie mnie za nadgarstek i wykręca go mocno. Wzdycham, a bele lnu rozsypują się po kamiennej podłodze.

Jej paznokcie wbijają się w skórę mojego nadgarstka, głęboko, celowo, wypuszczone pazury naciskają.

"Trzymaj się od niego z daleka," mówi cicho, kontrolowanie, jakby nie robiła tego pierwszy raz. "Nie rozmawiaj z nim, nawet nie waż się na niego patrzeć. Nie masz prawa siedzieć w jego kuchni i śmiać się, jakbyś tam należała. Nigdzie nie należysz."

Skąd ona wie o kuchni?

Jej pazury przebijają skórę. Ból jest gorący, ostry, a Chiara wyskakuje, by go przyjąć. Moje dziąsła zaczynają boleć, końcówki palców pieką.

Nie. Nie tutaj. Jeśli przemienisz się przy Lunie, po tobie. Matka będzie miała rację.

Nie przemieniaj się. Powstrzymaj to.

Wpycham Chiarę głęboko, aż zamazuje mi się wzrok. W końcu Sybil odpuszcza. Cofając się, poprawia włosy, prostuje ramiona. Maska wraca na swoje miejsce w ułamku sekundy. Potem odsuwa rygiel i wychodzi.

Stoję tam, trzęsąc się, z krwią spływającą cienkimi strużkami po nadgarstku.

Z korytarza rozlega się jej głos, jasny i słodki: "O, jesteś, kochanie! Szukałam cię."

I wtedy jego głos, niższy: "Wszystko w porządku?"

Serce wali mi w piersi. Alfa Asher jest tuż za ścianą.

"Idealnie. Tylko sprawdzałam zaopatrzenie."

Ich kroki oddalają się razem. Więź ciągnie w jego stronę, po czym cichnie.

Oczywiście. Oczywiście przechodzi tuż obok.

Spoglądam na nadgarstek. Są cztery półksiężycowe rozcięcia, głębokie i już siniejące na brzegach. Krew zbiera się w liniach mojej dłoni.

Sierota z martwej watahy. Co to znaczy?

Biorę szmatkę z jednej ze skrzyń, dociskam ją do ran i idę prosto do Nessy.

Nessa rzuca okiem na krew i jej szczęka napina się. Nie pyta, czy wszystko w porządku. Sadza mnie na stołku i polewa rany spirytusem.

Syczę z bólu. "Ostrzeż mnie następnym razem!"

"Następnym razem nie krwaw." Smaruje każdą ranę miodową maścią i zaczyna owijać bandażem. "Powiedz mi dokładnie, co powiedziała. Każde słowo."

Więc jej mówię. Pomyłka księżyca. Imię na końcu listy. Groźba.

"A potem nazwała mnie sierotą z martwej watahy." Wydaję z siebie nerwowy śmiech. "Powiedziałam, że mam rodziców, a ona uśmiechnęła się do mnie, jakbym była głupia."

Ręce Nessy zamierają. Bandaż wisi wpół owinięty na moim nadgarstku. Nie rusza się. Nawet nie mruga, po prostu nieruchomieje.

Nie nieruchomieje z zaskoczenia. Z przerażenia.

"Nie powinna tego wiedzieć..." mówi Nessa, a mi żołądek zamiera.

To się robi chore... O czym oni wszyscy mówią? Co jest nie tak z moimi rodzicami?

"Co masz na myśli, że nie powinna? Czego nie powinna wiedzieć? Co to znaczy?"

Nessa patrzy na mnie długo i uważnie, jakby zastanawiała się, czy przełamać temat. "Muszę coś sprawdzić zanim ci powiem. Daj mi dzień."

"Nessa..."

"Jeden dzień, Kelly. Obiecuję." Trzyma moją dłoń trochę dłużej niż powinna. Potem ścisza głos. "I nigdy więcej nie idź z nią nigdzie sama."

Wpatruję się w nią. Nadgarstek pulsuje pod bandażem, boli mnie klatka piersiowa i nic nie ma sensu.

Moi rodzice są w watasze Greymist. Matka kazała mi nie wracać z pustymi rękami. Ojciec ledwie na mnie spojrzał, gdy wyjeżdżałam. Są zimni i zdystansowani, ale są moi.

Czy na pewno?

Chiara cicho skomle we mnie. Ona coś wie, czuję to. To ciężkie, smutne przeczucie, które leży w niej jak kamień.

