[Perspektywa Kelly]
Prawie udaje mi się przetrwać poranek, nie myśląc o nim.
"Siedemnaście bel lnu. Dziewięć słoików maści. Jeden bardzo martwy mysz..."
Mamroczę pod nosem, licząc, i wrzucam mysz do wiadra z popiołem. Magazyn jest zimny, ciemny i pachnie suszonymi ziołami. Jest dwa piętra poniżej jego gabinetu i tu więź jest prawie cicha.
Prawie. Po prostu licz, Kelly. Liczenie jest bezpieczne.
Za mną drzwi skrzypią. Zamykają się. Potem żelazny rygiel z trzaskiem wsuwa się na miejsce.
Sybil stoi oparta plecami o drzwi, z założonymi rękami. Nie ma uśmiechu, ciepłego głosu, słodkiego przechylenia głowy. Maska zniknęła i patrzy na mnie, jakbym była plamą na jej ulubionej sukni.
Jestem tu już siedem dni. Siedem. Co takiego zrobiłam, że zasłużyłam na zamknięte drzwi?
"Musimy porozmawiać", mówi.
Wstaję powoli. Nadal trzymam w dłoniach stos bel lnu i nie odkładam ich. "Luna."
"Zostaw tytuł. Jesteśmy tu same." Robi krok bliżej. "Powiem ci prosto do twojej małej główki. Ta więź to pomyłka księżyca. Czasem się zdarza i mądre wilki ją ignorują. Asher jest mądry. Wybrał mnie."
Puls mi przyśpiesza. Chiara budzi się we mnie, podnosi głowę.
"Jesteś nikim," ciągnie Sybil. "Imieniem nabazgranym na końcu listy transferowej. Segregujesz jego zwoje i wycierasz mu półki, a nawet to nie potrwa długo. To wszystko, czym dla niego jesteś. To wszystko, czym kiedykolwiek będziesz."
Nie reaguj. Nie dawaj jej nic.
Ale moje usta i tak się otwierają. "Jeśli to wszystko, czym jestem, to czemu tu jesteś? Gdyby twoja pozycja była pewna, nie musiałabyś zastawiać na mnie pułapki w magazynie, żeby jej bronić."
Coś się zmienia na jej twarzy. Spokój znika, a pod nim jest ostra, wściekła. Robi jeszcze jeden krok w moją stronę, a jej głos staje się cichy.
"Jesteś sierotą z martwej watahy. Nigdy nie zerwie znaku partnerki dla kogoś takiego jak ty."
Mrugam i odruchowo cofam się o krok.
Sierota? O czym ona mówi?
"Nie jestem sierotą," mówię. "Mam rodziców."
Sybil się uśmiecha. To najgorszy uśmiech, jaki kiedykolwiek widziałam. "Naprawdę?"
"Nie wiem, o czym—"
Rzuca się na mnie. Jedną ręką chwyta mnie za włosy i odciąga głowę do tyłu. Drugą łapie mnie za nadgarstek i wykręca go mocno. Wzdycham, a bele lnu rozsypują się po kamiennej podłodze.
Jej paznokcie wbijają się w skórę mojego nadgarstka, głęboko, celowo, wypuszczone pazury naciskają.
"Trzymaj się od niego z daleka," mówi cicho, kontrolowanie, jakby nie robiła tego pierwszy raz. "Nie rozmawiaj z nim, nawet nie waż się na niego patrzeć. Nie masz prawa siedzieć w jego kuchni i śmiać się, jakbyś tam należała. Nigdzie nie należysz."
Skąd ona wie o kuchni?
Jej pazury przebijają skórę. Ból jest gorący, ostry, a Chiara wyskakuje, by go przyjąć. Moje dziąsła zaczynają boleć, końcówki palców pieką.
Nie. Nie tutaj. Jeśli przemienisz się przy Lunie, po tobie. Matka będzie miała rację.
Nie przemieniaj się. Powstrzymaj to.
Wpycham Chiarę głęboko, aż zamazuje mi się wzrok. W końcu Sybil odpuszcza. Cofając się, poprawia włosy, prostuje ramiona. Maska wraca na swoje miejsce w ułamku sekundy. Potem odsuwa rygiel i wychodzi.
Stoję tam, trzęsąc się, z krwią spływającą cienkimi strużkami po nadgarstku.
Z korytarza rozlega się jej głos, jasny i słodki: "O, jesteś, kochanie! Szukałam cię."
I wtedy jego głos, niższy: "Wszystko w porządku?"
Serce wali mi w piersi. Alfa Asher jest tuż za ścianą.
"Idealnie. Tylko sprawdzałam zaopatrzenie."
Ich kroki oddalają się razem. Więź ciągnie w jego stronę, po czym cichnie.
Oczywiście. Oczywiście przechodzi tuż obok.
Spoglądam na nadgarstek. Są cztery półksiężycowe rozcięcia, głębokie i już siniejące na brzegach. Krew zbiera się w liniach mojej dłoni.
Sierota z martwej watahy. Co to znaczy?
Biorę szmatkę z jednej ze skrzyń, dociskam ją do ran i idę prosto do Nessy.
Nessa rzuca okiem na krew i jej szczęka napina się. Nie pyta, czy wszystko w porządku. Sadza mnie na stołku i polewa rany spirytusem.
Syczę z bólu. "Ostrzeż mnie następnym razem!"
"Następnym razem nie krwaw." Smaruje każdą ranę miodową maścią i zaczyna owijać bandażem. "Powiedz mi dokładnie, co powiedziała. Każde słowo."
Więc jej mówię. Pomyłka księżyca. Imię na końcu listy. Groźba.
"A potem nazwała mnie sierotą z martwej watahy." Wydaję z siebie nerwowy śmiech. "Powiedziałam, że mam rodziców, a ona uśmiechnęła się do mnie, jakbym była głupia."
Ręce Nessy zamierają. Bandaż wisi wpół owinięty na moim nadgarstku. Nie rusza się. Nawet nie mruga, po prostu nieruchomieje.
Nie nieruchomieje z zaskoczenia. Z przerażenia.
"Nie powinna tego wiedzieć..." mówi Nessa, a mi żołądek zamiera.
To się robi chore... O czym oni wszyscy mówią? Co jest nie tak z moimi rodzicami?
"Co masz na myśli, że nie powinna? Czego nie powinna wiedzieć? Co to znaczy?"
Nessa patrzy na mnie długo i uważnie, jakby zastanawiała się, czy przełamać temat. "Muszę coś sprawdzić zanim ci powiem. Daj mi dzień."
"Nessa..."
"Jeden dzień, Kelly. Obiecuję." Trzyma moją dłoń trochę dłużej niż powinna. Potem ścisza głos. "I nigdy więcej nie idź z nią nigdzie sama."
Wpatruję się w nią. Nadgarstek pulsuje pod bandażem, boli mnie klatka piersiowa i nic nie ma sensu.
Moi rodzice są w watasze Greymist. Matka kazała mi nie wracać z pustymi rękami. Ojciec ledwie na mnie spojrzał, gdy wyjeżdżałam. Są zimni i zdystansowani, ale są moi.
Czy na pewno?
Chiara cicho skomle we mnie. Ona coś wie, czuję to. To ciężkie, smutne przeczucie, które leży w niej jak kamień.
'Co wiesz?' pytam ją. 'Czego mi nie mówisz?'
Przesuń w górę, aby kontynuować
[Perspektywa Ashera]
Kiedy co noc zamykam oczy, ona tam jest.
"Zostań," szepcze.
W śnie siedzi na krawędzi kuchennego stołu. Jej miedziane włosy luźno opadają na ramiona, a światło ognia zamienia końcówki w złoto. Śmieje się z czegoś, co powiedziałem, odchylając głowę do tyłu, oczy w kolorze orzechowym zamknięte.