'Co wiesz?' pytam ją. 'Czego mi nie mówisz?'

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

[Perspektywa Ashera]

Kiedy co noc zamykam oczy, ona tam jest.

"Zostań," szepcze.

W śnie siedzi na krawędzi kuchennego stołu. Jej miedziane włosy luźno opadają na ramiona, a światło ognia zamienia końcówki w złoto. Śmieje się z czegoś, co powiedziałem, odchylając głowę do tyłu, oczy w kolorze orzechowym zamknięte.

Kiedy wchodzę między jej kolana, przestaje się śmiać i patrzy na mnie w górę. Podnosi dłoń i kładzie ją na mojej szczęce. Opieram się o nią. Jej dłoń jest ciepła i mała, przykrywam ją swoją, przytrzymując na miejscu.

Odwracam twarz i całuję wnętrze jej nadgarstka. Jej skóra pachnie miodem, pod moimi ustami pulsuje żyła.

Nie budź się. Jeszcze nie. Jeszcze chwilę.

Nie ma w tym ognia. Nie ma wilka szarpiącego się pod moimi żebrami. Jest tylko jej kciuk wędrujący po mojej kości policzkowej i jej oddech, ciepły na moim podbródku.

Pochyla się, aż jej czoło opiera się o moje.

"Zostań," mówi znowu. "Proszę, Asherze... Po prostu zostań ze mną."

Otwieram usta, żeby jej to obiecać. I budzę się.

Moje ramię leży wyciągnięte po prześcieradłach, sięgając po kogoś, kogo tu nie ma. Sybil leży po drugiej stronie łóżka. Jej blond włosy rozlane na poduszce, oddycha powoli i równo.

Łóżko, pokój, znamię na mojej szyi... wszystko wydaje się nie na miejscu.

To był sen, Asherze. Tylko kolejny sen. Wstawaj.

Zamykam jednak oczy. Próbuję wrócić do stołu, do światła ognia i jej głosu. Ale już tego nie ma.

Sięgam po wybrany węzeł i próbuję się w nim zanurzyć. To ten sam stały pomruk, na którym polegałem odkąd ją oznaczyłem. Mówi mi, że moja Luna jest tutaj, mój wybór został dokonany i wszystko jest w porządku.

A jednak Fenris się wycofuje. Cofnął się od tego jak od rozżarzonego żelaza.

„Co z tobą nie tak?” pytam go.

Nie odpowiada. Po prostu odwraca się do mnie plecami i patrzy na wschód, uszy postawione, nos uniesiony. Dwa piętra niżej, po drugiej stronie domu, w kierunku pokoju Kelly.

Kilka bezlitosnych godzin później, gdy poranne światło zaczęło wpadać przez okna, Sybil siada i przeciąga się.

Wychodząc z łóżka, całuje mnie w policzek. "Dzień dobry, kochanie."

Fenris warczy na nią. Nie cicho, nie subtelnie. To pełny warkot, który przechodzi mi przez klatkę piersiową. Ona od razu się cofa i patrzy na mnie.

"Przepraszam, zła noc." Przecieram oczy pięściami, tłumacząc od razu. "Ledwo spałem."

Odpuszcza, bo jest mądra i wie, kiedy nie naciskać. Dlatego ją wybrałem.

'Ale ona nie jest moją partnerką,' mówi Fenris, a ja go w sobie tłumię. 'Widzisz wzór. Po prostu nie chcesz na to patrzeć.'

Cóż, ma rację, nawet jeśli się do tego nie przyznam.

W nocy mój wilk śni o Kelly. W dzień mój wilk odrzuca Sybil.

W nocy mięknie i cichnie. W dzień warczy na kobietę, którą wcześniej wybrałem.

Poranek się dłuży. Raporty z granicy. Liczenie zapasów. Spór dwóch rolników o kozę. Fenris krąży przez cały czas, tam i z powrotem, tam i z powrotem.

Potem bije popołudniowy dzwon i drzwi gabinetu się otwierają. Kelly wchodzi, a ja od razu wiem, że coś jest nie tak.

Jej kręgosłup jest zbyt prosty, ramiona zbyt spięte. Wciąż naciąga lewy rękaw na nadgarstek. I nie patrzy na mnie.

Fenris rusza naprzód. Ale to nie jest zwykłe przyciąganie. To nie jest pożądanie.

To jest ochrona. To jest 'kto ją skrzywdził?'