Kiedy wchodzę między jej kolana, przestaje się śmiać i patrzy na mnie w górę. Podnosi dłoń i kładzie ją na mojej szczęce. Opieram się o nią. Jej dłoń jest ciepła i mała, przykrywam ją swoją, przytrzymując na miejscu.
Odwracam twarz i całuję wnętrze jej nadgarstka. Jej skóra pachnie miodem, pod moimi ustami pulsuje żyła.
Nie budź się. Jeszcze nie. Jeszcze chwilę.
Nie ma w tym ognia. Nie ma wilka szarpiącego się pod moimi żebrami. Jest tylko jej kciuk wędrujący po mojej kości policzkowej i jej oddech, ciepły na moim podbródku.
Pochyla się, aż jej czoło opiera się o moje.
"Zostań," mówi znowu. "Proszę, Asherze... Po prostu zostań ze mną."
Otwieram usta, żeby jej to obiecać. I budzę się.
Moje ramię leży wyciągnięte po prześcieradłach, sięgając po kogoś, kogo tu nie ma. Sybil leży po drugiej stronie łóżka. Jej blond włosy rozlane na poduszce, oddycha powoli i równo.
Łóżko, pokój, znamię na mojej szyi... wszystko wydaje się nie na miejscu.
To był sen, Asherze. Tylko kolejny sen. Wstawaj.
Zamykam jednak oczy. Próbuję wrócić do stołu, do światła ognia i jej głosu. Ale już tego nie ma.
Sięgam po wybrany węzeł i próbuję się w nim zanurzyć. To ten sam stały pomruk, na którym polegałem odkąd ją oznaczyłem. Mówi mi, że moja Luna jest tutaj, mój wybór został dokonany i wszystko jest w porządku.
A jednak Fenris się wycofuje. Cofnął się od tego jak od rozżarzonego żelaza.
„Co z tobą nie tak?” pytam go.
Nie odpowiada. Po prostu odwraca się do mnie plecami i patrzy na wschód, uszy postawione, nos uniesiony. Dwa piętra niżej, po drugiej stronie domu, w kierunku pokoju Kelly.
Kilka bezlitosnych godzin później, gdy poranne światło zaczęło wpadać przez okna, Sybil siada i przeciąga się.
Wychodząc z łóżka, całuje mnie w policzek. "Dzień dobry, kochanie."
Fenris warczy na nią. Nie cicho, nie subtelnie. To pełny warkot, który przechodzi mi przez klatkę piersiową. Ona od razu się cofa i patrzy na mnie.
"Przepraszam, zła noc." Przecieram oczy pięściami, tłumacząc od razu. "Ledwo spałem."
Odpuszcza, bo jest mądra i wie, kiedy nie naciskać. Dlatego ją wybrałem.
'Ale ona nie jest moją partnerką,' mówi Fenris, a ja go w sobie tłumię. 'Widzisz wzór. Po prostu nie chcesz na to patrzeć.'
Cóż, ma rację, nawet jeśli się do tego nie przyznam.
W nocy mój wilk śni o Kelly. W dzień mój wilk odrzuca Sybil.
W nocy mięknie i cichnie. W dzień warczy na kobietę, którą wcześniej wybrałem.
Poranek się dłuży. Raporty z granicy. Liczenie zapasów. Spór dwóch rolników o kozę. Fenris krąży przez cały czas, tam i z powrotem, tam i z powrotem.
Potem bije popołudniowy dzwon i drzwi gabinetu się otwierają. Kelly wchodzi, a ja od razu wiem, że coś jest nie tak.
Jej kręgosłup jest zbyt prosty, ramiona zbyt spięte. Wciąż naciąga lewy rękaw na nadgarstek. I nie patrzy na mnie.
Fenris rusza naprzód. Ale to nie jest zwykłe przyciąganie. To nie jest pożądanie.
To jest ochrona. To jest 'kto ją skrzywdził?'
Węzeł uderza mnie jej uczuciami. Nawet nie jest jeszcze w pełni silny, to przychodzi dopiero po ugryzieniu. Ale i tak to czuję: ona się boi, jest wstrząśnięta i trzyma się w całości tylko siłą woli.
Co się jej, na boginię, przydarzyło?
Moje ciało chce przejść przez pokój i zabrać ją gdzieś w bezpieczne miejsce. W moje ramiona, gdzie mógłbym ją ochronić przed wszystkim.
Zamiast tego chwytam brzeg biurka. "Co się stało?"
"Nic, Alfo." Podchodzi do półek i zaczyna wyciągać zwoje. Jej głos jest płaski. "Wszystko w porządku."
Kłamie. Czujesz, że kłamie.
Węzeł pulsuje między nami. Każde uderzenie mówi to samo. Ból. Strach. Ból. Strach.
Obchodzę biurko, a ona sztywnieje, ale nie cofa się. Zatrzymuję się tak blisko, że słyszę bicie jej serca. Pędzi, a moje zaczyna gonić za nim.
Jej zapach otula mnie. Dziąsła mnie bolą, kły napierają na wargę.
Za blisko. Jesteś za blisko niej.
Wyciągam rękę i chwytam jej lewą dłoń. Iskry przebiegają mi po ramieniu, gdy tylko nasze skóry się stykają. Ciepło zalewa mi pierś i spływa nisko do brzucha.
Jej oddech zamiera. Słyszę to, cicho i ostro, a moje ciało odpowiada na to całe.
Bogini. Ona też to czuje.
Wtedy jej rękaw zsuwa się, a ciepło zamienia się w lód.
Cztery półksiężycowate nacięcia znaczyły jej nadgarstek. Są głębokie, z posiniaczonymi fioletowymi brzegami. Ktoś wbił w nią pazury, i zrobił to celowo.
Fenris ryczy tak głośno, że ledwo mogę myśleć.
'Kto ośmielił się tknąć to, co nasze? Dlaczego tego nie poczuliśmy?'
"Kto ci to zrobił?" Mój głos wychodzi niski i szorstki. Ledwo go poznaję.
Kelly patrzy na nasze dłonie. Na moje palce otulające jej nadgarstek, delikatnie, tuż obok śladów, które ktoś inny zostawił siłą. Waha się, widzę, że podejmuje decyzję.
"Luna Sybil..." mówi cicho.
Nie.
Wszystko we mnie się temu sprzeciwia. Moja Luna. Moja wybrana partnerka. Sybil trenowała obok mnie odkąd byliśmy szczeniakami. Siedziała ze mną co noc po śmierci mojego ojca. Jest opanowana, ale nie okrutna.
Nie zrobiłaby tego. Nie mogłaby.
"Mówisz o mojej Lunie." Mój głos twardnieje. Puszczam jej rękę. "Rozumiesz, że za takie oskarżenia są konsekwencje?"
Kelly patrzy na mnie. W jej orzechowych oczach są złote drobinki. Patrzy na mnie, jakby właśnie się potwierdziło coś, co już wiedziała.
"Codziennie byłam ostrożna, odkąd tu przyjechałam." Jej głos się nie trzęsie. "Twoja Luna nie jest ostrożna wcale."
'Jest szczera!' Fenris rzuca się we mnie z całych sił. 'Ranisz naszą partnerkę. Przestań!'
Wydobywa się ze mnie warkot, zanim zdołam go powstrzymać. To Alfa we mnie, podnoszący się, gorący i paskudny.
"Nie możesz oskarżać mojej Luny o kilka zadrapań." Góruję nad nią. "Znam ją całe życie. Ty jesteś tu tydzień."
Nie kłóci się. Nie płacze. Po prostu kiwa głową, powoli i cicho, jakby to odkładała w pamięci. Potem odkłada zwoje na moje biurko, układa je równo i wychodzi.
Drzwi cicho się zamykają, a Fenris szaleje, rozrywając każdą ścianę w mojej głowie.
'Głupcze. Pokazała ci ślady. Powiedziała ci. A ty znów wybrałeś Sybil!'
Stoję tam wciąż z iskrzącymi się opuszkami palców i z jej zapachem, który znika z pokoju. Cztery półksiężycowate ślady migają mi pod powiekami. Celowe, głębokie i sprzed paru godzin.
Fenris wyje na mnie głośniej, ale nie mam dla niego odpowiedzi. Jeszcze nie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
[Perspektywa Kelly]
"Łokcie przy sobie, Kelly. Nie machasz skrzydłami jak kura."
Rhett zamachuje się wyściełaną skórzaną rękawicą w stronę mojej głowy. Zatrzymuję cios na przedramionach, stopy mocno wciśnięte w ziemię, brzuch napięty. Uderzenie przechodzi przez całe ciało aż do pięt, ale nie ruszam się z miejsca.
Uśmiecha się szeroko. "Lepiej. Dużo lepiej."
Rhett jest jednym z młodszych wojowników. Tylko on podniósł rękę, gdy główny trener zapytał, kto weźmie dziewczynę z transferu.
"Jeszcze raz." Rozluźniam ramiona.
Rhett rusza na mnie z prawym sierpem. Blokuję, obracam się i oddaję kontrę, która uderza w jego skórzaną ochraniacz na ramieniu.
Chiara rozciąga się we mnie. Jej też się to podoba. Ruch, pot, uczucie, że staję się silniejsza, a nie słabsza. Moje lewe nadgarstek pulsuje pod świeżym bandażem. Cztery drobne cięcia, mają trzy dni.
Za każdym razem, gdy podnoszę gardę, widzę je.
Nigdy więcej. Nigdy więcej nie stanę bezczynnie, pozwalając komuś trzymać mnie za włosy.
Dlatego poprosiłam głównego trenera o pozwolenie na trening z innymi już rano po storeroomie. Powiedziałam mu, że chcę stać się silniejszą członkinią watahy zanim sezon się skończy.
To akurat prawda. Matka chce, żebym wróciła do domu z czymś, co mogę pokazać. Ale reszta prawdy zostaje za zębami.
"Za dużo myślisz." Rhett stuka mnie rękawicą w czoło. "Widać, jak dym leci ci z uszu."
"Myślę o tym, jak cię pokonać."
"Powodzenia z tym." Podskakuje na palcach. "Gotowa?"
Wymieniamy ciosy przez kilka rund. Wiem, że się powstrzymuje, ale nie traktuje mnie ulgowo. Wokół nas tuzin par dyszy i krąży po piachu. Główny trener wydaje rozkazy zza ogrodzenia.
To wydaje się normalne. Wreszcie coś wydaje się normalne.
Aż w końcu zadaje cios w tułów i wchodzi mocniej, niż żadne z nas się spodziewało.
Jego pięść trafia mnie w żebra i cały oddech ulatuje z płuc. Ból rozsadza mnie na wskroś, a kolana się uginają. Upadam na ręce i kolana, łapiąc powietrze.
"Kelly!" Rhett od razu klęka przy mnie i chwyta mnie za ramię. "Bogini, przepraszam. Wszystko w porządku? Nie chciałem..."
Otwieram usta, żeby powiedzieć, że wszystko gra. Ale nie zdążam, bo przez plac treningowy rozdziera się warczenie.
Jest głębokie i dzikie, i w jednej chwili każdy wilk na placu zamiera. Czuję go zanim go zobaczę, więź wrzeszczy mi w piersi, a potem Asher jest już tam. Nadchodzi z drugiej strony dołu treningowego, krokiem martwego.
Nie patrzy na mnie. Patrzy na Rhetta. Na jego dłoń na moim ramieniu, na Rhetta klęczącego przy mnie, a jego oczy stają się czarne. Całkiem czarne, wilk przy powierzchni, drży.
O. O nie. To źle.
Chwyta Rhetta za kołnierz i odrzuca go do tyłu. Rhett ląduje trzy stopy dalej, ślizga się po piachu, twarz wykrzywiona strachem.
"Alfa. Ja... Ona upadła, tylko..." Odsuwa się na rękach, głos mu się łamie.
Asher rusza w jego stronę. Każdy krok jest celowy, a warczenie nie ustaje. Cały plac zamarł, każda para zatrzymała się, wszystkie twarze skierowane na nas.
Moje żebra krzyczą, ale podnoszę się na nogi i rzucam między nich. Moje dłonie trafiają w klatkę piersiową Ashera i zatrzymuje się. Ledwo.
"Stój." Mój głos jest twardszy, niż się spodziewałam. "On tylko mi pomagał."
Patrzy ponad moim ramieniem na Rhetta, całe ciało drży pod moimi dłońmi. "Zranił cię," mówi ochryple. "Poczułem to."
Gdybyś tylko był tak opiekuńczy, gdy chodziło o Sybil... "To sparing. Tak się czasem dzieje. Zwłaszcza z kimś tak niedoświadczonym jak ja."
Wreszcie patrzy na mnie. I pod furią widzę to. Strach.
Marszczy brwi, gardło mu się porusza kiedy przełyka.
Poczuł mój ból przez więź, pobiegł tu bez namysłu, a teraz stoi tutaj. Przed całą watahą, z czarnymi oczami przez dziewczynę, o której powiedział wszystkim, że nic dla niego nie znaczy.
Chwytam go za ramię i ciągnę w stronę ogrodzenia, z dala od wpatrzonych wilków. Pozwala mi się prowadzić. To pokazuje, jak bardzo jest roztrzęsiony.
Ściszam głos. "Nie możesz tak robić. Powiedziałeś mi, że więź niczego nie zmienia."
Szczęka mu się zaciska. Oczy migoczą brązem, potem czernią, znów brązem.
"Nie możesz rzucać kimkolwiek, kto stoi obok mnie." Głos mi drży i tego nienawidzę. "To nie jest ochrona mnie. To twoja nieumiejętność odpuszczenia czegoś, co już wyrzuciłeś."
Wpatruje się we mnie. Otwiera usta, ale nic nie mówi. Żadnego rozkazu, żadnej wymówki. Tylko cisza i te oczy, które nie mogą zdecydować jakiego są koloru.
Powiedz coś. Cokolwiek. Powiedz, że się mylę.
Kiedy tego nie robi, puszczam jego ramię i wracam do Rhetta. Nadal siedzi w piachu, blady jak mleko. Wyciągam do niego rękę i pomagam wstać.
"Przepraszam," mówię. "To nie miało z tobą nic wspólnego."
Patrzy na mnie, potem na Ashera, potem znów na mnie. Nie zadaje ani jednego pytania. Mądry facet.
Szepty zaczynają się zanim otrzepię kolana z piachu. Przechodzą przez plac.
Alfa rzucił wojownikiem przez plac. Przez dziewczynę z transferu. Srebrną wilczycę. Ona go powstrzymała. Chwyciła go za ramię i posłuchał.
Policzki mnie palą, żebra bolą. Więź drży i drży i drży. A potem kark mi lodowacieje. Patrzę na skraj pola, gdzie Sybil stoi przy linii drzew, z założonymi rękami.
Oglądała wszystko. I nie wygląda na wściekłą.
Wściekłość miałaby sens.
Jej twarz jest spokojna i skupiona. Przez jedną długą sekundę patrzy mi prosto w oczy. Potem odwraca się i znika wśród drzew.
Jeśli dobrze pamiętam układ terenu, zmierza w stronę granicy. Nie do domu, nie do baraków, nie do kliniki—do granicy.
Chiara warczy cicho we mnie. 'Ona do kogoś idzie...'
Przesuń w górę, aby kontynuować