Węzeł uderza mnie jej uczuciami. Nawet nie jest jeszcze w pełni silny, to przychodzi dopiero po ugryzieniu. Ale i tak to czuję: ona się boi, jest wstrząśnięta i trzyma się w całości tylko siłą woli.

Co się jej, na boginię, przydarzyło?

Moje ciało chce przejść przez pokój i zabrać ją gdzieś w bezpieczne miejsce. W moje ramiona, gdzie mógłbym ją ochronić przed wszystkim.

Zamiast tego chwytam brzeg biurka. "Co się stało?"

"Nic, Alfo." Podchodzi do półek i zaczyna wyciągać zwoje. Jej głos jest płaski. "Wszystko w porządku."

Kłamie. Czujesz, że kłamie.

Węzeł pulsuje między nami. Każde uderzenie mówi to samo. Ból. Strach. Ból. Strach.

Obchodzę biurko, a ona sztywnieje, ale nie cofa się. Zatrzymuję się tak blisko, że słyszę bicie jej serca. Pędzi, a moje zaczyna gonić za nim.

Jej zapach otula mnie. Dziąsła mnie bolą, kły napierają na wargę.

Za blisko. Jesteś za blisko niej.

Wyciągam rękę i chwytam jej lewą dłoń. Iskry przebiegają mi po ramieniu, gdy tylko nasze skóry się stykają. Ciepło zalewa mi pierś i spływa nisko do brzucha.

Jej oddech zamiera. Słyszę to, cicho i ostro, a moje ciało odpowiada na to całe.

Bogini. Ona też to czuje.

Wtedy jej rękaw zsuwa się, a ciepło zamienia się w lód.

Cztery półksiężycowate nacięcia znaczyły jej nadgarstek. Są głębokie, z posiniaczonymi fioletowymi brzegami. Ktoś wbił w nią pazury, i zrobił to celowo.

Fenris ryczy tak głośno, że ledwo mogę myśleć.

'Kto ośmielił się tknąć to, co nasze? Dlaczego tego nie poczuliśmy?'

"Kto ci to zrobił?" Mój głos wychodzi niski i szorstki. Ledwo go poznaję.

Kelly patrzy na nasze dłonie. Na moje palce otulające jej nadgarstek, delikatnie, tuż obok śladów, które ktoś inny zostawił siłą. Waha się, widzę, że podejmuje decyzję.

"Luna Sybil..." mówi cicho.

Nie.

Wszystko we mnie się temu sprzeciwia. Moja Luna. Moja wybrana partnerka. Sybil trenowała obok mnie odkąd byliśmy szczeniakami. Siedziała ze mną co noc po śmierci mojego ojca. Jest opanowana, ale nie okrutna.

Nie zrobiłaby tego. Nie mogłaby.

"Mówisz o mojej Lunie." Mój głos twardnieje. Puszczam jej rękę. "Rozumiesz, że za takie oskarżenia są konsekwencje?"

Kelly patrzy na mnie. W jej orzechowych oczach są złote drobinki. Patrzy na mnie, jakby właśnie się potwierdziło coś, co już wiedziała.

"Codziennie byłam ostrożna, odkąd tu przyjechałam." Jej głos się nie trzęsie. "Twoja Luna nie jest ostrożna wcale."

'Jest szczera!' Fenris rzuca się we mnie z całych sił. 'Ranisz naszą partnerkę. Przestań!'

Wydobywa się ze mnie warkot, zanim zdołam go powstrzymać. To Alfa we mnie, podnoszący się, gorący i paskudny.

"Nie możesz oskarżać mojej Luny o kilka zadrapań." Góruję nad nią. "Znam ją całe życie. Ty jesteś tu tydzień."

Nie kłóci się. Nie płacze. Po prostu kiwa głową, powoli i cicho, jakby to odkładała w pamięci. Potem odkłada zwoje na moje biurko, układa je równo i wychodzi.

Drzwi cicho się zamykają, a Fenris szaleje, rozrywając każdą ścianę w mojej głowie.

'Głupcze. Pokazała ci ślady. Powiedziała ci. A ty znów wybrałeś Sybil!'

Stoję tam wciąż z iskrzącymi się opuszkami palców i z jej zapachem, który znika z pokoju. Cztery półksiężycowate ślady migają mi pod powiekami. Celowe, głębokie i sprzed paru godzin.

Fenris wyje na mnie głośniej, ale nie mam dla niego odpowiedzi. Jeszcze nie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Her Alpha, My Mate

Her Alpha, My Mate

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa